[นอกด่านหานกู่กวน] ป่าซินเจ๋อหนี่

JiTianTao ดี

โรลแวะพักระหว่างทาง

"บรรยากาศที่แห่งนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยนะเนี้ยแบบนี้เดียวพวกเรานั้นจะพักยังที่แห่งนี้ก่อนก็แล้วกันคงจะไม่มีอะไรที่เป็นอันตรายต่อพวกเราหรอกนะแบบนี้ข้าหวังว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดีนะสำหรับวันนี้"

"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันนะมันคงไม่มีอะไรที่เป็นอันตรายต่อพวกเราได้หรอกเดี่ยวข้าจะไปลาดตระเวนรอบๆนี้เองท่านไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ"

"ท่านเหวินหยวนจะออกไปลาดตระเวนก็ต้องระมัดระวังตัวเองด้วยนะท่านเพราะว่าถึงแม้ว่าที่แห่งนี้จะดูเหมือนว่าปลอดภัยแล้วแต่ก็อาจจะซ่อนบางสิ่งบางอย่างก็ได้นะถ้าเราระมัดระวังเอาไว้ก่อนมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เสียหายอะไรหรอกนะ ข้าเชื่อว่าถ้าเรามีความปลอดภัยตลอดมันจะดีต่อพวกเราอย่างแน่นอนเลย"

"ได้เลยเชื่อมือข้าได้เลยเดี่ยวข้าจะออกไปลาดตระเวนเอง ท่านก็นั่งพักก่อน ต้าจงเจ้าคอยคุ้มครอง อาจารย์ของเจ้าด้วยนะเดี่ยวข้าจะออกไปลาดตระเวนแถวนี้ก่อนเผื่ออาจจะมีอะไรที่อันตรายพวกเราจะได้ปลอดภัยกันนะ"

"ได้ครับท่านเหวินหยวนขอให้ปลอดภัยด้วยนะท่าน"

ก่อนที่เหวินหยวนนั้นจะแยกตัวออกไปลาดตระเวนแถวนี้ๆโดยที่หลังจากที่ใช้เวลาผ่านไปไม่นานมากนักเหวินหยวนก็กลับมาพร้อมกับบอกทุกๆคนว่าปลอดภัยแล้วแถวนี้

"ยังไงข้าก็ต้องขอบใจท่านมากจริงๆท่านเหวินหยวนท่านพีกไปก่อนรวมถึงพวกเจ้าด้วยนะ ศิษย์ข้ากับแม่นางข้าจะออกไปเดินเล่นในแถวๆนี้หน่อย ถ้าเจอกับ บัณฑิตก็ดีข้าจะได้ลับคมสมองด้วยไปในตัวแบบนี้"

โดยที่หลังจากพูดเสร็จจีเทียนเต๋าก็เดินออกไปพร้อมกับที่นั้นได้เจอกับพ่อค้าและ บัณฑิตที่มาพักผ่อนยังที่แห่งนี้ด้วยโดยที่ก็ไม่ได้ทำให้ตนเองผิดหวังในการพูดคุยประลองควาสคิดกับเหล่า บัณฑิตพวกนี้กลับทำให้ตนเองนั้นได้เข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าเดิมไปมากเลยแบบนี้

ใช้ลักษณะนิสัยถ่อมตน

+10ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

ผู้รู้คุณ

+10ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

ติ่งหูยาว

+10ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

หูดี

+15ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย

หลังตรง

+20ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

+4 point จากการมีหัวใจ10ดวงกับใคร

มอบไอเทม เหล้าเก๊กฮวยให้กับ NPC 064

@Webmaster

Lizixuan ดี

ชายพเนจรคุ้มครองสาวงาม

        จากการปะทะเพลงยุทธกับโจรโพกผ้าเหลืองคราวนี้  ทำให้นึกถึงคราวพวกมันบุกโจมตีค่ายทหารของหลี่ซีซวนเมื่อคราวนั้น  หัวหน้าของพวกมันก็มีฝีมือทัดเทียมมันคนนี้  หากไม่เสียเวลาต้านเพลงดาบกับหัวหน้าของพวกมัน  จนคนของพวกมันเข้ามารุมล้อมเชื่อได้ว่าหลี่ซวนตัดหัวของหัวหน้าพวกมันข่มขู่และไม่พ่ายอนาจ  ท้ายสุดจบลงโดนรุมจนยับเยิน  มันผู้นี้ลักษณะเป็นพวกฝีมือปลายแถวก็จริง  แต่หากฝึกฝนมันให้เข้าฝักมากกว่านี้คงล้มนายกองของราชสำนักได้ไม่ยาก  แถมให้มันช่วยถ่วงเวลาได้อีกด้วย  เหตุที่มันต้องลงเอ่ยด้วยผลลัพธิ์ของความตายเพราะแค้นใจคราวโดนพวกมันรุมกระหนาบที่ค่ายทหารหนนั้น  ทั้งยังลักพาตัวสตรีที่ตนเองหมายปองไว้อีกด้วย  หากโทษจงโทษตัวเองที่แหย่หนวดพยัคฆ์เถิด

        ภาพการจูงม้าให้สาวงามนั่งบนหลังม้าด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของหลี่ซีซวน  ดูจะเป็นภาพชินตาไปเสียแล้วทั้งเป็นสตรีสาวแสนสวยเสียด้วย  เส้นทางไปลั่วหยางไม่ไกลนักใช้เวลาเพียง 2 วันเดินเท้าและเพราะมีม้าให้อีกฝ่ายได้นั่งมาด้วยย่อมย่นเวลาได้ค่อนข้างมาก  ออกจากเส้นทางป่าเมืองหงหนงใช้เวลาเดินทางไม่นานเนื่องจากหลี่ซีซวนเร่งฝีเท้าออกจากป่า  จนมาถึงป่าแห่งหนึ่งคาดว่าอยู่ในด่านหานกู่กวนเพียงแต่พวกเขาสองคนอยู่เขตนอกของด่านหานกู่กวนแห่งนี้  สตรีชุดแดงไม่แสดงอาการวิตกหรือประหม่าเพราะมีหนุ่มพเนจรยอดฝีมือคุ้มครอง  ความคุ้นเคยชนิดหนึ่งทำให้ผ่อนคลายลงได้เยอะ  ลอบสังเกตอาการของหลี่ซีซวนว่าไม่ได้ท่าทีหรืออาการคุกคามทั้งที่ก่อนหน้านี้ยั่วยวน  ปลุกเร้าอารมณ์ไปค่อนข้างมาก

        หลี่ซีซวนบอกให้แม่นางชุดแดงได้หยุดพักที่นี่ก่อน  เนื่องจากเดินทางกันมาค่อนข้างไกลไม่ได้หยุดแวะพักที่ไหนก่อนมาตรงนี้เลย  ยื่นกระบอกน้ำที่นำติดตัวมาให้นางได้ดื่มดับกระหาย   ไม่รู้ด้วยเหตุใดชายหนุ่มพเนจรถึงได้กลับขึ้นมาทางเหนืออีกครั้ง  การได้เจอและใกล้ชิดกับคนที่เคยตามไปเฝ้าดูที่โรงเตี๊ยมในเมืองจี้โจว  จนได้เกิดวีรกรรมวิ่งไล่จับตามมา  ครั้งนี้ถือว่าใกล้นิดแนบเนื้อมากที่สุด  ชายหนุ่มากมายหมายปองและอยากใกล้ชิดสตรีผู้นี้  ยังทำได้แค่ตาร้อนเวลาที่หลี่ซีซวนกระทำการในทางเกี้ยว  โดนข่มขู่มิใช่น้อยแต่รอดตัวมาได้เพาะอุบายเฉพาะหน้า  มองไปรอบป่าแห่งนี้ให้ความร่มรื่น  บรรยากาศเย็นชื้นจากพืชพรรณนานาชนิดที่ผุดขึ้นในป่าแห่งนี้  ยามนี้ไม่รู้ว่าจะสนทนาอันใดปล่อยให้บรรยากาศของป่าพาให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ  แล้วให้สตรีชุดแดงขึ้นนั่งบนหลังมามีความรู้สึกว่าไม่ควรอยู่ในป่าแห่งนี้เป็นเวลานาน

ให้เพชร 1 เม็ด กับ [096]

        

Weibin ชั่ว

แวะพักการขนเสบียง

"หยุดดดดด!!!" ภายใต้คำสั่งของกัวฟ่งทหารทุกคนหยุดอย่างพร้อมเพียง

"เราจะพักที่นี่ พลัดกันไปพักอย่าปล่อยเสบียงไว้หากไม่มีคำสั่ง" ทหารได้แบ่งกันเป็นสองกลุ่มอย่างเป็นระเบียบก่อนจะไปพักโดยทิ้งอีกลุ่มไว้เฝ้าเสบียงเพื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ทุกอย่างดูเหมือนจะเรียบร้อย

แต่แล้วก็มีทหารกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา "นายท่าน ข้างหน้าถัดจากด่านนี้ไปคือเมืองหงหนง ข้าอยากจะถามว่าเราสามารถขอพักกันที่นั่นสักคืนได้หรือไ.."

ยังไม่ทันที่นายทหารคนนั้นจะพูดจบกัวฟ่งก็กระชากคอเสื้อนายทหารคนนั้นลอยขึ้นก่อนจะตวาดนายทหารหนุ่ม

"เจ้าฟังข้านะไอไก่อ่อน เรามาขนเสบียงไม่ได้มาเดินเล่น เสบียงที่เราขนนี่ก็เอาไปสู้รบกับพวกโจรโพกผ้าเหลือง หากเสบียงล่าช้าแล้วเหตุการไม่คาดฝันมันเกิดขึ้นการสูญเสียมันจะมากเท่าไหร่!!!"

"ทุกคนฟังข้า หากใครกล้าก่อเรื่องจนการเดินทางล่าช้ามันผู้นั้นจะต้องรับโทษจากข้าโดยตรง!!!"

เมื่อเป็นคำสังจากกัวฟ่งพวกเขาย่อมไม่กล้าขัด กัวฟ่งโยนทหารนายนั้นลงกับพื้นก่อนจะกางแผนที่แล้วตรวจดูเส้นทางอีกครั้ง

ผ่านไปหนึงชั่วยามทหารทั้งหมดก็พร้อมเดินทางอีกครั้งขบวนขนเสบียงก็เดินทางมุ่งสู่เมืองหงหนง

GeLi ดี

เควสประจำวัน ส่งข้าวสารให้ผู้ว่าการอู๋เว่ย

ตอนที่ 2 ขุดเผือก

เช้าของวันนี้ ณ ป่าซินเจ๋อหนี่ ป่าใหญ่ที่ล้อมรอบด่านหานกู่กวน ว่ากันว่า ป่าแห่งนี้นอกจากเป็นหนึ่งในป่าที่สวยงามที่สุดแล้ว ยังอุดมไปด้วยพืชสมุนไพรและของป่านานาชนิดที่เป็นประโยชน์มากมาย ซึ่งชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในเขตด่านแห่งนี้ก็มักจะออกมาหาของป่าชั้นดีเป็นประจำอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งในป่าแห่งนี้ยังเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำ ทำให้ผู้ที่สัญจรด้วยเกวียนนั้นต้องระมัดระวังเป็นพิเศษมิเช่นนั้นอาจเกิดเหตุการณ์โคลนติดล้อเป็นแน่แท้

แต่แล้วก็มีเกวียนเล่มหนึ่งกำลังวิ่งไปตามเส้นทางเกวียนอย่างรวดเร็ว แต่แล้วจู่ ๆ เกวียนก็ชะลอความเร็วลงก่อนจะหยุดนิ่งในที่สุดด้วยว่า ล้อเกวียนนั้นดันไปติดหล่มเสียเอาดื้อ ๆ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งกระโดดลงจากเกวียน ก็รู้เลยว่าดินแถวนี้นุ่มมากจนเกินไป ก่อนจะก้มลงมองดูล้อเกวียนปรากฎว่า ติดหล่มจริง ๆ ด้วย

“ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าให้ระวัง เห็นรึไม่เล่าว่าล้อเกวียนมันติดหล่มเสียจนได้”

เก้อหลี่เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อยกับชายอีกคนที่เป็นคนขับเกวียน ชายร่างสูงใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็กระโดดลงจากเกวียน แล้วเดินไปก้มมองดูล้อเกวียนที่ติดหล่ม พลางเอามือใหญ่เกาหัวแกรก ๆ ก่อนจะเงยหน้าไปมองดูชายหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกคิดไตร่ตรองอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูด

“งั้นเดี๋ยวข้าจะไปหาไม้กับก้อนหินมารอง แล้วเราค่อยช่วยกันดันเกวียนให้ขึ้นมาจากหล่มละกัน”

ว่าแล้วชายร่างสูงใหญ่ก็เดินแยกออกไปเพื่อหาแผ่นไม้กับก้อนหินเพื่อมาใช้ในการเอาเกวียนขึ้นจากหล่ม ชายหนุ่มยืนนิ่งคิดวางแผนว่าจะทำเช่นไร แต่ไม่นานนักชายร่างสูงใหญ่ก็เดินกลับมาพร้อมกับท่อนไม้และก้อนหินก้อนใหญ่สองสามก้อน เฉินกวงจัดการเอาก้อนหินและแผ่นไม้วางหนุนไว้ใต้ล้อเกวียน ก่อนจะเดินไปกระตุกบังเหียนให้วัวทั้งสองตัวที่เทียมเกวียนออกแรงเดินอีกครั้ง แล้วจึงวิ่งกลับมาที่ท้ายเกวียน ใช้มือใหญ่ทั้งสองข้างดันเกวียน เก้อหลี่เห็นดังนั้นก็ไม่รอช้าเดินไปช่วยชางร่างสูงใหญ่ดังอีกแรง ซึ่งกว่าจะทำให้เกวียนที่บรรทุกข้าวสารไว้ถึงร้อยกระสอบเคลื่อนออกจากหล่มได้นั้นก็เล่นเอาซะเก้อหลี่และเฉินกวงนอนหอบกันใต้โคนต้นไม้ใหญ่กันเลยทีเดียว

“เจ้าควรจะระวังมากกว่านี้นะ เฉินกวน ข้าเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”

เก้อหลี่พูดพลางหอบจนตัวโยน เฉินกวงหอบไปพยักหน้าไปแล้วสะบัดมือเล็กน้อยราวกับจะบอกว่า เออ เอาเถอะ มันผ่านไปแล้ว เก้อหลี่ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปที่ริมลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากเส้นทางเกวียนมากนัก นี่คงจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ดินบริเวณนี้ชุ่มชื้นและอ่อนนุ่มเสียจนทำให้เกวียนที่บรรทุกของมาเยอะติดหล่มง่ายกระมัง ชายหนุ่มเดินไปลูบหัววัวทั้งสองตัวที่กำลังดื่มน้ำและเล็มหญ้า เขาเดินไปทางต้นน้ำแล้วก้มหน้าวักน้ำมาล้างหน้าล้างตาเพื่อไล่ความเหนื่อยล้าและเรียกความสดชื่นมาอีกครั้ง เฉินกวงที่เริ่มหายเหนื่อยแล้วก็เดินมายืนข้าง ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงวักน้ำมาล้างหน้าล้างตาและวักน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อแก้กระหาย เก้อหลี่เดิินกลับไปนั่งเอาหลังพิงโคนต้นไม้ แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ความร่มรื่นและความสดชื่นจากน้ำเย็นทำให้เขารู้สึกมีแรงขึ้นมาอีกครั้ง

“เก้อหลี่ ตรงนี้มีต้นเผือกล่ะ ข้าว่าเราลองขุดมันขึ้นมาเก็บเอาไว้เป็นเสบียงสำรองดีมั้ย”

เสียงตะโกนดังขึ้นจากเฉินกวง นั่นทำให้เก้อหลี่ต้องลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปดูก็พบว่า เฉินกวงกำลังยืนมองดูดงต้นเผือกที่ขึ้นอยู่เต็มบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่อีกต้น ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อย

“ไม่ล่ะข้าไม่ค่อยชอบกินหัวเผือกหัวมันน่ะ”

เก้อหลี่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินกลับนั่นทำให้เฉินกวงสงสัย ชายร่างสูงใหญ่จึงหันกลับไปมองตาม

“ว่าไปนั่น เจ้าน่ะหรือไม่ค่อยชอบกินเผือกมัน ข่าวว่าเจ้าเป็นลูกชาวนาเช่นเดียวกับข้ามิใช่หรือ หรือว่าเพราะไปร่ำเรียนจนเป็นบัณฑิตแล้วถึงมิค่อยอยากจะกินอาหารแบบชาวบ้านธรรมดาสามัญกินกันเล่า”

ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็หยุดเดินแล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะมองดูอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เหนื่อยหน่าย เขาไม่อยากจะบอกความลับของตนเองแต่ในฐานะที่ต่อจากนี้คงต้องร่วมมือกันไปอีกนาน คงยากที่จะปกปิด ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเองด้วยนั่นแหละนะ

“ข้าไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอกนะ แต่ข้าแพ้พวกมัน ในตอนเด็ก ๆ ข้ามักจะป่วยทุกครั้งที่กินอาหารที่ทำมาจากพืชพวกนี้ เผือก มัน หัวไชเท้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลอย”

เก้อหลี่พูดอธิบายให้ชายร่างสูงใหญ่ฟังอย่างใจเย็น เฉินกวงได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยอารมณ์ขัน นั่นทำให้ชายหนุ่มถึงกับต้องมองบนด้วยความไม่สบอารมณ์แต่ก็ขจัดความรู้สึกดังกล่าวได้แทบจะในทันที แล้วยักไหล่เบา ๆ

“นึกไม่ถึงเลยว่า พ่อนักปราชญ์หนุ่มเช่นเจ้าจะแพ้พืชผักจำพวกนี้ ช่างเป็นชายที่น่าสงสารโดยแท้”

ชายหนุ่มได้ยินคำเยาะเย้ยจากอีกฝ่ายก็ไม่พูดอะไรต่อ นอกจากจะหันหลังแล้วเดินกลับไปที่เกวียน เขาหยิบเอาจอบขึ้นมาแล้วเดินกลับไปหาชายร่างสูงใหญ่ แล้วโยนจอบให้ ชายร่างสูงใหญ่เห็นดังนั้นก็ใช้มือใหญ่รับจอบได้อย่างสบาย ก่อนจะมองหน้าเก้อหลี่

“หากเจ้าอยากจะเก็บมันมากิน เจ้าก็ต้องขุดเอง ข้าจะพาวัวไปเทียมเกวียนรอละกัน”

ว่าแล้วเก้อหลี่ก็เดินแยกจากเฉินกวงไป ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนเกาหัวแกรก ๆ ก่อนจะจัดการใช้จอบขุดเผือกอยู่คนเดียว เก้อหลี่เดินไปยังริมลำธารแล้วแก้เชือกบังเหียนที่เฉินกวงผูกมัดติดไว้กับโคนต้นไม้ต้นหนึ่ง เขาพยายามลากจูงให้วัวทั้งสองตัวเดินตามเขากลับไปที่เกวียน แต่ก็ดูจะไม่ค่อยเป็นผลมากนัก สงสัยว่า เจ้าสองตัวนี้คงจะไม่ชอบเขากระมัง ถึงไม่ยอมให้ความร่วมมือกับเขาเสียเลย

“เจ้าต้องตะโกนเสียงดังแล้วเอามือตบที่บั้นท้ายของพวกมัน แต่ระวังมันจะไม่พอใจแล้วยกเท้าถีบเจ้านะ แต่ข้าว่าคงจะไม่ทำเช่นนั้นหรอก”

เฉินกวงเอ่ยขึ้น เขาเดินกลับมายืนมองเก้อหลี่ที่พยายามจูงลากวัวทั้งสองตัว มือข้างหนึ่งของเฉินกวงนั้นจับด้ามจอบที่เขาเอามาพาดบ่า ส่วนอีกข้างก็อุ้มหัวเผือกไว้จำนวนหนึ่ง เก้อหลี่หันไปมองก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันกลับมามองดูวัวทั้งสองตัว เขาตะโกนแล้วใช้มืออีกข้างที่ว่างตีเข้าที่บั้นท้ายของวัวหนึ่งแรง ๆ ทำให้วัวตัวนั้นเดินนำวัวอีกตัวไป นั่นทำให้เก้อหลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

ชาร่างสูงใหญ่ทำการเทียมแอกใส่วัวทั้งสองตัวเรียบร้อยแล้ว เก้อหลี่ที่ยืนตรวจสอบสภาพของเกวียนเสร็จก็กระโดดขึ้นไปนั่งบนเกวียน เฉินกวงกระโดดขึ้นมานั่งตาม ก่อนจะจับบังเหียนแล้วกระตุกมันให้วัวทั้งสองตัวเดินลากเกวียนไปข้างหน้าเรื่อย ๆ

“ข้าว่าจะเลี้ยงน้ำชาเจ้าเมื่อเราไปถึงฉางอาน”

เก้อหลี่เอ่ยปากพูดพลางมองดูต้นไม้ริมทางที่เกวียนเคลื่อนผ่าน เฉินกวงได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเบา ๆ แล้วยิ้มกว้าง

“เจ้าก็ยังคงเป็นนักปราชญ์อยู่ดีล่ะนะ ถ้าเปลี่ยนจากเลี้ยงน้ำชามาเป็นสุรา ข้าจะดีใจเสียยิ่งกว่า แต่เอาเถอะ ข้าก็ชักจะหิวแล้วล่ะ พ้นป่านี้ไปข้าจะเร่งให้วัววิ่งไปให้ถึงฉางอานไว้ ๆ ละกันนะ”

ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะตามอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วยิ้ม ก่อนจะนึกถึงเรื่องในอดีตได้ เขาสูดลมหายใจแล้วค่อย ๆ ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูด

“ข้าพอจะจำได้ว่า ตอนที่ข้าจากบ้านไปกับท่านลุงเพื่อไปศึกษาเล่าเรียนที่สำนักปราชญ์ขงจื้อ ลุงของข้าพาข้าไปพักที่เมืองฉางอาน ข้าตื่นเต้นมากเลยล่ะนะ เพราะที่นั่นมีสาวงามคอยบริการชงน้ำชาให้ด้วยล่ะ”

เฉินกวงได้ยินเรื่องเล่าของเก้อหล่ีก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แล้วเอ่ยถามชายหนุ่มต่อ

“ค่อยน่าสนใจหน่อย . . . แล้วเจ้ารู้สึกเช่นไรเล่า”

ชายหนุ่มยิ้มขำและส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยปากพูด

“ข้าไม่ได้ทำอะไร แน่ล่ะข้าในตอนนั้นยังอยู่ในวัยเยาว์นัก ข้าได้แต่เขินอาย”

“ข้านึกแล้วเชียว แต่ข้าว่านะ ถ้าเป็นข้านะ ข้าคงได้หาความสุขจากหญิงสาวพวกนั้นแล้วล่ะ”

 

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

 

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือกิจกรรมใด ๆ ไม่ให้ว่าง

 

ลักษณะนิสัยหลังตรง

+15 EXP จากการโรลสร้างความน่าเคารพศรัทธาต่อผู้พบเห็น

 

ลักษณะนิสัยว่องไว

+10 EXP จากการโรลทำงาน

JiTianTao ดี

โรลพักกลางทางกับคุยกับท่านอาจารย์

"อ่า ท่านอาจารย์ขอรับข้าว่าเดี่ยวเราพักที่นี้ก่อนดีไหมขอรับก่อนที่เราจะไปที่ลั่วหยางกัน ท่านอาจารย์จะได้พักจากการเดินทางไกลด้วยแล้วก็จะได้พักกันก่อนเราพึ่งกินอาหารกันมาถ้าเกิดว่าเราเร่งเดินทางโดยที่ไม่ย่อยอาหารก่อนล่ะก็มันจะไม่ดีนะขอรับ"

"เอาเถอะเอาตามที่เจ้าว่านั้นแหละนะเดี่ยวพักที้นี้ก่อนก็ได้เดี่ยวพวกเราค่อยไปที่ลั่วอยางกันแต่ว่าตอนไปลั่วหยางนั้นเจ้าอย่าลืมหาซื้อของให้เรียบร้อยก็แล้วกันนะข้าจะไปรอเจ้าที่อื่นก่อนพอซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเจ้าก็ค่อยตามข้ามาก็แล้วกันนะ"

"ของ....ท่านอาจารย์จะให้ข้านั้นซื้อของอะไรอย่างนั้นหรือขอรับบอกข้าล่วงหน้าก่อนได้หรือไม่ขอรับข้าจะได้เตรียมตัวที่จะไปซื้อเอาไว้หลังจากที่ถึงลั่วอยางเรียบร้อยแล้วแบบนั้น"

"ไม่ต้องรีบร้อนเดี่ยวถ้าเกิดถึงเวลาเมื่อไหร่ข้าจะบอกเจ้าอย่างแน่นอนไม่ต้องห่วงในเรื่องนี้ไปหรอกนะขอแค่เจ้าสามารถหาซื้อของตามที่ข้าบอกนั้นครบได้ก็เพียงพอแล้วล่ะ อ่า...ถ้าแผ่นดินนี้นั้นผู้คนสามารถอยู่กันได้โดยร่มเย็นเป็นสุขมันก็คงจะดีกว่านี้อย่างแน่นอนล่ะนะ"

"...ท่านอาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับข้าจะสนับสนุนท่านอย่างแน่นอนข้าจะคอยช่วยเหลือท่านอย่างเต็มความสามารถอยู่แล้วท่านว่ายังไงข้าก็ว่าตามท่านอย่างแน่นอน....แต่มันก็ยากจริงๆแหละขอรับในการที่จะทำให้ประชาชนนั้นได้อยู่เย็นเป็นสุขถ้ายังคงมีเหล่าขันทีหรือว่าพวกขุนนางกังฉินที่ยังครองบ้านเมืองแบบนี้แต่ข้าก็เชื่อว่าข้ากับท่านอาจารย์จะต้องช่วยเหลือผู้คนให้ได้อย่างมากที่สุดอย่างแน่นอนแบบนั้น!!!ถึงแม้ว่าตัวเราจะตายไปแต่ว่า อุดมการณ์นั้นของเราจะมีผู้ที่สืบทอดต่อไปอย่างแน่นอนข้าเชื่อแบบนั้นขอรับท่านอาจารย์ ขอเพียงพวกเราไม่ท้อถอยต่อความยากลำบากหรือว่าท้อถอยต่อความอยุติธรรมมันจะต้องมีสักวันหนึ่งที่มันจะต้องเป็นวันของเราอย่างแน่นอน"

โดยที่ภายในใจของตนเองนั้นก็หวังว่าองค์ฮ่องเต้นั้นจะหูจาสว่างเสียทีไม่อย่างงั้นล่ะก็บ้านเมืองคงจะไม่สามารถที่จะให้ประชาชนในแผ่นดินนี้นั้นสามารถที่จะอยู่อย่างเป็นสุขได้อย่างแน่นอน

ใช้ลักษณะนิสัยหลังตรง

+4 point เมื่อหัวใจครบ10ดวงกับใคร

JiTianTao ดี

โรลเดินทางไปยังจุดหมายโดยหลบหูตาของพวกคิดไม่ดี

จีเทียนเต๋าที่ตอนนี้นั้นกำลังเดินทางมายังกับอาจารย์ของตนเองที่ตอนนี้นั้นทั้งสองคนกำลังอยู่บนรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าออกจากเมืองลั่วอยางไปโดยที่ก็ได้แวะจอดรับคนที่จะมาขับรถม้าแทนตัวเองตอนนี้ภายในใจของตนเองนั้นกำลังคิดอยู่ว่าทำไมอาจารย์ถึงได้พาตนเองนั้นมาที่นอกเมืองแบบนี้กันแน่ไม่เข้าใจว่าพวกเรานั้นจะเดินทางไปไหนกัน เพราะว่าระหว่างทางนั้นท่านอาจารย์เพียงเงียบไม่ได้พูดคุยอะไรกับตนเองจนมีคนขับรถม้าแทนแล้วตนเองก็ได้มานั่งข้างในกับท่านอาจารย์แทน โดยที่ตอนนี้พวกของตนเองก็กำลังเดินทางด้วยรถม้าโดยที่ตนเองก็ไม่รู้จุดหมายสุดท้ายว่าคือที่ใดกันแน่

"ท่านอาจารย์ขอรับพวกเราจะมุ่งหน้าไปที่ไหนกันอย่างนั้นหรือขอรับแล้วทำไมเราจะต้องทำตัวลับๆล่อๆกันแบบนี้กันด้วยเหมือนอย่างกับว่าเราจะกำลังหนีใครกันอย่างงั้นแหละพวกเราทำตัวลับๆล่อๆมาตั้งแต่หอตำราแล้วนะขอรับ"

"อืมมันก็ไม่เชิงหนีใครหรอกนะแค่สลัดพวกหูตาที่คอยมาจับจ้องพวกเราจะดีกว่านะแบบนั้นถ้าหูตาพวกนี้รู้ว่าพวกเรานั้นรู้ว่าเราจะไปที่ไหนหรือว่าทำอะไรล่ะก็มันก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอนล่ะนะ"

"ที่ท่านอาจารย์ว่ามามันก็ถูกหวังว่าพวกเราจะสลัดการติดตามของพวกนั้นได้นะขอรับเพราะพวกเราไม่ได้ทำตัวเด่นอะไรแถมยังดลมกลืนกับผู้คนด้วย แล้วนี้พวกเราจะไปกันที่อยู่ของเพื่อนท่านอาจารย์ใช่ไหมขอรับ?"

"อืมใช่แล้วแต่ว่าก่อนหน้านั้นพวกเราจะต้องให้พวกหูตาพวกนั้นติดตามเรามาไม่ได้ก็พอแล้วล่ะนะ"

ก่อนที่ทั้งคู่นั้นจะพูดคุยกันพร้อมกับที่รถม้านั้นเดินทางบริเวณที่ได้กลิ่นของธรรมชาติอย่างสดชื่นในแถวนี้พร้อมกับเสียงของสัตว์เล็กมากมายในบริเวณนี้ที่ดังไปทั่ว

"ถ้าเกิดว่าไม่มีอะไรที่ผิดพลาดล่ะก็พวกเราก็คงที่จะน่าจะถึงชายป่ากันล่ะพวกนั้นคงจะไม่ได้ติดตามพวกเรามาถึงที่นี้หรอกนะ ถ้าเกิดว่าพวกนั้นยังคงที่จะตามมาอีกล่ะก็คงจะต้องใช้แผนต่อไปแล้วล่ะ"

ก่อนที่รถม้านั้นจะหยุดลงแล้วหลู่จื่อนั้นก็สังเกตว่าไม่มีรถม้าคันอื่นติดตามพวกของตนเองมาหรือว่าจะเป็นม้าตัวอื่นในบริเวณนี้ เพราะที่ตนเดินทางมาจากลั่วอยางถึงที่นี้ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช้ม้าหรือว่ารถม้าติดตามพวกของตนเองมาล่ะก็คงไม่มีทางที่จะใช้แค่กำลังสองข้ามาวิ่งแข่งกับรถม้าได้หรอกหลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีคนติดตามพวกของตนเองมาแล้วจริงๆนั้น

"เอาล่ะเดี่ยวพวกข้าจะลงที่นี้ส่วนเจ้าก็ขับรถต่อไปเลยนะไม่ต้องรอข้าขับไปเรี่อยๆเลยแล้วก็ทำให้เหมือนว่ามีคนอยู่ในรถม้าด้วยละนะ"

"เข้าใจแล้วขอรับท่าน"

"ไปจีเทียนเต๋าเดี่ยวพวกเราจะเดินเท้าเข้าไปในป่ากันมันจะต้องเดินทางกันด้วยเท้ากันแล้วนะตอนนี้เราจะใช้รถม้านั้นเดินทางไปในป่าไม่ได้"

"รับทราบขอรับท่านอาจารย์เดี่ยวข้าจะคอยดูทางข้างหน้าให้ท่านอาจารย์เองขอรับ"

ก่อนที่ทั้งคู่นั้รจะลงจากรถม้าแล้วก้าวเท้าเดินกันเข้าไปในป่าส่วนรถม้านั้นก็แล่นต่อไปตามทาง หลังจากที่ทั้งคู่นั้นเดินด้วยเท้าเข้าป่ากันมาเรี่อยๆนั้น

"ท่านอาจารย์ขอรับเพื่อนของท่านอาจารย์เค้าอยู่ที่นี้กันหรือว่าพวกเราแค่นัดมากันยังที่นี้กันขอรับเพราะข้าไม่รู้เลยว่าป่าแห่งนี้นั้นถ้าเกิดเราเดินต่อไปเรี่อยๆแบบนี้ปลายทางมันจะไปสุดที่ตรงจุดไหน ข้าเคยผ่านทางเข้าป่าที่นี้มาหลายครั้งแล้วแต่ว่ายังไม่เคยได้เดินทางลึกเข้ามาขนาดนี้เลยขอรับ"

"พวกเรานัดพูดกันในที่หนึ่งเดี่ยวถ้าเกิดเจ้าเดินตามข้าไปเรี่อยๆก็จะรู้เองโดยทางที่นี้เจ้าอย่าไปบอกใครล่ะให้มันเป็นความลับเพราะว่าในแถวๆลั่วอยางที่จะพ้นหรือว่าเล็ดรอดสายตาของพวกมันไปได้นั้นมีน้อยมากมีเพียงไม่กี่ที่หรอกนะเพราะแบบนั้นเราจะต้องอย่าให้เรื่องที่นี้หลุดไปได้นะเข้าใจไหม?"

"ข้าน้อยทราบแล้วเดี่นยวข้าน้อยนั้นจะเชื่อฟังท่าน อาจารย์ตลอดไม่เปิดเภยเรื่องนี้ให้กับคนอื่นเด็ดขาดต่อให้คนนั้นจะเป็นสหายสนิทกันก็ตามทีข้าก็จะไม่มีวันบอกพวกเค้าเหล่านั้นอย่างแน่นอนขอให้ท่านอาจารย์นั้นโปรดวางใจในตัว ศิษย์คนดีด้วยนะขอรับ"

"ดีมากถ้างั้นพวกเราเดินกันต่อไปน่าจะอีกสักพักใหญ่กว่าจะถึงโดยที่ระหว่างทางจะต้องเดินตาาเส้นทางที่ข้านั่นเดินนำหน้าเข้าใจไหมเพราะว่าป่าแถบนี้นั้นถ้าเกิดว่าเป็นคนที่ไม่ชำนาญเส้นทางแล้วล่ะก็มาเดินเองคงจะต้องหลงไปในป่าอย่างแน่นอนเพราะแบบนั้นถ้าไม่อยากให้หลงก็เดินตามหลังอาจารย์มาอย่างมีสติบ่ะเข้าใจไหม?"

พร้อมกับที่คนทั้งคู่ ศิษย์อาจารย์คู่นี้นั่นค่อยๆเดินไปตามทางในป่าลึกเข้าไปเรี่อยๆ
@Watcher

Liangjin -

                                                            [บันทึกวิถีมนุษย์]

                                       บทนำ ลงจากเขาไปเจอโจร

   ในซินเจ๋อหนี่ป่าบุรุษผู้หนึ่งเดินย่างเหยียบใบไม้ที่ร่วงลงมากองบนพื้น เขาเดินด้วยท่วงท่าอันนิ่งสงบ นัยน์ตาคู่สวยจดจ้องไปยังเบื้องหน้าจับจ้องสรรพสิ่งในทัศนวิสัย

   "ลั่วหยางอยู่อีกไม่ไกล.."

หวงจิวซินพึมพำกับตัวเอง ป่านี้เป็นเพียงเส้นทางผ่านไปยังลั่วหยาง เมืองที่เขาจะไปเป็นที่แรกหลังลงจากหุบเขา ส่วนหนึ่งก็เพื่อไปตั้งหลักอีกส่วนก็เพื่อไปติดตามข้อมูลข่าวสารบ้านเมืองในช่วงที่เขาขึ้นไปอยู่บนภูเขา

  'วันนี้คงพอเท่านี้'

เขาแหงนมองท้องฟ้าที่เริ่มจะกลายเป็นสีส้ม ในอีกไม่นานก็คงค่ำและหากเป็นเช่นนั้นเขาคงจะต้องหาพักแถวนี้ก่อนแล้วค่อยรอตอนเช้าแต่อย่างไรก็ปลอดภัยกว่าการเดินทางในยามมืดค่ำ ที่มักมีสัตว์ดุร้ายและโจรค่อยปล้นคนที่สัญจรไปมา

  "พรุ่งนี้เดินมางอีกเดี๋ยวคงถึงแล้วกระมัง"

  แซกๆ แซกๆ

เสียงเหยียบใบไม้ดังขึ้นอย่างแผ่วเบานั่นไม่ใช่ฝีเท้าของสัตว์หากแต่เป็นฝีเท้าของมนุษย์ และดูท่าจะมาร้ายมากกว่ามาดีเสียด้วย

  หวงจิวซินหยุดเดินนิ่งเงียบ ทีท่ายังคงเงียบสงบ ดวงตายังคงไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไร้เสียงคำพูดใดมีเพียงแต่เสียงลมหายใจที่ยังคงได้ยิน

  "ออกมาเทิด จะหลบเลี่ยงข้าไปไย"

หวงจิวซินเป็นผู้เปิดประเด็นเชื้อเชิญท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงเรียบนิ่งสุขุมไร้ความหวาดหวั่นอันใดกับสิ่งที่ต้องเจอ

  ตึบ ตึบ

  "ดูเหมือนเจ้าจะอยากตายเร็วขึ้นสินะ ก๊ากๆ"

ไม่ทันไรก็มีผู้ออกมาตามคำเชื้อเชิญ แต่หวงจิวซินกลับประหลาดใจที่สิ่งที่คนผู้นั้นสวม

  'เหตุใดโจรผู้นี้ ถึงคาดหัวด้วยผ้าเหลืองเช่นนั้นเล่า'

หวงจิวซินคิดด้วยความสงสัย โจรสมัยนี้ประหลาดยิ่ง เหตุใดถึงใส่อะไรที่สะดุดตาเช่นนั้น แถมดูแล้วไม่ช่วยอะไรในการต่อสู้ด้วย

"กลัวจนขาสั่นเลยสินะฮิๆ เดี๋ยวข้าจะช่วยสงเคราะห์แกเอง ฮิๆๆๆ"

  'มีเคลื่อนไหวเกินความจำเป็น ดูท่าแล้วน่าจะเคยใช้แต่กำลังดักทำร้ายผู้อื่นอย่างเดียว'

หวงจิวซินสังเกตุพลางหลบการโจมตีของโจรตรงหน้าพลางคิดวิจารย์ทักษะการต่อสู้ของฝ่ายตรงข้ามอย่างออกรส

"อย่าได้ใจไปหน่อยเลย!! เอาดาบนี่ไปกินซะะ!!!!"

"อึก!"

หวงจิวซินคว้าศาสตราในผ้าหอออกมารับการโจมตีเมื่อครู่ แม้จะรับทันแต่ร่างของหวงจิซินก็ล้มไปลงพื้นเหมือนเสียการทรงตัว อาวุธในมือซ้ายหลุดออกจากมือ ตอนนี้เขาไร้ซึ่งอาวุธและหอบหายใจคล้ายเหนื่อยเต็มที่ หน้าเริ่มถอดสี

"ฮึ่ม! แกนี่อึดจริงเชียว แต่มันจบแค่นี้แหละตายซะ!"

โจรเหวี่ยงดาบฟันหวังจะสะบั้นคอของหวงจิวซินให้สิ้นเพื่อปิดบัญชี หรือนี่จะเป็นจุดจบของบุรุษนามหวงจิวซินผู้นี้กัน!

"มีความตั้งใจ แต่ยังขาดความรอบคอบไปนิดนะ"

หวงจิวซินใช้มือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าหยิบดินทรายและใบไม้ที่อยู่ตามพื้นซัดเข้าใส่หน้าของโจรอย่างจัง เท้าขวาเตะปัดอาวุธในมือของโจร และไม่ลืมเก็บอาวุธที่แสร้งทำตก

"ไอ้ปอดแหก! แกไปหลบอยู่ไหนออกมานะเว้ย!!!!"

โจรโพกผ้าเหลืองหลังจากเริ่มกลับมามองเห็น ก็กู่ร้องอย่างโกรธเกรี้ยว มันหันควับไปมาอย่างอาฆาต โดยคราวนี้มันหมายจะทำให้หวงจิวซินตายอย่างทรมาณที่สุด

  แชก..

"ฮะๆๆๆ แกอยู่ตรงนั้นสิ อย่าหวังจะรอดไปเล้ยยย"

เสียงดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านข้าง โจรไม่รอรีกระโดดเข้าไปตามเสียงนั่นในทันที มันในตอนนี้ไม่สนใจอย่างอื่น ด้วยความโกรธบังตา

    ตุบ!!!!

ยังไม่ทันที่โจรจะได้ออกก้าว มันก็รู้สึกได้ถึงของแข็งที่ถูกฟาดเข้าศรีษะอย่างจัง และรุนแรงมากพอที่จะทำให้คนที่ปล่อยให้หัวไม่มีอะไรเลยสามารถสลบเป็นตาย

"การประมาทปล่อยไม่ดูด้านหลัง เป็นโอกาสชั้นเยี่ยมที่พญามัจจุราชจะมาหานะ"

"และก็อีกอย่าง เจ้าแยกแยะเสียงหินกระทบหญ้ากับฝีเท้าคนไม่ออกรึไง"

แม้น่าจะเป็นคำถามที่ไม่ได้คำตอบเพราะผู้ที่จะสามารถตอบได้ตอนนี้กำลังสลบไม่ได้สติอยู่ และเขาก็ไม่ได้มีปรานีจะรอให้ตื่นก่อนขึ้นมาด้วย

"แต่ยังมีชีวิตอยู่สินะ หัวแข็งใช่เล่น"

  หวงจิวซินตรวจชีพจรและลมหายใจของโจรที่สลบอยู่ ด้วยอาวุธของเขาหรือก็คือกระบองแปดทิศ  พบว่ายังคงสบายดีแค่สลบไปเฉยๆ แต่เขาก็ค่อนข้างมันใจทีเดียวว่ากว่าอีกฝ่ายจะตื่นคือหนึ่งวันเต็ม

"หากเป็นเช่นนี้เราคงต้องพาเจ้าโจรนี่ไปด้วย"

หวงจิวซินพูดขึ้น การปล่อยให้โจรผู้นี้ไว้อยู่ตรงนี้เป็นการอันตรายเกินไปทั้งคนอื่นที่เดินทางสัญจรมาทางนี้ในอนาคตและตัวเขาเองย่อมจะโดน โจรผู้นี้ตามเอาคืนหากปล่อยเอาไว้ดูแล้วจะมีแต่ผลเสีย เอาไปให้คนที่จัดการเป็นไปจัดการน่าจะดีกว่า หรือไม่ก็เอาไปให้พวกทหารที่เมืองลั่วหยางจับลงโทษก็เป็นตัวเลือกที่ดี

"หากแบกไปก็คงไม่ไหว"

ถ้าลองคำนวณจากประสบการณ์การต่อสู้เมื่อครู่ ดูแลัวน้ำหนักของคนผู้นี้มีมากกว่าตัวเขาซะอีก หรือว่าจะใช้อะไรลากไปเขาในตอนนี้ก็ไม่มีเชือกหรือสิ่งใช้ลากอื่นติดตัว แถมเขาเองก็อยากพาไปส่งให้คนอื่นจัดการภายในวันนี้ด้วยสิ

'จะพาผู้นี้ไปอย่างไรดีหนอ'

หวงจิวซินใช้สายตามองดูไปตามตัวของโจร เผื่อจะมีอะไรให้เขาใช้ประโยชน์ได้บ้าง ทันใดนั้นชายหนุ่มก็พลันคิดอะไรออกขึ้นมา

  "ใช้เจ้านี่ก็ได้นี่น่า!"

หวงจิวซินฉีกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทำสิ่งที่จะสามารถใช้แทนเชือก หวงจิวซินจะลงมือทำอะไรแน่หนอ? แล้วต่อจากนี้จะเกิดขึ้นกับโจรบ้างล่ะเนี่ย!?

                                                                       @Watcher

  

Tianzhou ดี

❖ราชสีห์จรจัด❖

ด่านหานกู่กวน

เมื่อยามเช้ามาถึงชายหนุ่มเทียนโจวก็ได้ออกมาเตรียมตัวยังสถานที่ที่มิมีผู้คนสัญจรมากนักภายในหมู่บ้านพร้อมกับเจ้าเขี้ยวเงินหมาป่าคู่ใจ

“เอาล่ะวันนี้ข้าจะฝึกการต่อสู้ให้เจ้า แต่ก่อนอื่น...”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มนำก้อนหินมาถ่วงน้ำหนักตนเองและเจ้าเขี้ยวเงินก่อนจะไปยืนอยู่ตรงหน้าของเจ้าหมาป่าห่างประมาณหนึ่งฟุต

“ที่นี่ก็พร้อมแล้ว เมื่อข้าให้สัญญาณก็เข้ามาได้เลย”

เบ้า!

เจ้าเขี้ยวเงินร้องออกมาเพื่อแสดงออกถึงความเข้าใจ เทียนโจวจ้องมองเข้าไปภายในดวงเนตรของหมาป่าตรงหน้า ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย และปรบมือเสียงดังเพื่อเป็นสัญญาณของการเริ่มต่อสู้ เมื่อเสียงสัญญาณดังขึ้นเจ้าเขี้ยวเงินมิรีรอสิ่งใดทั้งนั้นพลันกระโจนเข้าหาเทียนโจวดวงแรงขาของตน ดูดเหมือนว่าแรงที่ส่งตัวของเจ้าหมาป่านั้นจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่ฝึกไปเมื่อครั้งก่อน นับว่าเป็นเรื่องดีที่อย่างน้อยมันก็เห็นผล

“ไม่เลวๆเหมือนการฝึกครั้งนั้นจะได้ผลดีใช้ได้”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มเบี่ยงตัวหลับเจ้าเขี้ยวเงินอย่างง่ายได้ถึงแม้จะฝึกมาเยอะแค่ไหนแต่มันก็แทบเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าเขี้ยวเงินจะตามเทียนโจวได้ทัน ชายหนุ่มหลบเลี่ยงการโจมตีของเจ้าเขี้ยวเงินอย่างต่อเนื่อง แต่ก็มีการโจมตีสวนใส่เจ้าเขี้ยวเงินไปบ้างด้วยมือเปล่าเพื่อมิให้มันประหมาดเวลาเจอการต่อสู้ การฝึกของทั้งสองดำเนินต่อไปจนเวลาผ่านมานานหนึ่งชัวยามตอนนี้ทั้งสองได้กลับมาถึงยังห้องพักของโรงเตี๊ยมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“รีบกินเสีย หลังจากที่ข้าออกมาเราจะเดินทางกันต่อ”

เทียนโจวกล่าวกับเจ้าเขี้ยวเงินที่อยู่ในห้องพัก ก่อนจะวางไก่ขอทานให้กับหมาป่าคู่ใจที่สั่งมาตอนเดินผ่านร้านอาหารมา ชายหนุ่มเมื่อว่างอาหารเสร็จก็เดินเข้าไปอาบน้ำ ส่วนเจ้าเขี้ยวเงินก็เริ่มรับประทานอาหารของตนอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากผ่านไปซักพักเทียนโจวก็ได้ออกมาจากห้องน้ำและเริ่มเก็บข้าวของออกมายังจุดพักม้าพร้อมกับเจ้าเขี้ยวเงิน

“ได้เวลาเดินทางแล้ว”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะจูงบังเหียนของอาชาขาวออกมาจากจุดพักก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนอาน

“ออกเดินทาง ย๊า!”

เทียนโจวสะบัดบังเหียนเริ่มออกเดินทางจากหมู่บ้านโดยมีเจ้าเขี้ยวเงินตามมาติด ระยะเวลาล่วงเลยผ่านมานานหลายชั่วยามจนตอนนี้นั้นท้องฟ้าได้เข้าสู่ยามราตรีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาชาสีขาวยังคงเร่งฝีเท้าผ่านป่าแห่งนี้เพราะอีกนิดตรงหน้าก็จะเป็นด่านตรวจเข้าเมืองแล้ว แต่ในจังหวะที่กำลังเร่งอยู่นั้นจู่ๆเจ้าอาชาก็ต้องหยุดอย่างกระทันจากใครบางคน

“ส่งเงินและของมีค่ามาซะดีๆ!”

ประโยคสุดแสนคลาสสิคของเหล่าโจรกระจอกที่เทียนโจวนั้นได้ยินมาเป็นร้อยในครั้งนี้ก็ยังคงดังขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มเทียนโจวปรากฎสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้น เมื่อมีคนมาขัดขว้างการเดินทางของตน

“นี่เจ้าเห็นข้าเป็นเพื่อนเล่นหรือยังไง! หากยังมิหลบทางข้าจะบดขยี้เจ้าซะ!”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมสีหน้าหงุดหงิด โจรผ้าเหลืองตรงหน้าที่มิรู้ถึงความร้ายกาจของเทียนโจวก็ยกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะวิ่งเข้าใส่เทียนโจวพร้อมกับดาบในมือ

“คิดว่าข้ากลัวเรอะ?”

เสียงของโจรกระจอกยิ่งทำให้เทียนโจวเพิ่มความหงุดหงิดขึ้นไปอีกระดับ ในตอนนี้ชายหนุ่มนั้นเริ่มรำคาญชายตรงหน้านี้มากกว่าเดิมแล้ว

“ถ้าเจ้าต้องการนักข้าจะจัดให้!”

เทียนโจวกระโดลงมาจากอานม้าก่อนจะหลบดาบเหล่านั้นของโจรผ้าเหลืองอย่างง่ายดายโดยไร้ซึ่งบาดแผล มือข้างหนึ่งจับเข้าที่แขนของโจรกระจอกก่อนจะบีบแขนข้างนั้นอย่างแรงจนดาบในมือตกลงสู่พื้น

“เก่งแต่ปาก”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะหักแขนข้างนั้นของโจรผ้าเหลืองเพื่อเป็นการระบายความโกรธก่อนจะกระโดกลับขึ้นไปบนหลังม้าและตรงไปยังด่านตวรจเข้าเมือง

“พวกสวะชั้นต่ำ...”

ให้ไก่ขอทาน เขี้ยวเงิน

@Webmaster

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์ (ปิงจวน)	ชื่อเสียง
+4 จากโรลอวดเบ่ง (หยิ่งยะโส) +7 เมื่อชนะการดวลพร้อมหยิ่งทะนง (หยิ่งยะโส) +3 โรลต่อสู้ (ขี้โมโห) +6 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +3 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (หูดี) +3 เมื่อโรลต่อสู้พร้อมข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +2 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (สายตายาว)	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี) +15 เมื่อโรลข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว)
ผลรวมของแต่ละอัน
+28	+20		คุณธรรม : ความชั่ว : ความโหด :

WenShaotian ดี

                                  ป่าซินเจ๋อหนี่..


                                   ภารกิจส่งข้าวเสร็จสิ้นลง หลังจากนี้ก็เดินตัวปลิวกลับไปรายงานให้กับเถ้าแก่ที่ฉางอันทราบ ความเงียบสงบของป่าที่ยังไม่ถูกทำลาย เป้ฯสิ่งที่เขานั้นรู้สึกอยากจะอยู่กับมันตลอด อยากจะหยุดพักให้หายเหนื่อยไปกับเสียงนกนก ลมพัดปลิวไสวกับเสีบของกิ่งไม้ที่เสียงสีกันเป็นเสียงตามธรรมชาติ ชายร่างยักษ์นั่งพักที่ริมลำธารก่อนที่จะลงไปดื่มน้ำแก้กระหาย และนั่งทอดอารมณ์ผ่านบรรยากาศที่ชวนที่เขานั้นไม่อยากจะลุกไปไหนอีกสักพัก..


                                   พลองยาวที่ไหล่ ลมโชยอ่อนที่พาให้ลมหายใจของเขาค่อยๆเบาลงหลังจากเหนื่อยหอบจากการเดินทาง แม้ว่าตอนนี้เขาจะยังไม่เวลามากนักที่จะเหวี่ยงเบ็ดตกปลา เพียงแค่ได้เห็นพวกมันแหวกว่ายไปตามลำธารแค่นั้น ก็ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายไปได้ไม่น้อย...


                                   แต่เวลานั้นไม่คอยท่า เหวินฯเดินไปที่ลำธารเพื่อกวัดน้ำล้างหน้าและเดินทางไปต่อเพื่อให้ถึงฉางอันให้เร็วที่สุด เท่าที่เขานั้นเดินทางไปส่งข้าวให้เถ้าแก่ที่ลั่วหยาง...

...................