[เมืองหรูหนาน] โรงหมอจินเหวินฉ่าย

ZhaoPei ดี

โชคดีที่ได้คุณยายนำทางมาจนถึงตัวเมืองหรูหนานด้วยเวลาเพียงไม่นาน จ้าวเพ่ยเลือกที่จะบอกคุณยายชราว่าตนจะมาส่งเพียงหน้าโรงหมอ แต่ถูกคะยั้นคะยอให้เข้าไปด้านในเพื่อทำแผลพร้อมกับซุนหยาง

"ขอบคุณแม่นางอีกครั้ง ยายไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร รับสิ่งนี้ไปเถิด"

คุณยายได้กล่าวขอบคุณแก่จ้าวเพ่ยเป็นครั้งสุดท้ายหลังจากส่งมอบสมุนไพรแก่หมอประจำที่นี่ ค่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆจากยายชราถูกยัดเข้ามาในมือสวยทันทีโดยไม่รีรอคำปฏิเสธจากจ้าวเพ่ย

"ข้าไม่ต้องการหรอก คุณยายเก็บเอาไว้เถิด"

"รับไว้.. ไม่อย่างนั้นยายคงอยู่ไม่สุขแน่ๆ หากไม่ได้ตอบแทนบุญคุณของแม่นาง" ยายชรายิ้มทั้งกอบกุมมือเรียวสวยเอาไว้แน่น "หวังว่ายายจะได้พบแม่นางอีก"

แม้ว่าจ้าวเพ่ยจะกล่าวว่าไม่ต้องการก็ตาม ยายเองก็คะยั้นคะยอราวกับคนแก่ที่ช่างดื้อรั้นจนจ้าวเพ่ยต้องยอมแพ้และรับของตอบแทนเอาไว้ ยายชราให้คำจากลาเล็กๆน้อยๆก่อนจะจากไปเหลือเพียงจ้าวเพ่ยและอดีตโจรโพกผ้าเหลืองที่ถูกคุณยายฝากตัวไว้ให้หมอรักษา ก็ยังคงต้องนั่งรอภายในโรงหมอต่อไป

คุณยายทำตัวเหมือนหญิงชราที่ดูใจดี อ่อนน้อม แต่ก็ยัดเยียดความใจดีมากเกินไป ..จนน่ารำคาญ

กลิ่นสมุนไพรอบอวลทั่วโรงหมอ เตียงสะอาดต่างเรียงรายภายในเพื่อเตรียมพร้อมรับผู้ป่วยทุกสถานการณ์ จ้าวเพ่ยมองไปยังขวดสมุนไพรมากมายที่ตั้งเรียงรายมากมายให้คิดสงสัยว่าหมอจะจำได้หรือไม่ว่าสมุนไพรชนิดใด เป็นชนิดใด

ช่างเป็นหมอที่ดูมีความรู้ ความสามารถ

"เหตุใดแผลช้ำจึงมีมากมายขนาดนี้" หมอหยางเอ่ยถามถึงสาเหตุของร่องรอยเมื่อลงมือตรวจสอบร่างกายฝั่งชายก่อน มือหนาจับตามแขนมีรอยเขียวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด สมุนไพรหยิบต้มรวมจนเกิดกลิ่นขึ้นมาเพียงเวลาไม่นาน ถ้วยเล็กตักสมุนไพรกลิ่นไม่น่าพิศมัยขึ้นมาให้ซุนหยางได้กลืนมันลงคอทั้งยังร้อน

"ข้าตกเขา โชคเข้าข้างที่ไม่เป็นอะไรมาก" ซุนหยางตอบทั้งเหล่ตามาหาต้นตอของรอยแผล จ้าวเพ่ยส่ายหัวไปมาเบาๆใส่บุรุษที่พึ่งรู้จักกัน ให้ซุนหยางหันไปสนทนากับหมอหยางต่อ

หมอหยางก้มหน้าก้มตารักษาคนไข้ตรงหน้าราวกับเป็นมืออาชีพ มือกร้านง่วนกับการหยิบสมุนไพรด้วยความรวดเร็วจนจับตาไม่ทัน สมุนไพรห่อเป็นชุดๆถูกยื่นให้แก่อดีตโจรโพกผ้าเหลืองก่อนจะหันมาทางคนไข้คนถัดไปที่รออยู่

"เจ้าล่ะแม่นาง โดนอะไรมา"

"นางช่วยข้าจากการตกเขา ไม่มีแผลมากมายนักหรอก"

"แต่ข้า.." จ้าวเพ่ยเอ่ยขึ้นทั้งเปิดผมยาวตรงถึงกลางหลังขึ้นให้เห็นรอยบาดตรงคอตื้นๆเล็กๆ "ข้าโดนใบไม้บาดมาด้วย ท่านหมอพอจะช่วยได้หรือไม่"

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่" หมอหยางกล่าวไปตามความคิด แผลเล็กๆไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรที่หมอหยางจะทำไม่ได้ สมุนไพรกลิ่นหอมถูกป้ายรอยแผลอย่างเบามือเพื่อไม่ให้โดนปากแผล รอยกรีดเล็กๆพอจะรู้จ่กความคมว่าไม่ใช่ใบไม้ที่มีรอยหยักแน่ๆ

"เจ้าไม่เห็นบอก" ซุนหยางรู้ดีว่าเป็นรอยจากคมดาบของตน แต่ไม่เคยรู้มาก่อน จ้าวเพ่ยเองก็ใช่ว่าจะเป็นสตรีที่มีจิตใจอ่อนโยนอย่างที่คิดเอาไว้ ความเย่อหยิ่งจากตัวจ้าวเพ่ยเหมือนจะมีมากมายจนซุนหยางได้รับมันมาอย่างเต็มที่

"บอกไปแล้วเจ้าจะได้อะไร"

เสียงหวานตอบออกมา แต่คำกล่าวกลับไม่หวานตามเสียง จ้าวเพ่ยเปิดไหล่ให้หมอหยางได้ตรวจถึงแขนที่ปวดหนักมาตั้งแต่อยู่ป่าเป่ยปิงเชียว จนถึงตัวเมืองหรูหนาน ร่องรอยช้ำแผ่กว้างจนน่ากลัว แต่สำหรับหมอหยางไม่น่ากลัวมากขนาดนั้น

"สมุนไพรนี้พอจะคลายปวดให้แม่นางได้บ้าง…"  สมุนไพรเดิมที่ซุนหยางกินก่อนหน้านี้ถูกตักขึ้นมาให้จ้าวเพ่ยบ้าง ตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนยาสมุนไพรสีอ่อนให้ตนกลั้นใจยกจิบอย่างช้าๆ รสชาติความขมแผ่ซ่านตามลิ้นลามไปทั้งปากเชื่อได้เลยว่าหลังจากนี้คงทานอาหารไม่อร่อยไปอีกหลายมื้อ

รสชาตินี้หมอหยางเคยชิมมันหรือยัง

"ข้า…" เพียงจิบเดียวจ้าวเพ่ยก็ยอมแพ้ แต่สายตาของหมอหยางที่ส่งมาราวกับผู้ใหญ่ที่ดุเด็กดื้อ จ้าวเพ่ยหันไปขอความช่วยเหลือจากอดีตโจรโพกผ้าเหลืองที่ติดตามกันมา

"หากไม่กินยา แม่นางจะหายได้อย่างไร"

"...เจ้าค่ะ" จ้าวเพ่ยแผ่วเสียงลงและกินยาในถ้วยเล็กทีละนิด ไม่สามารถตอบได้ว่าการปวดแขนกับการดื่มยา อย่างไรทรมาณมากกว่ากัน ทำไมซุนหยางถึงกินมันได้โดยที่ไม่มีท่าทีอะไร ราวกับให้จ้าวเพ่ยตายใจว่ายาสมุนไพรที่จะได้รับไม่เลวร้ายมากนัก

"ข้าจะจัดสมุนไพรแก้ปวดให้แม่นาง อย่าลืมต้มกินล่ะ" หมอหยางเอ่ยย้ำอย่างชัดเจนพลางจัดยาอย่างเชี่ยวชาญ ห่อยาจำนวนหนึ่งถูกส่งให้จ้าวเพ่ย "อย่าทำให้สมุนไพรของข้าเสียเปล่า"

ซุนหยางลุกขึ้นและเดินออกจากโรงหมอทันทีโดยไม่บอกกล่าว ขณะที่จ้าวเพ่ยถูกเรียกเก็บค่าหมอโดยคิดควบคู่กัน ก่อนหน้านี้จ้าวเพ่ยจะพยายามรักษาตำลึงให้เหลือมากที่สุด แต่ยิ่งมีผู้อ้างตนว่าเป็นผู้ติดตาม กลับทำให้ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นสองเท่า

แต่มันใช่หรือ

สิ่งที่จ้าวเพ่ยเคยคิดมาตลอด บุรุษต้องเลี้ยงดูสตรี ออกค่าใช้จ่ายและรักษาดูแล พวกโจรโพกผ้าเหลืองมีอะไรหลายอย่างที่ดับฝันจ้าวเพ่ยจนไม่กล้าที่จะหวังอะไรแม้แต่บุรุษที่จะมาดูแลจ้าวเพ่ยในอนาคต

"เจ้าจะไปไหนต่อ" ทันทีที่ออกจากโรงหมอพร้อมถุงยา ซุนหยางเหมือนจะไปปลดเชือกผูกม้าและถือวิสาสะขึ้นคร่อมมันโดยไม่สนใจจะถามจ้าวเพ่ยเลยแม้แต่น้อย

"นั่นม้าของข้า!"

"ข้าถามว่าเจ้าจะไปไหนต่อ หากเจ้านั่งม้าอย่างที่เจ้านั่งคงตกหลังม้าตลอดทาง" จ้าวเพ่ยได้รับการย้ำคำถามให้เธอมองซุนหยางด้วยความเคือง หญิงสาวยกตัวเองขึ้นบนหลังม้าอีกคน สองขาเทียบนั่งไปทางเดียวกันเป็นการนั่งไพล่อย่างที่สตรีทำกัน การแหกแข้งแหกขาใครทำกัน สำหรับจ้าวเพ่ยหากทำอย่างนั้นคงได้สูญพรหมจารีย์ก่อนจะได้มอบแด่บุรุษในฝันเป็นแน่

"หมู่บ้านเซิ่งหุน"

"ไว้ใจข้าได้" ซุนหยางควบม้าพุ่งทันทีโดยไม่บอกกล่าวให้จ้าวเพ่ยเกือบตกหลังม้า แม้จะแอบเคืองอยู่บ้าง แต่รับรู้ถึงความสบายที่ไม่ต้องบังคับม้าและคอยสอดส่องหาทิศที่ดูน่างุนงงจนพาลพาให้จ้าวเพ่ยเวียนหัวเล่น

แค่นั่งบนหลังม้ารอคอยให้มีคนส่งถึงจุดหมายโดยไม่เสียแม้ตำลึงเดียว

แต่แบบนี้มันจะดีแน่หรือ

Side Quest Complete : เควสสอนดวลการต่อสู้

Tianzhou ดี

เทียนหลงเดินทางมาเรื่อยๆอย่างยาวไกลจากป่าแห่งนั้น จนมาถึงยังหน้าของโรงหมอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"แม่นางท่านรอข้าที่นี่ก่อนนะ ไม่นานข้าจะกลับ"

เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นในขณะที่ประคองร่างของหญิงสาวลงจากม้า

"ท่านจะไปนานเท่าใด"

เพ่ยเอ๋อห์พลันกล่าวถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้าเองก็มิทราบ แต่ขอเพียงแม่นางไม่ลืมข้าก็พอ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะเอื่อมมือไปลูบหัวอีกฝ่าย

"ข้าจะรอท่านเสมอ และมิลืมท่านแน่นอน"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นพร้อมน้ำตาก่อนจะเดินเข้าไปยังโรงหมอ เทียนหลงเมื่อเห็นนางผู้นั้นเดินเข้าไปเรียบร้อยก็พลันเปลี่ยนเครื่องแห่งกายของตน และหาที่เปลี่ยนมาซักนิดหน่อย

โดยตอนนี้เขาได้เปลี่ยนมาสวมใส่ เกราะทองแดง ม้าขาว และหน้ากากขาว
+25 ความเครียด จากการทำงาน หรือ เดินทางไกล

Jinying ดี

❀ เควสรับแร่จากหมู่บ้านเซิ่งหุน ❀

ระหว่างเดินทาง

.

.

          หลังเตรียมถุงกระเป๋าสำหรับขนส่งแร่ทั้งหมดได้แล้ว ตัวจิ้นอิ๋งก็อุ้มเจ้าไป๋เซ่อมากอดเอาไว้ระหว่างที่ขึ้นม้าและออกเดินทางอย่างไม่เร่งร้อนมากเนื่องจากตัวหมู่บ้านอยู่ในเขตภูมิภาคเดียวกัน ซึ่งระหว่างเส้นทางจิ้นอิ๋งก็คอยพูดคุยกับเจ้าไก่ในอ้อมแขนไปด้วยตลอดทางถึงการกลับไปเยี่ยมยังเจ้าของเก่าที่เคยมอบเจ้าตัวน้อยนี่ให้นาง ทำให้พอคลายความเครียดและความกังวลทั้งหลายของนางลงได้พอสมควร

          อีกทั้งก่อนจะถึงตัวหมู่บ้านเซิ่งหุน จิ้นอิ๋งก็ต้องผ่านเข้ายังตัวเมืองหรูหนานเสียก่อนทำให้นางนึกถึงฉิน เพ่ยเอ๋อห์ที่เคยได้ช่วยเหลือจากถานเจ๋อขึ้นมา คำสัญญาที่เคยบอกจะกลับมาเยี่ยมถ้ามีโอกาสทำให้นางตัดสินใจหันม้าเฮยเซ่อให้พาไปยังทิศทางที่อยู่ของโรงหมอเสียก่อน

          " เดี๋ยวข้าว่าจะแวะโรงหมอพบเพ่ยเอ๋อห์เสียหน่อย ..เตรียมลองขอโทษนางอีกหนนะถานเจ๋อ เผื่อครานี้นางจะยอมอภัยให้เจ้า "

          เอ่ยเย้าทั้งรอยยิ้มส่งหาผู้ติดตามที่ตอนนี้คิ้วเข้มแทบจะผูกเข้าหาเหมือนกำลังคิดหนักให้จิ้นอิ๋งที่หันไปเห็นหลุดหัวเราะอย่างขบขันขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยปลอบไปอีกสองสามประโยคให้อีกฝ่ายคลายกังวล รวมถึงตัวนางจะช่วยพูดให้อีกแรงว่าถานเจ๋อดูแลนางในฐานะของผู้ติดตามได้ดีอย่างไม่มีขาดตกบกพร่องได้

          แต่แล้วในตอนที่ทั้งคู่กำลังจะเข้าใกล้ยังตัวโรงหมอเข้าไปทุกที กลับถูกกลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองกลุ่มหนึ่งมาขวางทางเอาไว้เพื่อดักปล้น จิ้นอิ๋งที่ตกใจจากการปรากฏตัวกระทันหันพลันขมวดคิ้วเรียวเข้าหาเมื่อนึกได้ว่าอีกไม่กี่ลี้ก็ถึงโรงหมอแล้ว ความไม่พึงใจระลอกหนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของนาง ก่อนกระบี่คู่ใจข้างตัวจะถูกดึงออกจากฝักพร้อมกับที่นางลงจากม้าเผชิญหน้าพวกโจรให้ถานเจ๋อต้องเร่งลงม้ามาช่วยท่านหญิงของมัน

          ใช้เวลาครู่หนึ่งเลยเชียวกว่าโจรกลุ่มเล็กกลุ่มนั้นจะโดนทั้งจิ้นอิ๋งและถานเจ๋อทำให้ต้องพ่ายแพ้ลงไป ร่องรอยบาดแผลของพวกมันปรากฏเกือบทั่วตัว แต่ก็ไม่ถึงกับโดนจุดสำคัญให้ถึงชีวิต ปลายกระบี่ของดรุณีผู้ที่กำลังแสดงสีหน้าผิดหวังชี้นิ่งใส่ยังใบหน้าของโจรผู้ดูคล้ายกับเป็นหัวหน้ากลุ่ม ราวกับบอกนัย ๆ ถึงการไม่ให้ขยับหนีไปไหนในยามนี้ ในหัวของมันที่คิดว่าไม่แคล้วว่าจะถูกส่งให้ทางการหรือจบชีวิตลงตรงนี้กลับกลายเป็นเพียงโดยกระบี่เขี่ยเอาผ้าโพกออกเท่านั้น จิ้นอิ่งที่เหนื่อยจะพูดถึงอุดมการณ์ของพวกมันแล้วก็เพียงถอนหายใจระหว่างมองผ้าโพกที่ร่วงลงสู่ดิน

          " ดักปล้นก่อนถึงโรงหมอเช่นนี้จะเกินไปหรือเปล่าเจ้าคะ? เว้นไว้สักที่ก็ไม่ได้เชียวหรือ?... "

          จบคำจิ้นอิ่งก็ผ่อนลมหายใจห้วนออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะลดปลายกระบี่ลงเข้าฝักเช่นเดิมพลางเดินกลับไปยังม้าเฮยเซ่อที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ไม่ไกล แต่ก่อนจากก็ไม่วายทิ้งทวนไว้ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบกว่าทุกครา ถึงอย่างนั้นก็ไร้แววขู่เข็ญคล้ายนางเพียงอยากจะกล่าวเตือนและนำไปคิดก็เท่านั้น

          " ครั้งนี้ข้าจะทำเป็นไปเห็น.. หากต่อไปข้ายังเห็นพวกท่านอยู่แถวโรงหมอเช่นนี้อีก… ข้าก็จะไม่ทำตัวเป็นศาลเตี้ยอยู่ดี แต่ข้าจะจับส่งให้ทางการพิจารณาบทลงโทษอีกทีนะเจ้าคะ " กล่าวระหว่างอุ้มไก่น้อยขึ้นอ้อมอก มันร้องกุ๊ก ๆ ใส่พลางเลื่อนหัวกลมหาคางจิ้นอิ่งผะแผ่วทำให้รู้สึกคล้ายโดนปลอบจนรอยยิ้มนางค่อยคอยเผยออกเล็กน้อย

          " ก็คิดให้ดีนะเจ้าคะ.. ว่าจะไปปล้นที่อื่นรอข้าหรือผู้อื่นมาจับส่งทางการ หรือเลิกทำตัวเป็นโจรที่ไม่คุ้มเสี่ยงเช่นนี้ "

          .

          .

          เมื่อปล่อยตัวโจรกลุ่มนั้นที่เดินสะบักสะบอมหายไปจากบริเวณตัวจิ้นอิ๋งกับถานเจ๋อก็พากันขี่ม้าจนมาถึงยังโรงหมอจินเหวินฉ่ายในเวลาไม่ถึงเค่อ ที่ตอนนี้มีเหล่าผู้ป่วยที่มาเข้าใช้บริการกันอยู่เนือง ๆ เรียกแววตาดูโล่งใจของจิ้นอิ๋งให้เผยออกหลังช่วยไล่โจรโพกผ้าเหลืองที่ดักสุ่มแถมโรงหมอก่อนหน้าให้หนีหายไปแล้ว

          ยามเมื่อผูกม้าและปล่อยตัวไป๋เซ่อให้เดินเล่นรอบบริเวณเสร็จสิ้น นางก็พาถานเจ๋อเข้าไปด้านใน เอ่ยทักทายท่านหมอหยางจวินที่ดูกำลังยุ่งอยู่ พลางเอ่ยหาฉิน เพ่ยเอ๋อห์ที่เพิ่งกลับจากหาสมุนไพรเสร็จพอดีจนอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มเป็นมิตรขึ้นมาหลังพบผู้มีพระคุณอย่างจิ้นอิ๋งเข้า ซึ่งท่านหมอที่เห็นสองสตรีคล้ายอยากขอเวลาพูดคุยกันก็โบกมือให้ราวทั้งอนุญาตและให้ออกจากบริเวณส่วนรักษาไม่ให้เกะกะผู้ป่วยท่านอื่น

          .

          " เป็นอย่างไรบ้างเพ่ยเอ๋อห์ สบายดีหรือไม่เจ้าคะ? "

          จิ้นอิ่งเอ่ยถามเสียงใสระหว่างลอบสำรวจดวงหน้านวลของอีกฝ่ายที่ดูอิ่มเอมแข็งแรงและมีความสุขดีให้นางพลอยยิ้มออกไปด้วย ฝั่งเพ่ยเอ๋อห์ก็ลอบสำรวจนางไม่ต่างกันสลับกับมองไปยังถานเจ๋อที่ยืนอึกอักอยู่ด้านหลังให้ต้องกลั้นขำ

          " ข้าน้อยสบายดีเจ้าค่ะ ท่านก็ดูไม่เจ็บไข้ได้ป่วยใด ดีใจที่เห็นท่านสบายดีเช่นกันนะเจ้าคะ! "

          เพ่ยเอ๋อห์เอ่ยเจื้อนแจ้วดูดีใจไม่ต่างกันกับนาง ซึ่งจิ้นอิ๋งได้ยินแบบนั้นก็ลอบโล่งใจที่ความเครียดที่นางสั่งสมอยู่ตอนนี้ไม่ได้เผยออกให้สตรีเบี้ยงหน้าสังเกตเห็น ทั้งคู่คุยแลกเปลี่ยนกันอีกน้อย ก่อนถานเจ๋อจะออกมาขอโทษอีกฝ่ายอีกหน ซึ่งเพ่ยเอ๋อห์แทบหลุดหัวเราะอารมณ์ดีและให้อภัยไปในที่สุดหลังพบว่าอดีตโจรผู้นี้วางตัวดีขึ้นไม่น้อยเลย

          " เจ้ามีคนในดวงใจแล้วหรือนี่ ท่านเทียนหลงสินะเจ้าคะ ดียิ่ง..! สู่ขอกันเมื่อใดก็ชวนข้าด้วยล่ะเจ้าค่ะ "

          หลังได้ยินเรื่องชายในดวงใจอีกฝ่าย จิ้นอิ๋งก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยน้ำเสียงกึ่งยินดีกึ่งหยอกเย้าหาจนพวงแก้มเนียนอีกฝ่ายระเรื่อแดงไปหมดเสียน่าเอ็นดู สักพักก่อนจากกันเพื่อเดินทางสู่ตัวหมู่บ้านเซิ่งหุนต่อ นางถึงหยิบเอาชาบรรจุในโถเล็กโถหนึ่งออกมายื่นส่งให้อีกสตรีไป

          " อันนี้ข้าให้เพ่ยเอ๋อห์เจ้าค่ะ ชาโมลี่ฮวาฉา ข้าเคยดื่มเมื่อครั้งไปฉางอัน หอมดอกโมลี่มากเลยเจ้าค่ะ เลยแวะซื้อมาฝากเพ่ยเอ๋อห์ด้วย "

          " ขอบพระคุณยิ่งเจ้าค่ะจิ้นอิ๋ง ข้าจะดื่มเป็นอย่างดีเลยเจ้าค่ะ! " เพ่ยเอ๋อห์ตอบอย่างกระตือรือร้นหลังรับชามาพร้อมยกดมยังปากโถเล็กน้อย ยิ้มกว้างพลันเผยออกมาหลังกลิ่นดอกโมลี่โชยคลุ้งตามที่คนให้บอกมาจริง

          " อย่าลืมแบ่งให้ท่านหมอด้วยล่ะเจ้าค่ะ ข้าต้องขอตัวเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน.. ไว้เจอกันใหม่นะเจ้าคะ หวังว่าข้าจะได้ข่าวดีไว ๆ ด้วย "

          เอ่ยเย้าอีกคำรบให้เพ่ยเอ๋อห์ร้องเรียกชื่อจิ้นอิ๋งเสียงกระเง้ากระงอดจนนางหลุดหัวเราะเอ็นดูขึ้นมาอีกครา ก่อนจะบอกลาและพาถานเจ๋อขึ้นม้าเตรียมตัวไปยังหมู่บ้านเซิ่งหุนเพื่อเอาแร่ตามที่ได้รับจ้างวานมาจากพ่อค้าหวังจินต่อ

ลักษณะนิสัยรู้จักให้อภัย

+1 Point ทุกครั้งที่โรลให้อภัยผู้อื่น

-15 ความเครียดเมื่อโรลให้อภัยคน

[106] มอบ ชาโมลี่ฮวาฉา ให้

Tianzhou ดี

เทียนหลงหลังจากที่ได้เพลิดเพลินกับค่ำคืนแห่งความสุขมาซักพักในที่สุดวันนี้วันที่เขารอคอยก็มาถึง เทียนหลงเดินกลับมายังหน้าประตูโรงหมออีกครั้งอย่างกล้าๆกลัวๆ มือข้างหนึ่งพลันเริ่มเคาะด้วยความตื่นเต้นที่ยากเกินจะบรรยายได้

เพ่ยเอ๋อห์นั้นเดินมาเปิดประตูให้แก่เทียนหลง ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดพร้อมน้ำตาแห่งความสุขที่อีกฝ่ายนั้นปลอดภัย

เทียนหลงรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นของหญิงสาว ก็มิได้กล่าวอะไรออกมาทำเพียงแค่ลูบหัวของหญิงสาวเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปยังด้านใน

หลังจากที่ทั้งสองได้เข้ามาได้ใน เพ่ยเอ๋อห์ก็ได้เข้าไปจัดเตรียมชาให้แก่เทียนหลง ซึ่งในระหว่างที่รอคอยอยู่นั้นเขาก็พลันหาหนังสือเกี่ยวกีบสมุนไพรมาอ่านเพื่อประดับความรู้เล็กๆน้อยๆ

"คุณชายคะชาอุ่นๆเจ้าคะ"

หญิงสาวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มในขณะที่เดินมาเสิร์ฟชาให้แก่เทียนหลง ชายหนุ่มหยิบชาถ้วยนั้นขึ้นมาจิบอยู่ซักพัก ด้วยท่าทีที่แอบเกรงเล็กๆน้อยๆ ซึ่งแน่นอนท่าทางเหล่านี้หญิงสาวนั้นสังเกตเห็นอยู่แล้ว

"คุณชายไม่สบายรึเจ้าคะ"

หญิงสาวกล่าวออกมาในขณะที่นำมือไปแตะหน้าผากของอีกฝ่ายแต่ก็มิมีอาการผิดปกติใดๆทำให้ยิ่งเกิดความสงสัยยิ่งขึ้นกว่าเก่า

"ข้าสบายดีแม่นาง แต่มีอะไรนิดหน่อยๆในใจนะ"

เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม เพ่ยเอ๋อห์เองก็พลันปรากฎสีหน้าแห่งความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจน

"หากคุณชายมีอะไรสามารถบอกข้าได้นะเจ้าคะ"

เทียนหลงที่เมื่อได้ยินเยี่ยงนั้นก็พลันยิ้มออกมาอย่างโลงใจ ก่อนที่จะมีรอยยิ้มแห่งความเจ้าเล่ห์ปะปนมาบ้างเล็กน้อย

"เช่นนั้นแม่นางตามข้ามาหน่อยได้รึไม่"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องพักของเพ่ยเอ๋อห์ และทันทีที่หญิงสาวเดินเข้ามาเขาก็พลันปิดประตู และกดร่างของหญิงสาวลงกับเตียง

"คุณชายจะทำอะไรนะเจ้าคะ"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เขินอาย

"ข้าหนะชอบแม่นางมานานมากรู้ไหม และข้านั้นอยากจะเพลิดเพลินในช่วงราตรีไปกับแม่นางซักครั้งเหลือเกิน"

เทียนหลงพลันยิ้มออกมาหลังกล่าวจบ ก่อนจะค่อยๆยื่นหน้าของตนเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายอย่างช้า หัวใจของหญิงสาวเริ่มเต้นรั่วอย่างบอกไม่ถูกการที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้โดยมิทันตั้งตัวมันก็ออกจะ...

"ข้าล้อเล่นหนะแม่นาง แต่ข้านั้นจริงจังกับท่านจริงๆ และอีกไม่นานข้าสัญญาว่าเราจะทำมันอย่างถูกต้อง"

เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นก่อนจะเดินออกจากโรงหมอแห่งนี้ไปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

"คุณชาย...."

ทะเยอะทะยาน
+2 เมื่อโรลหาความรู้(เรื่องสมุนไพร)
+2 ใช้กลอุบาย(ลากเพ่ยเอ๋อห์ไปหยอกเล่น)

ตัณหา
+2 ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30 ความสัมพันธุ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Tianzhou ดี

การแต่งงาน

สู่ขอ

เทียนหลงเดินมายังหน้าประตูโรงหมอพร้อมกับแม่สื่อและผู้ใหญ่บ้าน เขาเคาะประตูอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะยืนรออยู่ซักครู่พร้อมความตื่นเต้น

"ท่านคิดว่ามันจะราบรื่นหรือไม่?"

เทียนหลงพลันหันไปถามกล่าวกับทั้งสอง ซึ่งแน่นอนพวกเขานั้นหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยิน

"ไม่ต้องกลัวหรอกหนุ่มน้อยหากเจ้ารักนางจริง ยังไงเจ้าก็จะสมหวัง"

ผู้ใหญ่บ้านพลันกล่าวขึ้นพร้อมกับลูบเคราของตนเอง และในเวลาไม่นานหลังจากนั้นเพ่ยเอ๋อห์ก็พลันเปิดประตูให้แก่เทียนหลง แต่ก็ต้องงุนงงเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่เทียนหลงได้พามาด้วย

"แม่นางพวกเราขอเข้าไปได้ไหม"

"ดะ...ได้เจ้าคะ"

เพ่ยเอ๋อห์พลันตอบขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะเปิดประตูให้ทั้งสามเข้าไปและปิดประตูทันทีที่ทั้งสามเข้าไปแล้ว

"ที่ข้ามาวันนี้เพื่อมาสู่ขอแม่นางฉินเพ่ยเอ๋อห์ ให้แก่คุณชายเทียนหลง"

เทียนหลงพลันยิ้มออกมาอย่างเขินอายเมื่อมาถึงยังจุดๆนี้

"จะ...จริงหรอเจ้าคะ!! ข้าดีใจเหลือเกิน"

เพ่ยเอ๋อห์เข้าไปกอดเทียนหลงพร้อมน้ำตาแห่งความดีใจก่อนจะหยิบเอาอความารีนให้แก่อีกฝ่าย หมอหยางจวินที่เมื่อรู้สาเหตุก็พลันเดินออกมาพูดคุยด้วย

"ข้ามิขัดค้านการสู่ขอนี้ ขอเพียงเเต่คุณชายต้องทำให้เพ่ยเอ๋อห์ไม่เสียใจก็พอ"

"อีกอย่างข้านั้นก็รู้ดีอยู่แล้วว่าทั้งสองนั้นมีใจให้กัน"

หมอหยางจวินพลันยิ้มออกมาหลังกล่าวจบ สีหน้าของเทียนหลงพลันปรากฎความดีใจขึ้นมาอย่างชัดเจน

"ขอบคุณท่านมากขอรับ"

"ในเมื่อตกลงกันได้แล้วเช่นนั้นท่านรับสิ่งนี้ก่อนเถอะเจ้าคะ"

แม่สื่อพลันกล่าวขึ้นมาอย่างชำนาญการ ก่อนจะหยิบเอาหนังสือหมั้นหมาย และหนังสือสิ้นสอดขึ้นมาให้ทั้งคู่ ก่อนทั้งาองจะพยักหน้าเพื่อแสดงถึงความเข้าใจ

"เช่นนั้นเราก็มาบอกวันเกิดกันต่อเลยเถอะ เริ่มจากฝั่งชายก่อน..."

แม่สื่อพลันกล่าวขึ้นก่อนจะหันไปมองเทียนหลง เทียนหลงพลันสูดหายใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มกล่าว

"ข้าเกิด 9 เมษายน เจี้ยนหนิงศก ปีที่ 1"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะหันไปทางเพ่ยเอ๋อห์

"เชิญฝั่งหญิงกล่าว..."

"ข้าเกิด....เจ้าคะ"

หญิงสาวกล่าวออกมาพร้อมกับจ้องมองไปที่เทียนหลงเช่นกัน แม่สื่อเมื่อได้ทราบถึงวันเกิดของทั้งสองก็พลันรีบเช็คว่ามีการชงกันหรือไม่ และโชคดีที่ทั้งคู่นั้นมิมีอะไรที่ชงกัน

"มิมีอะไรต้องกังวล ถึงแม้ทั้งสองจะไม่ได้สงเสริมกัน แต่ก็มิมีการชงกัน"

แม่สื่อพลันกล่าวขึ้น ก่อนที่เทียนหลงจะรีบกล่าวบ้างอย่างขึ้นมาหลังกล่าวจบ

"ข้าว่าเราแต่งกัน 26 เดือนนี้เลยเป็นเยี่ยงไร"

เทียนหลงกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"แล้วคุณชายจะจัดที่สถานที่ใดกัน..."

"มิมีปัญหา เรื่องนั้นข้าได้จัดการไว้แล้ว"

เทียนหลงพลันกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"เช่นนั้นข้าก็มิมีปัญหาอะไร"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นหลังจากที่เคลียร์เรื่องทุกอย่างจบ เทียนหลงเองก็รีบออกไปข้างนอกเพื่อจัดเตรียมเรื่องต่างๆต่อ

Tianzhou ดี

การแต่งงาน

สินสอด

อีกไม่นานเทียนหลงนั้นก็จะได้คู่ครองอย่างถูกต้องแล้ว ส่วนเหตุผลที่วันนี้เขามายังโรงหมอแห่งนี้พร้อมกับแม่สื่อก็มิใช่เรื่องอะไร เพียงแค่นำสินสอดมาให้เท่านั้น

เทียนหลงเคาะประตูสองสามครั้ง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปยังด้านใน และเห็นท่านหมอหยางจวินกำลังนั่งรอคอยชายหนุ่มอยู่

"คาราวะท่านหมอ ท่านสบายดีหรือไม่ขอรับ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้ามกับท่านหมอก่อนจะนำหีบที่มากไปด้วยตำลึงทองมาว่างบนโต๊ะก่อนจะเปิดขึ้นให้แก่ท่านหมอได้ประจักษ์

"ท่านคงรู้ว่าข้ามาที่แห่งนี้ด้วยเรื่องอันใด"

รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มพร้อมกับจ้องมองไปยังท่านหมอตรงหน้าอย่างไม่กระพริบตา

"แน่นอนข้ารู้ว่าท่านมาด้วยเรื่องอันใด"

หยางจวินกล่าวออกมาด้วยเสียงที่สุขุมพร้อมกับเอื่อมมือไปปิดหีบตรงหน้าก่อนจะลากมันเข้าหาตนเอง

"ข้าขอรับสิ่งนี้ไว้เลย"

หยางจวินกล่าวออกมาโดยมิได้แสดงสีหน้าใดๆเป็นพิเศษเพียงแค่ทำหน้านิ่งเงียบ เพื่อให้ดูน่าเชื่อถือเท่านั้น และในจังหวะนั่นเองเทียนหลงก็พยายามจะหันซ้ายหันขวาราวกับหาใครบางคนอยู่

"คุณชายไม่ต้องหาให้เหนื่อยเปล่าหรอก วันนี้ท่านคงไม่ได้เห็นนางหรอก"

หยางจิวนกล่าวขึ้นก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกล่องเเละเดินไป

"เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าหวังว่านางจะงดงามมากกว่าวันใด"

เทียนหลงยิ้มออกมาก่อนจะลุกขึ้นเเละเดินออกจากโรงหมอไปพร้อมกับแม่สื่อ

ให้เงิน 100 ตำลึงทอง

@Webmaster

Tianzhou ดี

การแต่งงาน

บ้านเจ้าสาว

เทียนหลงควบม้ามาเรื่อยๆจนมาถึงยังโรงหมอในช่วงเช้า สายตาแสดงออกถึงความตื่นเต้นที่จะได้รอเจอหญิงสาวจนแทบไม่ไหว

"ข้ามาสู่ขอเจ้าสาวของข้าแล้ว"

เทียนกล่าวตะโกนด้วยเสียงดัง และหลังจากรอไปซักพัก ร่างของหญิงสาวก็เริ่มปรากฎออกมาพร้อมกับเครื่องแต่งกายที่งดงามที่ส่งเสริมให้สตรีผู้นี้งดงามยิ่งขึ้นไปอีก

"ข้าว่าวันนี้แม่นางต้องงดงามมากแน่ๆ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นมาก่อนจะเอื่อมมือไปหาหญิงสาว เพื่อเชิญให้ขึ้นมาบนหลังม้ากับตน

เพ่ยเอ๋อห์ไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพียงแค่ยิ้มออกมา ก่อนจะจับมือของเทียนหลงขึ้นไปบนม้า

เมื่อทุกอย่างจบลงได้ด้วยดีเทียนหลงก็เริ่มเดินขบวนไปตามเมือง...

Jinying ดี

❀ เควสคุ้มครองคณะหลวงจีนสู่หมู่บ้านซีตี้ ❀

เดินทางกลับสู่วัดไป๋หม่า

.

.

          ในตอนที่เสร็จสิ้นการส่งคณะหลวงจีนสู่หมู่บ้านซีตี้ที่เห็นว่าคงจำพรรษากันอยู่ที่นั่นไปอีกสักพัก ทางกลุ่มจิ้นอิ๋งจึงได้ขอตัวลาในยามเช้าวันถัดไปเพื่อแจ้งเรื่องให้หลวงจีนต๋าจงที่วัดไป๋หม่าทราบถึงการเยือนถึงของหลวงจีนทั้งเจ็ดรูปนี้ได้ไปถึงหมู่บ้านอย่างปลอดภัยกันหมดแล้ว

          และเพราะในเช้าวันใหม่จู่ ๆ ถานเจ๋อก็ไข้ขึ้นทำให้ต้องเร่งร้อนบอกลาผู้ใหญ่บ้านจูและเตรียมเดินทางกลับกันตั้งแต่ยามเหม่า ในตอนนี้รถม้าจึงถูกจัดให้เทียมม้าไว้สองตัว ส่วนจิ้นอิ๋งก็ถูกสอนให้บังคับม้าจากพื้นที่นั่งตรงหน้าตัวรถจากชาวบ้านที่รู้วิธี เพื่อให้ถานเจ๋อได้นอนพักในตัวรถม้าโดยมีซูฮวาช่วยดูแลอีกคน เมื่อทราบวิธีบังคับม้าเรียบร้อยเด็กสาวก็เอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจและได้เร่งออกจากหมู่บ้านซีตี้มาในที่สุด จิ้นอิ๋งพยายามเร่งม้าให้เดินทางไวที่สุดแล้ว แต่ด้วยเพราะกลัวว่าตัวถานเจ๋อจะยิ่งไข้ขึ้นสูงไปมากกว่านี้ จากที่ตั้งใจกลับยังลั่วหยางทีเดียวจึงได้แวะมาที่โรงหมอจินเหวินฉ่ายของเมืองหรูหนานในยามอู่แทน

          .
          .

          ท่านหมอหยางที่เห็นถานเจ๋อกลับมาไข้ขึ้นก็นึกอยากดุอีกบุรุษขึ้นมาที่ฝืนตัวเองแบบนี้ แต่เพราะบาดแผลที่เพิ่มขึ้นแลกมากับที่อีกสองสตรีที่ตามมาด้วยแทบไร้รอยขีดข่วนใด ทำให้ท่านหมอพอเข้าใจสถานการณ์จนพาลคิดไปว่าเหล่าหลวงจีนยิ่งต้องปลอดภัยดีแน่ จึงเงียบเสียงบ่นและตั้งใจรักษาผู้ติดตามของจิ้นอิ๋งให้เป็นอย่างดี

          " พวกเจ้าก็ไปหาโรงเตี๊ยมในเมืองพักผ่อนก่อน ปล่อยให้เจ้าคนป่วยนี่ได้นอนนิ่ง ๆ ที่โรงหมอข้าสักคืนก่อนแล้วกัน "

          ประโยคคล้ายยังนึกอยากจะดุถานเจ๋อขึ้นมาอีกรอบแต่น้ำเสียงนั้นฟังดูห่วงใยมาก จิ้นอิ๋งและซูฮวาจึงได้แต่รับฟังและพากันเข้าไปในตัวเมืองหรูหนานเพื่อหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนกันอีกที และเมื่อหาที่สำหรับค้างคืนได้แล้วสตรีแซ่เหมยก็เอ่ยชวนเด็กสาวให้ซื้อของไปเยี่ยมอีกบุรุษในกลุ่ม นอกจากนี้ทั้งคู่ยังแวะหาดูของที่จะช่วยตอบแทนให้แก่โรงหมอจินเหวินฉ่ายไปด้วยที่ไม่คิดค่าใช้จ่ายพวกนาง

          จนได้ของกันเรียบร้อยแล้วทั้งสองจึงกลับโรงเตี๊ยมทำการพักผ่อนเพื่อเข้าจะได้แวะหา รวมถึงรับถานเจ๋อกลับลั่วหยางในวันพรุ่งนี้

          .

          .

          " ขอบคุณท่านหมอหยางมากนะเจ้าคะที่ช่วยดูแลถานเจ๋อ นี่เป็นของตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าเจ้าค่ะ "

          หลังมาเยือนโรงหมอในวันใหม่ ถานเจ๋อที่ได้ยาดีและการพักผ่อนเต็มที่ก็แทบตื่นมาสดใสแข็งแรงจนเจ้าตัวประหลาดใจ เมื่อวานที่ยังเพ้อพิษไข้เหมือนเป็นเรื่องไม่จริงเลยเชียว จิ้นอิ๋งที่เห็นจึงเอ่ยขอบคุณท่านหมออย่างกระตือรือร้นพร้อมกันนั้นก็เอาโสมร้อยปีที่เคยได้มาจากพ่อค้าหวังทู่ ส่งมอบให้แก่ผู้ที่น่าจะนำไปใช้ประโยชน์ต่อได้จำนวนหนึ่ง ซึ่งอีกกฝ่ายก็รับไว้ด้วยความเต็มใจ

          " บอกผู้ติดตามเจ้าให้อย่าฝืนตัวเองมากก็แล้วกัน ..ร่างกายมนุษย์ก็มีข้อจำกัดนะ! "

          ราวกับจะบอกแก่จิ้นอิ๋ง แต่ท่านหมอหยางกลับทำตาดุใส่ถานเจ๋อที่เพิ่งจะพูดคุยกับซูฮวาเสร็จไปให้อีกบุรุษแทบลอบสะดุ้ง มันหลบตาก่อนจะตอบรับเสียงแผ่วให้ท่านหมอพยักหน้าพึงใจถึงได้ปล่อยให้ทั้งสามได้กลับสู่เมืองลั่วหยางได้

          แต่ก็มิวายทิ้งท้ายให้ระวังตัวและเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยเข้าไว้ด้วย!

มอบ โสมร้อยปี 2 ชิ้น ให้ โรงหมอจินเหวินฉ่าย

Tianzhou ดี

ราชสีห์จรจัด

โรงหมอ

เทียนโจวควบม้าตามหญิงชรามาอย่างยาวนานผ่านป่าที่มิคุ้นเคย จนในที่สุดสายตาของเทียนโจวก็ได้พบกับประตูเมืองเสียที

“ถึงแล้วล่ะ เมืองหรูหนาน”

เสียงของปิงจวนกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม เช่นเดียวกับรอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเทียนโจวที่ในที่สุดเป้าหมายของเขาก็ใกล้ขึ้นอีกก้าวแล้ว

เทียนโจวควบม้าเข้าไปในเมืองด้วยความสนใจ ดวงตาพลันหันซ้านหันขวาอย่างมีความสุข  แต่แล้วความสุขนั้นก็อยู่ได้เพียงไม่นาน เพราะมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินมาหาหญิงชรา พร้อมกับกระชากร่างของหญิงชราอย่างแรง

“ส่งเงินมาซะไอแก่ ข้ารู้ว่าเจ้าออกไปหาสมุนไพรมา!”

ชายแปลกหน้ากล่าวออกมาพร้อมกับสีหน้าที่พยายามข่มขู่อีกฝ่าย เทียนโจวกระโดดลงจากม้าก่อนจะเข้าไปถีบร่างของชายแปลกหน้าจนกระเด็น ผู้คนโดยรอบเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ บ้างก็ส่งเสียงเชียร์ บ้างก็หัวเราะออกมา แต่มิมีใครเลยที่คิดจะห้ามปราม

“นี่เจ้า!”

ชายแปลกหยิบมีดที่ซ่อนไว้ออกมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เทียนเพื่อหวังจะแทงเข้าที่หัวใจ เทียนโจวรับด้านคมของมีดด้วยมือของตน เลือดเริ่มไหลออกมาจากบาดแผลซึ่งมันอาจจะกลายเป็นแผลเป็นในภายหลัง

“เจ้ามันอ่อนแอเกินไปที่จะเอาชีวิตข้า แผลมากมายบนตัวของข้าล้วนแล้วแต่ได้มาจากการสังหารพวกชั้นต่ำอย่างเจ้าทั้งสิ้นจำเอาไว้”

เทียนโจวอักหมัดขวาของตนเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายจนลงไปนอนตัวงอกับพื้น

“หากเจ้ายังทำอย่างงี้อีก ครั้งหน้ามันจะไม่จบแค่นี้แน่!”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเดินไปหาหญิงชราที่โดนทำร้าย หญิงชราเพียงยิ้มออกมาเท่านั้นมิได้กล่าวอะไร อาจจะเป็นเพราะความเคยชินหรืออะไรก็มิมีใครอาจรู้ ทำแค่เพียงเดินตรงไปยังโรงหมอเหมือนเดิม

หญิงชราเปิดประตูเดินเข้าไปในโรงหมอเช่นเดียวกับเทียนโจวและปิงจวนที่เดินตามเข้าไปด้วย และหลังจากผ่านไปซักหญิงชราก็กลับมาพร้อมกับเงินและของบางอย่าง ก่อนจะยื่นมันให้กับเทียนโจว

“ของรางวัลเล็กๆน้อยๆสำหรับการช่วยเหลือยายแก่คนหนึ่ง รับไว้สิ”

หญิงชรากล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่เทียนโจวจะรับมาโดยมิได้รังเกียจแต่อย่างใด เมื่อหญิงชราให้ของกับเทียนโจวเสร็จก็พลันโค้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากโรงหมอกลับไปใช้ชีวิตดังเดิม

“ยายแกน่าสงสารนะว่าไหม”

ปิงจวนพลันกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเศร้าใจเล็กน้อย แตกต่างจากเทียนโจวที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง

“ก็คงใช่ แต่ที่เป็นแบบนี้เพราะยายแกอ่อนแอเอง...”

เทียนโจวกล่าวออกมาราวกับคนเย็นชา แต่จริงๆแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาตั้งแต่เด็กจากสภาพแวดล้อมอันโหดร้าย

“...”

“ว่าแต่ที่นี่เป็นโรงหมอใช่ไหม….ท่านหมอ!!มีคนได้รับบาดเจ็บ”

ปิงจวนพลันนิ่งเงียบไปซักพัก ก่อนจะกล่าวบางอย่างเพื่อเปลี่ยนเรื่อง พร้อมกับในวินาทีเดียวกันที่หมอผู้ดูแลได้ปรากฎขึ้นมาก่อนจะวิ่งเข้าชาร์จเทียนโจวก่อนจะพันอีกฝ่ายด้วยผ้าพันแผล และพาอีกฝ่ายไปพักยังห้องๆหนึ่ง

ทุกสิ่งที่ทุกอย่างที่กล่าวมานั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมากจนเทียนโจวนั้นมิอาจตั้งตัวทำได้แค่เพียงนอนงงอยู่บนเตียงนอนในสภาพที่ราวกับมัมมี่ และแน่นอนปิงจวนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องกำลังนั่งหัวเราะอยู่ข้างๆด้วยความสะใจ

“หัวเราะอะไรของเจ้า!”

เทียนโจวพลันกล่าวออกมาพร้อมความหงุดหงิด ส่วนปิงจวนนั้นยิ่งยิ้มออกมามากกว่าเดิม

“เอาน่าไหนๆก็เป็นแบบนี้แล้วก็นอนพักซักคืนจะเป็นไรไป”

ปิงจวนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มแล้วอีกอย่างใจจริงของเธอก็เป็นห่วงเทียนโจวเพราะชายคนนี้ผ่านการต่อสู้มามากมายเหลือเกิน

“เออ ก็ได้ๆ”

เทียนโจวพลันกล่าวออกมาก่อนจะนอนตะเเคงเเละเริ่มข่มตานอนในคืนนี้ ส่วนปิงจวนก็ได้หยิบตำราหมอมาอ่านเพื่อหาความรู้ด้านสมุนไพรบ้างเพื่อเพิ่มสติปัญญาของตนให้สามารถเอาชนะฝันของตนเองให้ได้….

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์
+4 จากโรลอวดเบ่ง (หยิ่งยะโส) +7 เมื่อชนะการดวลพร้อมหยิ่งทะนง (หยิ่งยะโส) +3 โรลต่อสู้ (ขี้โมโห) +6 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +3 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (หูดี) +3 เมื่อโรลต่อสู้พร้อมข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +2 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (สายตายาว) +2 เมื่อโรลต่อสู้ผ่านระบบและแพ้หรือชนะ แต่เขียนให้เกิดแผลเป็น (มีแผลเป็น)	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี) +15 เมื่อโรลข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +20 เมื่อโรลหยิ่งในศักดิ์ศรีและภาคภูมิในแผลเป็นทุกแผลบนร่าง (มีแผลเป็น)	+15 กับคนที่ให้ความสนใจ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว) +5 กับคนที่สนใจ (มีแผลเป็น)
ผลรวมของแต่ละอัน
+30	+40	+30

เอฟเฟคตัวละคร ปิงจวน

Points

+2 จากการโรลเรียนรู้(ทะเยอทะยาน) +4 เมื่อโรลเรียนรู้(หนอนหนังสือ) +1 จากการโรลเรียนรู้ (ว่องไว)

ผลรวม

+7

GeLi ดี

เควสประจำวัน รับแร่จากหมู่บ้านเซิ่งหุน

ตอนที่ 6 หญิงชรากับหมอยา (ส่วนหลัง เควสสอนการดวล : ช่วยคุณยายจากน้ำมือโจร)

เย็นวันนั้น ที่โรงหมอประจำเมืองหรูหนาน ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังยืนจัดเรียงชุดสมุนไพรที่วางเรียงอยู่ในชั้นให้เป็นระเบียบ ก่อนจะเดินไปหยิบไม้ขนไก่มาปัดเช็ดฝุ่นทำความสะอาดชั้นวางเสียให้สะอาด เมื่อเสร็จแล้วเขาจึงเดินไปยืนมองดูบรรยากาศของเมืองในยามนี้ ซึ่งตะวันใกล้จะตกดินแล้ว คงไม่มีลูกค้ามาแล้วกระมัง ว่าแล้วชายวัยกลางคนก็เตรียมจะปิดประตูโรงหมอเสียเพื่อที่จะพักผ่อน

“ช้าก่อนท่าน”

เสียงตะโกนนั่นทำให้ชายวัยกลางคนต้องหันไปมอง ปรากฎว่า เป็นหญิงชราผู้หนึ่งที่มักจะเก็บสมุนไพรมาขายให้กับเขาทุกวัน แต่วันนี้ช่างดูผิดแปลก เพราะที่ตามนางมาด้วยนั้นเป็นชายร่างสูงโปร่งท่าทางน่านับถือ ส่วนอีกคนนั้นกลับตรงกันข้าม เป็นชายร่างสูงใหญ่ที่ดูบึกบันท่าทางน่ากลัวเสียมากกว่าน่าเกรงขาม

“อ้าว แม่เฒ่า มาซะเย็นเชียวแล้วนั่นพาใครมาล่ะน่ะ หลาน ๆ ของเจ้างั้นหรือ”

ชายวัยกลางคนเอ่ยปากทักทายหญิงชราผู้นั้น ซึ่งนางก็โค้งคำนับให้กับเขาอย่างนอบน้อม ก่อนจะบอกให้ชายทั้งสองคนทำตาม เก้อหลี่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งแสดงความเคารพกับชายวัยกลางคนแต่โดยดี ต่างกับเฉินกวงซึ่งเป็นชายร่างสูงใหญ่ที่ยังยืนนิ่งจนเก้อหลี่ต้องสะกิดให้อีกฝ่ายทำความเคารพ ถึงจะยอมทำแต่โดยดี

“พ่อหมอหยาง พอดีหลาน ๆ ของข้าแวะกำลังจะเดินทางไปยังหมู่บ้านเซิ่งหุน มาพบกับข้าพอดี ก็เลยให้พวกเขาช่วยเก็บสมุนไพรให้น่ะ ก็เลยมาช้า แต่วันนี้ก็ได้สมุนไพรเยอะเลยล่ะ”

หญิงชราเอ่ยปากพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองเฉินกวงแล้วพยักหน้าแทนการบอกให้เขานั้นส่งสินค้าให้กับชายวัยกลางคน เฉินกวงยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะถอดตะกร้าที่เขาสะพายตรงหลังลงมาวางลงเบื้องหน้าหมอหยาง ในตะกร้าเต็มไปด้วยสมุนไพรหลากหลายชนิดที่เขากับเก้อหลี่ช่วยกันเก็บเพิ่มเติมให้หญิงชรา หมอหยางเห็นสมุนไพรจำนวนมากก็ถึงกับตาโตด้วยความดีใจ เขาเอามือลูบคางพลางพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้กับหญิงชรา

“นี่แม่เฒ่าคงจะเก็บสมุนไพรจนหมดป่าแล้วล่ะมั้ง ฮ่า ๆ แต่เอาเถอะ วันนี้คงจะได้เงินเยอะเลยล่ะข้าขอเวลาตรวจสอบดูเสียก่อน แล้วค่อยคิดราคานะ”

ว่าแล้วชายวัยกลางคนก็เดินเข้าไปในร้าน เฉินกวงบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการที่ต้องเก็บสมุนไพรให้กับหญิงชรา นั่นทำให้เก้อหลี่ต้องหันไปมองแล้วส่งสายตาดุให้กับชายร่างสูงใหญ่ แต่ดูเหมือนว่า เฉินกวงจะไม่ได้ใส่ใจนัก เขายักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะป้องปากหาว ไม่นานนักชายวัยกลางคนก็เดินกลับมาพร้อมกับตราชั่งและลูกคิด เขานั่งลงแล้วหยิบสมุนไพรมาคัดแยก และชั่งลงบนตราชั่ง ก่อนจะค่อย ๆ คิดคำนวณตัวเลขด้วยลูกคิด ซึ่งเขาใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หมอหยางลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไปในร้านอีกครั้ง พร้อมกับหยิบถุงเงินและถุงสมุนไพรมายื่นให้กับหญิงชรา

“วันนี้ได้เยอะกว่าวันอื่นเกือบสิบเท่าเลยล่ะนะ คงต้องขอบคุณหลาน ๆ ของพวกเจ้าเสียแล้วสิ ทำให้โรงหมอของข้าไม่ขาดสมุนไพร แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ เก็บสมุนไพรมาให้ข้าได้ทุกวันนะ แม่เฒ่า อ้อนี่สมุนไพรของท่าน ขอให้หายป่วยไว ๆ นะ”

หมอหยางเอ่ยปากพูดกับหญิงชราพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ อย่างสบายอารมณ์ หญิงชรารับถุงเงินและถุงสมุนไพรมาจากหมอวัยกลางคน แล้วแสดงความเคารพแก่หมอหยาง ก่อนจะเดินนำชายทั้งสองคนออกจากเขตโรงหมอ

“นี่พ่อหนุ่ม ข้ารู้ว่า พวกเจ้าจะต้องไปทำธุระที่อื่นต่อ ไม่งั้นข้าคงจะให้เจ้ามาพักเอาแรงที่บ้านหลังเล็กของข้าเสียก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ข้าขอมอบของเหล่านี้ แทนน้ำใจที่เจ้าช่วยเหลือข้านะพ่อหนุ่ม”

ว่าแล้วหญิงชราก็หยิบเงินส่วนหนึ่งและสมุนไพรบางส่วนให้กับเก้อหลี่ แม้ว่าเก้อหลี่จะปฏิเสธไม่ขอรับไว้เท่าใดก็ตาม หญิงชราก็ยังคงดึงดันจะให้เก้อหลี่รับไว้เสียจนได้ จนเฉินกวงที่เห็นดังนั้นรู้สึกรำคาญเลยพูดเสียงดังว่า

“หากเจ้าไม่รับไว้ ข้าจะรับไว้เองนะ”

นั่นทำให้ชายหนุ่มต้องรับสินน้ำใจจากหญิงชราพร้อมรอยยิ้มอย่างเกรงใจ เมือ่ร่ำลากันเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็พาชายร่างสูงใหญ่เดินทางออกจากเมืองหรูหนานไป ซึ่งกว่าจะออกมาตะวันก็ตกดินเสียพอดี

“มืดจนได้สินะ เช่นนั้นคงต้องเร่งฝีเท้าสักหน่อยแล้วล่ะนะ”

ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบเดินไปตามเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเซิ่งหุนเร็วข้ึน ต่างจากชายอีกคนที่กำลังเอามือป้องปากหาวด้วยความเกียจคร้าน ทำให้ชายหนุ่มที่หันไปมองเห็นท่าทางเช่นนั้นของผู้ติดตามก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่อยากแสดงอาการออกมามากนัก เขาได้แต่ก้าวเท้าเดินเร็วขึ้น

“เอ็งมีธุระกระไรเร่งด่วนนักหรือ ถึงได้เร่งร้อนไปให้ถึงภายในคืนนี้กันเล่าหา”

เฉินกวงเอ่ยปากถามหลังจากที่ตนอ้าปากหาวจนน้ำตาเล็ด ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มผู้เป็นนายของตนอย่างรวดเร็ว

“ข้ารับปากกับพ่อค้าหวังไว้น่ะ ว่าจะทำงานของเขาให้สำเร็จภายในสองวัน มิเช่นนั้นจะไม่ได้รับค่าตอบแทนใด ๆ ทั้งสิ้น ง่าย ๆ ก็คือ พวกเราจะได้ทำงานโดยที่ไม่ได้ค่าแรงอะไรเลย ฟังเช่นนี้แล้วเจ้ายังจะเอ้อระเหยอยู่หรือไม่เล่า”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยพลางก้าวเท้าเดินต่อไปโดยไม่ได้หันไปมองคู่สนทนาเลย เฉินกวงได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายก็ยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะเดินตามไปเรื่อย ๆ

“ก็ไม่รู้สินะ เพราะยังไงเอ็งก็ต้องจ่ายเบี้ยหวัดให้ข้าตามที่ตกลงกันอยู่ดีนี่นา”

“ก็ใช่ แต่จะจ่ายก็ต่อเมื่อเจ้าให้ความร่วมมือกับข้า . . .”

เฉินกวงได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็หัวเราะออกมาอย่างสบายใจ แล้วยิ้มกริ่ม

“เอ็งนี้ช่างพูดช่างเล่นลิ้นเสียจริง ๆ ก็ได้ ๆ ข้าจะช่วยเหลือเจ้าก็ได้หวังว่า ค่าตอบแทนที่เจ้าจะได้มันจะคุ้มค่ากับหยาดเหงื่อของข้านะ . . .”

เก้อหลี่ได้ยินดังนั้นก็ลอบยิ้มเล็กน้อยไม่พูดสิ่งใดต่อ ได้แต่เงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่บัดนี้เต็มไปด้วยกลุ่มดาวต่าง ๆ มากมาย พลางก้าวเท้าเดินไปตามเส้นทางต่อไปเรื่อย ๆ

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

 

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือกิจกรรมใด ๆ ไม่ให้ว่าง

 

ลักษณะนิสัยหลังตรง

+15 EXP จากการโรลสร้างความน่าเคารพศรัทธาต่อผู้พบเห็น

 

ลักษณะนิสัยว่องไว

+10 EXP จากการโรลทำงาน