[เมืองหรูหนาน] โรงหมอจินเหวินฉ่าย

{ คู่มือการใช้โรงหมอ }

  

[วิธีการรักษาโรงหมอ]

ไม่รับคนละครึ่ง

(1) เขียนโรลสร้างสตอรี่หมอตรวจวินิจฉัยขั้นต้น และ หมอทำความสะอาดล้างแผลให้ท่าน

(2) พักฟื้นโรงหมอตามอัตราอาการป่วย และ จ่ายเงินค่ายาในวันแรก

(3) หากท่านออกจากโรงหมอก่อนจะถือว่าการรักษายุติลงทันที ทำให้มีโอกาสแผลกำเริบหนักกว่าเดิมได้

ประเภทอาการป่วยจากบาดแผล

(1) อาการธรรมดาทั่วไป ได้รับบาดเจ็บจากคมอาวุธแม้ไม่ลึกเท่าระดับกลางแต่ก็สร้างบาดแผลให้คุณได้พอสมควร)

ค่ารักษา: 139 ตำลึงเงิน (รวมภาษี 7% = 149 ตำลึงเงิน) / พักฟื้นโรงหมอ 3 วัน

(2) อาการระดับกลาง (แผลจากการต่อสู้ คมอาวุธที่มีแผลความยาวและลึกพอสมควร)

เงื่อนไขปกติ: หากสูญเสียเลือดต่ำกว่า  40 หลังชนะจะได้รับบาดเจ็บระดับกลาง ~ ยกเว้นคนที่สะสมการต่อสู้แบบเล็กน้อยจะมีโอกาสได้ต่อให้สู้เลือดเต็ม

ค่ารักษา: 309 ตำลึง (รวมภาษีเมือง 7% = 331 ตำลึงเงิน) / พักฟื้นโรงหมอ 10 วัน

(3) อาการหนัก (แผลขนาดใหญ่หรืออาการบาดเจ็บที่เกิดจากการหักโหม การต่อสู้เป็นระยะเวลานานติดต่อกัน)

เงื่อนไขปกติ: หากสูญเสียเลือดต่ำกว่า  10 หลังชนะจะได้รับบาดเจ็บระดับกลาง ~ ยกเว้นคนที่สะสมการต่อสู้แบบเล็กน้อยจะมีโอกาสได้ต่อให้สู้เลือดเต็ม

ค่ารักษา: 609 ตำลึง (รวมภาษีเมือง 7% = 652 ตำลึงเงิน) / พักฟื้นโรงหมอ 3 สัปดาห์ (21 วัน)

(4) แผลกรรจ์ (กรณีพิเศษ)

หากคุณต่อสู้และเกิดอาการ NPC งอนพอดี จะถือว่าแผลฉกรรจ์หนักมาก ต้องมารับการรักษาโรงหมอ

* ย้ำว่า ห้ามกด ง้อ เองเด็ดขาด มิเช่นนั้นเลเวลจะรีเช็ต - จะกลับเป็นปกติเมื่อรักษาพักฟื้นเสร็จสิ้น วันสุดท้ายที่โรลมารับ *

ค่ารักษา: 2009 ตำลึง (รวมภาษีเมือง 7% = 2150 ตำลึงเงิน) / พักฟื้นโรงหมอ 1 เดือน (30 วัน)

-หมายเหตุ-

หากกรณีที่ท่านทำ NPC งอนจากการละเลยจ่ายเบี้ยหวัดไม่สามารถถือว่าบาดเจ็บได้ จะต้องหาไอเท็มพิเศษมาง้อ

หากท่านไม่อยากโดนรีเช็ตเลเวล NPC

สินค้าจำหน่าย [ยาสมานแผลขั้นต้น]

มูลค่า: 69 ตำลึงเงิน (ภาษีลั่วหยาง 7% = 74 ตำลึงเงิน)

(ภาษีมาตรฐานเมืองอื่นอยู่ที่ 7% เว้นท่านจะเจอเจ้าเมืองคนไหนตั้งภาษีแพง)

[วิธีการใช้ยาสมานแผลขั้นต้น]

(1) เขียนโรลทายาที่แผลสดวันละครั้ง - 1 กระปุกทาได้ 4 ครั้ง :

- หากทายาแค่ครั้งเดียวท่านต้องอาศัยพักฟื้น 3 เดือนขึ้นไปจึงจะกลับสังเวียนได้

- หากทายาครบ 4 ครั้ง และ พักฟื้น 5 สัปดาห์ ท่านจะกลับสู่สังเวียนได้

- หากทายา 2 กระปุก (8 ครั้ง) และ พักฟื้น 2 สัปดาห์ท่านสามารถกลับสู่สังเวียนได้

~ เมื่อใช้ยาหมดกระปุกในวันสุดท้ายที่ใช้ยาต้องส่งมาไอดี

หมายเหตุ: กรณีมีผู้ติดตาม หากจะพาพวกเขาไปด้วยให้ท่านจ่ายเงินค่าหัวพวกเขาด้วย หรือ ให้รอที่นี่ก็ได้

Liangjin -

เลี่ยงจินและแม่เฒ่าเดินทางจากป่าเข้าสู่เมืองหรูหนาน พวกเขามุ่งตรงไปยังโรงหมอของเมือง เพื่อที่จะพาคุณยายเอาสมุนไพรมาขาย

   "มาถึงแล้ว ข้าก็ขอตัว.."

   "เดี๋ยวก่อน มาถึงแล้วก็เข้ามาด้วยกันเถอะ" คุณยายร้องเรียกชักชวนเลี่ยงจินให้เข้าไปในโรงหมอด้วยกัน เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็พูดอะไรไม่ได้มาก

   เมื่อเข้ามากลิ่นเครื่องยาสมุนไพรนั้นอบอวนไปทั่วบ่งชี้ชัดว่าหากที่นี่ไม่ใช่ร้านขายยาก็คงเป็นโรงหมอ เขาเอามือมาบังจมูกเพราะกลิ่นที่เขารู้สึกได้นั้นค่อนข้างรุนแรงมากเลยทีเดียว

   "เอ้า ยายหลินข้านึกว่าท่านจะไม่มาแล้วซะอีก"

   "พอดีข้าได้เจอโจรผ้าเหลืองดักทำร้ายน่ะ ท่านหมอหยาง" หญิงชราบอกกับคนที่ดูแล้วน่าจะเป็นหมอประโรงหมอแห่งนี้

    "เอ้า ท่านบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า"

     "ข้าไม่เป็นอะไรหรอก พอดีพ่อหนุ่มคนนี้ช่วยข้าเอาไว้ได้ทันน่ะ"

คุณยายขยับตัวและแนะนำผู้ที่ได้ช่วยนางออกจากเงื้อมมือของโจรโพกผ้าเหลือง

      "คนผู้นี่งั้นรึ"

หมอหยางสำรวจบาดแผลตามร่างกายของเลี่ยงจินแล้วจึงเดินไปตักน้ำสมุนไพรมาให้ชายหนุ่มดื่ม กลิ่นสุดแสนจะบรรยายกับสีเขียวเข้ม ทำให้เลี่ยงจินเผลอกลืนน้ำลายไปหนึ่งอึก

      "ข้าต้องดื่มเจ้านี่ด้วยหรือ" ชายหนุ่มชี้สสารประหลาดตรงหน้าและเงยหน้าไปถามหมอที่นำมันมาให้เขาดื่ม

      "เป็นยาบำรุง ดื่มแล้วอาการบาดเจ็บเมื่อยล้าจะหายเร็วขึ้น"

     "ง… งั้น ข้าดื่มมเลยแล้วกัน" เลี่ยงจินรับเครื่องดื่มยาสมุนไพร(?) มาดื่มอย่างไม่เต็มใจนัก

    'อ๊ากกก' เลี่ยงจินได้แต่กรีดร้องรสชาติของน้ำสมุนไพรอยู่แต่ภายในใจ รสชาติขมปี๋แทบทำให้ลิ้นเขาสูญเสียการรับรส

   หลังจากดื่มยารสประหลาดนั้นไปเขากับคุณยายก็เดินออกมา ข้างนอกเพราะคุณยายก็ขายสมุนไพรเสร็จเป็นอันเรียบร้อย

    "สุดท้ายแล้วข้ามีของที่อยากจะให้เจ้า"

แม่เฒ่ายื่นสมุนไพรและเงินจำนวนหนึ่งให้แก่เลี่ยงจิน ทำเขาพูดไม่ออกอีกรอบ

  "เจ้าช่วยข้ามาส่งที่โรงหมอ นี่ก็คือค่าตอบแทนนะ"

  "ประเดี๋ยวก่อนท่าน ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก"

  เลี่ยงจินกล่าวปฏิเสธไปทันควัน เขาส่ายมือปฏิเสธของตอบแทนจากอีกฝ่าย เขาก็ไม่ใช่คนที่อยากได้ของคนอื่น

  "รับไปถอะ เอ้านี่เก็บไว้" คุณยายยัดของตอบแทนไว้ใส่มือเลี่ยงจินเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายปฏิเสธ  เมื่อถูกทำเช่นนี้เลี่ยงจินก็ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรต่อสุดท้ายก็รับไว้อยู่ดี พูดคุยต่อกันได้ไม่กี่ประโยคเขาและคุณยายก็แยกกันไปตามจุดหมายของตน

   "หืม.. ข้าจำได้ว่าบอกให้เจ้ารอข้างนอกเมืองนะ" เขาถอนหายใจเมื่อเห็นบุรุษที่พึ่งบอกว่าให้รออยู่นอกเมือง กำลังยืนกินถังหูลู่อย่างสบายใจเฉิบดูเขากับคุณยายคุยกัน ตอนนี้การแต่งกายของเขาดูจะไม่แตกต่างจากชาวบ้านคนอื่นมากนัก ผ้าโพกเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ไว้

     "โทษทีพอดีเบื่อ..  เอ้ย เป็นห่วงนิดหน่อยว่ายายคนนั้นจะสบายดีหรือเปล่าน่ะ "

     "อ่อ จริงหรื๊อ"

เลี่ยงจินมองสายตาของจางอันที่หลบสายตาไม่ยอมมอง แค่นี้ก็รู้แล้วว่าคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้เข้ามา

   "ว่าไป ร่างกายเจ้าดีขึ้นแล้วงั้นหรือ ไปหาหมอหน่อยไหม"

  เขาชักชวญให้สหายใหม่ไปเข้าโรงหมอเพื่อจะไปเป็นเพื่อนร่วมชะตาไปดื่มยาร่วมสาบานยังไงล่ะ!

    "ไม่ล่ะ พอดีข้าไม่เป็นอะไรแล้ว"

     

     "ชิ๊… "

  จางอันหัวเราะขึ้นเมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของเลี่ยงจิน แต่ก็ถูกหนุ่มลูกครึ่งมองด้วยสายตาปลาตายจนหยุดไปซะก่อน

    "ว่าแต่จากนี้เจ้าเดินทางไปไหนงั้นรึ" จางอันถาม

    "ก็น่าจะเดินทางไปเมืองฉางอันล่ะมั้งนะ"

     

   จากนั้นไม่นานทั้งคู่เคลื่อนตัวออกจากเมืองไปตามเส้นทาง และออกเดินทางทางต่อไปเพื่อไปจุดหมายต่อไป ฉางอัน

                                                                @Watcher

GaoXuanzhao -

[เควสสอนการดวล] ช่วยคุณยายจากน้ำมือโจร (จบ)

ในที่สุด ตัวของยายและเปิ่นหยางก็เดินมาถึงโรงหมอที่คุณยายบอกเอาไว้ ตัวของเปิ่นหยางและคุณยายหยุดยืนมองไปที่ป้ายของโรงหมอ

"จินเหวินฉ่าย.......ว่าแต่ผักจินเหวินหน้าตาเป็นอย่างไรนะ ฮ่าๆๆๆ"

เปิ่นหยางหัวเราะมุกตลกที่ตนเองเล่นออกมา คุณยายมองมาที่ตัวของเปิ่นหยางพร้อมส่ายหัวไปมา

"หลานก็ดูอายุเยอะแล้วนะ ยังทำตัวเป็นเด็กไปได้"

เปิ่นหยางค่อยๆหยุดหัวเราะแล้วยิ้มหันมามองคุณยาย

"โถ่ๆ ข้าก็แค่ผ่อนคลายตัวเองเล็กๆน้อยๆเอง......ว่าแต่ยายมีธุระไม่ใช่เหรอ? ไปสิ เดียวข้ารออยู่ข้างนอกนี่เอง"

คุณยายถอนหายใจออกมาหนึ่งที พร้อมกับเดินเข้าไปภายในโรงหมอ ตัวของเปิ่นหยางเองก็หากำแพงแถวๆนั้นผิงหลังลงไป พร้อมกับมองดูผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา ในใจเองก็ยังนึกคิดถึงวันวานในอดีต

"บรรยากาศแบบนี้...เหมือนกับที่เหอผู่เลย.......คิดถึงจังน๊า~"

เปิ่นหยางจ้องมองท้องฟ้าพร้อมกับพร่ำเพ้อถึงบ้านเกิดและครอบครัวของตนเอง แม้ตอนนี้จะไม่มีครอบครัวให้ตนกลับไปหาแล้วก็ตาม...............ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหู

"ท่านเปิ่นหยาง!!"

ฮันหยวงวิ่งมาในชุดชาวบ้านธรรมดาๆ แต่ยังคงโพกผ้าบนหัวอยู่ต่างกันแค่เป็นผ้าธรรมดาๆเก่าๆไม่มีสีสันอะไร ตัวเปิ่นหยางเห็นฮันหยวงก็ค่อยๆดันตัวเองออกจากกำแพงและมองฮันหยวงที่หยุดอยู่ตรงหน้าหัวจรดเท้า

"โอโห้....ไม่บอกข้าคิดว่าเจ้าจะไปทำไร่ไถนา ฮ่าๆๆๆ!"

เปิ่นหยางและฮันหยวงทั้งสองคนหัวเราะออกมา ก่อนที่ฮันหยวงจะนำมือกุมหัว

"ก็ข้ามีปัญญาหาได้แค่นี้เองนี่ท่าน จะให้ข้าทำเช่นไร? ซื้อเอาเหรอ?"

เปิ่นหยางยังคงยิ้มอยู่ก่อนที่เขาจะหันหลังไปเห็นก็พบว่า คุณยายอยู่ด้านหลังของเขาแล้ว

"นี่แทนคำขอบคุณ ที่หลานช่วยยายเอาไว้"

คุณยายส่งถุงเงิน กระเป๋า และถุงเครื่องยาจีนมา ตัวเปิ่นหยางเองก็โน้มตัวรับของพวกนั้นเอาไว้ คุณยายจ้องมองไปยังฮันหยวง ก่อนจะมองไปที่เปิ่นหยาง สายตาของยายดูเหมือนกับเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว......ยายขอตัวก่อน"

"ยะ...ยาย!"

ไม่ทันที่เปิ่นหยางจะขอบคุณหรือตั้งคำถามอะไร คุณยายก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ตัวเปิ่นหยางเองก็จ้องมองไปที่คุณยาย เขาเองก็รู้ว่าภาพระหว่างเขากับฮันหยวงยืนคู่กันและพูดคุยอย่างสนิทสนม คงทำให้คุณยายคิดว่าเปิ่นหยางกับฮันหยวงวางแผนกันมาแล้ว

"ท่านเปิ่นหยาง อย่าได้ใส่ใจเลย....."

ฮันหยวงเดินมาข้างๆตัวของเปิ่นหยางก่อนจะพูดประโยคหนึ่งออกมา ตัวของเปิ่นหยางหันมามองฮันหยวงพร้อมพยักหน้าของเขา

"งั้น.......พวกเราไปลั่วหยางกันเถอะ"

เปิ่นหยางพูดขึ้นมาอย่างมั่นใจ ก่อนที๋ฮันหยวงจะพยักหน้าของเขา

"ขอรับท่านเปิ่นหยาง! ลั่วหยางก็ลั่วหยาง!"

แล้วทั้งสองคนก็เดินไปตามเส้นทางของถนนในเมือง มุ่งหน้าไปเมืองที่ใกล้ที่สุด สวี่ซาง.....

รางวัลเควส(ไปส่งที่โรงหมอในเมือง): ได้รับ 1,000 อีแปะ , +40 EXP , x10 เครื่องยาจีน , x1 กระเป๋าใบเล็ก ,

LiuLing -

                      เมืองหรูหนาน



                     


    กึบกับ ! เสียงฝีเท้าของม้าดังขึ้นสอดแทรกเสียงจอแจของผู้คนมากหน้าหลายโจรหนุ่มตั้งหน้าตั้งตาจูงม้าอย่างไม่มีที่ท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อย เมื่อถึงเมืองแล้วแลเดินจูงจนถึงโรงหมอจินเหว่ยฉ่ายแล้ว   ต๋องอ๋วน ก็เร่งมาพยุงตัวยายแก่ลงจากหลังม้าก่อนคนแรก ก่อนจะช่วยหนุ่มที่ได้รับความบาดเจ็บสาหัสนั้นลงมาจากหลังม้าอย่างเบาๆ


            " นายท่านเป็นอย่างไรบ้าง ? "

" ช่างถามเนอะ เจ้าเป็นคนเตะซี่โครงข้าแล้วแท้ๆยังจะมามีหน้าถามอีก แหม่มม ฮ่า ๆ "


   ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นก่อนจะลั่นโอ๊ยด้วยความปวด ส่วนทางด้านยายชราคนนั้นก็ได้นำสมุนไพรเข้าไปขายให้เจ้าของโรงหมอแห่งนี้พร้อมกับแจ้งว่ามีผู้บาดเจ็บต้องการความช่วยเหลือ หยางจวิน เจ้าของโรงหมอ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงได้เดินออกมาดูอย่างว่องไวพอดีกับ ต๋องอ๋วนพยุงตัวหลิวหลิงเข้าไปในโรงหมอทันที สภาพชายหนุ่มนั้นดูไกลเหมือนจะไม่เป็นไรมาก แต่สำหรับหมอนั้นเห็นว่าร้ายแรงพอควรเขาจึงเรียบจัดแจงสาวใช้ไปหาอุปกรณ์มาพร้อมยังพาไปเตียงรักษาโดยเร็วก่อนจะเริ่มตรวจดูหลิวหลิง


   หยางจวินถอดผ้าคุมร่างของชายหนุ่มออกเผยให้เห็นบาดแผลที่มีรอยซ้ำขนาดใหญ่อยู่หลายจุดทำให้ต้องเร่งสมานแผลและดื่มยาเข้ารักษาโดยเร็ว พร้อมนั้นก็เห็นกล้ามหน้าท้องแน่นปึกที่เย้ายวนของผู้ชายสำหรับสตรี เหล่าสาวใช้ต่างพากันขบเขิลเมื่อเห็นผิวที่ขาวนวลดั่งสตรีแลกล้ามท้องที่แน่นปึก จนหยางจวินต้องหันมาสกิดให้ออกไปจะได้ไม่เสียสมาธิในการรักษา


  " อืม ! พ่อหนุ่มเจ้านั้นโดนหนักนะ ข้างในของเจ้านั้นบอบซ้ำไปหมด หากไม่รักษาให้ดีเกรงว่าวันข้างหน้าถ้าเจ้าอายุเยอะขึ้นร่างกายคงจะต้องทรุดโทรมหนักถึงขั้นหักได้เป็นแน่ "

       " ถ้าเช่นนั้นท่านก็จงรักษาให้ข้าเถิด "

" แน่นอนข้ามิทิ้งผู้บาดเจ็บแน่ จงนอนรอตรงนี้ข้าจะจัดชุดต้มสมุนไพร ยูกยา มาให้เจ้าก่อน "


    กล่าวจบหยางจวินก็ลุกออกไป ต๋องอ๋วนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวขออภัยอย่างหนักต่อหลิวหลิง ชายหนุ่มไม่ถือสาอีกฝ่ายเพราะบัดนี้ตนมีหน้าที่เลี้ยงดูชายผู้เคยเป็นโจรคนนี้ให้กลับมาเป็นคนดีอีกครั้ง .


   ไม่นานนัก ยายชรานามเจิมหงี่ ได้เดินเข้ามาหาพร้อมสตรีนางหนึ่งซึ่งยังเป็นสาวอยู่ ยายชราได้แนะนำให้ตนรู้จักกับนางว่าเป็นบุตรีของเขา หลิวหลิงได้จ้องมองนางพร้อมด้วยรอยยิ้มหวานส่งให้ ทำให้นางหน้าแดงก่ำด้วยมนต์เสน่ห์ของชายหนุ่มรูปหล่อผู้นี้


      " ขอบคุณนะเจ้าคะ ที่ช่วยเหลือแม่ของข้า "


หญิงสาวหันหน้าหนีพร้อมยื่นของหอผ้าให้ก่อนจะเดินหนีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ทำให้ผู้เป็นมารดาหัวเราะเมื่อเห็นอาการลูกสาวเป็นเช่นนั้นก่อนจะอธิบายว่านางมิเคยเจอซื้อของเป็นน้ำใจให้ใครมาก่อน ก่อนที่นางจะแบ่งเงินที่ได้จากการขายสมุนไพรให้แก่หลิวหลิง หนุ่มปฎิเสธเสียงขัดแข็งเพราะตนช่วยด้วยความจริงใจ


" หลานช่วยด้วยความจริงใจหาได้ต้องการสิ่งใดไม่ "


ยายชราไม่ยอมยังคงดึงดันต่อไป จนสุดท้ายหลิวหลิงก็ยอมรับไว้เพราะอีกฝ่ายจริงใจกลับ หลิวหลิงขอบคุณในน้ำใจเป็นการใหญ่คำวาจาที่ออกมานั้นจริงใจ และ ไร้การเสแสร้งใดๆ ทำให้ยายชราเอ็นดูเป็นอย่างมากก่อนจะลาจากกลับบ้านของนางไป. หยางจวินเดินถือกาน้ำสมุนไพรรักษา และ เครื่องยูกยาเดินมาก่อนจะเริ่มรักษาอีกฝ่ายโดยการใช้ยาทาอีกฝ่าย โดยยาตัวนี้จะสามารถซึมเข้าไปข้างในรักษากระดูกได้ไม่นานนักก็แล้วเสร็จ

" พ่อหนุ่มแผลของเจ้านั้นไม่ใช่ธรรมดา ในช่วง21วันนี้เจ้าจงอย่าได้ใช้แรงเยอะ มิเช่นนั้นกระดูกของเจ้าจะได้หักเป็นแน่ "

  " เช่นนั้นข้าที่มีธุระก็มิสามารถเดินทางไกลได้นะสิ "

" ถ้าหากเจ้าจะเดินทางไกลย่อมสามารถทำได้ขอเพียงอย่าขับม้าเร็วก็พอ หากใช้การเคลื่อนที่อย่างช้าๆจะไม่เป็นปัญหาอะไร "

         " ขอบใจท่านมากขอรับ ขอบใจ ! "

" อย่าได้ใช้แรงขยับตัวหนักหน่วง , อย่ากระโดด , อย่าได้จับอาวุธสู้อีกเป็นอันขาดในตลอด 21 วัน และ ที่สำคัญทุกๆ 5 วันในช่วง 21 วันนี้ เข้าใจไหม "

                       " เข้าใจขอรับ ! "

" เอาละเช่นนั้นก็นอนพักผ่อนเถิด หากจะเดินทางพรุ่งนี้ค่อยเดิน ในตอนนี้ข้าได้เขียนสูตรรักษาพายในให้เจ้าแล้วนะ หากเดินทางไกลจงอ่านและเรียนรู้ไว้เสียจากนั้นก็ปรุงขึ้นทานทุกวัน เช้า 1 เย็น 1 จะได้หายเร็ว ค่ารักษา652ตำลึงเงินจ่ายพรุ่งนี้ได้นะพ้อหนุ่ม "


   หลิวหลิงคำนับขอบคุณท่านหมอหยางจวิน ก่อนที่เขาจะเดินจากไปโดยวางสูตรยาเอาไว้ให้ชายหนุ่มเรียนรู้ ตนจึงหยิบเอาผ้าห่อที่นางบุตรีของหญิงชรามอบให้ก็เจอหมั่นโถ่วก้อนใหญ่ 5 ลูก หลิวหลิงจึงเอ่ยขอบใจขึ้นมาก่อนจะแบ่งให้ ต๋องอ๋วน 2 ก้อน แล้วกินอย่างสบายใจก่อนจะหลับตาลงพักผ่อนโดยมีลูกสมุนคอยหลับนั่งเป็นเพื่อน

           เปิดใช้เอฟเฟคลักษณะนิสัยตัวละคร
                           ___________
                          ทะเยอทะยาน
                  + 2 point โรลเรียนรู้
                          ___________
                               จริงใจ
            + 2 point โรลจริงใจในสตอรี่
                          ___________
                              งดงาม
            + 6 point โรลบริหารเสน่ห์



รางวัลเควส(ไปส่งที่โรงหมอในเมือง): ได้รับ 1,000 อีแปะ , +40 EXP , x10 เครื่องยาจีน , x1 กระเป๋าใบเล็ก

LiuLing -

                    โรงหมอ ณ เมืองหรูหนาน

                  

รุ่งฉางอรุณวันใหม่ หลิวหลิงพวมตื่นจากการหลับไหลจึงสอดสายตาดูรอบๆก็พบกับ ต๋องอ๋วนลูกสมุนนอนเงยอยู่เก้าอี้ส่งเสียงกลนดัง กล๊อกกกกซูชช ! ชายหนุ่มเห็นดั่งนั้นจึงสกิดปลุกให้อีกฝ่ายตื่นทันที


       " ตอนนั้นเช้าแล้ว ต๋องอ๋วนตื่นได้แล้ว "


ต๋องอ๋วนลืมตาขึ้นในท่างัวเงียก่อนจะเอ่ยขึ้นขออนุญาตนอนต่อจากหลิวหลิงเพราะนี้มันยังเช้าเกินไป ของีบอีกเล็กน้อยจะเป็นอะไรไป หลิวหลิงเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาก่อนจะพูดกับต๋องอ๋วนไปว่า


  " อย่าขี้เกียจนักเลย ตื่นได้แล้ววันนี้ข้าจะออกเดินทางไปเมืองอื่นบ้าง เอาข้ายังเหลือหมั่นโถ่วก้อนใหญ่อีกลูกรับไปกินซ่ะ "


ขอรับนายท่าน เสียงต๋องอ๋วนเอ่ยพลางลืมตาขึ้นอีกครั้งก่อนจะเอาผ้าแขนเสื้อมาเช็ดขี้ตาของตนจนหมดจดก่อนจะรับเอาหมั่นโถ่วจากหลิวหลิงพร้อมยัดเข้าปากกัดกินทันที. 2 หนุ่มต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อยก่อนที่หยางจวินจะเดินเข้ามาตรวจดูสภาพร่างกายอีกครั้ง


" เอาละพ่อหนุ่มวันนี้เจ้าสามารถเดินทางไกลได้แล้วนะ แต่อย่างที่เตือนห้ามทำงานที่ต้องใช้แรงมากพายใน20 วันนี้อีกเข้าใจรึไม่ "

                       " เข้าใจขอรับ "


ชายหนุ่มเอ่ยตอบพร้อมคำนับอีกฝ่ายก่อนจะหยิบเงินที่ค้างคาจ่ายเป็นค่ารักษาแก่ท่านหมอ [ โอนให้@Watcher เสร็จสิ้นแล้ว ] จึงลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับสวมเสื้อผ้าอาภรตนตามเดิมปกปิดเรือนร่างของตนเอาไว้ ก่อนจะพูดกับต๋องอ๋วนว่า


     " เอ่อ มีเมืองใหญ่ที่ไหนใกล้ๆแถวนี้พอจะเดินทางไปสร้างเนื้อสร้างตัวบ้างไหม "

        " เรียนนายท่านหากอยู่ใกล้แถวนี้มิไกลมากนัก เฉินหลิว คือคำตอบที่ดี "


หลิวหลิงหยุดนิ่งสักพักก่อนจะพยักหน้าตอบรับต๋องอ๋วนพร้อมเตรียมตัวเดินทางไปเมืองสวี่ซางอันเป็นทางผ่านสำหรับไปเมืองเฉินหลิว


: : สถานที่เดินทาง หรูหนาน สู่ สวีซาง