|
ชื่อทางการ: เลี่ยงจิน (Liàngjīn) 亮金 ชื่อรอง: ซีเปียน เพศ: ชาย เชื้อชาติ: ฮั่น - โรมัน (นอร์ดิก) ภูมิลำเนาบ้านเกิด: ฉางอัน วันเกิด: 3 พฤศจิกายน เหยียนซีศก ปีที่8 ธาตุประจำตัว: ธาตุไม้ - หยิน ปีนักษัตรประจำตัว:  ส่วนสูง (cm): 193 น้ำหนัก (kg): 74 สัดส่วน: - โรคประจำตัว: -
ชื่อบิดา: เสียชีวิต ชื่อมารดา: เสียชีวิต
ลักษณะนิสัยกายภาพ: สุขุม หนอนหนังสือ รักสงบ
อุปนิสัยตัวละคร:
-สดใส อัธยาศัยดี เลี่ยงจินโดยพื้นฐานเป็นคนที่มีพลังงานในตัวเองสูง มีความเป็นมิตรต่อผู้อื่นตราบที่คนนั้นไม่ได้มีประสงค์ร้ายต่อตนหรือตั้งต้นเป็นปฏิปักษ์อย่างชัดเจน แต่ถึงเขาจะแสดงออกมาเช่นนี้ก็หาใช่ว่าเขาจะใช่ผู้ที่ไร้ความสุขุม หากแต่เขาเลือกเผยมันออกมาในยามที่เหมาะสม
-ใฝ่เรียนรู้
เลี่ยงจินเป็นผู้ที่แสวงหาความรู้ใหม่ๆอยู่เสมอ จากในทั้งตำราและประสบการณ์จริง เขามักเดินทางไปในสถานที่ใหม่ๆเพื่อเรียนรู้ศาสตร์และองค์ความรู้ที่น่าสนใจ เขาสนใจในความรู้ทุกประเภท
-ช่างสังเกตในรายละเอียด
เลี่ยงจินเป็นผู้มีความขยันหมั่นเพียรในการสังเกตสิ่งต่างๆทั้งในและนอกกาย ทั้งตนเองและผู้อื่น ทั้งมีชีวิตและไม่มีชีวิต ผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้า นำสิ่งที่สังเกตมาต่อยอดคิดวิเคราะห์เชื่อมโยงกับสิ่งที่รู้เดิม
ลักษณะนิสัยแต่กำเนิด: แพ้ขนสัตว์ [ขนพังพอน] หูดี อัจฉริยะ แพ้อาหาร (เนื้อปู)
ศาสนา: เต๋า ความสามารถพิเศษ: ชำนาญภาษาละติน
ความทรงจำดีเป็นเลิศ
เรียนรู้เร็ว มีความรู้ภูมิปัญญาของชาวโรมัน
งานอดิเรก: เดินทาง,ช่วยงานคนอื่น,สังเกตุสิ่งรอบตัว คติประจำใจ: อย่าไปเครียดกับชีวิตเลย มีชื่อเสียงในด้าน: ตะวันตกในตะวันออก (หมายถึงคนที่มีสายเลือดชาวตะวันตกในหมู่ผู้คนที่เป็นชาวตะวันออก)
ปณิธาน/อุดมการณ์: ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
จุดแข็ง: ปรับตัวเก่ง เข้าหาคนเป็น จุดอ่อน: เห็นคนทุกข์ร้อนไม่ได้
ลักษณะทางกายภาพ สีผิว : ขาวนวล สีตา : ฟ้าคราม สีผม : บลอนด์สว่าง ใบหน้า : ใบหน้ารูปไข่
ร่างกาย : สูงโปร่งสมส่วน
ประวัติตัวละคร
เลี่ยงจินเป็นชายที่มีสายเลือดของชาวฮั่นและชาวโรมันผสมอยู่ในกาย พ่อของเขาเป็นชาวฮั่นโดยแท้ ส่วนแม่เป็นคนเชื้อชาติโรมันที่มีบรรพบุรุษมาจากทางตอนเหนือของยุโรป นางเป็นปราชญ์สตรีชาวโรมที่เล็งเริ่มเห็นความวินาศของจักรวรรดิโรมันในอนาคต นางได้ติดสอยห้อยตามกองคาราวานในเส้นทางสายไหมมายังแผ่นดินฮั่นเพื่อที่จะมองหาหลักมั่นคงใหม่ในชีวิตจนได้มาพบกับคนรัก ทั้งสองได้พบรักกันในนครฉางอันและได้ให้กำเนิดเลี่ยงจินที่นั่น
แม่ของเขาได้สอนวิชาความรู้ของชาวโรมันให้เลี่ยงจินหลายอย่างทั้ง ภาษา วัฒนธรรม แนวคิด และภูมิปัญญาที่ชาวโรมันได้คิดค้นเอาไว้ ด้วยความเฉลียวฉลาดในตัวแม้จะยังเด็กอยู่ไม่ใช่การยากที่เขาจะจดจำทำความเข้าใจ
ความสุขอยู่ได้ไม่นาน เขาต้องสูญเสียพ่อแม่ไปในอุบัติเหตุทางรถม้าตั่งแต่ยังอายุเพีนงไม่กี่สิบขวบ เพื่อจะประทังชีวิตเลี่ยงจินในวัยเด็กต้องใช้ชีวิตแบบเร่ร่อนลักโขมยคนนั้นคนนี้เพื่อจะหาอาหารมายังชีพ จนกระทั่งเขาได้ไปเผลอโขมยจากขาใหญ่ในย่านชาวตะวันตกในเมืองฉางอัน จนเกิดเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต
ในตอนนั้นเองก็ได้มีสตรีนางหนึ่งได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเขาเอาไว้ นางได้กล่าวกับเลี่ยงจินเอาไว้
"ถ้าเจ้าอยากใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปข้าก็ไม่ว่าอันใด หากแต่เจ้าไม่อยากทำไมเจ้าไม่มาอยู่กับข้าล่ะ เจ้าหนู"
นางได้กล่าวเช่นนี้กับเลี่ยงจิน และแน่นอนสำหรับคนที่กำลังจมน้ำย่อมเลือกเกาะได้แม้กระทั้งเศษฟาง เมื่อตอบตกลงนางก็พาเขาไปอยู่บนเขาอันห่างไกลและกลายเป็นอาจารย์ของเขาเป็นต้นมา
สตรีที่เขาได้ถูกนางช่วยไว้นั้นเป็นปราชญ์เต๋าที่กำลังมองหาลูกศิษย์เพื่อจะถ่ายทอดวิชาความรู้ นางรับศิษย์แต่เพียงคนเดียวหรือก็คือเลี่ยงจิน ด้วยเหตุผลที่ว่า
"แค่คนเดียวก็ยุ่งจะตายชัก จะหาเพิ่มมาเป็นภาระรึไง"
หลังจากได้เล่าเรียนวิชาตำราอยู่หลายปี ในที่สุดก็สิ้นกระบวนการ ในคราแรกเขากะจะอยู่ต่อเพื่อคอยดูแลอาจารย์ที่ย่างเข้าสู่วัยชรา แต่ก็ถูกไล่ลงมา
"เจ้ายังมีสิ่งที่สำคัญกว่ามานั่งนอนอยู่ดูแลข้าเจ้าลูกเต่าขี้เกียจ จงลงจากเขานี้ไปเสีย"
หลังจากที่ถูกไล่ตะเพิดเช่นนั้นเลี่ยงจินก็ได้ลงจากเขาลงมา ตรงกับจงผิงศกปีที่ 1 เลี่ยงจินระหว่างลงเขาได้ไม่นานก็ต้องพบกลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองไล่ต่อนจนต้องหนีเอาชีวิตรอดจนเอาตัวแทบไม่รอด
|