[นอกเมืองซินเย่] ป่าไผ่อี้สุย

[คัดลอกลิงก์]

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-2 23:31:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลสร้างความเชื่อ-
บทเรียนว่าด้วยการดูแล
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
            นึกไม่ถึงว่าบุรุษชุดขาวผู้นี้จะมีวิชาแพทย์ติดกาย เพียงปล่อยให้ขวดกระเบื้องนั้นอยู่ในมืออีกฝ่ายเปิดจุกออกยังไม่ทันเห็นตัวยาก็รับรู้ได้แล้วโดยไม่ต้องเทออกมาดู

            “เซิงม่ายสาน? ท่านเป็นโรคเกี่ยวกับหัวใจหรือ” เจ้าของเครื่องหน้าอันปราณีตระดับภูตผีคร่ำครวญสวรรค์สาปส่งนั้นไม่ได้พูดกับคู่สนทนา เห็นได้ชัดว่าสนใจตัวยาในมือเสียมากกว่า ไม่ทันไรก็ก้าวประชิดตัวคิดจะจับชีพจรผู้ที่ตนลงความเห็นเป็น ‘ผู้ป่วยต้องรักษาอย่างเร่งด่วน’

            เรื่องอะไรจะยอมง่ายๆ นึกว่าโม่เสวียนผู้นี้เป็นของสาธารณะรึ นึกจะจับก็จับ เกิดหน้ามืดขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร!

            “....แค่ใช้เมื่อมีอาการน่ะ หากท่านไม่ว่าอะไรแล้วขอตัวนอนพักสักหน่อย” เท้าถอยหลบตามสัญชาติญาณตั้งแต่ต้นจนจบก็กดสายตาลงต่ำ ไม่สามารถ.. ไม่อาจสบตารับพลังทำลายล้างจากใบหน้าอีกฝ่ายได้จริงๆ

            “อื้ม.. พักเถอะ ข้านำล่วมยาติดมาด้วย ไม่เกินสองชั่วยามจะลองหาวิธีดู จิ่วชุน.. ดูแลเขา”

            “ขอรับท่านอาจารย์!” คล้อยหลังบุรุษชุดขาวโม่เสวียนก็ถูกลูกศิษย์ของเขาตามติดเป็นปลิงตัวน้อย ในใจลอบกำหมัดเสมือนอีกฝ่ายทิ้งสายตาอีกคู่เอาไว้กันตนหลบหนีระหว่างีท่ปรุงยาอย่างนั้นล่ะ!

            “นายท่านต้องพักรักษาอาการ.. เช่นนั้นเรื่องที่พวกเราตั้งใจเอาไว้ เลื่อนออกไปก่อนดีไหมขอรับ”

            ระหว่างกำลังเอนกายพักมู่ชุนและจวี้ซินนำน้ำกับเสบียงมาส่งให้เจ้านายด้วยใจภักดี พวกเขามิได้ระวังเด็กห้าขวบที่คอยบิดผ้าชุบน้ำเตรียมเช็ดตัวคนป่วยตามที่อาจารย์สั่งอย่างขยันขันแข็ง

            “อาการของข้าไม่ได้มีจุดใดที่น่าเป็นห่วง เพียงแต่.. ในเมื่อมีคนอาสาช่วยเหลือ ไม่รับน้ำใจกลับเป็นการรานน้ำใจเขา”
            โม่เสวียนแน่ชัดแล้วว่าตนไม่สามารถออกจากที่พักแห่งนี้ได้ในวันสองวัน มิใช่เพราะไม่อยากทำ เพียงแต่ในเมื่อรับเงินของคนลึกลับผู้นัน้มาแล้วจะให้กลับคำนั้นเป็นสิง่ที่ตัวเขาไม่อาจละเลยได้ ใบหน้ามนลู่ตกลงก่อนจะพยักเบาๆ กวักมือเรียกทั้งสองมาสัง่ความ เขามอบุราและไก่ขอทานให้ผู้ติดตามไปพักผ่อนเพิ่มเรี่ยวแรง อธิบายระคนปลูกฝังศรัทธาไปว่า “ช่วงนี้รวบรวมข่าวสารรอบนอกไปก่อน คิดการสิ่งใดต้องรอบคอบการเตรียมความพร้อมด้านพลังกายและพลังใจคือหลักสำคัญของผู้ที่จะประสบความสำเร็จ เจ้าดูรอบด้านในตอนนี้ มีผู้คนนับพันชีวิตกำลังประสบความยากลำบากจะให้เมินหน้าหนีไป ในใจข้ายากจะรับไหว แม้พวกเรามีกำลังน้อยนิดทำเท่าที่ทำได้เพื่อช่วยเหลือก็ยังดี”

            กล่าวจบก็มอบหมายให้ฟางอี้ไปกว้านซื้อน้ำนมวัวมาแจกจ่ายแก่ชาวบ้านจนครบทั้งห้าพันชีวิต นั่นเพระาจดจำได้ว่าในเหล่าชาวบ้านมีเด็กเล็กอยุ่จำนวนหนึ่ง ร่างีท่ผอมซูบเหล่านั้นได้รับการบำรุงในระห่างช่วงที่ตนอยู่อาจจะมีเรี่ยวแรงขึ้นก็เป็นได้

            ด้านมุ่ซุนและจวี้ซินได้ยินคำสั่ง ในใจกลับไม่เกี่ยงความลำบากยิ่งนับถือนายท่านของพวกเขามากยิ่งขึ้นไปอีก “เราจะส่งความเมตตาของนายท่านไปถึงชาวบ้านทุกคนอย่างแน่นอนขอรับ!”

            คล้อยหลังสองขุนพลร่างเพรียวของบัณฑิตรัตติกาลที่เอนหลังอยู่ก็ใกล้จะร่วงหลับเต็มที จังหวะนั้นจิ่วชุนอาศัยความรุ้ที่อาจารย์สอนชุบน้ำโปะลงไปกลางหน้าผากอีกฝ่ายอย่างเก้ๆ กังๆ ทำเอาโม่เสวียนที่ไม่ทันหลับลึกสะดุ้งตื่นแล้วถอนหายใจกับความซื่อของเด็กน้อย

            “หลักของการเช็ดตัวคร่าวๆ เจ้าอาจยังไม่รู้.. หนึ่งเพื่อระบายความร้อนจากร่างกายยามพิษไข้สั่งสม ข้าไม่ได้มีไข้ข้อนี้ตัดออกไป สอง. เพื่อทำความสะอาดร่างกายยามที่ผู้ป่วยไม่สะดวกจะขยับตัว ข้อนี้ข้ายังมีเรี่ยวแรงดียิ่ง ตัดตกทัง้สอง.. จิ่วชุนเอ๋ย เปลี่ยนเป็นนำชาสักถ้วยมาเถิด”

            “อ่.. อ่อ ปกติท่านอาจารย์สอนเอาไว้ พึ่งได้ลองทำหนแรก ไม่ง่ายจริงๆ การดุแลคนเจ็บนี่น้า.. น้ำชาใช่ไหม? ข้าเห็นพี่สาวข้างนอกต้มอยู่พอดี  ได้ฮะๆ” เด็กน้อยเก็บผ้าชุ่มโชกนั้นกลับไป ใบหน้าขาวของผู้ป่วย(?) เป็นประกายน้ำเงาชุ่ม เขาไม่อยากดุอีกฝ่ายทัง้ที่อาจารย์เจ้าตัวก็อยู่ในละแวกนี้จึงเลือกสอนใหม่ว่าต้องบิดผ้าหมาดจนรู้สึกว่าเบาลงแล้วถึงจะดีอย่างไร รวมไปถึงปิดท้ายด้วยการดึงความสนใจอีกฝ่ายไปทางของกิน

            “ดูเหมือนน้ำแกงหัวปลาหิมะจะยังมีอยู่นะ.. ลองไปบอกกับจวี้ซินสิ ช่วงนี้ข้าต้องทานยาลดอาหารมัน ทานไม่ได้.. ยกให้เจ้า”

            “จริงหรอฮะ? พี่ชายใจดีที่สุดเลย! ว่าแต่.. พี่ชายมาจากไหน ก่อนหน้านี้เรียกพี่ชายอย่างเดียวยังไม่รู้ชื่อท่าน..” เด็กน้อยไม่ทันรีบวิ่งไป เกาะอยู่ที่ข้างตั่งด้วยแววตาราวกับลูกกระต่ายใสซื่อ

            “เจียงเยี่ย เสิ่น… ข้าแซ่เสิ่น” ยังไม่ทันกล่าวจนจบคนก็วิ่งไปหาน้ำแกงปลาสุดโปรดแล้วไหนจะอยู่ฟังต่อ ดังนั้นประโยคหลังจึงมีผู้อื่นมาตอบแทน

            “ได้ยินว่าคนตระกูลเสิ่นแห่งเจียงเยี่ยมีลักษณะที่จุดร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง.. ท่านกลับดูไม่เหมือนพวกเขา” พอศิษย์หายไป ผู้เป็นอาจารย์ก็โผล่มาแทน!! ไม่ต้องพักต้องผ่อนกันแล้ว โม่เสวียนดีดกายลุกขึ้นในท่าทีระแวงระวัง เนตรหรุบลงต่ำไม่ยอมมองคนเหมือนเดิม

            “เชื้อสายตระกูลเสิ่นจากอดีตไม่นับว่ามาก.. ทว่าก็ไม่น้อย หากโดดเด่นพอให้กล่าวถึงล่ะก็ ลักษณ์ที่ว่าคงมิใช่พวกเขาล้วนงดงามดุจภูตพราย? เป็นที่จดจำเพราะเกศาแสงจันทร์สินะ”

            “เปล่า.. ข้าไม่ได้กำลังพูดถึงเรื่องนั้น” เจ้าของเสียงเดินแหวกม่านโปร่งเข้ามายังส่วนพัก ในมือของเขามีชามยาสมุนไพรร้อนกรุ่นที่ต้มใหม่ หลังเป่าให้คลายความร้อนจึงยื่นให้อีกฝ่ายดื่ม “ข้าไม่ใคร่ใส่ใจเรื่องรุปลักษณ์ภายนอกเท่ากับคุณค่าที่ผู้คนสร้างไว้.. ทราบเพียงคนในตระกูลท่านหากไม่โชคร้ายเจอเหตุไมคาดฝันล้วนอายุยืน ใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าวัยเป็นพิเศษ รึว่าอาศัยตำรับยาลับขนาดใดช่วย?”

            “หึหึ ยาอันใดเล่า.. แค่ธรรมชาติลงโทษน่ะ” มือเรียวรับเอาชามยามาพยายามอย่างยิ่งที่จะใช้สมาธิจดจ่อกับกลิ่นยาสุดขมปร่า ไม่ได้.. จะเผลอไผลไปกับเสียงทุ้มกังวานอันแปลกหูทว่าน่าฟังจนวิญญาณหลุดนี้ไม่ได้เด็ดขาด !! ยกแล้วกระดกดื่มพรวดเดียวอย่างใจกล้า

            ดื่มยาโดยไม่ถามว่ามันคืออะไรเช่นนี้ ฝั่งโม่เสวียนที่รุ้วิชาแพทย์มั่นใจว่าต่อให้ตนถูกพิษจากอีกฝ่ายก็สามารถหาหนทางแก้ไขได้ ต่างจากหลิวซีเยี่ยน.. เขาเกิดความประทับใจขึ้นมาที่คนแปลกหน้าายนี้ให้ความเชื่อถือตนเสียจนไม่ระวังเอาเสียเลย

            “อึก.. ทำไมขมขนาดนี้!!” ทำเก่งไปได้สองอึกใจจากนั้นก็สำลักต่ออีกชุด ด้านของบุรุษชุดขาวยังคงรวบผมไว้หลวมๆ เอียงใบหน้าเล้กน้อยอย่างประหลาดใจ.. อันที่จริงยาดีมีรสขมคือเรื่องปกติเขาไม่เคยมีความคิดในการปรับรสของยาเพื่อประสิทธิภาพที่เที่ยงตรง

            ทว่า.. จังหวะที่ใบหน้าเล็กสำลักจนสองแก้มรื้นไปด้วยน้ำตา อาจเพราะความรุ้สึกผิดก็ไม่รุ้ว่าทำไมมือของเขาจึงขยับไปเอง ในลิ้นชักด้านข้างมีกล่องของว่างที่ได้ให้คนจากโรงเตี้ยมเรียมมาให้จิ่วชุนอยู่ มือหนาเคลื่อนไปหยิบเอาผลไม้แห้งชิ้นหนึ่งยื่นส่งให้อีกฝ่าย

            “ลืมบอกไป.. ยานี้ตอนที่เย็นลงค่อนข้างทานยากอยุ่บ้าง สิ่งนี้อาจช่วยได้”
            บอกตอนนี้มันช่วยอะไรได้ไหม ปั้ดโถ่ววว
             จังหวะพยายามหายใจโม่เสวียนไม่ทันนึกอะไรเงยหน้าขึ้นก็กัดหมับเข้าพอดี อากาศเหมือนหยุดชะงักเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างนิ่งงันพิศวงกับสถานการณ์ปัจจุบันจนสมองลัดวงจรไปแล้ว หากมองจากด้านข้างแล้วล่ะก็ ป้อน? นี่มันคือการป้อนชัดๆ โม่เสวียนกำลังจะโล่งอกว่าดีแล้วไม่มีใครมาเห้นพวกเขายังสามารถทำเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น…

            ตุ้บ…

            ทั้งสองหันขวับไปยังต้นเสียงพร้อมกัน ก่อนพบว่าจิ่วชุ่นน้อยพึ่งวิ่งไปรับการปันนมสดมาตัง้ใจจะนำแบ่งแก่อาจารย์พอดิบพอดี ดวงตาคู่เล็กใสแวววาวจดจ้องอยู่ผู้ใหญ่ทั้งสองผละออกจากกันทั้งที่ไม่รุ้ว่าพวกตนทำอะไรผิด สถานการณืกระอักกระอวนอันบัดซบดำเนินไปโดยที่คนทัง้คู่คงสีหน้าสุขุมเอาไว้ได้ส่วนโม่เสวียนสบถในหัวไปแล้วสิบหน

            “จิ่วชุน.. นมหกเลอะเทอะหมดแล้ว” ผู้เป็นอาจารย์ยังคงน้ำเสียงอันน่าเกรงขามไว้ได้

            “โอ้… จริงด้วย ว่าแต่อาจารย์ทำไมแบ่งขนมให้พี่เสิ่นแค่คนเดียวล่ะฮะ!!”
            โล่งอกดีไหมนี่.. สมองของเด็กวัยนี้คงไม่ไเข้าใจสถานการณ์เมื่อครุ่หรอกน่า!!!
.
.
            ผ่านไปหนึง่คืนเต็มๆ โม่เสวียนที่ตื่นขึ้นในเช้าของอีกฝ่ายเริ่มคาดการณ์แล้วว่ายาที่ตนได้ดื่มมีส่วนผสมของยานอนหลับอย่างแน่นอน อีกฝ่ายคงตั้งใจให้ ‘คนป่วย’ ได้พักผ่อน ติดที่ว่าสภาพร่างกายของเขานอกจากโดนพิษคนงามเล่นตลกแล้ว ทุส่วนล้วนปกติดี ช่วงเช้าเขาจึงหลบเร้นสายตาและเลี่งที่จะปรากฎตัวอยุ่ใกล้หมอจำเป็นคนนั้น มาใช้เวลาอยุ่กับเด็กๆ สอนวิธีการหาอาหารในยามหน้าแล้งควบคุ่ไปกับวิธีดูแลรักษาความสะอาดเพื่อไม่หใ้เกิดโรค

            เพื่อให้เด็กๆ จดจำง่ายจึงผูกเป็นบทกลอนเสียเลย
รักษาโรคเพียงโชคย่อมไม่หาย
ฝึกฝนกายบำรุงจิตคิดแจ่มใส
ยามป่วยไข้ใยมัวหวังพึ่งใคร
ตั้งมั่นไว้ใส่ใจที่ตัวเรา

            คราวนี้ใช้กิ่งไม้เขียนลงบนดิน จิ่วชุ่นเห็นว่ามีประโยชน์จึงคัดลอกใส้กระดาษไว้ กลับกลายเป็นว่ายามที่เด็กน้อยพบกระดาษแผ่นนั้นอีกทีมันไปอยุ่บนโต๊ะของอาจารย์เขา ด้านข้างมีรอยวงอย่างระเบียบเรียบร้อยเสมือนตรวจการบ้านกับคำอธิบายสองสามบรรทัด

            ‘ความหมายสื่ออกมาตรงจุด น่าเสียดายบางคำเข้าใจยากเกินไป หากต้องการให้แพร่หลายในหมู่ผู้ที่ด้อยการศึกษาควรใช้คำให้ง่ายกว่านี้’

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

มอบนมวัว 5000 ชาวบ้าน
(เลื่อมใสศรัทธา)
+3 Point จากการโรลทำงาน
(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+75 แต่งบทกวีมาชี้แนะสิ้
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
+?? อิเว้นท์รั้งตัวคนป่วย
รวม +115+??
++++++
(จิ่วชุน ☻ 215)
+60 มอบ ซุปหัวปลาหิมะ
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย
+25 สอนความรู้ การดูแลผู้ป่วย(?)
+5 นักษัตรเดียวกัน
+20  ธาตุทองหนุนดิน
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +130
++++++
(จวี้ ซิน H-002)
+35 มอบไก่ขอทาน
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+ 10 มาร พบ คลั่ง
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +65
++++++
(มู่ ชุน 119)
+35 มอบสุราเบญจมาศ
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย (หูดี)
(เลื่อมใสศรัทธา)
+15 นิสัยเดียวกัน
+ 20 ธาตุเกื้อหนุน (ไฟ หนุน ดิน)
+5 พูดคุยรายวัน
+10 ความเชื่อเดียวกัน (ไร้ศาสนา)
รวม +95
+23
+25
-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส)
-20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน)
+25 ความเครียดจากการมอบของล้ำค่า (ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-มู่ชุน)
+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต
+50 ต่อวัน โรลเผยแพร่ศาสนา
x2 ความศรัทธา VIP



@Watcher
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-3 23:53:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลสร้างความเชื่อ-
คืนวันในป่าไผ่
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            วันที่สองเมื่อร่างเพรียวในอาภรณ์ครามต้องหยุดพักรักษาตัวจากข้อตกลงร่วม ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดว่าทำไมตนถึงถูกจัดแจงที่พักค่อนข้างใกล้กับ ‘บุรุษชุดขาว’ ราวกับบังเอิญ โม่เสวียนประหลาดใจในเมื่อตอนแรกคุณชายปริศนาดูจะรำคาญผู้คนจนไม่ค่อยปรากฎตัวนอกฉากกั้น ไฉนพอเด็กน้อยจิ่วชุนเอ่ยปาก เมื่อมีเหตุเป้นอาการ ‘ป่วย’ ของคนแปลกหน้าอย่างตน

            นับๆ ดูเมื่อวานอีกฝ่ายก็ออกหน้าแล้วถึงสี่หน ‘หรือจะเป็นพวกที่เคลื่อนไหวต่อเมื่อมีเหตุผลกระตุ้นกันนะ?’

            อย่างไรก็ตามคืนก่อนแม้จะได้รับยาตำรับเดียวกันเจ้าของนัยน์ตาไพลินกลับหลับไม่สนิทนัก ยามค่ำคืนเขาบังเอิญเห็นเงาผู้ที่พักอยู่ฝั่งตรงข้ามผ่านฉากกั้น เพียงเค้าโครงของบ่ากว้างและเรียวแขนที่พ้นชายเสื้อคลุมพลิกเปิดตำราใต้แสงเทียน เส้นสายอันนุ่มนวลมีมนต์สเน่ห์บางประการสะกดให้ใบหน้ามนเหม่อมองอย่างโง่งม

            ‘ดึกดื่นเพียงนี้ เขาไม่ยอมหลับนอนเอาแต่อ่านตำราอะไรอยู่กันนะ?’ สงสัยอยู่ในใจไม่อาจถามออกไปเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหึกถูกสายลมพัดพาจากอีกฝั่งกล่อมให้ปลายลิ้นในลำคอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

            ถึงไม่เห็นแม้กระทั่งใบหน้า ไร้ประโยคที่สนทนากัน โม่เสวียนกลับจดจ่ออยู่ที่เงาแผ่นหลังอีกฝ่ายราวกับคิดบางอย่างไม่ตก เขาไม่กล้าลุกขึ้นจากหมอนเพราะอาจส่งเสียงรบกวนสมาธิอีกฝ่ายต่อให้กระหายน้ำก็ทำได้เพียงกลืนน้ำลายอยู่แบบนั้น จนกระทั่งมีเงาเล้กๆ พุ่งวาบเข้ามาบนตัวคนบนตั่ง

            “เอ๊ะ!!” เผลอหลุดเสียงออกไปจนได้ มือบางตะครุบปิดปากอย่างฉับไวขณะเหงื่อเม็ดใสผุดข้างขมับ จนได้เมื่อหันไปมองเงาร่างเดิมยังฝัง่ตรงข้ามก็พบว่าอีกฝ่ายขยับหันมาทางตน คราวนี้ยุ่งยากแล้วสิ

            “หืม.. ท่านยังไม่หลับอีกหรือ เมื่อครู่ได้ยินเสียงแปลกๆ มีอะไรรึเปล่า”

            มาแล้ว! ดูจากเงาคือเดินมาฝั่งนี้แล้ว! ไม่ อย่ามา.. ขอเตรียมใจแปปออกไปก่อน!!

            เสียงตะโกนในหัวนั้นดูท่าจะไมไ่ด้ผลเมื่อมือคู่ขาวที่สมบูรณ์แบบเลิกม่านโปร่งออกแล้วก้าวเข้ามาที่ข้างตั่งเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของ ‘ผู้ป่วยในการดูแล’ เชิงเทียนในมือเขาส่องสว่างพอที่จะเห็นเจ้าตัวการบนตักของอีกฝ่าย

            ม๊าววว

            “เจ้านี่มาจากไหน?” คุณชายชุดขาวชี้ไปยังลูกแมวสีดำมิดหมีดวงตาสีเขียวส่องของมันเองก็จ้องกลับมายังเขาเช่นกัน ก่อนที่โม่เสวียนจะทันได้ตอบอยู่ๆ เขาก็เบนทิศทางมือมายังหน้าผากอีกฝ่าย การแตะที่กะทันหันทำเจ้าของร่างเกร็งไป

            “คือ.. เป็นสัตว์เลีย้งของข้าเองมันคงหิวน่ะ…” ใกล้เกินไป ไม่ทันเตรียมใจ มือเรียวใต้ผืนผ้าห่มกำเข้าหากันจนแน่นเพื่อเรียกสติคืนอย่างสุดความสามารถ ใบหน้าอันล้ำเลิศใต้แสงเทียนขณะที่ริมฝีปากของบุรุษชุดขาวขยับถามแพขนตายาวที่ชื้นไปด้วยน้ำค้างเหลือบสะท้อนกับแสงสว่างอันอบอุ่นทำให้คนยิ่งเรืองรองออกมาจากฉากของราตรีอันมืดมิด

            ไม่ไหว.. อาการประหลาดเหมือนจะวูบเล่นงานอีกแล้ว โม่เสวียนก่นด่าสวรรค์ว่าไม่ยุติธรรม งามเกินไป.. ทำยังไงให้ชินเสียที  คนที่จิตใจเข้มแข็งอย่างเขายังต้านทานลำบาก!

            “ไม่มีไข้นี่ ทำไมเหงื่อถึงออกได้? อากาศคืนนี้ค่อนข้างเย็นแท้ๆ หากรู้สึกไม่สบายที่ส่วนไหนต้องรีบบอกข้า”

            “อ.. อื้ม ไม่เป็นอะไรมาก อาศัยยาเมื่อตอนเย็นยังช่วยป้องกันไข้หวัดได้ท่านอย่ากังวลเลย” สัมผัสเย็นๆ เหนือหว่างคิ้วนำพากลิ่นหอมของน้ำหมึกมาด้วย น่าแปลกที่โม่เสวียนไม่สามารถขัดขืนได้ พูดให้ถูกคือสมองหยุดทำงานไปพักหนึ่ง แว่วๆ ประโยคยาวๆ ก็พยักหน้าอย่างเชื่องช้ารับ เขาจะพูดอะไรไม่รู้คงไม่ใช่สิ่งที่แย่นักหรอกมั้ง จู่ๆ ลุกแมวบนตักกลับดิ้นยุกยิก เริ่มลงมือตะปบปอยผมของเจ้านายเล่นทำให้คนเหม่อดึงสติกลับคืนมาได้

            “ไม่ได้เล่นกับเจ้านานแล้วสินะ.. พวกนั้นเอาปลาให้เจ้าครบมื้อรึเปล่า?”

            โม่เสวียนผ่อนลมหายใจเบนสายตาออกจากดวงจันทร์กลางป่าไผ่มาสนใจเจ้าตัวน้อยแทน ทว่านั่นกลับทำให้แพทย์เจ้าของไข้ขมวดคิ้ว ยากจะคาดเดาความคิดภายใต้ท่าทีสุขุมจุ่ๆ มือหนาก็คว้าคอเจ้าสีหมึกติดมือไป เอ่ยทิ้งท้ายเพียงว่า “แม้ยาจะดีแค่ไหนท่านต้องให้ความสำคัญกับการพักผ่อน เจ้าตัวนี้ข้าจะดูแลให้ชั่วคราว”

            โม่เสวียนเบิกตามองตัวนุ่มนิ่มที่พึ่งเล่นอยู่เมื่อกี้โดนพรากส่งเสียงแง้วง๊าวประท้วงไปตลอดทางปริบๆ อ้าว.. แย่งกันไปดื้อๆ แบบนี้เลย?
.
.
            ยามเช้าตรู่หลังหลับอย่างเต็มอิ่มเจ้าของแมวก็ทราบว่าบุรุษผู้นั้นยังไม่ตื่นแน่นอน เขานอนหลังตนหลายชัว่ยามจากที่ได้ข่าว ดังนั้นจึงให้จิ่วชุนไปลอบอุ้มนักโทษแมวออกมาจากม่านที่อีกฝ่ายกั้นไว้ จิ่วชุนเป้นเด็กน้อยที่ชื่นชอบสัตว์น่ารักเป็นทุนเดิมจึงรับปากจะช่วย

            “มู่ชุนเจ้าไปนำสุราเบญจมาศกับน้ำหนิวเอ้อเฉาออกมาดื่มกับจวี้ซิน เสริมเรีย่วแรงกันไว้ก่อนเข้าไปทำธุระในเมือง” สองผู้ติดตามเมื่อได้ยินเสียงก็แบ่งงานกันอย่างรวดเร็ว คนที่ผ่าฟืนเสร็จแล้วก็มารวมกลุ่มเริ่มจัดตั้งสำรับให้เจ้านาย แม้จะเป้นอาหารง่ายๆ อย่างหมั่นดถวและน้ำแกงจากสัตว์ป่าที่ล่าโม่เสวียนกลับไม่เลือกมากขนาดนั้น

            ช่วงรับอาหารเช้าโม่เสวียนรวมกลุ่มกับเหล่าผู้ติดตามเรียกจิ่วชุนที่เอาแต่อุ้มเจ้าแมวมาทานด้วยกัน นอกจากเสบียงที่พวกเขาพกมา ปันผลไม้ส่วนนึงไปให้ชาวบ้านแล้วยังมีอีกสิ่งที่ทำเอาเขาแปลกใจ “น้ำแกงไก่ตุ๋นโสม ปลิงทะเลผัดต้นหอม ขอบแบบนี้ไม่น่าหาได้ในป่าอาหารพวกนั้นมาจากไหนหรือเสี่ยวจิ่วชุน”

            “อ้อ.. ทางนั้น ท่านอาจารย์ปรุงขึ้นมาน่ะฮะ ท่านบอกว่าพี่เสิ่นต้องทานบำรุงตัวยาจะได้เกิดผลสูงสุด”

            ได้ฟังคำตอบทำเอาเหล่าผู้ติดตามและชาวบ้านต่างยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ปริมาณนั้นพอให้คนเดียวทานจึงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ เรื่องนี้โม่เสวียนค่อนข้างหนักใจ ไหนจะอีกฝ่ายลงมือรักษาแล้วยังต้องทำอาหารให้ตนอีกรือ.. เกรงใจจริงๆ คิดไปก็เริ่มวางแผนในการตอบแทน มือเรียวหยิบเอาใบชาต้าหงเผาออกมาทำการต้มน้ำจนเดือดแล้วปรุงด้วยวิธีเฉพาะของตน

            ช่วงนั้นเองมุ่ชุนที่อึดอัดใจมาสักพักก็พูดบางอย่าง “คุณชายขอรับ.. ในเมื่อเด็กคนนี้ดูจะชื่นชอบเจ้าแมวนี้มาก มิสู้ยกให้เขา? อย่างไรแมวดำไม่ค่อยดีต่อการดินทางสักเท่าไร ทางบ้านข้าเล่ากันว่ามันจะนำโชคร้ายมาให้ มีแต่เด็กกับผู้หญิงม่ายที่เลี้ยงมัน”

            โม่เสวียนถึงกับวางกระบวยตักน้ำลงหันขวับกลับมาด้วยอาการเรียบเฉย ความเชื่องมงายพวกนี้ตนจะไม่ทน จัดการแก้ไขเสียใหม่ในทันที

            “หืม… ข้าว่าเป็นคนที่พูดเสียอีกที่ดวงอาภัพจึงโทษสัตว์ตัวน้อยที่ไม่ได้รับรุ้เรื่องใดด้วย ดูสิมู่ชุน จะแมวขาวหรือแมวดำก็ล้วนจับหนูได้เหมือนกัน ต่างแค่สีขนเท่านั้น หากเป็นอย่างีท่เจ้าว่าจริง แมวตัวนี้นำพาหายนะมาสุ่ผู้เลี้ยง ข้ามอบให้จิ่วชุนไปไม่เป้นการทำร้ายเขาหรือ?”

            มู่ชุนทราบแล้วว่าตนก่อเรื่อง รีบสงบปากสงบคำ “ข้าพูดไม่ทันคิด ไม่สิ พูดผิดไป.. คุณชายทัง้สองโปรดอภัย”

            “ไม่เป็นไรฮะๆ ข้าว่าแมวสีดำก้น่ารักดี แต่ดูแล้วพี่เสิ่นจะรักมันมาก อาจารย์สอนว่าเราไม่ควรแย่งของรักผู้อื่น เขาจะเสียใจ.. แค่ขอเล่นให้มากสักหน่อย ท่านพี่เสิ่นคงไม่ว่าใช่ไหมฮะ?”  

            ถึงกับต้องมองใหม่เมื่อเด็กน้อยวัยห้าหนาวพูดอย่างฉะฉาน โม่เสวียนรุ้สึกรื่นเริงขึ้นมากับคำอันเดียงสาไร้พิษภัย ยกมือลูบหัวอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดูและอาจมีความประทับใจไปถึงผู้อบรมเด็กคนนี้

            “เด็กดี.. ชาป้านนี้.. เจ้ากับอาจารย์อย่าลืมดื่มหลังอาหาร มันมีสรรพคุณล้างพิษปรับลมปราณดีกว่าชาทั่วไปที่พบเจอได้ง่าย” ฝากฝังเด็กจะรอดไหม ดูท่ารอจนอีกฝ่ายตื่นตนค่อยย้ำอีกที

            “ขอบคุณฮะพี่เสิ่น ว่าแต่เจ้าตัวนี้มีชื่อรึเปล่า เห็นท่านเรียกเจ้าดำๆ อย่าบอกนะฮะว่านั่นคือชื่อมัน?” ระหว่างที่จิ่วชุนรับป้านชาความสนใจของเด็กน้อยยังคงติดอยู่กับตัวน่ารักขนนุ่มนิ่มส่งเสียงเมี็ยวม้าวในมือ

            ปล่อยนะนุด! คลำเป็นขนมเลย!

            “เรียกเจ้าดำไม่ได้หรือ? ก็มันสีดำนี่นา” โม่เสวียนหระพริบตาปริบๆ ตอบซื่อโดยไม่ได้รู้เลยว่าผู้ที่ฟังมานานลุกเดินออกมาแล้ว

            “เช่นนั้นม้าของเจ้าคงชื่อเสี่ยวไป๋ (เจ้าขาว) วิหคที่เลี้ยงเป็นเสี่ยวชิง(เจ้าฟ้า) อย่างนั้นสินะ น่าเวทนานัก” น้ำเสียงที่ยังเจือด้วยความไม่สร่างเต็มตาเอ่ยขึ้นทำเอาแผ่นหลังของคนชุดครามแข็งเกร็งไป จิ่วชุนผู้แปรพรรควิ่งทักๆ กลับไปหาอาจารย์มือหนึ่งรวบแมว อีกมือส่งน้ำชาปรนนิบัติอย่างดี

            “อาจารย์ๆ พี่เสิ่นเตรียมชานี้ให้ท่านแต่เช้าแล้วฮะ ไม่รู้ว่าเป็นชาอะไร รีบดื่มตอนยังร้อนๆ หอมมากเลย”

            เดี๋ยว! เด็ก! ทำไมส่งสานส์ผิดพลาดแบบนั้นล่ะ ข้าให้พวกเจ้าทั้งคู่นะ!

            “หืม? ทำไว้ให้ข้าหรือ? เช่นนั้นก็ไม่ต้องเกรงใจสินะ” มือหนารับเอาถ้วยชาไปพิจารณา ไม่รีบดื่มแต่กลับสุนทรีย์พอที่จะรับไออุ่นและกลิ่นหอมนั้นควบคู่ไปกับการสบจ้องอีกฝ่าย

            “กลิ่นเหมือนกล้วยไม้ รสของซิ่งเหริน เด็ดเอาเฉพาะยอดที่เรียวและสมดุล ต้าหงเผา… ไม่ได้ลิ้มลองมานาน น้ำใจและความทุ่มเทของท่านถ้วยนี้ ข้าจะดื่มให้ดี”

            คนเจ้าเล่ห์! วูบเดียวที่บุรุษรุปหยกหยักมุมปากขึ้นเบนสายตาตั่งคำถามมายังตน โม่เสวียนคล้ายจะเซไปหนึ่งก้าว ทำไมมีแต่เรื่องให้เข้าใจผิดกันนะ แบบนี้มันเหมือนกับว่าตัวเขาลงทุนตื่นแต่เช้าขึ้นมาเพื่อต้มชากาเดียวรอคอยอีกฝ่ายเลยน่ะสิ!

            ไม่ได้การ ต้องหาทางแก้.. สมองวิ่งลัดฉับไว สายตาของชาวบ้านรอบด้านกำลังมองอยู่ ต้องหาสักเรื่องที่หักล้างกันนำผลสะท้อนกลับไปอีกฝ่ายก่อนที่หนังหน้าเขาจะพังทลายลงตรงนี้

            แม๊วววว

            เนตรสีไพลินจรดลงไปยังต้นตอเสียง คิดออกแล้ว!!

            “ชาอันล้ำค่าหนึ่งป้าน ถือเป็นสินน้ำใจตอบแทนที่ท่านจะช่วยมอบชื่อให้เจ้าตัวน้อยอย่างไรล่ะ”

            สีหน้าของคนรอบข้างเปลีย่นแปลงไปมาหลังจากได้ยิน บุรุษชุดขาวเลิกคิ้วเหมือนลมเปลีย่นทิศบรรยากาศกระอักกระอ่วนเมื่อครุ่หายไปแล้ว เหลือก็แต่เพียงรอยยิ้มสุดแสนจะปลอดโปร่งและจริงใจอย่างสุดชีวิตของเสิ่นโม่เสวียน!

            หยามการตั้งชื่อของข้านัก.. ท่านก็ตั้งมาเองสิ!!
มอบ ลูกพลับ 5000 ชาวบ้าน
#ให้ซีเยี่ยนตั้งชื่อลูกแงว

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา)
+3 Point จากการโรลทำงาน
(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+35 มอบชาต้าหงเผา
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
+?? อิเว้นท์รั้งตัวคนป่วย
+?? ช่วยตั้งชื่อแงว
รวม +75+??
++++++
(จิ่วชุน ☻ 215)
+35 มอบ ชาผิงลี่หนี่วา
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย
+25 สอนความรู้ การเป็นทาสแงว
+5 นักษัตรเดียวกัน
+20  ธาตุทองหนุนดิน
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +105
++++++
(จวี้ ซิน H-002)
+35 มอบน้ำหนิวเอ้อเฉา
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+ 10 มาร พบ คลั่ง
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +65
++++++
(มู่ ชุน 119)
+35 มอบสุราเบญจมาศ
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย (หูดี)
(เลื่อมใสศรัทธา)
+15 นิสัยเดียวกัน
+ 20 ธาตุเกื้อหนุน (ไฟ หนุน ดิน)
+5 พูดคุยรายวัน
+10 ความเชื่อเดียวกัน (ไร้ศาสนา)
รวม +95
+23
+25
-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส)
-20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน)
+25 ความเครียดจากการมอบของล้ำค่า (ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
(นักวิชาการ)
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-มู่ชุน)
+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต
+50 ต่อวัน โรลเผยแพร่ศาสนา
x2 ความศรัทธา VIP


@Watcher

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-4 23:57:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WuMan เมื่อ 2022-7-29 02:49

ภารกิจสุดปั่นป่วน
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลสร้างความเชื่อ-
โรลเชคชื่อวันที่ 4 สัปดาห์ที่ 4
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            ท่ามกลางป่าไผ่มีคนผู้หนึ่งนั่งเหม่อมองลูกแมวสีดำปลอดเมื่อพบว่าชื่อที่อีกฝ่ายตั้งให้สัตวืเลีย้งของตนนั้น ออกจะ ‘ระทึก’ ไม่เบา โม่เสวียนลูบใบหน้าจรดปลายคางท่ามกลางแรงยุระคนเอาใจช่วยของจิ่วชุนในที่สุดก็ทดลองเรียกชื่อมันดู

            “...เสี่ยวข่า(เจ้าเหลือง)”

            ม๊าวว

            เจ้าแมวดันขานรับทำเอาชาวบ้านร้องเฮด้วยลุ้นกันมาตั้งนานสองนาน ฝั่งของผู้ที่ช่วยตั้งนามให้นั้นเดินหลบไปหลังฉากเพื่อกลั้นหัวเราะ ใครใช้ให้คุณชายชุดครามขมวดคิ้วเสียจนดูตลกเพียงนั้นเล่า

            “ข้าบอกแล้วว่ามันชอบ.. เสี่ยวข่า อื่ม.. ตาสีเหลืองแบบนี้ ชื่อเสี่ยวขานั่นล่ะดีแล้ว”

            “.........” วูบหนึ่งโม่เสวียนเกิดความคิดอยากตีคนขึ้นมา ไหนอีกฝ่ายบอกว่าเพราะเขาไร้ทักษะในการตั้งชื่อ เรียกเสี่ยวเมาๆ นั่นฟังดูไม่มีเอกลักษณ์ ไหงพอให้อีกฝ่ายตั้งขึ้นมาจริงๆ กลับกลายเป็นสภาพดีกว่าเดิมแค่เสี้ยวนิ้วมือเล่า

            “เอาเถอะ.. นับว่าเจ้าตัวนี้มีชื่อแล้วนะ” มือคู่ขาวเคลื่อนไปนำแถบผ้าปักผูกคอของมันเพื่อแสดงให้เห็นว่ามีเจ้าของ ประเดี่ยวได้กลายเป็นแมวจรจัดอีก “จิ่วชุนน้อยทานข้าวต่อประเดี่ยวน้ำแกงปลาจะเย็นเสียหมด”

            แน่นอนว่าคนที่ ‘ป่วย’ อย่างโม่เสวียนเลือกอะไรไมไ่ด้นอกเสียจากทานอาหารที่คุณชายชุดขาวผู้นั้นทำเตรียมไว้ แม้จะเป็นน้ำแกงเพื่อสุขภาพทว่ารสชาติหวานกลมกล่อมที่แผ่ซ่านบริเวณปลายลิ้นนั้นยากจะลืม ‘...เขา ก็ทำอาหารเก่งเหมือนกันนะนี่ หากไปอยู่กับใครก็หมดห่วงเรื่องเสบียงได้เลย’

            เมื่อครู่อยากจะตีคน มาตอนนี้เริ่มรุ้สึกชื่นชมอยุ่ในใจ

            “เสี่ยวข่า.. หูนิ่มจัง เจ้าหิวแล้วสิ กินปลาไหมข้าแบ่งให้นะ” จิ่วชุนเผลอพริบตาเดียวก็อุ้มลูกแมวน้อยไปจากตักของโม่เสวียนแล้ว มือเล็กๆ ตักซุปปลาหิมะราคาแพงระยับที่อีกฝ่ายให้มาป้อนแมว เรื่องนี้ทำเอามู่ชุนที่รุ้ราคาอดรนทนไม่ได้ขึ้นมา

            “คุณชายน้อยทำเช่นนั้นมิได้.. ของบางอย่างอาจไม่เหมาะนำมาเลี้ยงสัตว์นะขอรับ”

            เห็นคนของตนไม่ใตร่สบายใจหลุดปากกดดันเด็กน้อยไปแบบนั้น โม่เสวียนเหลือบไปทางผู้ที่รับน้ำชาของตนหลบไปหลังฉากคราหนึ่ง เขาไม่ขยับ.. ดังนั้นเรื่องนี้ตนต้องเป็นฝ่ายจัดการเองหลังงัดถอยคำแผนการในสมองว่าควรทำอย่างไร ต้องสอนเด็กและผู้ใหญ่ในเวลาเดียวกันดังนั้นจึง…

            หยิบสุราจิ่วเฟินขึ้นมาแล้วส่งให้ขุนพลผู้ติดตาม “มู่ชุน.. ช่วยนำสุรานี้ไปเททิ้งทีสิ”

            คอสุราอย่างมู่ชุนร้องจ้ากขึ้นทันใด “นายท่าน!! หากจะทิ้งเสียของเช่นนั้นให้ข้าเถิดขอรับ”

            “อ้าว.. ในเมื่อสุราไหนี้เป็นของข้า ตัวข้าไม่อยากดื่มแล้วจะทำอย่างไรกับมันก็ย่อมได้นี่นา” ใบหน้ายิ้มแย้มใต้ม่านผ้าคลุมบดบังทัศนวิสัย แต่ถึงกระนั้นขุนพลที่ติดตามคุณชายเสิ่นมาเป็นคนแรกๆ ย่อมรับรู้ได้ถึงเจตนาอีกฝ่าย “เหมือนกันกับน้ำแกงถ้วยนี้ ข้ามอบให้จิ่วชุนแล้วเขาจะทิ้งหรือมอบให้ผู้ใดต่อให้เป็นแค่แมวตัวหนึ่ง.. เจ้าก็ไม่ควรตำหนิเขา ความเท่าเทียมมิควรจำกัดเผ่าพันธุ์ แมวหนึ่งตัวก็คือหนึ่งชีวิตเช่นกันอย่าได้ลืมข้อนี้ไปสิ”

            “...เป็นข้าพลั้งปากไป นายท่านได้โปรดลงโทษขอรับ” แม้ว่าตัวขุนพลมู่จะสมองช้าไปบ้างแต่ก็ทำไปด้วยเจตนาที่ดี หลังโม่เสวียนอบรมเปลี่ยนทัศนะคติทางความเชื่อเจ้าตัวก็น้อมรับแต่โดยดี จะชีวิตของมดหนึ่งตัวเขาก็ไม่ควรไปดูหมื่นหรือกระทำอย่างขอไปที

            คนมีท่าทีรับฟังอย่างนบน้อม โม่เสวียนไร้เหตุผลที่จะตำหนิอีกฝ่ายให้เกิดความอับอาย ดังนั้นจึงมอบสุราจิ่วเฟินให้ไปดื่มกับพวกพ้องอย่างจวี้ซินแทนการลงโทษ ผู้ใหญ่จบแล้ว หันไปทางเด็กต่อ

            “จิ่วชุน พี่ชายคนนี้เอ่ยปากด้วยเจตนาดี อาหารของมนุษย์ผ่านการปรุงแต่งอาจมีประโยชน์กับมนุษย์ทว่ากับสัตว์นั้นมิใช่ กระเพาะของพวกมันถูกสร้างขึ้นรอบรับแหล่งอาหารตามธรรมชาติ.. ของเหล่านี้แล้วกินมากๆ จะเกิดโทษได้” เอ่ยจบมือเรียวจึงดันตะเกียบของเด็กชายกลับไป ให้เขาได้ทานข้าวตามเดิม “เจ้าคงไม่อยากให้เสีย่วข่าไม่สบายกระมั้ง?”

            ด้วยวัยเพียงห้าหนาวต่อให้มีอาจารย์เลิศล้ำแค่ไหนก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่ด้อยประสบการณ์ เขายังไม่เคยเลี้ยงสัตว์ จิ่วชุนได้ยินว่าน้ำแกงถ้วยนี้เขาเกือบทำร้ายแมวน้อยก็ตกใจรีบผลักชามออก “ไม่ฮะๆ จิ่วชุนไม่รู้ รอบหน้าจะให้เสี่ยวข่ากินปลาที่ไม่สุก แบบนั้นได้ใช่ไหมฮะ”

            โม่เสวียนเอ็นดูเด็กคนนี้นัก หัวใจ น้ำใจงาม สอนสิ่งใดไปก็เรียนรู้เร็ว หลังจากยกมือลบหัวแทนคำชอบอีกฝ่าย ยังไม่ทันจะตอบรับกลับมีเสียงของอาจารย์ชุดขาวพร้อมร่างสูงที่สะพายล่วมยาออกมาเฉิดโฉมอยุ๋ข้างๆ

            “ปลาย่างก็ได้.. ให้มีเครื่องปรุงน้อยที่สุด ปกติแล้วสัตว์กินอาหารในธรรมชาติล้วนไม่พึ่งน้ำมือมนุษย์”

            แปลก.. ท่านพูดกับเด็กแล้วมามองข้าทำไม..

            “อาการเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ยังหน้ามืดรึอ่อนแรงอยู่ไหม?”

           “ไม่แล้ว ทุกอย่างปกติดี สามวันนี้ต้องขอบคุณยาและความใส่ใจของท่านจริงๆ เช่นนั้นพวกเราคงต้องขอตัวก่อน…” โม่เสวียนเห็นว่าตนรั้งอยู่ป่าแห่งนี้มาสามวันตามที่อีกฝ่ายว่าจ้าง สมควรจากไปทำธุระตามที่ตนตั้งจไว้แต่แรก เขาคิดจะอำลากัน ณ ที่นี้เลย จึงลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้ายังไม่ทันอ้าปากจนจบประโยคดีแขนข้างซ้ายกลับถูกดึงไว้

            “ท่าน.. ทำอะไร?” สัมผัสอย่างกระทันหันหากเป็นคนอื่นคงโดนสะบัดออกแล้ว ทว่าเมื่อเปลี่ยนเป็นอีกฝ่ายที่ลงแรงอย่างพอดี ทั้งยังมีใบหน้าล่อลวงผู้คนโม่เสวียนแค่มองเขาอย่างเต็มตายังรุ้สึกว่าสูญเสียเรี่ยวแรง ลมหายใจไม่ค่อยราบรื่นนัก

            “หืม.. ทำไมชีพจรยังไม่สม่ำเสมอ อีกทั้งยังมี.. ภาวะบอบช้ำ เจ้าเคยได้รับบาดเจ็บที่แขนซ้ายหรือ”

            แน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่รู้ ชีพจรผิดจังหวะเป็นเพราะคน ส่วนบาดแผล.. ย่อมต้องเป็นตอนลูกลิงตระกูลซุนหาเรื่องปล่อยงูยักษ์เข้าห้องนอนเขา โม่เสวียนขบรมฝีปากนิ่งในที่สุดก็หักใจดึงมือของอีกฝ่ายออก กล่าวเรียบๆ ว่า “เมื่อครุ่กระทันหันจึงไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้ข้าสบายดีจริงๆ ท่านไม่ต้องกังวล”

            “อาศัยความสามารถข้าย่อมรักษาหาย.. มีรึปล่อยให้เกิดเรื่องเสียชื่อ ดี! ในเมื่อเจ้าไม่มีจุดใดที่ไม่สบาย เช่นนั้นก็ตามข้าไปเก็บสมุนไพรได้สินะ”

            “ได้ เก็บสมุนไพร… เอ๊ะ เดี่ยวนะเก็บสมุนไพรอันใด ข้าจะไปแล้ว”

            “เพื่อรักษาอาการของเจ้า จะกิน ดื่ม ทา ใช้ตัวยาไปไม่น้อย ดีว่าบางชนิดสามารถหาได้ในป่าไผ่ต้องเตรียมพร้อมทุกเมื่อ เจ้าตามข้ามาหากระหว่างนี้ไม่มีอาการ.. จะจากไปก็ขึ้นอยู่กับเวลา” บุรุษอาภรร์ขาวไม่พูดเปล่าคว้าข้อแขนที่เล็กบางเมื่อเทียบกับบุรุษทั่วไปก้าวเข้าไปยังส่วนลึกของป่าไผ่ เขายังไม่ลืมทิ้งท้ายให้ลูกศิษย์สะดุ้งอีกหนึ่งประโยค “จิ่วชุน อย่ามัวแต่เล่นทั้งวัน ตำราที่ให้ศึกษาเมื่อวันก่อนจะทดสอบอีกครั้งตอนกลับมา”

            โม่เสวียนถูกดึงตัวมากระทันหันยังไม่ทันสัง่ความเหล่าผู้ติดตาม พวกเขาเองก็ไม่กล้าวิ่งมาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ติดภาพไปแล้วว่าอีกฝ่ายคือแพทย์ผู้รักษาเจ้านายคงจะมีเรื่องบางเรื่องที่เป็นความลับให้สนทนาเพียงลำพัง

            สนทนาตามลำพังกับผีน่ะสิ! เดินเข้าป่าหาสมุนไพรแบบนี้เห็นได้ชัดว่าอยากได้ลูกมือ!

            ใบหน้ามนยามนี้สับสนว่าตนโดนลากมาทั้งแบบนี้ได้อย่างไร ยิ่งควบคุมอาการประหลาดๆ ผลจากอยู่ใกล้อีกฝ่ายตามลำพังได้ยากขึ้นจนเขาเหม่อมองล่วมยาในมือ ปล่อยให้อีกฝ่ายประเดี๋ยวชี้ให้เก็บ ก้มลงตัดพืชและขุดรากสมุนไพรเป็นระยะ คงต้งอยอมรับว่าความรู้ด้านสมุนไพรของคนตรงหน้าไม่เลวเลย ระยะสิบก้าวทุกต้นที่มีสรรพคุณทางยาล้วนถูกถอนขึ้นมา

            “ล่องเข้าพณา.. มีป่ารอบด้าน ไร้ขวานไร้ทิศ ผิดตั้งแต่ย่างกราย” อยุ่ดีดีก็นึกร่ายบทกลอนไว้อาลัยแก่สภาพตนเองในตอนนี้

            “เจ้าจะเอาขวานมาเก็บสมุนไพร? สมควรเป็นจอบเล็กถึงจะถูก รีบมาด้านนี้ ได้กลิ่นรึไม่? เถาของป๋อเหอคงอยู่ไม่ไกล” คำชี้แนะชวนให้ผู้ร่วมทางอยากจะเขี้ยงล่วมยาใส่หัว น่าเสียดายโม่เสวียนใจไม่แข็งพอจะทำลายสมบัติของชาติ

            “ทำไมท่าน.. ต้องเรียกข้ามาด้วย! หากต้องการเพียงเก็บยา เป็นฟางอี้ก็ได้ คนของข้าพอรุ้วิธี!”

            “คนที่ต้องเฝ้าระวังอาการคือเจ้า พาพวกนั้นมาทำไมเปล่าประโยชน์” น้ำเสียงทุ้มราวหิมะล่องตอบกลับ ไมไ่ด้หันมา ยังใส่ใจกับใบของพืชตรงหน้าราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า

            “.....เช่นนั้นก็รีบเก็บรีบกลับเถิด”

            “หืม.. ทำไม? เจ้ากลัวการอยู่ตามลำพังกับคนแปลกหน้างั้นหรือ?”

            “เข้าใจผิดแล้ว” กังวลการที่ต้องอยู่กับท่านที่เป็นอาวุธร้ายแรงต่อจิตใจเคลื่อนที่ต่างหาก

            จังหวะที่ใบหน้าเล้กหันไปอีกทาง มองกระรอกวิ่งบนต้นไม้ มองทิวใบไผ่เคลื่อนตามกระแสลม.. สิ่งใดก็ได้ที่มิใช่จุดรวมสายตาเปี่ยมพลังทำลายล้างอย่างชายชุดขาว ต่อให้ยืนห่างกันไม่กี่ก้าว ทว่ากลิ่นหอมของอำพันทะเลนั้นยังวนเวียนในการรับรู้ มันเหมือนพื้นที่แห่งนี้เป็นอาณาเขตของอีกฝ่าย… อาณาเขตที่ตนไม่สมควรเข้ามา

            เพราะเอาแต่หันไปอีกทางจึงไม่ทันรู้ตัวยามที่เงาสีสว่างเคลือ่นกายเข้ามาใกล้ ความสูงที่ต่างกันเมื่อบุรุษชุดขาวพูดเสียงของเขาจึงแทบจะครอบงำไปทั้งร่างเล็ก

            ก…ใกล้เกินไปแล้ว!!

            “...หากไม่กลัวเช่นนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนข้า ไปเก็บสมุนไพร…” มือแกร่งเคลื่อนมารับล่วมยาตามธรรมชาติ ทว่าเมื่อเขารับรู้ได้ถึงอาการเกร็งอย่างผิดปกติของคนด้านข้างนัยน์ตาคู่คมพลันเกิดความสงสัยจึงก้มลงมอง

            โม่เสวียนรีบผลักอีกฝ่ายออกแลล้วพายามปรับลมหายใจอย่างถึงที่สุด เคราะห์ดีเพียงใดแล้วที่ตนสวมหมวกม่านคลุมช่วยบดบังสายตา หากเมื่อครู่ใบหน้าที่เปลี่ยนสีถูกรับรู้เข้า แน่นอนว่าจะต้องตกอยุ่ในสถานการณ์ที่ลำบากเป็นแน่

            “แปลก.. ทำไมข้าถึงรู้สึกได้ว่าเจ้าพยายามหลบเลี่ยงคล้ายมีบางสิ่งปกปิดอยู่ตลอดเวลา” บุรุษชุดขาวยามสงสัยจึงใช้เรียวนิ้วที่เช็ดก้วยผ้าเช้ดหน้าจนสะอาดไล้แตะลงเหนือริมฝีปากบนราวใช้ความคิด จากมุมของผู้ที่มีผลต่อความงดงาม.. เป็นภาพที่เย้ายวนอย่างที่สุด

            “ท่าน.. คิดมากแล้ว”

            โม่เสวียนกำหมัดกัดฟันแน่น อาการตาพร่าเข้าจุ่โจม ใบหน้าร้อนผ่าว ไม่ได้!! จะวูบตรงนี้ไมไ่ด้ อยากตาบอด.. โอยย

            “..ทำไมยืนได้ไม่มั่นคงแบบนั้น”

            “พื้นต่างระดับน่ะ..” อย่าเข้ามาใกล้! ออกไป! หัวใจจะวายตายแล้ว รีบเก็บรีบกลับสักที!  
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา)
+3 Point จากการโรลทำงาน
(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+75 แต่งกลอนอีกก็ได้
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
+?? อิเว้นท์รั้งตัวคนป่วย
+?? เก็บตะหมุนไพร?
รวม +115+??
++++++
(จิ่วชุน ☻ 171)
+75 มอบ ซุปปลาหิมะ
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย
+25 สอนความรู้ วิธีให้อาหารแงว
+5 นักษัตรเดียวกัน
+20  ธาตุทองหนุนดิน
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +130
++++++
(จวี้ ซิน H-002)
+35 มอบสุราจิ่วเฟิน
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+ 10 มาร พบ คลั่ง
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +65
++++++
(มู่ ชุน 119)
+35 มอบสุราจิ่วเฟิน
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย (หูดี)
(เลื่อมใสศรัทธา)
+15 นิสัยเดียวกัน
+ 20 ธาตุเกื้อหนุน (ไฟ หนุน ดิน)
+5 พูดคุยรายวัน
+10 ความเชื่อเดียวกัน (ไร้ศาสนา)
รวม +95
+23
+25

-20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน)
+25 ความเครียดจากการมอบของล้ำค่า (ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
(นักวิชาการ)
+15% เมื่อโรลเพลย์เก็บเกี่ยวทรัพยากร หรือ เพิ่มประชากร
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวดี x1 +10 คุณธรรม
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-มู่ชุน)
+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต
+50 ต่อวัน โรลเผยแพร่ศาสนา
x2 ความศรัทธา VIP


@Watcher


←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-5 23:57:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อุบัติเหตุในป่า
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลแลกเปลี่ยนความเชื่อ
โรลเชคชื่อวันที่ 5 สัปดาห์ที่ 4
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            ท่ามกลางแสงอาทิตย์เร้นลอดช่องใบไผ่ใบหน้าของคนผู้นั้นเจิดจรัสยิ่งกว่ามณีล้ำค่า โม่เสวียนพบว่าตนไม่อาจเข้าใกล้อีกฝ่ายได้เกินห้าก้าวมิเ่นนั้นรัศมีอันโดดเด่นของเขาจะแผดเผาอากาศจนระเหิดไปจากปอดจนสิ้น

            “ทำไมถึงเอาแต่หลบเลี่ยงเล่า.. ในเมื่อต่างก็เป็นบุรุษด้วยกัน”

            ใช่ บุรุษ… ซะที่ไหนกันเล่า!! บัณฑิตรัตติกาลสงบสติอารมณ์เพื่อที่จะโต้ตอบกลับไป สรรหาเหตุผลมิให้อีกฝ่ายเข้าใกล้ตนในยามเผลอทว่ายังไม่ทันเลือกขึ้นมาสักข้อก็พบว่าคนผู้นั้นก้าวเข้าประชิดตัวเสียจนต้องถอยห่างอีกแล้ว

            “ท่านช่วยฟังที่ผู้อื่นแสดงความเห็นบ้างสิ เอ๊ะ..”  เจ้าของอาภรณ์ขาวพิสุทธิ์ก้าวเข้ามาหย่อนสมุนไพรลงในตะกร้า ยามที่เส้นผมสีนิลราวธารน้ำตกทิง้ตัวตามแรงโน้มถ่วงมีปอยบางเส้นปัดระแก้มคนตัวเล็ก ปลายนาสิกมีกลิ่นของอำพันทะเลที่มีเพียงชนชั้นสูงหรือผู้มีฐานะจึงจพทำเครื่องหอมชนิดนี้ออกมาลอยวนเวียน

            “เป็นอะไรไป ใบหน้าของเจ้าเปลี่ยนสีอีกแล้ว?” เจ้าของเสียงทุ้มขมวดคิ้วมุ่นคว้าจับชีพจรกลับไม่พบความผิดปกตินอกเสียจากสัญญาณระรัวราวกับกลองศึกของการเต้นหัวใจ “หน้าแดง ใบหูร้อนผ่าว ไม่ใช่ทั้งพิษไข้ หรือว่าโรคที่หัวใจจะกำเริบ แปลก.. ข้าให้ยาต้านอาการพวกนี้ไปแล้วนี่”

            “.........” โม่เสวียนกลั้นเสียงจนอึดอัดเขาพยายามแล้วจริงๆ ทีจะต้านทานสเน่ห์ของอีกฝ่ายขยันร่ายใส่ตนแบบไม่มีหยุดพัก! จนเมื่อใบหน้าด้านข้างของบุรุษชุดขาวเคลื่อนเข้ามาเพื่อจะพิจารณาโรคและอาการอย่างใกล้ชิด ในสมองพลันมีเสียงระเบิดลูกย่อมๆ

            “ท่านปล่อยก่อน.. ได้ไหม ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ” พูดออกมาแล้วก็ต้องตกใจ ทำไมเสียงที่หลุดจากริมฝีปากถึงได้ไร้เรี่ยวแรงเช่นีน้ โม่เสวียนคว้าตะกร้าส่งให้อีกฝ่ายอย่างขึงขัง จงใจเพิ่มความเข้มของเสียง “แล้วก็อย่าปุบปับก็เข้ามาแบบนี้ ผู้อื่นเห็นจะเข้าใจผิดเอาได้ว่าท่านจะทำอะไรแปลกๆ”

           “หืม ฟังพูดเข้า หมอตรวจสอบอาการเพื่อทำการรักษานั้นแปลกอย่างไร? ช่วยไขข้อข้องใจสักประโยค”

            คิ้วหงส์ของชายรูปงามคือสายรุ้งแห่งอารมณ์โดยแท้ ลำพังเขาขยับกายออกไปปลิดยอดดอกสมุนไพรป่าที่ด้านข้างก็ยังเปี่ยมด้วยความงามอย่างร้ายเหลือ

            “ก็… ไม่ใช่เรื่องดีแล้วกันน่า!” น้อยครั้งยิ่งที่ผู้เจ้าปัญญาจะจนด้วยคำพูด นั่นเป็นเพราะสมองของเขาทำงานได้ไม่เต็มที่เมื่อพบเจออาวุธร้ายอย่างคนงามที่แพ้ทาง

            อาการหัวใจขาดเลือดก็เริ่มกำเริบ… โมเสวียนหลับตาลงเดินหนีไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอีก คงเพราะความสับสนทำให้รีบเดินจัดทัศนวิศัยไม่มีก้าวแรกยังปลอดภัย ก้าวต่อไปเท้าที่เหยียบฉับลงไปนั้นก็ว่างเปล่าไร้แผ่นดินมารองรับ เสี่ยวโม่ผู้น่าสงสารไม่ทันร้องสักแอะก็ร่วงหล่นลงไปในโพรงขนาดใหญ่ที่คงมีเจ้าสัตว์ฟันแทะสักตัวมาขุดไว้

            “ป่าไผ่อุดมสมบูรณ์นัก ตะกร้านี้เต็มแล้ว ขอเพิ่มอีกใบ… หืม? ไปไหนแล้วล่ะ”

            หลิวซีเยีย่นมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่กล้าหนีกลับก่อนแน่ๆ จากที่เดินหาสมุนไพรก็เดินหาคนไปด้วย รอบๆ นี้เขาให้บริวารตรอจสอบแล้วไม่มีสัตว์ป่าอันตรายจึงวางใจได้ระดับหนึ่ง เดินวนหาอยู่สองรอบก็ไม่เจอ กำลังจะตัดสินใจให้สัญญาณเรียกผู้คุ้มกันที่แฝงตัวอยู่รอบนอกมาช่วยค้นหาก็ได้ยินเสียงแผ่วๆ ดังมาจากด้านล่าง

            “ข้าอยู่นี่…อยู่ทางนี้”

            แปลก มีเสียงแต่ไม่เห็นตัวคนร่างในชุดขาวออกเดินไปยังทิศทางนั้น “โตป่านนี้ยังจะเล่นซ่อนหารึ เจ้าอย่าได้หยุดส่งเสียง”

            โม่เสวียนเมื่อร่วงหล่นลงมาตอนแรกก็มึนหัวจนไม่ทันตั้งตัว มาตอนนี้ค่อยพบว่าข้อเท้าตนติดกับรากไม้แข็งด้านล่างไม่ได้เตรียมขวานหรือเสียบมางัดก็วุ่นอยู่เป้นนาน เมื่อได้ยินคนด้านบนเดินมาใกล้ก็รีบร้องเตือน

            “ระวังด้วยข้างล่างมีโพรง! เอ๊ะ!!”

            ไม่ทันแล้วเมื่อเงาสีสว่างร่วงตามลงมาอีกคน ฝ่ายหลังน้ำหนักต่างจากโม่เสวียนมากแม้จะก้าวโดนขอบโพรงที่พอมีดินยึดจับอยู่ แต่ด้วยน้ำหนักของเขาก็ทำให้มันทรุดตัวลงเป็นหลุมกว้าง  หลิวซีเยี่ยนภาพตัดไปชั่ววูบค่อยรุ้สึกตัวอีกครั้งเมื่อหลุมลึกด้านล่างไมไ่ด้แข็งอย่างที่คิด

            ซ้ำยังนุ่มนิ่มและมีไออุ่นกับกลิ่นหอมอย่างน่าประหลาด… เดี๋ยวก่อนนะ

            ท่ามกลางความมืดมีมือแกร่งคลำสะเปะสะปะอย่างงุ่มง่าม แตะลงบางครั้งทำไมเบาะรองด้านล่างมีเสียงโอดโอย? อย่าบอกนะว่าใต้ร่างเขาคือคที่กำลังตามหาอยู่พอดิบพอดี สถานการร์ชักยุ่งยากทว่าคนมาดเยอะก็ไม่ยอมเสียหน้า

           “รุ้ว่ามีโพรง เผลอไผลตกลงมายังไม่รุ้จักเรียกให้คนช่วยอีก เจ้าบาดเจ็บรึไม่?”

            มีน้ำมันเดือดอยุ่ในหัวของเสี่ยวโม่ มันเต้นปุดๆ เป็นเพลงศึก
            “.....คนหล่นมาทับข้าก็คือท่านนะ!! เจ็บสิถามได้! รีบลุกไปเลย! หนัก!!” ตกมาอยุ่ในหลุมลึกท่วมหัวคนแสงตะวันริบหรี่อยู่เบื้องบนทำให้พ้นจากมายาแห่งเสน่ห์ โม่เสวียนตอนนี้สามารถต่อกรกับอีกฝ่ายได้แล้วจึงทั้งผลักทั้งดันเขาออกไป ตนอึดอัด หายใจไม่ออก! จะตายแล้ว!

            น้ำเสียงอีกฝ่ายทรมานจนเจือสะอื้น คงจะเจ็บไม่น้อย เขารู้ดีว่าคราวนี้โทษใครไมไ่ด้ บุรุษรูปหยกเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงมันไม่ง่ายีท่เถ้าแก่หลิวจะเอ่ยคำบางคำกับใคร ท้ายสุดก็ถอนหายใจกล่าว

            “ขอโทษ” สั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความ น่าเสียดายสิง่ีท่โม่เสวียนต้องการนั้นห่างไกล

            “ลุก-ออก-ไป!!” บัดเดี่ยวนี้อย่าลีลาคนจะสิ้นชีวาแล้ว!
.
.
.
            กว่าทัง้สองจะกลับขึ้นมาได้ค่อยพบว่าโม่เสวียนที่ยามนี้บนหัวเต็มไปด้วยเศษดินและใบไผ่บาดเจ้บที่ข้อเท้า ตามประสาเถ้าแก่หลิวไม่อาจให้เรื่องนี้หลุดไปยังคนนอกจึงทำการ ‘วางสินบน’ เป็นตั๋วเงินจำนวนไม่น้อยยัดใส่มืออีกฝ่ายแล้วต้านการขััดขืนของทางนั้นยกคนกลับที่พักเสียดื้อๆ เหตุการร์นี้ทำเอาทัง้จิ่วชุนและผู้ติดตามของคุณชายเสิ่นแตกตื่นกันยกใหญ่

            กลายเป้นว่าคนขาเดี้ยงต้องอยู่รักษาตัวที่นี้ต่ออีกสองสามวัน

            โม่เสวียนตีให้ตายก็ไม่ยอมรับว่าในโพรงมิดๆ นั้นตนได้รับบาดเจ็บเพระาถูกของหนักหน้าตารูปสลักที่กำลังบดยาอยู่ข้างๆ นั่นหล่นใส่ ‘บ้าจริงๆ รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น!’ ด้วยความแค้นส่วนตัวเขาสั่งคนไปกลบฝังหลุมนั้นตั้งแต่รุ่งสาง จะจวี้ซินรึมู่ชุนถามไถ่ล้วนไม่ได้คำตอบ

            ส่วนฝั่งของเถ้าแก่หน้าตายต่อให้ถูกปฎิเสธการรักษาก้ยังเพียนตุ๋นน้ำแกงบำรุงหม้อใหญ่ ส่วนนึงแบ่งแจกจ่ายผ่านศิษย์ตัวน้อย แยกส่วนเฉพาะมาวางลงที่ด้านข้างคนขาเจ็บ เขาไมไ่ด้พูดออกมาก็จริง ทว่าสายตาคู่คมที่มองมายังโม่เสวียนยังมีแววละอายอยู่จางๆ

            ผ่านไปหนึ่งวันหนึง่คืน ศิษย์อาจารย์ดูแลคนเจ็บได้ดียิ่งจนโม่เสวียนอดไมไ่ด้ที่จะตอบแทนทัง้สองด้วยขนมบัวหิมะคนละกล่อง จิ่วชุนติดพี่ชายเสิ่นมากเม่ืออีกฝ่ายมักมีของอร่อยและคำสอนสนุกๆ มาให้เขาอยุ่เสมอ แน่นอนว่าไมไ่ด้ตามติดเพราะเสี่ยวขาแมวสีถ่านตัวนั้นหรอก

            “การเตรียมอินเพียนของสมุนไพรแต่ละชนิดไม่เหมือนกัน หากขั้นตอนเตรียมผิดพลาด สรรพคุณที่ควรจะเกิดคุณกลายเป้็นโทษ ตัวยาล้ำค่าก็กลายเป็นยาพิษสังหารคน ดังนั้นต้องเอาใจใส่ให้ดี”

            ก็ไม่รุ้ว่าทำไมจุ่ๆ บุรุษชุดขาวถึงย้ายการเรียนการสอนมาข้างๆ ตั่งที่เสีย่วโม่พักอยู่ แต่ในเมื่อจิ่วชุนเรียนไปทำไป ได้ใช้จริงกับผู้ป่วยเกิดประโยชน์มากกว่าสำหรับพัฒนาการของเด็กช่วงวัยนี้สมาะิมักจะสั้นก็อาจเกิดผลดีได้

            “อาจารย์ๆ ตามตำราแล้ว… อันนี้ต้องตากแห้งใช่ไหมฮะ?”

            เด็กน้อยชูหัวของฝูหลิวที่อาจารย์ของตนเก็บมาเมื่อวันก่อนขึ้นมา เมื่อครู่มันถูกหั่นจนเป้นชิ้นเหลี่ยมเรียบร้อย เหลือก็แต่นำไปเรียงใส่กระจาดไผ่สานที่ชาวบ้านร่วมกันทำขึ้นมาเพื่อผู้มีพระคุณของพวกเขา

            “อื้ม… นำไปตากร่วมกับป๋อเหอ กันเฉ่า.. โร่วกุ้ย จวี๋ฮวา” ระหว่างที่สอนไปมือแกร่งยังคงบดยาในโกร่งไม่หยุดพัก ความขยันนี้มองอีกแง่ก้คือไม่หใ้ตนว่างงานจนเกินไป

            จิ่วชุนกินขนมเสร้จแล้วล้างมือมานั่งเรียงสมันไพรอยู่ข้างๆพี่เสิ่น โม่เสวียนเอ็นดูเด็กน้อยไม่ลืมช่วยเขาจัดแจง “สมุนไะรบางชนิดมีกลิ่นเฉพาะตัว ต้องเรียงไว้คนละกระจาด อย่างกันเฉ่านี้กับฝูหลิง เอาไว้ใกล้กันฤทะิ์ของยาอาจเปลี่ยนไปด้วย กระจายให้ห่างชิ้นละหนึ่งข้อนิ้ว แบบนั้นล่ะ.”

            “พี่เสิ่นเรียงสวยจัง ไม่เหมือนข้าเลย” จิ่วชุนก้มลงมองกระจาดของตนที่สะเปะสะปะเพราะมือเด็ก

            “ค่อยๆ ฝึกไปทีละน้อย จิ่วชุนทำได้ดีมากแล้ว ตอนข้าอายุเท่าเจ้า จะร้อยเหรียญอีแปะเข้าพวงยังใช้เวลาตั้งนาน” เจ้าของใบหน้ามนกล่าวให้กำลังใจเด็กน้อย วัยเยาว์ควรเรียนรู้พร้อมกับกรเติบโต อะไรที่เร่งหรือชะลอเกินไปล้วนไม่เกิดผลดี

            แน่นอนว่าไม่ทันสังเกตสายตาอ่านยากของอาจารย์ชุดขาวลอบมองมาเป็นระยะ

            “นายท่าน พวกเรากลบฝังหลุมนั้นเรียบร้อยแล้วขอรับ” มู่ชุนตรงเข้ามารายงานแทรกสถานการณ์ก่อนที่เถ้าแก่หนุ่มจะทันเอ่ยอะไร

            “อื้ม.. ดีมาก กลางป่ามีหลุมเช่นนั้นทั้งยังลับตาคน เกิดชาวบ้านเข้าไปหาของป่า เก็บสมุนไพร อาจเป็นอันตรายเอาได้” น้ำเสียงของโม่เสวียนปรับให้เรียบสุขุมไม่มีพิรุธ เอ่ยอบรมผู้ติดตามอย่างเปี่ยมราศี “พวกเจ้าไม่ว่าพบเจอสิ่งไหนที่เป้นอันตราย ควรแก้ไข สามารถแก้ได้ ก็ให้แก้เสียแต่เนิ่นๆ ไม่จำเป็นต้องมารายงานขอความเห็นชอบจากข้าทุกเรื่อง จำไว้เสมอว่าประโยชน์สุขของส่วนรวมสำคัญที่สุด”

            นี่เองก็เป็นแนวคิดที่พบเห็ไนด้ทั่วไปแต่หาคนรักษาได้ยากเย็น มุ่ชุนประสานมือรับฟังก่อนจะเข้าไปรวมกลุ่มช่วยผ่าฟืนกับพวกจวี้ซิน
            
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

(เลื่อมใสศรัทธา)
+3 Point จากการโรลทำงาน
(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(อัจฉริยะ)
+30 EXP จากการโรลทำงาน
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น
+10 EXP จากการทำงานพาร์ทไทม์
(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+35 มอบบัวหิมะ
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
+?? อิเว้นท์รั้งตัวคนป่วย
+?? เรื่องระทึกใจในป่า?
รวม +75+??
++++++
(จิ่วชุน ☻ 215)
+35 มอบ ขนมบัวหิมะ
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย
+25 สอนความรู้ วิธีเตรียมสมุนไพร
+5 นักษัตรเดียวกัน
+20  ธาตุทองหนุนดิน
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +105
++++++

+23
+25
-20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน)
(ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวดั x1 +10 คุณธรรม

+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต
x2 ความศรัทธา VIP


@Watcher


←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1
โพสต์ 2022-7-6 23:54:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ยาดีกับหมอเถื่อน
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลแลกเปลี่ยนความเชื่อ
โรลเชคชื่อวันที่ 6 สัปดาห์ที่ 4
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            คนขาเดี้ยงก้มีความรู้สึก คนขาเดี้ยงก็มีหัวใจ!!

            ใครกันจะไปทันนึกว่าบุรุษรูปงามราวเทพเซียนเหินนั้นจะ ‘ตัวหนัก’ เพียงนี้ หล่นมาทับเขารอบเดียวถึงกับขาแพลงข้อเท้าพลิก! โม่เสวียนขบฟันหงึดเพียงแค่พลิกตัวพยายามลึกออกจากตั่งข้อเท้าก็ร้าวไปยันสะโพก มิได้! เขาจะรร้องมิได้นั่นทำลายขวัญกำลังใจของผู้ติดตาม

            ใกล้วันที่ 7 เดือน 7 เข้าไปทุกที เทศกาลชีซีปีละหนจะเป้นวันที่เขากลับคืนสู่ ‘อีกสถานะ’ มิได้ขาด เพื่อคอยย้ำเตือนว่าเจ้าของนามนั้นยังคงมีชีวิตอยู่ มิใช่โครงกระดูกอันเย็นชืดในสุสานเก่านั้น

            แต่จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อขาดันมาเป้นเสียแบบนี้.. โม่เสวียนหัวรั้นไม่ยอมรับการนวดเพราะเห็นแค่แผลถลอกในคราแรก ตนประเมินระดับน้ำหนังของบุรุษชุดขาวต่ำไป ร่วงใส่ทีเดียวระบมไปทั้งข้อ เขากินอะไรเป้นอาหารกันนะ

            “นายท่าน.. ตามกำหนดการที่พวกเราวางเอาไว้ เดิมทีควนต้องเดินทางไปถึงเจียงเยี่ยแล้วนะขอรับ”

            ฟางอี้ผู้ที่ทราบนัดหมายของอีกฝ่ายถึงกับเฝ้าข้างตั่ง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความร้อนรนระคนเป็นห่วงผู้เป็นนาย ใครเล่าจะไปทันคิดว่าเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นเสียได้ แม้ตนจะไม่ทราบแน่ชัดเรื่องสาเหตุของนายท่าน บางทีการเดินทางลงใต้ยามนี้สวรรค์คงไม่เป็นใจเท่าไร

            “เห็นที.. พวกเราคงต้องเลื่อนการเดินทางจนกว่าเท้าของนายท่านจะอาการดีขึ้น” มู่ชุนออกความเห็นขึ้นมาบ้าง นานๆ ครัง้คนขี้ประหม่าอย่างเขาจะเกิดวาจาน่าฟัง และแน่นอนว่าหนนี้ก็ไปขัดใจโม่เสวียนอย่างจัง

            “นับแต่อดีตจนทุกวันนี้ แม่มัพขุนพลใดบ้างที่ขาเจ็บแล้วทดท้อใจ ขอเพียงมีความมุ่งมั่น อาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยแค่ภายนอกไม่สามารถหยุดข้าได้หรอก.. หรือพวกเจ้าคิดว่าข้านั้นอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงปานนั้น? หึ! จวี้ซินไปเอาไม้ค้ำมา เดินทางด้วยอาชาไม่จำเป็นต้องใช้ขาก็ยังได้!”

            คำสั่งของนายท่านนัยหนึ่งก่อให้เกิดความศรัทธาในความห้าวหาญไม่ย่อท้อตามอย่างชาวฮั่นชาติบุรุษ อักนัยหนึ่งก็ทำให้ผู้ที่ห่วงใยเขาอึกอักไปตามๆ กัน ข้อเท้าเล้กบวมเป่งเสียจนไม่กล้าแตะต้องไหนเลยจะกระเสือกกระสนขึ้นหลังม้าได้

            “ทว่านายท่าน.. สิ่งใดควรเลื่อน คงต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดอาการเช่นนี้ออกจะ”

            ถัดจากเสียงเอะอะ ด้านหลังพลันมีประโยคเยียบเย็นทรงสเน่ห์ดังขึ้น “ไม่ต้องลำบากหาไม้ค้ำ เจ้าปล่อยเขาไว้แบบนี้สังสองวันไม่ยอมรักษา ตัดขาทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง”

            “นี่ท่าน!!” ไอ้คนโหดร้าย หล่อแล้วป่าเถื่อนได้หรือ? ขาข้าเป็นแบบนี้เพราะใครกันเล่า!

            หากโม่เสวียนมีความอดทนต่แน่นอนว่ากล่องใส่ขนมบนโต๊ะเล็กข้างๆ มือปลิวทุ่มคนไปแล้ว เนตรคู่ครามปรายไปสบเข้ากับร่างสูงอาภรณ์ขาวที่ยืนกอดอกสั่งห้ามคนของเขา สอนปากแบบนี้ทำไมพอตนเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายแล้วรุ้สึกสังหรณ์ชอบกล

            “ข้าไม่ได้พูดเล่น สองวันแล้วที่เขาปฎิเสธการรักษา เรื่องไม่เข้าเรื่องเช่นนี้ อย่าได้ละเลยเพียงเพราะเห็นว่าไม่หนักหนา เส้นเอ็นอักเสบ เลือดลมไม่ไหลเวียน ทหารผ่านศึกที่เดินไมไ่ด้ก็เพราะความคิดง่ายๆ เช่นนี้มานักต่อนัก”

            “....รบกวนมามาก ไฉนข้าต้องทำให้ท่านลำบากสรรหาตัวยามารักษาอีก” โต้กลับไม่ยอมหรอกหนนี้ หลับตาก็ไม่โดนโจมตีแล้ว

            “ตัดสินใจเอาเองเถอะ รักษาอาการของเจ้า ลำบากเพียงยกมือเท่านั้น”

            คนบนตั่งมุมปากกระตุก เข้าใจพูดนักนะ หากเป็นชาวบ้านทั่วไปคงตระหนกกับคำขู่ของบุรุษตรงหน้าแล้วยอมให้รักษาโดยดี น่าเสียดายที่โม่เสวียนเป้นถึงทายาทของแพทย์สำนักเข็มทอง เรื่องอื่นตนยกธงขาวได้ แต่ในเมื่อเป็นเรื่องการรักษา ผู้ที่รุ้อาการของตนเองอย่างดีไฉนต้องเกรงกลัว

            “มิได้! นายท่านยังมีภาระบนบ่าอีกมากรอให้จัดการ จะพิการเพียงแายุเท่านี้ พวกเราทำใจรับมิได้” ฟางอี้ปฎิเสธเสียงแข็งด้วยความห่วงใยในผู้เป็นนาย พลันสมองเล่นฉับไวว่ารายหนึ่งเป็นคนไข้อีกรายก็ผู้รักษาหรือว่าทัง้สองกำลังตั้งแง่ใส่กัน? บัณฑิตหนุ่มหันไปยังเด็กน้อยจิ่วชุน เกิดความคิดดีดีขึ้นมา ตรงเข้าไปกระซิบกระซาบสักพัก จู่ๆ ระกว่างที่สองผู้ใหญ่กำลังถกเถียงจิ่วชุนน้อยก็ร้องขึ้น

            “พี่เสิ่นๆ ท่านเจ็บมากใช่ไหม ไม่ต้องห่วงนะ จิ่วชุนใส่ยาให้ก็ไม่เจ็บแล้ว”

            “อ…เอ๋? อื้ม ตอนนี้แม้จะยังเจ็บอยู่ แต่อีกไม่นานก็จะหาย ขอบใจจิ่วชุนที่เป็นห่..” ประโยคยังพูดไม่ทันจบร่างเล็กๆ ก็เดินลิ่วๆ ไปข้างกายอาจารย์ยื่นมือน้อยออกไป

            “ท่านอาจารย์ ขอยาฮะ”

            “........” เนตรคู่คมหรี่ลงอย่างประหลาดใจเพียงชั่วครุ๋กับท่าทีของเด็กน้อยก่อนจะแจ้งแก่ใจเมื่อหันไปยังบัณฑิตผู้ติดตามของอีกฝ่าย อย่างนี้เอง.. เขายืนกำกับอยุ่ข้างๆให้จิ่วชุนเป็นผู้รักษาเสียก็จบคนบนเตียงไม่มีทางหาเหตุผลมาปฎิเสธได้อีกแล้ว         

            ยาทาหนึ่งขวบตามด้วยลูกกลอนรักษาอาการอักเสบส่งลงมือเล็ก ออกคำสั่งอย่างชัดเจนไปถึงผู้ที่พยายามจะฝืนลุกอยู่บนตั่ง “ใช้ผ้าสะอาดพันบริเวณที่ปวด หนึ่งวันเปลี่ยนยาสามครั้ง ในขวดกระเบื้องกินครั้งละสามเม็ดห่างกันทุกสี่ชั่วยาม”

            “ทราบแล้วฮะ” จิ่วชุนวิ่งลุ่นๆ เข้าไปหลังม่านบังตา ท่ามกลางเสียงเอาใจช่วยของชาวบ้านและจวี้ซินที่ไม่อาจทนดูสารร่างของเจ้านาย ในที่สุดโม่เสวียนก็ไล่ทุกคนออกไปแล้วคอยชี้แนะเด็กน้อยมาใส่ยาให้ตนได้สำเร็จในสภาพเหงื่อชุ่มหลัง

            สองเค่อถัดมาทั้งอาหารและสุราเพื่อมื้อเย้นก็ถูกตระเตรียมไว้ โม่เสวียนเห็นแก่น่ำใจก็ได้สั่งให้ฟางอี้ไปนำสุราเบญจมาศมาแจกจ่ายแก่ผู้ติดตามเพื่อผ่อนคลายตามสบาย ที่ด้านข้างตั่งมีจิ่วชุนคอยเอาปลาย่างป้อนเสีย่วขาประเดี๋ยวเจ้าแมวดำออกวิ่งวุ่นให้คนไล่จับกันสนุกสนาน

            “เสี่ยวจิ่วชุน มากินข้าวก่อนประเดี่ยวจะได้มีแรงเล่นต่อ.. นี้น้ำแกงปลาหิมะของโปรดเจ้าเทียว”

            จวี้ซินและมู่ชุนต่างไม่เข้าใจ เหตุใดผู้เป็นนายถึงยอมผลาญปลาหิมะราคาสูงเพื่อเด็กน้อยแปลกหน้าเพียงคนเดียว หาได้มีใครล่วงรู้ถึงเจตนาของคนชุดคราม เด็กๆ วัยกำลังเจริญเติบโตสมองต้องการสารอาหาร เขาถูกชะตากับเด็กคนนี้คิดจะปั้นนักบุญน้อยประจำลัทธิที่กำลังจะสร้างขึ้น ย่อมต้องใส่ใจรอบด้านแม้อาหารและการอบรม

            “ฮะ พี่เสิ่น! หอมจัง มาๆ พี่ขาเจ็บ ขยับไม่ถนัด ข้าช่วยป้อนนะ” ช้อนที่ตักส่วนพุงปลาหลังกินไปแล้วยังมีใจเป้นห่วงคนป่วย มือน้อยประคองน้ำแก้งร้อนๆ ขึ้นเป่าก่อนจะป้อนพี่ชายเสิ่นท่ามกลางสายตาประหลาดของผู้เป็นอาจารย์ ป้อนไป หนาวๆ สันหลังไป

            “อื้ม.. หอมหวนรสโอชา ปรารถนาจะลิ้มลอง พี่น้องร่วมผอง เพียงได้มองก็สุขใจ”

            ไม่รุ้ว่าคิดเอาใจเด็กหรือถูกความน่ารักน่าเอ้นดูนั้นครอบงำ น้ำแก้งเข้าปากได้ไม่กี่คำก็มีบทกวีอันน่ารื่นรมย์ปรากฎขึ้น จิ่วชุนน้อยปรบมือเปาะแปะเชิงว่าพี่เสิ่นเป้นเครื่องผลิตกลอนเคลื่อนที่จริงๆ ร้ายกาจมาก

            “สองวรรคแรกกล่าวถึงอาหาร วรรคหลังกลับกล่าวถึงบุคคล เจ้าต้องการเน้นเรื่องครอบครัวหรือมิตรสหาย สมควรระบุลงไปให้ชัดเจน” เหมือนเช่นเคย บุรุษชุดขาวนั่งปักหลักไม่ยอมสุงสิงกับผู้ใด เขาเอ่ยคำชี้แนะหลังม่านฉากรับสำรับเพียงลำพังราวกับผู้เฒ่าเร้นกายสันโดษ

            “เฮ้อ.. รู้แล้วๆ จิ่วชุน มา.. ข้าแค่ขาเจ็บมิได้พิการ คำต่อไปพี่จะป้อนเจ้าเอง”

            แกร๊ง…

            เอ… เมือ่ครุ่ไฉนเหมือนได้ยินเสียงตะเกียบหล่นหลังม่าน
.
.
.
            ยามราตรีมาเยือน ขณะที่ผู้คนกำลังหลับไหล จู่ๆ หลิวซีเยี่ยนก็ได้รับข้อความจากหยดเทียนที่สาดกระเซ็นผ่านม่านอีกฝั่ง

            ‘ท่าเรือเมืองลั่วหยาง 7 เดือน 7 แนะนำคนผู้หนึ่ง’
ชวน 171 ไปเทศกาล
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
**มอบ exp ให้จิ่วชุน 5 Level**


(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+75 ชี้แนะบทกลอน
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
+?? อิเว้นท์รั้งตัวคนป่วย
+?? อิเว้นท์รักษาอย่างใส่ใจ? + ชวนไปเทศกาล
รวม +115+??
++++++
(จิ่วชุน ☻ 171)
+60 มอบ ซุปหัวปลาหิมะ
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย
+25 สอนความรู้ วิธีเปลี่ยนยา
+5 นักษัตรเดียวกัน
+20  ธาตุทองหนุนดิน
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +130
++++++
(จวี้ ซิน H-002)
+35 มอบสุราเบญจมาศ
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+ 10 มาร พบ คลั่ง
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +65
++++++
(มู่ ชุน 119)
+35 มอบสุราเบญจมาศ
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย (หูดี)
(เลื่อมใสศรัทธา)
+15 นิสัยเดียวกัน
+ 20 ธาตุเกื้อหนุน (ไฟ หนุน ดิน)
+5 พูดคุยรายวัน
+10 ความเชื่อเดียวกัน (ไร้ศาสนา)
รวม +95
+23
+25
-20 สูญเสียความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใส)
-20 ความเครียดจากการโรลกินไม่อั้น (ชอบกิน)
+25 ความเครียดจากการมอบของล้ำค่า (ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
(นักวิชาการ)
+15% เมื่อโรลเพลย์เก็บเกี่ยวทรัพยากร หรือ เพิ่มประชากร
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-มู่ชุน)
+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต
+50 ต่อวัน โรลเผยแพร่ศาสนา
x2 ความศรัทธา VIP





  
วีรชนที่หลับใหล

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-8 00:03:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WuMan เมื่อ 2022-8-16 18:20

ย่องกลับมา
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลแลกเปลี่ยนความเชื่อ-
โรลเชคชื่อวันที่ 7 สัปดาห์ที่ 4
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
           ไม่ง่ายเลยในการกลบเลี่ยงสายตาผู้คนในงานรวมไปถึงผู้ที่ตนชวนไปร่วมงานเทศกาลที่ท่าเรือแล้วชิ่งกลับซินเอี๋ยด้วยเวลาอันกระชั้นชิด โม่เสวียนนึกขอบคุณที่ตนพกยาบรรเทาอาการอักเสบหรือที่เรียกในหมู่แพทย์ว่ายาระงับอาการปวดติดตัวไปด้วย มิเช่นนั้นด้วยขาสภานี้ได้เดินกะเผลกเป็นที่สงสัยของอีกฝ่ายแน่ๆ

           ท้องฟ้ายังคงย้อมดว้ยสีหมึก ตัวเขากลับมาในยามดึกสงัด คาดว่าบุรุษชุดขาวที่ตนปลีกกายจากมาน่าจะยังไม่ออกจากลั่วหยางเป็นแน่ ร่างบางเปลีย่นอาภรณ์จากในหอขับฟ้อน อาศัยเงินตราและเส้รสาย เขาเปลีย่นคราบสตรีสู่บุรุษหน้ามนโม่เสวียนในเวลาอันสั้น มีผู้ติดตามรอรับอยุ่บริเวณท่าเรือทั้งฟางอี้และมู่ชุนทราบแค่ว่านายของตนไปทำธุระด่วน

           แต่ตัวบทส่วนสำคัญของเนื้อหานั้น ล้วนไม่มีผู้ใดเข้าถึง เขาไปไหน ไปกับใคร ไปยังที่ใด มีหรือจะกล้าถาม

           “พวกเจ้าไปพักเถิด อย่าลืมว่ารักษาแรงกายแรงใจให้เต็มเปี่ยมไว้เสมอคือหลักของผู้ที่จะประสบความสำเร็จในอนาคต”

           เขาไม่ลืมที่จะมอบวาทะแก่สองขุนพลสละเวลานอนมารอรับเป็นการปลูกฝัฝความเชื่อให้ผู้คนก่อนงานใหญ่ มู่ชุนและฟางอี้ต่างเลื่อมใสในตัวคุณชายจึงไม่มีผู้ใดกล่าวขัด

           ล่วงเข้าราตรีเหล่าชาวบ้านต่างพากันหลับใหล เดิมทีส่วนพักแรมสมควรจะสงบเงียบก็กลับมีเชิงเทียนที่ยังมิได้มอดดับ ด้วยความสงสัยว่าใครกันยังคงนั่งเฝ้าราตรีจึงก้าวไปยังจุดที่มีแสงสว่างที่สุดเพื่อพบว่าเด็กน้อยผู้คุ้นตากำลังนั่งสัปหงกอย่างน่าเอ็นดูโดยมีเจ้าแมวสีดำเสี่ยวข่าคอยอยู่เป็นเพื่อน

           “จิ่วชุน? ทำไมถึงยังไม่เข้านอนอีกเล่า ดึกมากแล้ว” โม่เสวียนเอ่ยทักขึ้นช้อนมือรองรับหัวน้อยๆ ก่อนมันจะโขกลงบนโต๊ะ

          “อ่ะ.. ท่านพี่เสิ่นกลับมาแล้วหรอฮะ ฮ้าวว.. ข้ากำลังรอท่านอาจารย์ เขา.. ไม่มาสักที”
           อ่า… อาจารย์เจ้าคงอีกสักพักกว่าจะกลับนั่นล่ะ โม่เสว่ยนนั้นทราบดีถึงเหตุผลแต่กลับไม่สามารถบอกได้ตามตรง เมื่อเห็นสองวงใต้ตาของเด็กน้อยตั้งใจรอผู้อาวุโสเช่นนี้ก็นึกสะท้อนใจ หากยังมีหนหน้าตนไม่ชวนอีกฝ่ายไปยังที่ใกลๆ แล้วดีกว่า เขาเองก็มีคนที่ห่วงใยรอคอยให้กลับมาหานี่นะ

           “ตามที่เขาบอกเอาไว้พอดี พรุ่งนี้อาจารย์เจ้าถึงจะกลับ มาเถอะ พักผ่อนเสียก่อนนะ”

           มือคุ่ขาวยังไม่ทันช้อนตัวเด็กน้อยก็ได้ยินเสียงท้องร้องโครกครากและแล้วแก้มกลมทั้งสองของจิ่วชุนก็เปลี่ยนสีไป “อ..อ่า ท่านอาจารย์ไม่อยู่ ก็เลย.. รอกินข้าวเย็นด้วย ว่าแต่อาจารย์ไปไหนหรอฮะ”

           “อ้อ… พอดีเลย ข้ายังมีน้ำแกงถ้วยนี้ จิ่วชุนรีบดื่มรองท้องแล้วเข้านอนเถะ”

           "อาจารย์เจ้า.. เขามีธุระด่วน วันีน้เป็นวันเทศกาลซีซี เข้าเมืองคนมากทำให้สัญจรลำบาก จิ่วชุนเด็กดี ถ้ารีบเข้านอนข้าจะเล่าความเป็นมาของเทศกาลให้ฟังกล่อมเจ้าดีไหม?" โม่เสวียนลูบหน้าจรดปลายคาง ไม่ได้การแล้ว คราวหน้าตนต้องคอยกำชับดีๆ ให้อาจารย์ของเด็กคนนี้ใส่ใจเรื่องที่กินที่น้อนของเด็กน้อยก่อนจะไปทำธุระสิ ร่างสูงหันไปหยิบชามดินเผาที่มีควันร้อนลอยกรุ่นออกมาจากย่าม ค่อยๆ บรรจงป้อนน้ำแกงปลาหิมะให้แก่เด็กน้อยด้วยตนเองเพื่อบรรเทาความรุ้สึกผิดในใจลง

           “ดีเลย!! ขอบคุณฮะท่านพี่เสิ่น น้ำแกงร้อนๆ อร่อยมาก” เด็กน้อยแก้มกลมยังคงไร้เดียงสา เมื่อมีคนดีด้วยเขาก็ยิ้มหวานอย่างซื่อๆ ให้ แม้จะชะเง้อข้ามใหล่อีกฝ่ายเป็นระยะเผื่อว่าท่านอาจารย์ของเขาจะกลับมาก่อนเวลา           
         
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
-เอฟเฟคตัวละคร-

(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(อัจฉริยะ)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย
รวม 20 Point 25exp
+10 คุณธรรม

(จิ่วชุน ☻ 215)
+60 มอบ ซุปหัวปลาหิมะ
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย
+25 สอนความรู้ เทศกาลซีซี
+5 นักษัตรเดียวกัน
+20  ธาตุทองหนุนดิน
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +130
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต
x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher



←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-8 23:58:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WuMan เมื่อ 2022-8-16 20:23

ทดเวลาบาดเจ็บ
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลแลกเปลี่ยนความเชื่อ-
โรลเชคชื่อวันที่ 8 สัปดาห์ที่ 4
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
           มันเป็นความรุ้สึกที่ปวดระบมไปทั้งขาผลจากการฝืนใช้ยาเร่งประสิทธิภาพการฟื้นฟู โม่เสวียนยามนี้ทำได้เพียงนั่งจ่อมอยุ่กับที่บนตั่งตัวเดิมของเขา ปรายสายตาว่างเปล่าไปยังเหล่าผู้ติดตามทั้งสามราย ปฎิเสธแกมปลอบใจว่าตนนัน้ยังไม่ตายอย่างมากแค่พักผ่อนเพิ่มอีกสักวัน

          “อย่ากังวลไปเลย ยามโรคมาปุบปับ ยามรักษาเสมือนสาวไหม.. ทั้งหมดเป็นเรื่องที่เข้าใจได้” ปวดหัว คุณชายเสิ่นปวดหัวยิ่งว่าปวดขา เชื่อว่าหากคนบ้านซุนพี่ชายร่วมสาบานของตนมาเห็นคงโดนบ่นอีกชุดใหญ่แน่ๆ พึ่งรับปากไปว่าจะดูแลตนเองให้ดีก่อนออกจากฉางซาไปหมาดๆ

           “นายท่าน! ไฉนอาการทรุดลงเช่นนี้เล่า? ไมไ่ด้การ หรือว่าในตัวยาของคนผู้นั้นจะใส่บางสิ่ง ของแสลงทำร้ายนายท่าน!”

           “มู่ชุนเจ้าใจเย็นก่อน ข้าวกินมั่วซํ่วได้วาจามิอาจพูดพล่อย รอถามให้แน่ชัดอีกที” จวี้ซืนเข้ามารั้งสหายอีกมือหนึ่งก็คว้าบ่าหนาเอาไว้กระชากตัวไปยืนข้างๆ ส่วนด้านของฟางอี้ผู้เตรียมกะละมังน้ำร้อนมาให้นายท่านได้ใช้แช่บรรเทาอาการต่างกับจอมบู๊ทั้งสองที่เอะอะโวยวายแต่ไม่ยอมทำอะไรจนกว่าจะมีคำสั่ง

           “ท่านแม่ข้าเคยบอกว่าถ้าปวดบวมให้ใช้ความร้อนเข้าประคบ ไม่รุ้ว่าจะช่วยให้ทุเลาลงได้ไหม นายท่านลองดูสักครั้ง”

          “ขอบใจฟางอี้.. แต่อันที่จริง ช่างเถิด รีบยกเข้ามา” โม่เสวียนมีสีหน้าค่อนไปทางลำบากใจ คิ้วทั้งสองขมวดเล้กน้อยแต่ก็ไม่อยากเอ่ยอะไรที่เป็นการริดรอนความปรารถนาดีของอีกฝ่าย มือคุ่เรียวป่ายปัดเบาๆ ให้ยกอ่างน้ำร้อนเข้ามา ทว่ายังไม่ทันที่จะพับขากางเกงขึ้นแล้วนำเท้าที่ปวดลงแช่ก็มีเสียงทุ้มขัดขึ้นเสียก่อน

           “จริงอยู่ว่าปวดบวมในระยะแรกสามารถใช้ความร้อนช่วยบรรเทา แต่นายของพวกเจ้ามีการอักเสบและเส้นเอ็นบาดเจ็บร่วมด้วยมาหลายวันแล้ว ใช้น้ำร้อน มีแต่จะยิ่งแย่ลง จำต้องใช้ความเย็นประคบและรักษาประคองอาการ”

           “ท่านอาจารย์!!” จิ่วชุนน้อยที่เมื่อคืนก็มาฟุ่บนอนข้างๆ พี่ชายเสิ่นได้ยินเสียงคุ้นเคยจึงวิ่งออกไปทบจะในทันที

           เขากลับมาแล้วสินะ.. โม่เสวียนก้มหน้างุดไม่ยอมหันไปทางต้นเสียง อีกฝ่ายกลับจากลั่วหยางช้ากว่าตนหนึ่งคืน ทว่าเรื่องเตรียมการรักษษยังได้นำเอาน้ำแข็งจากในเมืองหลวงมาด้วยอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ร่างสูงเปลีย่นอาภรณ์เป็นสีฟ้าขาวเดินลายเกลียวคลื่นอย่างมีนัยยะ ตีให้ตายโม่เสวียนก็ไม่มีทางเอ่ยถามหรอกว่าทำไมเขาถึงแต่งตัวแบบนี้

           มู่ชุนที่สงสัยในการรักษาเป็นทุนเดิมก็โพล่งออกมาแทบจะในทันที “ช้าก่อน ท่าจะรักษาต่ออีกหรือ หากยังรักษาต่อทว่าอาการของนายท่านพวกเรายังไม่ดีขึ้นจะรับผิดชอบอย่างไร”

           “เอาหลักเกณฑ์ใดมาวัดกันว่าข้ารักษาไม่ดีขึ้น? ไม่ตัดขาเขาทิ้งนับว่าเยี่ยมแล้ว”

           “นี่เจ้า! จะพูดจาล่วงเกินนายท่านเช่นนี้ไม่กลัวพวกเราเอาเรื่องรึ” อีกคนหัวร้อนอยุ่ก่อนขณะที่หมอจำเป็นตอบอย่างเย็นชาไม่แยแส จิ่วชุนน้อยรุ้สึกสับสนยิ่งนัก ในเมื่ออาจารย์ตนก็เอาใจใส่รักษาแต่ทำไมอาการของท่านพี่เสิ่นยังไม่หายดีอีก

           “แค่กๆๆ” แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีใครรุ้ดีไปกว่าโม่เสวียน คนขาเป๋ส่งสัญญษณให้ฟางอี้รีบหยุดมุ่ชุน อธิบายออกมาด้วยวาจาที่เลี่ยงเคราะห์ อีกนัยก็สร้างความเชื่อใหม่ๆ ไปด้วยเสียเลย

           “มู่ชุน เจ้าอย่าได้ตำหนิผู้อื่นที่เขามีใจช่วยเหลือเลย ให้ตำหนิที่ตัวขเาเถอะ โรคนั้นมีหลากหลายแต่ก็ใช่ว่าแต่ละรายเป็นแล้วจะมีอาการเมือนกันรักษาได้ด้วยวิธีเดียวกันเสียทั้งหมด มีปัจจัยหลายด้านที่แพทย์จำต้องวิเคราะห์ร่วม อาหาร โรคประจำตัว แม้แต่สภาพอากาศเองก็มีผล”


          “....” ทันทีที่ประโยคของคนบนตั่งกล่าวออกมาจนจบบุรุษชุดขาวนั้นก็จับจ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาอ่านยาก

           “แต่ว่า.. ถึงอย่างไรอาการของท่านก็ไมไ่ด้ดีขึ้น มิสู้ข้าไปตามหมอในเมืองมาช่วยดู..”

           มู่ชุนจนแล้วจนรอดก็ยังคงหัวแข็ง ท้ายสุดจุงถูกกระทบเข้าด้วยเหตุผลอีกหนึ่งคำ “ข้ารุ้ว่าเจ้าห่วงใยในอาการของข้า แต่เชื่อเถิด เวลาแร้นแค้นเช่นนี้แม้แต่หมอในเมืองก็ใช่ว่าจะมีฝีมือดี คนที่พอจะรักษาได้ล้วนถูกชนชั้นสูงเชิญไปจนหมดแล้ว ดูอย่างชาวบ้านเหล่านี้สิ โชคดีแค่ไหนถึงได้คุณชายผู้นี้คอยช่วยเหลือ.. ข้าเองก็ไม่ต่างจากพวกเขาเช่นกัน”

           เมื่อผู้เป้นนายพูดถึงขนาดนี้ผู้ติดตามทั้งสามก็ทำได้เพียงยอมรับ จะชาวบ้านหรือคุณชายต่างก็เป็นชีวิตหนึ่งเหมือนกัน น้ำใจของคุณชายรวมไปถึงความเชื่อมั่นในการรักษาที่มีต่อบุรุษชุดขาวเกรงว่าเป็นิส่งที่ทั้งสามไม่อาจโต้แย้งได้จึงล่าถอยไปตามระเบียบ

           “อันที่จริง ระยะนี้ก็รุ้สึกทุเลาลงแล้ว ไม่เกินสองวันข้าคงกลับมาเดินเหินตามปกติ เอานี่ไปแบ่งกันดื่มให้คลายความกังวลใจเถอะ” อีกทางหนึ่งโม่เสวียนยื่นหญ้าน้ำหนิวเอ้อเฉาส่งให้จวี้ซิน ปล่อยพวกเขาไปสงบสติอารมณ์แล้วตนจะได้มีเวลารับอาหารเช้าเสียที

           พร้อมกันกับที่ทั้งสามจากไปฝั่งของที่พักก็เงียบสงัดลง สายตาคู่คมที่ตจับจ้องบัณฑิตหน้ามนนั้นไม่มีที่ท่าจะยอมผ่อนคลาย มือของเขายื่นมาทำเอาต้องรีบหดขากลับ แต่เมื่อเห็นได้ว่าอีกฝ่ายจะใส่ยาพันผ้าใหม่ก็ยอมร่วมมือแต่โดยดี

           “หืม.. ทำไมบวมขึ้นกว่าวันก่อนอีกล่ะฮะ” จิ่วชุนเองก็เป็นอีกรายที่ติดตามอาการอย่างใกล้ชิดเพื่อเรียนรุ้ แม้วิชาแพทย์ของอาจารย์จะเป็นิสง่ที่เขาเรียนไม่เข้าหัวนักก็ตาม

           “ระหว่างนี้เจ้าใช้ขาบ่อยสินะ ไม่อยากเก็บขาเอาไว้เดินแล้วรึไง เมื่อคืนจิ่วชุนว่าเจ้ากลับดึก ทำไมถึงไม่อยู่พักให้ดีออกไปทำอะไรอีก” น้ำเสียงเย็นชาย่อมไม่พ้นบุรุษชุดสีสว่าง โม่เสวียนคิดหาทางเอาตัวรอดคิดไปคิดมาจึงคว้าเอากล่องขนมบัวหิมะขึ้นมาแก้ต่าง

           “ของนี่.. มีคนฝากมาให้ มอบให้ท่านนั่นล่ะ”

           คิ้วเข้มขมวดมองกล่องขนมในมือของคุณชายเสิ่น คล้ายยังไม่ค่อยเชื่อนัก “ข้าไม่รับของจากคนแปลกหน้า นำกลับไปซะ”

           “แค่ก.. แน่ใจหรือ เป็นนาง.. ทำด้วยตนเอง ฝากมาให้ท่าน บอกว่าตอบแทนเรื่องเมื่อคืน”

           “เจ้าพูดจา..” คำว่าเหลวไหลยังไม่ทันหลุดออกจากปากของหลิวซีเยี่ยน พลันนึกขึ้นได้ว่า ‘นาง’ ในประโยคเมื่อครุ่นั้นจะเป้นใครไปได้อีกหากมิใช่สตรีที่ร่วมเทศกาลกับตนเมื่อคืน มือหนาจากที่กำแน่นอยู่ก็คลายลงเข้าไปรับกล่องขนมมาโดยไม่พูดอะไร ท่าทีของเขานิ่งมาก มีเพียงแววตาที่อ่อนลง “เข้าใจแล้ว นางคงติดธุระมาด้วยตัวเองไม่ได้สินะ”

           “นั่นไร ขนมหรอฮะ พี่เสิ่นๆ ไม่มีของจิ่วชุนบ้างหรอ!!”

           เด็กน้อยกบัขนมเ)็นของุ่กัน โม่เสวียนทราบดีว่าจะต้องมีมารน้อยจอมตะกละจึงเตรียมอีกกล่องเล็กมาส่งให้เขา “แน่นอนว่าไม่ลืมจิ่วชุนหรอก อันีน้ของเจ้า กินแล้วอย่าลืมแปรงฟันนะ”
            
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦


(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+35 มอบขนมบัวหิมะจากสาวน้ยอคนนั้น
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
+?? อิเว้นท์รั้งตัวคนป่วย
รวม +75+??
++++++
(จิ่วชุน ☻ 215)
+35 มอบ ขนมบัวหิมะ
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย
+25 สอนความรู้หัวใจของการรักษา
+5 นักษัตรเดียวกัน
+20  ธาตุทองหนุนดิน
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +105
++++++
(จวี้ ซิน H-002)
+35 มอบหญ้าน้ำหนิวเอ้อเฉา
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+ 10 มาร พบ คลั่ง
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +65
++++++

+23
+25
(ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
x2.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (ไร้ศาสนา-มู่ชุน)
+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x2 ความศรัทธา ซินแสนอกรีต
x2 ความศรัทธา VIP



@Watcher
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-13 23:53:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WuMan เมื่อ 2022-8-17 21:49

[โคมพิสดาร ขูดรีดอั่งเปา]
วิถีศาสดาโฉมใหม่
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลสร้างความเชื่อ-
โรลเชคชื่อวันที่ 13 สัปดาห์ที่ 5
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
            ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์หลังจากขาหายดีแล้วก็ได้แต่ปลีกตัวไปสงบจิตสงบใจ ไม่อยากเชื่อว่าวันนี้เท้าของเขาก็นำตนมายังป่าไผ่นอกเมืองอีกครั้ง ณ ที่เก่าเวลาเดิม นอกเมืองซินเยว่เหล่าผู้คนที่ประสบภัยนั้นยังหนาแน่นตามซุ้มพักพิงชั่วคราวไม่ต่างจากวันอื่น เพียงแต่โม่เสวียนรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งที่แปลกไป เหล่าชาวบ้านและผู้สัญจรไปออรวมกัน ยังจุดห้างร้านสร้างใหม่

            ด้วยเป็นคนช่างสังเกตและไม่ค่อยจะปล่อยให้เรื่องที่ไม่รุ้อยู่กวนใจได้นานนัก ริมฝีปากสีอ่อนขยับถามท่านลุงที่พึ่งเดินสวนกลับมาจากอีกฝั่ง “ช้าก่อนท่านลุงๆ ทางด้านนั้นมีเรื่องอะไรหรือ?”  

            “อ้อ.. คุณชายรูปงามเห็นว่าวันนี้เป็นวันมงคล ฮ่าๆ พวกเราเลยได้รับแจกปัจจัยช่วยเหลือเอาไว้ตั้งตัวน่ะ”

            ชายวัยกลางคนยิ้มแย้มแจ่มใสวันนี้เขามีโชคโดยแท้ ในเมื่ออารมณ์ดีแล้วก็ไม่ลังเลที่จะแบ่งลาภให้คนมาใหม่จึงชี้ไปยั่งซุ้มที่มีการแจกของ แน่นอนว่าโม่เสวียนย่อมไม่ทรายเห็นเพียงคนหน้าใหม่สองสามรายยืนประกาศอยู่

            “เชิญๆ ทุกท่านเข้ามาต่อแถว ไม่ต้องแย่งกัน นายท่านของข้าเตรียมไว้ให้สำหรับทุกคน วันนี้วันมงคล มารับของแจกจ่ายเพื่อใช้ตั้งตัวในอนาคต”

            โม่เสวียนยืนพิจารณาอยู่ด้านข้างลองให้ฟางอี้เข้าไปตรวจสอบดูก็ได้ความตามที่ชาวบ้านพูดกัน ทันใดนั้นหางตาพลันเหลือบไปเห็นเสีย่วข่ากระโดดออกจากย่ามของเขาวิ่งหายลับไปในฝูชน ด้วยเกรงว่ามันจะพลัดหลงหายจึงเร่งรุดตามไปเสียแต่เนิ่นๆ เขาหลบหลีกการชนชาวบ้านจนกระทั่งพบหางสีดำนุ่มนิ่มกวัดแกว่งอยุ่ในอ้อมแขนของเด็กน้อย

            “อ้าว ท่านพี่เสิ่นกลับมาแล้วหรอฮะ พอดีเลย วันนี้ท่านอาจารย์เอาของมาแจกทุกคนด้วยล่ะ”

            “จิ่วชุน.. อย่าพูดมาก” ดังที่คิดว่าถ้าเจอเด็กน้อยย่อมต้องเจออีกรายด้วย หลังรินชาปี้หลัวชุนเตรียมไว้ยกนำไปพร้อมกันให้กับอีกฝ่ายโม่เสวียนตรงเข้าไปทักทายทั้งสองเก็บเอาคำถามกลืนลงท้องแม้ที่ว่า ตัง้นานเป็นเดือนทำไมพวกท่านยังปักหลักอยู่ที่ป่าไผ่แห่งนี้กันอีก

            “สวัสดีคุณชาย.. สวัสดีจิ่วชุนน้อย เราพบกันอีกแล้ว”

            “หลิว.. ข้าแซ่หลิว” คนชุดขาวลุกออกจากตั่งคล้ายรุ้ว่าที่ผ่านมาบัณฑิตหนุ่มหน้าหวานไม่ยอมถามไถ่ ยิ่งหลีกเลี่ยงยิ่งส่อแววพิรุธคราวนี้จึงแจ้งให้ชัดเจนเสียเลย “หลิวช่างสวี่”

            “เป็นเกียรติที่ได้ทราบนามคุณชายหลิว ข้าเสิ่นตี้จิง ขออภัยที่ก่อนหน้านี้มิได้แนะนำอย่างเป็นทางการ”

            “ข้าไม่ถือสา” ร่างสูงโบกมือเชิญให้อีกฝ่ายไปทำธุระต่อโดยมีจิ่วชุนไปเป็นเพื่อน

            “พี่เสิ่นๆ หลังท่านหายไปอาจารย์ดูเงียบลงนะฮะ ท่านมาบ่อยๆ ไม่ได้หรอ”

            เด็กย่อมไร้เดียงสาโม่เสวียนจึงเพียงยกยิ้มอย่างเอ็นดู พวกเขาต่างก็เป็นสองคนบนเส้นขนานเดิมก็ไม่มีชะตาที่จะได้พบพานอยุ่แล้ว ตนไม่กล้าโลภมาก เก็บคนงามเอาไว้เสมือนดวงจันทร์เพ็ญในคืนที่งดงาม เขาถือโอกาสนี้เกลี้ยกล่อมสอนเด็กน้อยถึงความเชื่อที่จะเป็นประโยชน์ต่ออีกฝ่ายในอนาคต “จิ่วชุนรุ้รึไม่ว่าเด็กน้อยกับผู้ใหญ่แตกต่างกันอย่างไร”

            “อ่า.. ผู้ใหญ่เกิดก่อนมั้งฮะ?” ก็ไม่ผิด และไม่ถูก หันไปมองอาจารย์แล้วก็เข้าใจทำไมศิษย์ถึงปากแจ๋วแบบนี้

            “จริงส่วนหนึ่ง แต่สิ่งที่แยกวัยเยาว์ออกจากการเติบโต นั่นคือทุกคนเมื่อเติบโตขึ้นจะมีหน้าที่และภาระที่ต้องแบกไว้บนบ่า ไม่สามารถเที่ยวเล่นได้ตามใจ เวลาส่วนตัวที่มีก็น้อยลงไปด้วย บางครั้งแม้การตัดสินใจที่ง่ายดายยังต้องคิดให้รอบคอบ การที่เราต้องรับทุกผลกระทบที่ตามมาจากการตัดสินใจของตนเงอนั้น เรียกว่าความรับผิดชอบ อาจารย์ของเจ้าก็ใช่ ข้าเองก็ไม่ต่างกัน”

            จิ่วชุนแม้จะหัวใจ แต่สำหรับอายุเพียงห้าหนาวเขาฟังคำของพี่เสิ่นได้เข้าใจครึ่ง ไม่เข้าใจครึ่ง เอาแต่พยักหน้าแล้วถามต่อ “เราสามารถยกความรับผิดชอบนี้ให้คนอื่นได้ไหมฮะ จิ่วชุนยังอยากเล่นต่ออยู่เลย”

            โม่เสวียนลูบกลุ่มผมของอีกฝ่ายแววตาคุ่ครามทอประกายเมตตาและสะท้อนใจ ตัวเขาเองในวัยหน้าหนาว เสมือนลุกนกที่ขนยังไม่ขึ้นนั้น.. แท้จริงแบกรับทั้งความปรารถนาของบุพการีและสถานะของพี่ชายผู้วายชนม์จนแผ่นหลังเล็กๆ แทบจะแตกสลาย ถึงอย่างนัน้ตนก็ไม่อยากให้เด็กน้อยคิดว่าโลกใบนี้มันโหดร้าย

            “ทำได้ แต่ไม่ควร… จิ่วชุน สักวันหนึ่งเมื่อวันหนึ่งเจ้ามีสิ่งที่อยากปกป้องก็จะเข้าใจความหมายที่ข้าบอกในวันนี้เอง และเพื่อการนั้น ยังมีอีกหลายเรื่องให้เจ้าหนูช่างถามอย่างเจ้าต้องเรียนรู้อีกมาก”

            เขาปรารถนาดีต่อเด็กคนนี้ด้วยใจจริง เมื่อจ้องเข้าไปในดวงตากลมใสอันเดียงสาก็เกิดความรุ้สึกที่ว่าโลกนี้สามารถเปลีย่นแปลงได้ขอเพียงทุกคนร่วมใจ “หากเจ้ามีศรัทธาในความรู้ก็จะสนุกสนานไปกับการเรียนรุ้และเติบโตอย่างค่อยเป็นค่อยไป ความขยันหมั่นเพียรจะในเวลานี้ หรือในอนาคต ล้วนมีผลลัทธ์ที่รออยู่ หากจิ่วชุนเชื่อในตัวข้าล่ะก็… ข้าสามารถสอนเกี่ยวกับศาสตร์และศิลป์ของเจียหลุนชางเพื่อพัฒนาตัวเจ้าได้นะ”

            “เจียหลุนชาง.. คืออะไรหรอฮะ”

            โม่เสวียนจูงมือเด็กน้อยไปทางซุม้ของแจก หลังจากลงชื่อแล้วก็อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาบนตัก เขาให้หางอี้เก็บของแจกจากคุณชายหลิวไว้ข้างๆ เริ่มสอนความเชื่อนี้แก่เด็กน้อยและลุกหลานเหล่าชาวบ้านไปพร้อมๆ กัน

            “เจียหลุนชาง ก็คือธรมชาติ ความความรุ้ทั้งในรูปธรรมและนามธรรม จับต้องได้ จับต้องมิได้ มนุษย์เรานับแต่อดีตเป็นผู้ไม่รู้มีสติปัญญาต่างจากเดรัจฉานไม่มาก ต่อมาเมื่อมีการเข้าสังคมหมู่มาก สังเกตุ วิเคราะห์ เริ่มแยกแยะถูกผิดเป็น ก็สร้างอารยธรรมขึ้นมาด้วยมันสมองและสองมือ เจียหลุนชางยกย่องการกระทำเหล่านี้ว่าเป็นการวิวัฒธิ์สู่สิ่งใหม่ เพื่อความเจริญและผาสุขของทุกคน”

แบบฟอร์มรับของแจกวันพระ
ชื่อสกุลตามหนังสือเดินทางที่ออกโดยทางการ: เสิ่น โม่เสวียน
รายการวัตถุดิบอาหารและเครื่องดื่มที่ขอรับ: ปลาหิมะ(ม่วง)/สุรานารีแดง
รายการแร่: แร่เงิน
จุดประสงค์การรับของที่จะนำไปใช้งาน: สร้างอาวุธในอนาคต
ลายเช็นประทับลายนิ้วมือ: โม่เสวียนคนคูล
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
ใช้ 500 ศรัทธา ชักชวนจิ่วชุน เปลี่ยนศาสนา-เจียหลุนชาง
-ศรัทธา-


(เลื่อมใสศรัทธา)
+3 Point จากการโรลทำงาน
(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย
+2 Point จากโรลการต่อสู้ประลองกับขุนพล -เลื่อมใสศรัทธา
+2 Point จากโรลการต่อสู้ -ทะเยอทะยาน
+5 Point จากการโรลต่อสู้ -อัจฉริยะ
+3 Point ทุกครัั้งที่โรลต่อสู้ผ่านระบบ -หูดี
(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น
(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+35 มอบชาปี้หลัวชุน
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +75

+23
+25
(ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
(นักวิชาการ)
+15% เมื่อโรลเพลย์เก็บเกี่ยวทรัพยากร หรือ เพิ่มประชากร
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวดี x1 +10 คุณธรรม
+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x4 ความศรัทธา เจ้าลัทธิ
x2 ความศรัทธา VIP

@Watcher


←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-14 23:59:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WuMan เมื่อ 2022-8-18 23:46

รูปปั้นประหลาด
-โรลสานสัมพันธ์-
-โรลสร้างความเชื่อ&ชวนเปลี่ยนศาสนา-
โรลเชคชื่อวันที่ 14 สัปดาห์ที่ 5
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

            บุรุษร่างเพรียวใช้เวลาตลอดทั้งวันเพื่อเผยแพร่ความเชื่อของลัทธิแห่งปราชญ์แนวใหม่ให้แก่เด็กๆ การอธิบายของเขามีเหตุมีผล เมื่อมองทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน แม้แต่ผู้ต่ำต้อยยังรุ้สึกถึงคุณค่าในตนเองขณะที่ผู้มีอันจะกินก็เกิดความรุ้สึกห่วงใยต่อเพื่อนร่วมโลกมากขึ้น จวี้ซินและฟางอี้รับฟังพลางๆ เข้าไปช่วยแจกจ่ายอาหารแก่ชาวบ้านทั้งห้าพันชีวิต

            “ดังที่ข้าได้กล่าวไป.. สติปัญญาและความรู้คือสิ่งที่จะช่วยให้พงกเจ้ารอดพ้นจากวิกฤตเป็นตายได้ ผู้ที่มีพรสวรรค์อาจใช้เวลาน้อยกว่าผู้อื่นในการแก้ไขปัญหา ถึงอย่างนั้นด้วยกำลังของคนเพียงคนเดียวย่อมไม่เพียงพอที่จะขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”

            “คุณชาย อย่าหาว่าข้าอย่างนั้นอย่างนี้เลย เพียงแต่ชาวบ้านอย่างเราๆ ไร้อำนาจ ไร้บารมี จะทำประโยชน์อะไรได้” อดีตนักเลงเก่าที่ครอบครัวถูกโจรโพกผ้าเหลืองพรากไปหมดเอ่ยขัดขึ้น

            “ปฐมกษัตริย์ฮันเกาจู่เองแต่เดิมเป็นเพียงคนขายเนื้อ เพราะมองตรงไปข้างหน้า อาศัยโอกาสที่สร้างขึ้นด้วยสองมือจึงสร้างราชวงศ์ฮั่น จอมทัพเว่ยชิงในสมัยฮั่นอู่ตี้เล่า?ใยมิใช่คนเลี้ยงม้า หวงโฮ่วในรัชกาลเดียวกันพี่สาวของเขาก็เป็นเพียงหญิงชาวบ้านที่กลายเป็นนางรำ”

            โม่เสวียนนั้นเข้าใจถึงเจตนาของอีกฝ่ายมิได้ตีรวนน้ำให้ขุ่น แต่ถามเพราะต้องการคำตอบจึงอธิบายด้วยความเมตตา “ประวัติศาสตร์มีให้เรียนรุ้แล้วว่าชาติกำเนิดไม่อาจเป็นตัวกำหนดชะตาชีวิตของมนุษย์ ขอเพียงมีสามสิ่ง สามารถ โอกาส โชคช่วย แม้มังกรผู้เป็นเจ้าจมุทรก็อาจพ่ายให้แก่งูดินเจ้าที่”

            เขาใช้ประวัติศาสตร์ที่ทุกคนรู้กันดีอยู่แล้วมาหักล้างความเชื่อเดิมๆ ของการเป็นทาสไพร่ ถ้อยคำของบุรุษสกุลเสิ่นอธิบายเรียบเรียงอย่างเข้าใจง่าย สร้างความคล้อยตามของเหล่าชาวบ้านด้วยไมไ่ด้ไปขัดแย้งกับสิง่ที่พวกเขาโดนฝังหัวมากนัก จิ่วชุนฟังพลางนึกขึ้นได้ว่าเขาเตรียมของิส่งนึงเอาไว้ให้ท่านพี่เสิ่น

            “พี่เสิ่นๆ อันนี้ จิ่วชุนทำให้ท่าน.. มันจะคอยคุ้มครอง่ทานเวลาออกเดินทาง”

            บนตักของโม่เสวียนจึงปรากฎตุ๊กตาดินเผารุปนกเฟิ่งขึ้นบนตัก แม้ความปราณีตไม่เท่าช่างฝีมือแต่ก็พอดูออกว่ามันคืออะไร มือเรียวประคองขึ้นมาวางด้านข้าง ลูบศรีษะเด็กน้อยยิ้มรับอย่างอ่อนโยน “ลำบากจิ่วชุนแล้ว ข้าชอบมากจะเก็บไว้อย่างดี ขอบคุณนะ”

            จิ่วชุนบิดตัวอายด้วยไม่ค่อยได้มอบของขวัญให้ใครบ่อยนัก เด็กน้อยกระโดดลงจากตักแล้ววิ่งดุ่มๆ ออกไปแก้เขิน สวนกับอาจารย์ของเขาที่ยืนกอดออกพิงต้นไผ่ฟังการปราศัยของบุรุษหน้าหวานจนจบพอดี

            “หากทำธุระเสร็จข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า.. มาทางนี้”

             คุณชายหลิวนำมือไพ่หลังเดินนำเข้าไปยังส่วนลึกของป่าไผ่ เมื่อเห็นดังัน้นจึงไม่มีใครกล้ารั้งตัวบัณฑิตหนุ่มแซ่เสิ่นอีก เขายังมือขึ้นลูบแก้มเล้กน้อยอย่างจนใจก่อนจะออกเดินตามร่างสูงไปอีกราย

            “เรียกหาข้ามีเรื่องใดหรือ?”

            “จะพบ ‘นาง’ ได้ที่ไหน” คำถามฉับพลันราวกับว่าผู้ฟังต้องเข้าใจเองว่าบุรุษรุปหยกหมายถึง ‘นาง’ คนไหน

            “ข้าตอบไม่ได้” อยู่กับเขามาหลายวันในที่สุดโม่เสวียนก็พบว่าตนมีวิธีหลบเลี่ยงใบหน้าทรงสเน่ห์นี้แล้ว สามารถดึงให้การเต้นของหัวใจกลับเป็นปกติ ลมหายใจสม่ำเสมอแทบไร้พิรุธ

            “ตอบไม่ได้ หรือเจ้าไม่อยากตอบกันแน่.. เอาเถอะ ในเมื่อนางห้าไม่ให้ข้าตามหาหรือสืบข่าว อย่างน้อยช่วยข้านำข้อความนัดหมายไปแจ้งกับอีกฝ่ายคงได้กระมั้ง?”

            การปฎิเสธของคุณชายเสิ่นผู้เป็นพี่ชายของนางอยู่ในการคาดเดาของซีเยี่ยนอยู่แล้ว แม้จะเป็นแบบนั้นก็อดพูดว่าเสียดายได้ไม่เต็มปาก หลายวันมานี้เขายังคงนึกถึงเสียงของหยกพกยามที่นางเดินชมเทศกาลอยู่ข้างๆ แว่วอยู่ข้างหูในยามหลับใหล คิดเร่งการพบปะคัร้งหน้าให้ใกล้เข้ามาเร็วที่สุด

           โม่เสวียนผู้กุมความลับไว้มากมายเก็บซ่อนอาการตระหนก หลังได้ฟังว่าทางนัน้ต้องการนัดหมายกับ ‘อู้ม่าน’ อีกครั้ง ก็คิดจะบ่ายเบี่ยงไว้ก่อน ตนจะทิ่งร่องรอยเอาไว้มากเกินพอดีอาจเกิดผลตามมาได้


            “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ท่านต้องทราบเสียก่อน นางมีความเชื่ออันพิเศษ อาจจะต่างจากสิง่ที่ท่านยึดถือมาตลอด เหมือนกันกับข้า.. นางศรัทธาใน ‘เจียหลุนชาง’ ท่านเองก็ได้ฟังเกี่ยวกับลัทธินี้ไปแล้วใช้รึไม่”

            โม่เสวียนรินชาโม่ลี่ฮวาแล้วจึงตอบ หลิวซีเยี่ยนทราบที่อีกฝ่ายกล่าวไม่ผิด คุณชายหลิวได้ยินทั้งหมดเหมือนกับที่จิ่วชุนได้ยิน พอมาลองคิดว่าหญิงสาวในเทศกาลซีซีเต้มไปด้วยความลึกลับทั้งยังเฉลียวฉลาด เหตุผลที่นางมีหัวคิดก้าวหน้าก็ดูจะลงตัวขึ้นมา “ใช่ แต่เรื่องที่ข้าจะพบนางกับความเชื่อนี้เกี่ยวข้องกันจุดใดรึ?”

            “ผู้ที่ท่านได้พบ สถานะของนางค่อนข้าง ‘พิเศษ’ ต้องการกำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งพอเพื่อประคับประคอง หากคิดจริงจังขึ้นมาล่ะก็ขอแนะนำท่านตามตรง ต่างความเชื่อแล้วยิ่งฝืนดันทุรัง จะเป็นการทำร้ายทั้งนางและตัวท่านเอง” ถ้อยคำนี้ของโม่เสวียนมิได้เจตนาเพื่อล่อหลอกแต่อย่างไร นี่คือคำเตือนทั้งต่อตัวเขาและตัวของอีกฝ่าย เส้นทางของเจ้าวลัทธินั้นเดินยาก ย่อมดีกว่าถ้าสามารถหาคนข้างกายที่เป็นแรงหนุนมีใช่แรงต้าน

            จะว่าเขาใจดำมิได้ ในเมื่อต่ายฝ่ายต่างมีคนเบื้องหลังที่ต้องปกป้องดูแล

            “..........” คุณชายชุดขาวนิ่งเงียบไปหรุบสายตาลงเพื่อใช้ความคิด เนิ่นนานทีเดียวเสียงทุ้มจึงเอ่ยถาม “ถูกและผิดคืออะไร, พระเจ้าสูงสุดคือใคร, สังหารคนผิดรึไม่, แนวคิดและจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจียหลุนชางคือ?”

            เนตรคู่ครามหยีลงด้วยแววสุขุม เขาบรรจงจิงน้ำชาหอมกรุ่นแล้วตอบทีละข้อ

            “ถูกและผิดอยู่ที่เจตนา ผลลัทธ์คือตัวตัดสินโทษทัณฑ์ เจตนาคือตัวกำหนดทิศทางที่ควรเป็น ผู้กลับใจได้รับโอกาส ผู้บริสุทธิ์ต้องได้รับความชอบธรรม, ปาติหาริย์สร้างได้ด้วยน้ำมือมนุษย์ไม่หวังพึ่งพาพระเจ้าก่อนทุ่มเทด้วยตนเอง, เจตนาของการสังหารขึ้นอยู่กับความชอบธรรม ถูก-ผิด ขึ้นอยู่กับตัวคนผู้นั้น, เจียหลุนชางปรารถนายกระดับจิตวิญญาณของมนุษย์เพื่อสร้างโลกแห่งเสรีภาพ ภารดรภาพ และความเจริญรุ่งเรืองอย่างมั่นคง”      

♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

ใช้ 500 ศรัทธา ชักชวนหลิวซีเยี่ยน เปลี่ยนศาสนา-เจียหลุนชาง

ผลโต้วาที ชนะ

(เลื่อมใสศรัทธา)
+3 Point จากการโรลทำงาน
(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+35 มอบชาโม่ลี่ฮวา
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
รวม +75

+23
+25
(ทะเยอทะยาน)
+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)
(นักวิชาการ)
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวคลั่ง x1 +30 โหด
หัวมารพบหัวดี x1 +10 คุณธรรม

+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x4 ความศรัทธา เจ้าลัทธิ
x2 ความศรัทธา VIP



@Watcher
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1

6

กระทู้

256

ตอบกลับ

3 หมื่น

เครดิต

ขุนพลเหล็ก/นักเจรจา

เครดิต
31604

นักบริหารผู้ควบคุมดูแลผู้กล้าผู้น่าเคารพนับถือสถาปนิกใบอนุญาตเข้าเมือง(เสิ่น)นักวิชาการนักวางแผน

STR
200+117
INT
203+72
POL
203+18
LEA
200+0
CHA
200+5
VIT
200+66
หลิว ซีเยี่ยน
เลเวล 1
คุณธรรม
9464
ความชั่ว
8467
ความโหด
23181
โพสต์ 2022-7-18 00:00:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลุมพรางบ่วงเล่ห์
-นัดหมายขายอ้อย-
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦
            ควไ่มีใครทำเวลาได้ดีไปกว่าคนชุดครามที่แล่นจากฉางอันกลับซินเดี่ยวด้วยเวลาไม่ถึงสามวัน เปลีย่นม้าไปแล้วสองตัว ผู้ติดตามที่รั้งท้ายก็ให้ไปเจอกันยังเฉินหลิวลดเลี่ยงการสูญเสียเวลาโดยใช่เหตุ เสิ่นโม่เสวียนเห็นแนวป่าไผ่อันคุ้นตาในย่ำเย็นของคืนวันที่สาม ในที่สุดเขาก็ลงจากอานม้าในสภาพอิดโรยแต่ก็ยังคงฝืนยิ้ม

            “นายท่านระวังขอรับ!!”

            ให้ตายเถอะ… เร่งเสียจนก้าวเดียวลงพื้นเซแถ่ดๆ ไปทั้งตัว ดีว่ามีฟางอี้ช่วยรั้งแขนไว้ก่อนที่ใบหน้าหวานใสจะคะมำลงพื้น

            “ข้าไม่เป็นไร.. เร่งเดินทางติดต่อกันหลายวันคงจะเพลีย เจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถอะ ธุระที่ว่าใช้เวลาไม่นาน” คนปากแข็งยังคงไว้มาด หลังอาการเซเพียงพริบตามือทั้งสองกลับมาจัดเสื้อผ้าที่ยับย่ยจากการควบม้าให้เข้าที่เข้าทาง

            ยามที่เดินเข้าไปด้านในป่าไผ่ก็ได้รับแจ้งจากบริวารของคุณชายหลิวว่าอีกฝ่ายกำลังรอเขาอยู่อีกที่หนึ่ง ให้ตามแสงเทียนไปก็จะพบตัวคนเอง แรกเริ่มเดิมทีมองหาก็ไม่เห็นว่าแสงเทียนนั้นอยู่ไหน จนกระทั่งพบว่าด้านในป่าไผ่ไกลๆ มีแสงสว่างหลายกลุ่มจึงถอนหายใจกับความขี้เล่นของชายผู้นั้น

            “หวังว่าไม่ได้เตรียมอะไรเอาไว้แกล้งคนอีกนะ..” โม่เสวียนโบกมือให้คนอื่นๆ ไปพัก ขณะที่ตัวเขาเดินเข้าป่าไปตามลำพัง เสียงของรองเท้าหนังหุ้มข้อเหยียบย่ำลงบนใบไผ่ เสียงของใบไม้ที่ถูกบดสลายไม่ไพเราะเท่าเสียงเรียกของคนที่รออยู่อีกฝั่ง

            “เจ้ามาแล้วหรือ? ทางนี้.. น้ำกำลังร้อนได้ที่” น้ำ? เขาพูดถึงอะไรกัน

            ความสงสัยของคนเนตรครามได้รับการเฉลยเมื่อก้าวเข้ามายังจุดที่คุณชายหลิวกำลังรื่นรมย์อยู่ ท่ามกลางควันร้อนลอยกรุ่นเสียงน้ำกระเพื่อมคล้ายได้ยินคล้ายมิได้ยิน ชายแขนเสื้อที่ชุ่มไปด้วยละอองชื้นเชื้อเชิญให้ผู้มาใหม่ร่วมมาผ่อนคลายด้วยกัน

            “แปลกใจหรือ? เจ้ายังจำหลุมลึกในครั้งนั้นที่เราตกลงมาด้วยกันได้ไหม? ครั้งล่าสุดที่ข้าเห็นคนมากลบฝังก็รุ้สึกผิดปกติ  พอลองขุดลงไปอีกไม่มากก็เจอตาน้ำพุร้อนเข้าพอดี ฮะๆ นี่คงเป็นสาเหตุว่าทำไมจึงเกิดโพรงในป่าไผ่”

            “.....อ้อ… คงเป็นเพราะแรงดันของน้ำสินะ เชิญท่านตามสบายเถอะ ข้าพึ่งเดินทางมายังรุ้สึกร้อนๆ อยู่” สมองของบัณฑิตหน้ามนขาวโล่งไปแล้ว ตั้งแต่เขาบังเอิญเห็นอีกฝ่ายในสภาพที่ไม่เรียบร้อย สาบเสื้อที่ใส่เหมือนใส่ทั้งบางและชื้นจนแนบลู่ลำตัวแกร่ง เส้นสายของกล้ามเนื้อที่เรียงตัวเป็นระเบียบไปสะกิดบางอย่างในหัวจนระเบิดตูม โม่เสวียนก้าวขาไม่ออกอย่างไรก็มไ่ยอมก้าวเข้าไป

            “ลงมาสิ น้ำร้อนยิ่งช่วยในการไหลเวียนของเลือดลม” ไม่.. บอกแล้วว่าให้ตายยังไงก็จะไม่ก้าวเข้าไปตรงนั้นเด็ดขาด!

            “ท่านนัดข้ามาที่นี่ทำไมหรือ”

            แทนที่จะตอบหลิวซีเยี่ยนกลับปิดดวงตาลงเอนพิงโขดหินที่ให้คนมาจัดเรียงไว้รอบบ่อน้ำพุร้อนเร้นลับเสียดื้อๆ “ข้ารึชวนเข้ามาแบ่งปันเช่นมิตรสหาย ไม่อยากลงมาก็รอจนกว่าข้าจะตื่นสักงีบแล้วกัน”

            “นี่ท่าน!!” พ่นลมออกจมุก แม้แต่โม่เสวียนเองก็คงไม่รุ้ว่าขเาที่ชอบวางมาดไม่ต่างกับอีกฝ่ายดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากเมื่อเจอคู่ปรับถูกมวย หลังกลอกตาอย่างใช้ความคิด ร่างสีครามผู้ปราดเปรียวก็ถอดรองเท้าออกลงไปพับขากางเกงแช่เพียงส่วนน่อง “เท่านี้ก็ถือว่ารับไมตรีแล้วกระมั้ง ท่านคงไมไ่ด้ลืมคำสอนของชาวเรา นักคิดรู้จักแบ่งปันแต่มิอาจบังคับจิตใจผู้อื่นให้ทำตามที่ตนต้องการได้โดยปราศจากความินยอม”

            “หึหึ.. ข้ารุ้แล้ว” ปากบอกว่ารุ้ กระนั้นนัยน์ตาหยีอันเจ้าเล่ห์ก็ยังไม่ยอมบอกจุดประสงคืนั้นอยู่ดี ชานหนุ่มรูปหยกเฝ้าพิจารณาอีกฝ่ายอยุ่ด้านข้างด้วยความรุ้สึกที่อ่านยาก บางอย่างในตัวเขากำลังบอกว่าโม่เสวียนและอู้ม่านมีความเกีย่วข้องกัน แม้จะบอกว่าพี่น้องก็ยังไม่หายแคลงใจ

            เวลาผ่านไปราวสองชั่วยาม คนที่แช่อยู่ก่อนตัวแทบจะเปื่อยอยู่แล้วก็ได้เวลาขึ้นจากน้ำ โม่เสวียนระมัดระวังเป็นอย่างดี กระพริบตาทันเวลาก่อนจะเห็นสิง่ที่ไม่ควรเข้า จนเมื่อต่างผลัดมาสวมเสื้อผ้าแห้งท่าทีผ่อนคลายและไอน้ำชื้นวนรอบกายก็ทำให้บุรุษชุดขาวดูเย้ายวนและออนโยนในเวลาเดียวกัน

            “เจ้าเมืองซินเย่โดนปลดแล้ว.. เจ้าทายสิ คนที่ลั่วหยางแต่งตั้งใครมาปกครองแทน”

            เรื่องการเมืองและอำนาจข่าวนี้คนวงนอกอย่างโม่เสวียนยังคงไม่รุ้จึงได้แต่ส่ายหน้า “ลองเดา เขาเป็นคนที่เจ้าเองก็รุ้จักเป็นอย่างดี”

            “หืม.. คงมิใช่ซุนเจียน?” พอบอกรุ้จักดีก็ซื่อตอบไปว่าพี่ชายร่วมสาบานของตนก่อนจะตะครุบปิดปากไว้

            คุณชายหลิวเลิกคิ้ว “เจ้ารู้จักพยัคฆ์แดนใต้? เส้นสายไม่เลวนี่ แต่ไม่ใ่ช่เขาหรอก.. เป็นหวางน้อย หวังจื่อเสียต่างหาก ถือโอกาสที่เจ้าเมืองซินเย่คนเก่าทอดทิ้งประชาชนคิดแต่จะเสพสุข ปฎิเสธการช่วยเหลือราษฏรอันเป็นหน้าที่พึ่งกระทำของขุนนาง ปลดหนึ่งคน เพื่อปกป้องอีกคน ฝ่าบาทคิดส่งองค์ชายน้อยไปจิงโจว”

            “เหอหวงโฮ่วคงไม่ปล่อยให้มีหอกข้างแคร่มาเป็นภัยต่อโอรสของตนในอนาคต แต่ท่านบอกเรื่องนี้กับข้าทำไม” ร่างเล็กก้าวตามขึ้นมาจากบ่อ ใช้ผ้าแห้งซับน้ำออกจากเรียวขาที่ขาวละเอียดจนไม่เหมือนบุรุษ

            “ตัวข้าในฐานะราชครูที่ถูกแต่งต้้งอย่างเป็นทางการกำลังต้องการมือที่พร้อมจะปกป้ององค์ชายน้อย.. อาศัยเพียงความสามารถก็ไม่ยากเย็น แต่ข้าต้องการมากกว่านั้น คนที่ไว้ใจได้..รอบคอบและรู้จักใช้โอกาสที่มี และเจ้า… คือคนแรกที่ข้านึกถึง”

            สัญญาณอันตรายดังขึ้นในหัว เพียงได้ยินถ้อยคำที่มิต่างจากการเชิญชวนให้เข้าร่วมเส้นทางหายนะ เลือกที่จะขัดกับสกุลเหอในเวลานี้นับว่ารนหาที่มิใช่ย่อย

            “ข้าไม่ชอบทำงานภายใต้ผู้อื่น เคลื่อนไหวตัดสินใจสิ่งใดลำบาก มิสู้สร้างทุกอย่างด้วยตนเอง”

            ขณะถ้อยคำปฎิเสธกำลังจะพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากนุ่ม จุ่ๆ มือข้างหนึ่งก็ถือฉวยเอาไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมานัน้คือของจริงพร้อมๆ กับแววตาหนักแน่นของอีกฝ่าย “อย่าได้ได้เห็นเป็นเรื่องล้อเล่น การตัดสินใจนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของคนนับหมื่น รากฐานฮั่นกำลังสั่นคลอน.. ลั่วหยางไม่อาจเป็นที่พำนักของมังกรได้อีกต่อไป พ้นจากช่วงเวลานี้ โจนกบฎก่อความวุ่นวายทั่วหัวระแหง โจรเป็นจ้าว ขุนนางฉ้อฉล ขุนพลต่างตั้งตัวเป็นใหญ่ เจ้ามิเห็นเงาหายนะที่กร้ำกรายเข้ามาทุกขณะ หรือแสร้งว่ามันไม่มีกันแน่”

            “หากเงื่อนไขของเจ้าคือไม่อาจทำงานภายใต้ผู้อื่น เช่นนั้น.. ข้าสามารถเสนอหวางจื่อเสียให้เจ้าเป้นเจ้าเมืองซินเย่ เมืองเอกของเขต อย่างไรองค์ชายน้อยยังคงเป็นผู้ปกครองเขตซินเย่ ด้วยสติปัญญาและความสามารถเจ้าและข้าสามารถประสานซ้ายขวา เริ่มจากวันนี้จะสามารถอุ้มชูองค์ชายน้อยในภายภาคหน้าดุจอินทรีสยายปีก”

            เป็นความร้อนใจหรือ? ย่อมมิใช่ แม้แต่ตัวหลิวซีเยีย่นในยามนี้ก็ยากจะตอบได้ว่าอะไรที่ทำให้เขามั่นใจว่าจะต้องเป็นคนตรงหน้าเท่านั้น ชิ้นส่วนสำคัญชิ้นสุดท้ายในแผนการของเขาที่จะเปลี่ยนผลแพ้ชนะในอนาคต แต่สิ่งหนึ่งที่บุรุษชุดขาวมั่นใจนั่นคือ ในเมื่อเผยความลับไปแล้วหากไม่สามารถเป็นฝ่ายเดียวกับคนตรงหน้า.. เขาต้องกำจัดเจ้าของนัยน์ตาครามคู่นี้ทิ้ง

            จะทำเช่นนั้นก็ออกจะน่าเสียดาย..

            “เหรียญมิได้มีเพียงด้านเดียว เดินหมากผิดหนึ่งครั้งอาจเสียทั้งกระดาน ทท่านเองย่อมรู้ดีแก่ใจ.... ขอเวลาข้าคิดสักครู่” โม่เสวียนไม่เคยเห็นเขาที่เป็นแบบนี้ ปกติหากไม่จำเป็นการจะแตะต้องตัวนั้นยังต้องมีเหตุผล เบื้องหลังของเขามีทั้งครอบครัวและผู้ติดตามร่วมหัวจมท้าย ต้องมองให้ไกลจะตัดสินใจเอาแค่ดาบหน้าได้หรือ

            หลังขอตัวออกมายืนไพล่หลังเหมอมองเนินหญ้าด้านล่างป่าไผ่ จริงอยู่ว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้พิสูจน์ตนเงอตามที่ท่านพ่อประกาศไว้ แต่อีกนัยหนึ่งก็พัวพันไปถึงราชวงศ์และความฟอนแฟะในราชสำนัก มือคุ่ขาวกำเข้าหากันจนแน่น.. ไม่มีสิ่งใดที่ไม่ลองทำแล้วจะรู้ได้

            “ข้าตกลง.. แต่แน่นอนว่ามีเงื่อนไข”

            “ให้เจ้าได้ทุกอย่าง ขอเพียงไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นภัยต่อแผ่นดิน หรือคุกคามชีวิตองค์ชายน้อย… จริงสิ เขาคงดีใจที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง” หลิวซีเยี่ยนพบว่าอีกฝ่ายเดินกลับมาไม่หันหลังหนีหน้าไป มีดที่แขวนอยุ่ในใจเล่มนั้นค่อยผ่อนแรงลง

            “จะไม่ถามก่อนหรือว่าเงื่อนไขของข้าคืออะไร” ย้ำเรื่ององค์ชายน้อยบ่อย ทว่าคุณชายเสิ่นเองก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง

            “หึหึ ข้ารุ้ว่าเจ้าไม่มีทางขอสิ่งใดเกินตัว ธรรมชาติของเจ้าเป็นเช่นนั้น… บางทีเวลาวันเดียวคงไม่พอให้ไตร่ตรอง เอาอย่างนี้ อีกเจ็ดวันไปพบข้าทีโรงเตี๊ยมนอกด่านหู่เหลากวน เราจะเดินทางไปเตรียมตัวกันก่อน”

            ขึ้นหลังเสือแล้วยากจะลง หลังมอบชาปี้หลัวชุนให้อีกฝ่ายโม่เสวียนยังคงมีธุระต่อจึงได้แต่ยืนมองแผ่นหลังสีสว่างจนลับสายตา
♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦ • ♦

-ศรัทธา-
x3.5 ความศรัทธา ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน -ซีเยี่ยน สุขุม, โม่เสวียน-เห็นอกเห็นใจ,เลื่อมใสศรัทธา



(ทะเยอทะยาน)
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
+2 Point ทุกครั้งที่โรลใช้กลอุบาย
(ฉลาด)
+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย
+5 Point จากการโรลเรียนรู้
(หูดี)
+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย
(เห็นอกเห็นใจ)
-2 Point เมื่อใช้อุบายแผนการ
(นักวิชาการ)
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้
(นักวางแผน)
+5 Point เมื่อโรลเพลย์วางแผน ดำเนินกลอุบาย

(เห็นอกเห็นใจ)
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
(หูดี)
+5 EXP จากการโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น

(ซีเยี่ยน ♥ 171)
+35 มอบชาปี้หลัวชุน
(หูดี)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย  
+20 ระกาหนุนมะโรง
+15 มาร พบ มาร
-15 ดิน ข่ม น้ำ
+5 พูดคุยรายวัน
+?? อิเว้นท์นัดหมาย +เข้าร่วม
รวม +75
++++++

+23
+25

+20% มีโอกาสต้านทานแผนการที่ไม่เป็นมิตรต่อคุณ (หูดี)

+10% โอกาสสำเร็จของแผนการแง่ร้าย
+10% โอกาสสำเร็จของแผนการส่วนตัว
สัตว์เลี้ยง เปิดใช้งานแมวดำ
หัวมารพบหัวมาร x1 +30 โหด
x3.5 ทุกครั้งที่คุยแลกเปลี่ยนศาสนากับคนศาสนาเดียวกัน (เจียหลุนชาง-หลิวซีเยี่ยน)
+100 ความศรัทธา เมื่อมีคนเข้าร่วมลัทธิ (หลิวซีเยี่ยน)
+10 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
(เลื่อมใสศรัทธา)
+25 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิ
+15 ความศรัทธา ทุกครั้งที่โรลเผยแพร่ลัทธิหรือ โรลเกี่ยวกับศาสนา
x4 ความศรัทธา เจ้าลัทธิ
x2 ความศรัทธา VIP


@Watcher

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกาทัณฑ์พิชิตมังกร
ม้าฮั่นเสีย
ชุดเซิ่งชางจวิน
มุกเสวียนอู่
เสินหนงเปิ่นเฉาจิง
ตลับผงชาด
กลยุทธ์เล่ออี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x20
x1000
x2
x4
x1
x200
x80
x2
x2
x53
x10
x5
x1
x5
x1
x28
x70
x3
x3
x3
x5
x15
x30
x8
x2
x6
x30
x62
x101
x101
x20
x444
x50
x40
x50
x1200
x9
x30
x3
x2
x1
x104
x92
x6
x350
x12
x2
x300
x60
x60
x4
x1
x3
x2
x1
x22
x1
x980
x19
x26
x1
x14
x18
x2
x2
x5
x5
x11
x10
x230
x44
x1
x4
x2
x16
x2
x2
x10
x8
x22
x48
x6
x150
x190
x270
x300
x530
x90
x50
x50
x50
x50
x1319
x100
x450
x100
x400
x140
x3
x10
x1
x11
x100
x60
x113
x130
x30
x8
x7
x4
x12
x20
x16
x27
x26
x1150
x200
x100
x1
x1
x1280
x12
x160
x18
x120
x25
x230
x10
x10
x18
x13
x10
x9
x30
x6
x12
x10
x20
x35
x18
x8
x129
x20
x10
x4
x118
x30
x19
x5
x23
x39
x8
x7
x25
x15
x53
x217
x5
x14
x96
x3
x82
x5
x22
x7
x10
x11
x829
x7
x27
x1
x3
x11
x14
x196
x694
x129
x7
x143
x484
x22
x1
x4
x1
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

อย่าลืมเข้าสู่ระบบนะจ๊ะ เข้าสู่ระบบตอนนี้ หรือ ลงทะเบียนตอนนี้

เว็บไซต์นี้ มีการใช้คุกกี้ 🍪 เพื่อการบริหารเว็บไซต์ และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้งานของท่าน (เรียนรู้เพิ่มเติม)

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้