ครั้งหนึ่งคราวไปส่งมู่อิงยังเมืองอู๋เว่ยแดนเหนือ พวกเขาสองคนผ่านเมืองจินเฉิงแวะอารามต้ายื่อหยูไหลก็ได้พบหลวงจีนเช่นนี้ ทว่าพระเฒ่าเมืองซีฝู่ให้ความรู้สึกว่าฟังง่าย ไม่ต้องทำความเข้าใจซ้ำซ้อน คิดตามเพียงเล็กน้อยก็เข้าใจได้ในทันที นี่คือความแตกต่างในวิธีการแสดงธรรมและเปรียบเทียบได้ง่าย หากวัยชรามิต้องขบคิดเยอะย่อมมองออกได้ว่านักบวชผู้นั้นมีความเข้าในพระคัมภีร์จนสามารถถ่ายทอดออกมาให้คนเข้าใจได้ กระทั่งหญิงชราที่กำลังเดินแบกอยู่นี่ยังมีความรู้สึกปลื้มปีติไม่จางหาย น่าให้หลี่หย่งเมี่ยวมาสนทนาธรรมด้วย เพราะน้องสาวตัวดีชอบที่จะทายปัญหาเล่นสนุกกับของจำพวกนี้ ใครใช้ให้ตระกูลหลี่มียอดอัจริยะ เจ้าปัญญามาอยู่ในตระกูล หลี่ซีซวนก็แทบไม่ได้รับความเอฺ็นดูจากคนในตระกูลเท่าที่ควร ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจในจุดนี้อยู่แล้ว เพียงพี่น้องรักกันมิแตกแยกที่เหลือปล่อยให้เป็นอากาศธาตุ ได้ดีขึ้นมาก็เอาหน้าเที่ยวอวดคนอื่นเขาไปทั่วจนจำได้ว่าหลี่หย่งเมี่ยวใช้วาจาเฉียดเฉือน ไม่เกรงใจอาวุโสในบ้าน เถ้าแก่หลี่นิ่งเฉยเพราะอยากยืมมือบุตรสาวสั่งสอนพวกปากมากซักครา หลังจากนั้นมาคงามสงบสุขคืนสู่คนในตระกูล แต่นั้นมันหลังจากที่เขาไปรับราชการทหารแล้ว
พวกเขาเดินทางมาถึงเหม่ยเซียนอีกเมืองเดียวก็จะถึงเมืองเกิดของหลี่ซีซวน ที่นั้นหญิงชราน่าจะได้เจอคนชอบเอ็นดูคนสูงวัยอย่างหลี่หย่งเมี่ยว ช่วงระยะเวลาหนึ่งน้องสาวคนนี้ชอบไปเดินหมากล้อมกับปู่บ่อยครั้ง ภายหลังจากที่พี่ชายของนางออกไปรับราชการทหาร ฝึกฝนนานวันวันเข้าฝีมือด้านหมากล้อมเหนือกว่าบิดาและปู่ แต่นางเลือกจะออมมือเวลาเล่นหมากล้อมกับปู่ เพราะรักและเอ็นดูปู่มากที่สุดไม่นับบิดากับมารดาในบ้าน
หอนางโลมวิฬาร์ราตรีโดดเด่นและแปลกตากว่าทุกที่ที่คนชอบความสำราญเคยทัศนามา มันดึงดูดและสะกดคนได้ตั้งแต่เดินเข้ามาภายในหอนางโลม ลานกว้างตรงกลางล้อมรอบด้วยสระน้ำขนาดย่อม มีดอกบัวลอยเด่นสี่ทิศ สตรีนางหนึ่งยืนร่ายรำอ่อนช้อย ด้านข้างมีวงดนตรีบรรเลงไม่ขาดสาย ตามจริงไม่ควนพาหญิงชรามายังสถานที่แบบนี้แต่จนใจเพราะทิ้งไว้ที่อื่นมิได้ เขาทำแบบเดียวกับที่เคยทำเมื่ออยู่ด่านเฉินซาง จ้างสตรีกลุ่มหนึ่งดูแลหญิงชราดุจดูแลมารดาของตนเอง แล้วเดินแยกขึ้นไปชั้นบน เขาตั้งใจมาหาความสำราญในงานศิลปะกลับไม่คิดว่าที่เหม่ยเซียนนี้จะมีคนชมชอบเช่นเดียวกับเขามากมายขนาดนี้
หลี่ซีซวนเดินเข้าห้องของเถ้าแก่วัยชราผู้หนึ่งที่เพิ่งออกจากห้องมาพอดี ยืนสบตาชั่วครู่แต่ยาวนานเป็นนิรันดร์ สายตาดั่งกำลังประลองกำลังจิตมิปาน มันกระแทกไหล่เขาทันทีที่เดินจากไป ร่างยืนนิ่งปานขุนเขาพลางสกัดขาของมันจนจะคะมำทิ่มพื้น แล้วเดินเข้าห้องไปอย่างไม่สนใจว่ามันจะเสียหน้าต่อสตรีในหอนางโลม เพียงเห็นว่าเป็นบัณฑิตแล้วจะไร้เขี้ยวเล็บในการประชัน เพิ่งเข้าใจเถิดว่านั้นคือด้านของเขาที่อยากให้คนทั่วไปเห็นเท่านั้นเอง เดินเข้ามานั่งด้านในห้องที่มีชุดน้ำชาไว้รอท่าแล้ว มิทันไม่นั่งสำราญใจพักหายใจทั่วท้อง สตรีนางหนึ่งเดินเข้ามานั่งตรงข้ามพอดี
"คุณชาย ท่านทำให้เถ้าแก่ผู้หนึ่งเสียหน้าแล้ว เกรงว่าท่านจะออกจากที่นี่ลำบากแล้ว" การทักทายของสตรีมาพร้อมด้วยความห่วงใย พลางยิ้มแก้มปริ
"ใยข้าต้องมากังวลกับชายชราผู้นั้น ที่นี่ข้าเดินออกได้ง่าย อย่าได้กังวลมากไปเลย" มันคงคิดเอานักเลงมาทำร้ายเขาเป็นแน่ เเววตาบ่งบอกถึงความมีแผนการอยู่ในใจ แค่คนแก่คนหนึ่งเท่านั้น
"คุณชายช่างไม่กลัวสิ่งใดโดยแท้" นางมองดูท่าทางปล่อยตัวตามสบายไร้กังวล แววตาไม่สนใจต่อสิ่งรอบข้าง เถ้าแก่เฒ่าไม่สามารถทำสิ่งใดให้ขนของราชสีห์สะเทือนได้เลย เช่นนั้นมิสู้ขับกล่อม ร้องขับขานให้ราชสีห์ตัวนี้สำราญใจมิดีกว่าหรือ
มือซ้ายถือโลก มือขวาถือท้องฟ้า
สายฟ้าสิบทิศพุ่ออกมาจากฝ่ามือ เปลี่ยนเวลาเป็นปีอย่างรวดเร็ว
สามพันครั้งไม่เคยเห็น ถือดอกไม้ในมือซ้ายและเต้นรำด้วยดาบในมือขวา
หิมะนับหมื่นปีตกลงมาที่หว่างคิ้วของข้า
นิ้วด้วยมือซ้ายและมัดเชือกด้วยมือขวา เรือข้ามฝากโจวจี ในแม่น้ำหวางฉวน
เมื่อทุกข์ได้ดอกบัวแดง อย่าหยุดให้ความคิดฟุ้งซ่าน
ชี้นิ้วซ้ายไปที่ดวงจันทร์แล้วลากเส้นสีแดงด้วยมือขวา มอบความรักที่ปราถนาให้เจ้าและข้า
ท่ามดลางแสงจันทร์ เจ้าและข้า
มือซ้ายกลายเป็นขนนก มือขวากลายเป็นเกล็ด หนึ่งชีวิตบนเมฆ หนึ่งชีวิตในป่า
ขอใช้ลักษณะฝุ่นเล็ๆตามใจชอบ ปรากฏอยู่ทั่วแผ่นดิน
ข้าจับเจ้าด้วยมือซ้ายและวางเจ้าลงด้วยหรือขวาของข้า
เมื่อเจ้าประสานมือของเจ้าเข้าด้วยกัน ทั้งหมดถูกนำกลับเข้าไปไว้ในหัวใจของเจ้า
มันเป็นเพลงที่นางแต่งขึ้นมาใหม่ เนื้อร้องบางคำยังฟังไม่รื่นหูอยู่บ้าง หากชายพเนจรคนนี้ยังฟังมันด้วยความเพลิดเพลินใจ ขอมีเพียงเพลงขับขานให้ฟังสะดุดไปบ้างกลับมองว่าไม่ใช่ปัญหาใดๆ ท่วงท่าสำราญใจคงมีเพียงผู้ที่ผ่านเรื่องราวยากลำบากมามากเท่านั้น จึงแสดงท่าทีไม่สนใจโลกเช่นนี้ หลี่ซีซวนดื่มชาจอกสุดท้าย ลุกขึ้นเดินออกจากห้องลงมายังชั้นล่างให้บริกรไปตามพาหญิงชราออกมา แปลกใจไม่พบเถ้าแก่จอมโมโหร้าย เขาแบกหญิงชราขึ้นหลังพาออกเดินทาง ยังต้องเดินทางอีกยาวไกลเพราะหญิงชรายังไม่มีทีท่าจะบอกว่ามันใกล้จถึงบ้านของนางเลย