[เมืองจูหยา] ร้านข้าวมันไก่ต้นตำรับ 'เจ๊เจียว'

ร้านข้าวมันไก่ต้นตำรับ 'เจ๊เจียว'

{ เมืองจูหยา }

【ร้านข้าวมันไก่ต้นตำรับ 'เจ๊เจียว' 】

ซ่อนอยุ่ในหลืบเร้นลับ ชนิดไม่เดินผ่านสามรอบก็ไม่มีทางเจอ
พึ่งอาจมูกของท่านไปอาจจะพบแหล่งสำหรับกองทัพกระเพาะ
ขึ้นชื่อเรื่องข้าวมันไก่น้ำจิ้มต้นตำรับ หนังตึง ข้าวมันไม่เลี่ยน
แต่ใช่ว่าจะมีแค่หน้าไก่ หน้าอย่างอื่นก็พร้อมนะ รับประกันความอร่อย
ด้วยสูตรเจ๊เจียวต้นตำรับตระกูลผู้คิดค้นข้าวมันไก่ น้ำซุปที่เคี่ยวชนิดพิเศษไม่เหมือนใคร

ทุกท่านสามารถมาโรลเพลย์ทำงานพาร์ทไทม์ประจำวัน
ค่าจ้าง: 100 อีแปะ - 15 EXP (รายวัน)

เถ้าแก่เนี้ย: เจียว รื่อหง
อุปนิสัย:
เขียบขรึมเย่อหยิ่ง มองคนด้วยหางตา
พูดจาไม่ค่อยรักษาน้ำใจคนฟังนัก
อันที่จริงเขาแค่ตรงไปตรงมาจนเกินไป
ใส่ใจเฉพาะเรื่องที่ตนให้คุณค่า จะใจดีด้วยเฉพาะ
กับผู้ที่สุภาพอ่อนน้อม ให้เกียรติต่อตนเอง
ชื่นชอบการทำอาหารและรู้สึกภูมิใจทุกครั้ง
เมื่อมีคนชื่นชมอาหารที่ตนปรุง อาหารของเขาซื้อหาไม่ได้
ด้วยเงินทอง ทนไม่ได้เมื่อถูกดูหมิ่นอาจเกลียดอีกฝ่ายไปเลย
ติดจะบ้ายอ ย้ำคิดย้ำทำเป็นกุหลาบทมิฬหนามคมส่งกลิ่นหอมดอกหนึ่ง

Tianzhou ดี

ราชสีห์จรจัด

ข้าวมันไก่

ชายชราประจำท่าเรือเสอโค่วนำพาผู้โดยสารเทียนโจวและปิงจวนมาจนถึงยังฝั่งของเมืองจูหยาเกาะไห่หนานหลังจากผ่านมาเกือบชั่วยามบนผืนสมุทร ทั้งสองเริ่มก้าวขึ้นมาบนฝั่งที่แปลกใหม่นี้ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มายังเกาะแห่งนี้ แต่แล้วปิงจวนก็เหมือนจะนึกอะไรได้บางอย่างจึงหันกลับไปถามกับชายชราผู้คุมเรือ

“ท่านพอทราบรึไม่ว่าร้านข้าวมันไก่อยู่ที่แห่งใด”

ปิงจวนพลันหันไปกล่าวถามกับชายชราที่กำลังจะเตรียมนำเรือของตนออกจากฝั่ง ชายชราเมื่อได้ยินเสียงกล่าวถามของปิงจวนก็พลันชี้นิ้วไปยังทิศทางหนึ่งของเมือง

“ไปตามทิศทางนี้ ร้านจะอยู่ในหลืบเร้นลับ หากพบเจอป้ายร้านมันจะเขียนว่า ‘ร้านข้าวมันไก่ต้นตำรับ เจ๊เจียว’”

ชายชรายังคงกล่าวออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง ก่อนจะออกเรือของตนจนลับสายตาไป ปิงจวนเมื่อได้รู้ถึงทิศทางก็พลันจะหันไปหาเทียนโจว แต่เทียนโจวนั้นก็ได้หายตัวไปอยู่เกือบหนึ่งก้านธูป ก่อนจะกลับมาพร้อมกับอาชาสีขาวหนึ่งตัว

“ไปกันเถอะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเดินตรงมาอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นขี่ม้าขาว อาชาสีขาวเริ่มควบไปตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ทั้งสองเดินทางมาเรื่อยๆตามทิศทางที่ได้ทราบมาจนได้พบกับร้านที่ตามหามานาน เทียนโจวรีบเปิดเข้าไปอย่างไม่รีรอก่อนจะตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

“ข้าวมันไก่สองจาน!”

เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาทั่วร้าน ก่อนจะมีหญิงสาวที่คล้ายจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยประจำโรงเตี๊ยมหันมามองเทียนโจวอย่างหยิ่งๆก่อนจะเดินเข้าไปในครัว ส่วนทางด้านของเทียนโจวนั้นเมื่อสั่งอาหารเสร็จก็เริ่มเดินหาโต๊ะนั่งซักที่กับปิงจวน หลังจากผ่านไปไม่นานข้าวมันไก่ที่ทั้งสองสั่งไว้ก็ได้มาเสิร์ฟถึงโต๊ะทั้งคู่นั้นเริ่มรับประทานพวกมันอย่างมีความสุขนี่เป็นครั้งแรกที่เทียนโจวได้สัมผัสกับข้าวมันไก่ หนังของมันตึงจนหน้าประหลาด และเมื่อเทียนโจวได้ลองราดน้ำจิ้มที่มาควบคู่กับข้าวมันไก่นั้นก็ทำให้น้ำตาของชายหนุ่มถึงกับไหลออกมา

“อร่อย...”

เทียนโจวรีบยัดข้าวมันไก่จานนั้นอย่างรวดเร็วแตกต่างจากปิงจวนที่ค่อยๆรับประทานเพื่อลิ้มลองไปกับรสชาติ

“ข้าขออีกจาน”

เทียนโจวกล่าวออกมาเสียงดัง เถ้าแก่เนี้ยประจำร้านก็ยิ้มออกมาแต่ก็ยังคงความหยิ่งไว้เล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปเข้าครัวอีกครั้ง แต่แล้วในเวลานั้นเองได้มีกลุ่มอันธพาลราวๆสามคนบุกเข้ามาในร้าน

“พวกแก่ทุกคนส่งของมีค่ามาให้หมด!”

หนึ่งในเหล่าอันธพาลกล่าวออกมา เทียนโจวเมื่อเห็นดังนั้นก็เกิดความหงุดหงิดที่ชายเหล่านี้มาขัดความสุขของตน เทียนโจวนั้นเตรียมจะยืนขึ้นเข้าไปซัด แต่ในจังหวะนั้นเองก็ได้มีสตรีในชุดสีดำนางหนึ่งได้พุ่งผ่านหน้าของเทียนโจว ก่อนจะใช่เพลงดาบที่ตนมิเคยพบเจอฟาดฟันใส่เหล่าอันธพาลทั้งสามอย่างรวดเร็ว ทุกคนที่ดาบที่หญิงสาวได้แสดงออกมานั้นดูรวดเร็วและเฉียบคมเป็นอย่างมาก คล้ายกับการต่อสู้ด้วยกระบี่หากแต่ทว่าเหนือขั้นกว่านั้น

“ออกไปจากร้านแห่งนี้ซะ”

หญิงสาวปริศนาได้กล่าวออกมาพร้อมกับวาดลวดลายเพลงดาบของตนอีกครั้งจนเสื้อผ้าของเหล่าอันธพาลมิเหลือชิ้นดี

“ฝากไว้ก่อนเธอ!”

เหล่าอันธพาลต่างพากันเอามือกุมที่ลับวิ่งหนีออกจากร้านไปด้วยความอับอาย นอกจากจะแพ้สตรียังมิพอ ตนยังล่อนจ่อนอีก ชาตินี้คงอยู่บนแผ่นดินต่อไปอย่างอับอายตลอดไป

“หึ!”

หญิงสาวปริศนาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตนเสมือนว่ามิมีอะไรเกิดขึ้น เทียนโจวในเพลานิมิอาจละสายตาไปจากหญิงสาวได้จึงได้เดินเข้าไปหาเธอที่โต๊ะก่อนจะนั่งลงข้างๆโดยมิได้ถามเธอเลย

“ฝีมือเจ้าดีนิ เจ้าฝึกมาจากที่ใดล่ะ”

เทียนโจวพลันกล่าวขึ้นมาพร้อมกับจ้องเข้าไปยังใต้ใบหน้าของหญิงสาวที่ซ่อนอยู่ภายใต้หมวกขนาดใหญ่

“วิชาดาบของตระกูล เจ้ามิมีทางทำได้หรอก”

หญิงสาวปริศนากล่าวออกมาก่อนจะเริ่มวางหมวกของเธอลงบนโต๊ะก่อนจะเริ่มรับประทานข้าวมันไก่ของตน

“ก็คงงั้น สำหรับข้าวิชาทวนนั้นย่อมดีกว่า แต่เรื่องนั้นชั่งมัน ไหนๆเจ้าก็ได้แสดงฝีมือดีๆเช่นนี้ออกมาก็มาร่วมดื่มด้วยกันดีกว่า”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะนำเอาสุราเบญจมาศขึ้นมาวางบนโต๊ะต่อหน้าหญิงสาว ก่อนจะเริ่มรินเหล้ากับหญิงสาว แล้วจึงค่อยรินให้ตนเอง

“ขอบใจ”

หญิงสาวหยิบเหล้าที่มีคนรินให้ขึ้นมาดื่มโดยมิได้คิดอะไร อีกอย่างเพียงแค่ดมจากกลิ่นของเหล้าเธอก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็นสุราโปรดของตน หญิงสาวไม่รอชารีบยกมันขึ้นซดให้หายหน่ำใจ เทียนโจวเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ได้ยกซดตามไปในทันที

“สุรานี้เยี่ยมจริงๆ!”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง หญิงสาวก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะว่ามันก็ดีอย่างที่เทียนโจวนั้นได้กล่าวออกมาจริง

“ว่าเจ้าเป็นใครรึถึงได้มีวิชาดาบดีเช่นนี้ ข้าเทียนจวินแชมป์แห่งลั่วหยาง”

เทียนโจวกล่าวแนะนำตนเองอย่างภาคภูมิ ทางด้านของปิงจวนเมื่อได้ยินคำกล่าวของเทียนโจวก็เริ่มสังเกตชายตรงหน้าอย่างถีถ้วน ปรากฎให้เห็นบาดแผลมากมายตามร่างที่ได้เป็นเผยออกมา ซึ่งหมายความว่าชายผู้นี้ย่อมผ่านการต่อสู้มามากมายบวกกับกล้ามเนื้อที่ดูผ่านๆก็รู้ว่าเเข็งแรงเพียงใด

“ข้ามีนามว่าซู ซูหลัน”

ซูซูหลันได้กล่าวออกมาก่อนจะจ้องมองไปที่จอกเหล้าต่ออีกครั้ง เทียนโจวเองก็สังเกตเห็นก็หัวเราะออกมา

“ตามสบายเถอะ ข้าให้เจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูซูหลันก็เริ่มรินเหล้าให้ตนเอง ก่อนจะยกซดไปอีกซักครั้งเพื่อให้หายอยาก

“ในเมื่อเราได้รู้จักกันเช่นนี้ก็นับเป็นเรื่องดี พรุ่งนี้เจ้าสนใจร่วมฝึกซ้อมกับข้าหรือไม่ เป็นเพียงแค่การฝึกทั่วไปมิใช่การฝึกประลอง”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มในขณะที่กล่าวออกมา เขาเองก็อยากเห็นเพลงดาบของหญิงสาวเพิ่มเติมเหมือนกัน

“เอาสิข้ามิมีปัญหาอะไรอยู่แล้ว”

ซูซูหลันกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม ทางด้านของเทียนโจวเมื่อได้คำตอบก็เลิกกวนหญิงสาวก่อนจะเดินกลับไปหาปิงจวนที่โต๊ะและเริ่มรับประทานอาหารของตนต่อ

“เมื่อกี้เจ้าไปคุยอะไรกับนางหรอ?”

ปิงจวนพลันกล่าวถามด้วยความสงสัยหลังจากที่เทียนโจวกลับมายังโต๊ะ

“มิใช่เรื่องใหญ่หรอก ชั่งมันเถอะ”

ปิงจวนเมื่อได้ยินคำตอบของเทียนโจวก็มิได้กล่าวอะไรต่อทั้งสองต่างเริ่มรับประทานข้าวมันไก่กันอย่างเพลิดเพลินจนอิ่มกันในค่ำคืนนี้ เมื่อทั้งสองรับประทานเสร็จก็ได้เดินออกจากร้านไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนในยามค่ำคืน

ให้สุราเบญจมาศ  [209] ซู ซูหลัน

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์ (ปิงจวน)	ชื่อเสียง
+4 จากโรลอวดเบ่ง (หยิ่งยะโส)	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี)	+15 กับคนที่ให้ความสนใจ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว) +5 กับคนที่สนใจ (มีแผลเป็น) -5 กับขุนนางในสภา (หยิ่งยะโส) +15 เมื่อเจอชื่อเสียงเดียวกัน (ดี) -10 คนที่ให้ความสนใจ (เลือดออกง่าย)	+30 คุณธรรมเมื่อเจอหัวดี (ปิงจวน) +10 ความโหดเมื่อเจอหัวมาร (ซูซูหลัน)
ผลรวมของแต่ละอัน
+4	+5	+30	คุณธรรม : +30 ความชั่ว : ความโหด : +10

เอฟเฟคตัวละคร

ความสัมพันธ์ (ซูซูหลัน)

+15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว)

ผลรวม

+10

Tianzhou ดี

❖ราชสีห์จรจัด❖

ฝึกฝน

เมื่อเช้าวันใหม่ได้มาเยือนยังผืนทวีปแห่งนี้ เทียนโจวก็ได้ตื่นขึ้นจากการหลับไหลในยามค่ำคืน ก่อนจะเตรียมสิ่งของต่างๆที่จำเป็นต่อการฝึกฝนออกจากโรงเตี๊ยมไปในขณะที่ปิงจวนกำลังพักผ่อนอยู่ เทียนโจวเดินเท้าเรื่อยมาจนมาถึงยังหน้าร้านข้าวมันไก่เมื่อวาน ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะปรากฎขึ้นเมื่อสายตาของชายหนุ่มเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ได้รู้จักเมื่อวานกำลังฝึกฝนอยู่เช่นกัน

“เจ้านี่เริ่มฝึกก่อนข้าอีกสินะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มปลดเสื้อผ้าสวนบนของตน ก่อนจะนำหินขนาดใหญ่มาถ่วงร่างกายเหมือนแย่างทุกทีรวมถึงทวนของตนด้วย

“เจ้านี่ฝึกได้บ้าบิ่นเหลือเกินนะ”

ซูซูหลันกล่าวออกมาขณะที่เธอนั้นกำลังฝึกฝนท่าฟันดาบของตน การทำเช่นนี้เพื่อมิให้ตนลืมเลือนรากฐานของวิชาประตำตระกูลซู เทียนโจวหัวเราออกมาเมื่อได้ยินคำกล่าวของหญิงสาวผู้นั้น

“เจ้ามิสนใจอยากลองวิธีของข้าบ้างรึ มันจะทำให้เจ้าเเข็งแกร่งกว่าตอนนี้ได้มากเชียวนะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับนำเสนอวิธีที่ตนใช้ในการฝึกฝนร่างกาย

“ข้ามิสนใจ ข้าเชื่อในแนวทางของข้า”

ซูซูหหลันกล่าวออกมาอย่างมุ่งมั่น เธอนั้นเชื่อในสิ่งที่ตัวเองทำเสมอว่ามันคือสิ่งที่ดีที่สุด

“แล้วแต่เจ้าละกัน ไว้สนใจเมื่อไหร่ก็บอกข้า”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มฝึกฝนตามสไตล์ของตนเอง เขานั้นทั้งฝึกกล้ามเนื้อให้มีกำลังและความทนทานเยี่ยงม้าศึกด้วยการกวัดแกว่งทวนของตนทั้งที่ยังถ่วงน้ำหนักอยู่ แน่นอนว่าการฝึกแต่ละแบบมิมีใครมายืนยันได้ว่าดีที่สุดหรือแย่ที่สุด แต่เลือกตัดสินที่ว่าใครจะชอบวิธีการใดมากกว่า ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างฝึกฝนในรอบเช้าไปด้วยกันเกือบชั่วยาม จนตอนนี้ร่างกายของทั้งสองถูกโฉลมไปด้วยเหงื่อจำนวนมาก ในตอนนี้ทั้งสองได้ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นด้วยความเหน็บเหนื่อย เทียนโจวหลันเอียงคอหันไปมองหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ

“สนใจไปดื่มกันหน่อยไหม? ข้าเลี้ยงเอง”

เทียนโจวพลันกล่าวชวนซูซูหลันดื่มหลังการฝึกซ้อม หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหันไปมองเทียนโจว พลันนึกถึงสุราโปรดที่ได้ดื่มไปเมื่อวาน

“เอาสิ แต่เป็นสุราเบญจมาศเท่านั้นนะ”

ซูซูหลันกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับประเภทของสุราที่ตนต้องการรับประทาน เทียนโจวเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะพาหญิงสาวเดินเข้าไปในเมืองเพื่อหาร้านนั่งดื่มสุราซักที่ ทันทีที่ทั้งสองมาถึงเทียนโจวก็ได้สั่งเหล้าที่หญิงสาวต้องการ เพียงระยะเวลาไม่นานสุราของทั้งสองก็ได้ถูกว่างลงบนโต๊ะ

“ดื่มเลยๆ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนรินเหล้าให้กับซูซูหลันและเริ่มยกซดของตนเอง เมื่อเห็นเทียนโจวได้เปิดประเดิมไปแล้วหญิงสาวมิรอช้ารีบซดสุราของตนเข้าไปบ้าง ทั้งสองต่างดื่มกันอยู่ซักพักในยามเช้าเช่นนี้จนพอใจ ก่อนที่จะตัดสินใจเดินกลับมายังร้านข้าวมันไก่ที่ได้พบกันในตอนแรก

“แล้วเจอกัน นักดาบหญิง”

เทียนโจวกล่าวออกมาหลังจากเดินมาส่งหญิงสาวที่ร้านข้าวมันไก่ ซูซูหลันหันกลับมาเทียนโจวด้วยสีหน้าเขร่งขึมเหมือนปกติ แต่ชายหนุ่มก็มิได้ใส่ใจอะไร หากแต่รู้ว่าหญิงสาวนั้นมิได้มีเจตนาร้าย จึงเดินกลับไปยังโรงเตี๊ยมที่ตนพักอยู่หลังจากเดินผ่านตลาดภายในเมือง

“ปิงจวน เจ้าเขี้ยวเงิน ข้ามีไก่ขอทานมาให้พวกเจ้า”

เทียนโจวยื่นไก่ขอทานให้กับหญิงสาว ที่กำลังอ่านตำราอยู่ตามช่วงเวลาปกติ เจ้าเขี้ยวเงินเมื่อได้กลิ่นของอาหารก็วิ่งมารับส่วนของมันไปรับประทาน

“ขอบคุณมากนะเทียนโจว เมื่อเจ้าอาบน้ำเสร็จข้าจะทายาให้เจ้าเหมือนเดิม”

ปิงจวนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปรับประทานอาหารของตน ส่วนเทียนโจวก็ได้เข้าไปชำระล้างร่างกายของตนเหมือนทุกที ชายหนุ่มเดินออกมาหลังจากที่ได้อาบน้ำจนเสร็จพร้อมกับปิงจวนที่ได้มายืนรอเทียนโจวพร้อมกระปุกยาอยู่แล้ว

“ข้าจะทาให้แล้วอยู่เฉยๆเข้าไว้ล่ะ”

ปิงจวนกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มทายาให้เทียนโจว เทียนโจวเองก็มิได้ทำอะไรเพียงแค่ยืนนิ่งให้หญิงสาวทายาให้เท่านั้น การทายานั้นมิได้ใช้เวลามากนัก เพราะเเผลใหม่ของเทียนโจวในช่วงนี้ก็มิได้มีบวกกับเเผลเก่าก็ค่อยๆดีขึ้นแล้ว

“เสร็จแล้วล่ะ”

ปิงจวนกล่าวออกมาก่อนจะหันไปเก็บกระปุกยาไว้ที่เดิม เทียนโจวรอให้หญิงสาวเก็บของเสร็จ ก่อนจะเดินเข้าไปใหล้หญิงสาวพร้อมกับกระซิบข้างหูของเธอ

“ขอบคุณนะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะจับค้างของหญิงสาวให้หันมาหาตนและจูบเข้าที่ปากของอีกฝ่าย….

ปิงจวนที่เคลิ้มครู่นึงก่อนจะรู้สึกตัว... เธอผละตัวออก ก่อนยกฝ่ามือตบเทียนโจวดังฉาด "คนบ้า!" ปิงจวนหลังจบอีกฝ่ายก่อนวิ่งจากไป

"ข้าทำอะไรผิด"

เทียนโจวกล่าวออกมาอย่างเซงๆก่อนจะเดินตามปิงจวนออกไปแต่ว่าก็มิทันเสียแล้ว ร่างของหญิงสาวได้หายตัวไปจนเขามิอาจตามหาเธอได้ต่อ เทียนโจวทำได้แค่เพียงเดินกลับไปที่ห้องพร้อมความงงงวยว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะหลับตาลงซักครั้งเพื่อให้หายจากความรู้สึกแปลกๆนี้

- ปิงจวนแล่นหนีไป ท่านไม่สามารถโรลเจอปิงจวนได้ 1 อาทิตย์ เธอกำลังหนีไปคิดตรึกตรองคำถามในใจ -

ให้สุราเบญจมาศ  [209] ซู ซูหลัน

ให้ไก่ขอทาน [173] ปิง จวน

ให้ไก่ขอทาน เขี้ยวเงิน (หมาป่า)

ทายาสมานแผล

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์ (ปิงจวน)	ชื่อเสียง
	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี)	+15 กับคนที่ให้ความสนใจ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว) +5 กับคนที่สนใจ (มีแผลเป็น) -5 กับขุนนางในสภา (หยิ่งยะโส) +15 เมื่อเจอชื่อเสียงเดียวกัน (ดี) -10 คนที่ให้ความสนใจ (เลือดออกง่าย)	+30 คุณธรรมเมื่อเจอหัวดี (ปิงจวน) +10 ความโหดเมื่อเจอหัวมาร (ซูซูหลัน)
ผลรวมของแต่ละอัน
	+5	+30	คุณธรรม : +30 ความชั่ว : ความโหด : +10

เอฟเฟคตัวละคร ปิงจวน

Points

+2 จากการโรลเรียนรู้(ทะเยอทะยาน) +4 เมื่อโรลเรียนรู้(หนอนหนังสือ) +1 จากการโรลเรียนรู้ (ว่องไว)

ผลรวม

+7

เอฟเฟคตัวละคร

ความสัมพันธ์ (ซูซูหลัน)

+15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว)

ผลรวม

+10

Tianzhou ดี

❖ราชสีห์จรจัด❖

ฝาก

หลังจากที่ปิงจวนหายตัวไปนี่ก็ผ่านมานานหลายชั่่วยามแล้ว เทียนโจวนั่งอยู่ในห้องพร้อมความกังวล จากที่ตอนแรกพยายามที่จะหลับตาและมิคิดถึงมัน

“เป็นแบบนี้คงมิดีเท่าไหร่ คงมีแค่ทางเดียว”

เทียนโจวเดินตรงไปที่เขี้ยวเงินพร้อมกับหมอนที่กำเเน่นอยู่ในมือ เจ้าเขี้ยวเงินเมื่อสัมผัสได้ถึงผู้เป็นนายก็พลันตื่นขึ้นจากการหลับไหลพร้อมกับส่ายหางไปมาข้างๆเทียนโจว

“เจ้าเขี้ยวเงิน ข้าฝากเจ้าไปช่วยปกป้องปิงจวนด้วย ทุกๆทียอมมีพวกเลวที่สนใจในสตรีเช่นนาง เจ้าต้องปกป้องนางแทนขาให้ได้”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับย่อตัวลงยื่นหมอนที่ปิงจวนใช้ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ให้เจ้าเขี้ยวเงิน เจ้าเขี้ยวเงินดมอยู่สองสามทีก่อนจะเห่าออกมา

เบ้า!(ได้!)

เทียนโจวเมื่อได้ยินเสียงเห่าของเจ้าเขี้ยวเงินก็เดินนำมันลงมายังหน้าของโรงเตี๊ยม เทียนโจวได้ผูกเงินจำนวนหนึ่งไว้กับเจ้าเขี้ยวเงินเผื่อหญิงสาวมิมีเงินที่จะใช่ ก่อนที่หมาป่าตนนั้นจะเริ่มวิ่งตามกลิ่นของปิงจวนไปเหลือไว้แค่เทียนโจวคนเดียว

“ข้าทำอะไรไปกัน...”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเดินไปเรื่อยเปื่อนภายในเมืองเขานั้นยังพยายามมองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดเพื่อตามหาหญิงสาวแต่ก็มิพบแม้แต่เงา ชายหนุ่มเดินเรื่อยเปื่อยจนมาถึงยังร้านข้าวมันไก่ ก่อนจะเริ่มนึกเป็นห่วงว่าหญิงสาวจะได้ท่านอะไรบ้างหรือยัง เทียนโจวเดินเข้าไปในร้านเพียงลำพังก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอยู่ที่มุมห้อง

“เป็นไงบ้าง”

เทียนโจวกล่าวขึ้นมาก่อนที่สตรีผู้เคยดื่มเหล้าร่วมกับตนจะหันมามองด้วยความสงสัย ก่อนที่เทียนโจวจะเดินไปนั่งตรงข้ามของหญิงสาวด้วยสีหน้าที่เศร้าใจเล็กน้อย

“เจ้าเป็นอะไรมารึถึงได้ทำตัวเป็นหมาหงอยเช่นนี้”

ซูซูหลันพลันกล่าวถามกับเทียนโจวในสภาพที่ดูมิได้ต่างทุกครั้งที่เคยเจอ

“มีคนที่เคยอยู่กับข้าจู่ๆก็หนีข้าไปวันนี้”

เทียนโจวกล่าวออกมาให้ซูซูหลันฟังเพราะตอนนี้เขาแค่อยากเล่าให้ใครซักคนฟังเท่านั้น

“เจ้าทำอะไรผิดไว้รึเปล่า?”

หญิงสาวได้กล่าวถามกับเทียนโจวที่อยู่ตรงหน้า เทียนโจวส่ายหัวไปมาด้วยความสับสน เขามิรู้ว่าตนนั้นได้ทำอะไรผิดพลาดไปรึไม่

“ข้ามิรู้ แต่ข้ารู้ว่าเหตุผลที่นางจากเป็นเกี่ยวข้องกับข้า”

เทียนโจวกล่าวออกมาหร้อมกับจ้องมองลงไปยังพื้น ซูซูหลันทำเพียงแค่ตบบ่าของอีกฝ่ายมิได้พูดอะไรออกมา

“เจ้าดื่มกับข้าได้รึไม่?”

เทียนโจวหันไปมองหน้าของซูซูหลันที่อยู่ตรงข้าม หญิงสาวทำเพียงแค่พยักหน้ามิได้กล่าวอะไร เทียนโจวเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ได้หยิบไห่เหล้าเล็กๆที่พอมีติดตัวออกมาดื่มให้กับคืนที่แสนสับสนนี้

“เจ้าเป็นคนดีนะซูซูหลัน”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเอื่อมมือไปกุ่มมือหญิงสาวเพราะความเมาก่อนจะฟุบลงโต๊ะไปปล่อยให้หญิงสาวที่รับปากอยู่กับสุราของเทียนโจวต่อ

ซูซูหลันก่อนไป เธอเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้อีกฝ่าย

ถึงคุณชายเทียน
ข้าขอให้ท่านเจอคน ๆ นั้นโดยไว ถนอมคนใกล้ตัวให้ดีที่สุดก่อนจะสายเกินไปแบบข้า
จากสหายเพิ่งรู้จักกัน

@Tianzhou

เอฟเฟคตัวละคร

ความสัมพันธ์ (ซูซูหลัน)

+15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว)

ผลรวม

+10

Tianzhou ดี

❖ราชสีห์จรจัด❖

จดหมายที่ทิ้งไว้

เทียนโจวค่อยๆตื่นขึ้นมาหลังจากที่ผ่านพ้นเรื่องราวที่แสนหนักหน่วงเมื่อยามค่ำคืน ชายหนุ่มตื่นมาในช่วงเช้าที่โต๊ะตัวเดียวกับเมื่อวานพร้อมกับข้อความที่ถูกทิ้งไว้ข้างๆตน เทียนโจวค่อยๆหยิบเศษกระดาษนั้นขึ้นมาอ่าน ด้วยสายตาของตนที่มิเอื้อต่อการอ่านทำให้ใช่เวลาซักพักกว่าจะเข้าใจเนื้อหาในจดหมายของซูซูหลัน

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ข้าจะมิทำพลาด”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะวิ่งออกมานอกร้าน พลันหาของบางอย่างมาถ่วงร่างกายเหมือนปกติ

“ปิงจวนข้าจะหาเจ้าให้เจอ!”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มวิ่งไปทั่วเมืองพร้อมกับแบกน้ำหนักของหินจำนวนมากไว้กับตัวด้วย การกระทำแบบนี้ก็เพื่อตามหาปิงจวน และเพิ่มความทนทานไปในตัว เทียนโจววิ่งไปทั่วอย่างมิหยุดหย่อนเขายังคงมองหาทุกคนที่ใกล้เคียงกับปิงจวน แต่ก็มิเจอใครเลยจนผ่านมาหนึ่งชั่วยามแล้ว

“ข้าจะหาเจ้าให้เจอให้ได้ หากวันนี้มิเจอ วันข้างหน้าข้าก็จะหาเจ้าต่อไป!”

เทียนโจวกล่าวออกมาเสียงดังที่จัตรุสกลางเมืองจูหยา ก่อนจะเดินกลับไปโรงเตี๊ยมและอาบน้ำเหมือนทุกวัน มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ขาดหาย ทั้งภาพของปิงจวนที่มักจะอ่านตำรารอคอยตน และมักจะมาทายาให้ตนเสมอหลังอาบเสร็จ

“ข้าหวังว่าเจ้าเขี้ยวเงินจะเจอเจ้านะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเริ่มทายาให้ตนเองในวันนี้ เมื่อเสร็จสิ้นการทายาเทียนโจวก็ได้ออกมาจากโรงเตี๋ยมที่แสนโดดเดียวไปยังร้านข้าวมันไก่ร้านเดิม แต่แล้วทันทีที่ชายหนุ่มมาถึงยังหน้าร้าน ภาพที่ชายหนุ่มได้พบนั้นคือซูซูหลันที่กำลังเผชิญหน้าอยู่กับอันธพาลถึงหกคน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีคนที่เคยถูกซูซูหลันทำให้อับอายเมื่อครั้งก่อน สภาพของหญิงสาวในตอนนี้ถือว่าเหนื่อยล้าและมีบาดแผลบางส่วนปรากฎขึ้นบนร่างกายอย่างเห็นได้ชัด ในจังหวะที่หญิงสาวเกิดช่องโหว่ในการต่อสู้ ชายอันธพาลได้พุ่งเข้าใส่ซูซูหลันจากด้านหลังหวังจะเอาชีวิต

“ระวัง!”

เทียนโจวหยิบทวนของตนออกมาฟาดทวนของตนใส่อันธพาลคนนั้นจนกระเด็นไปพร้อมกับดึงร่างของหญิงสาวซูซูหลันเข้ามาในอ้อมแขนเพื่อมิให้หลุดออกจากวงล้อม

“เทียนจวิน!”

เมื่อซูซูหลันได้เห็นหน้าของผู้ที่มาช่วยตนก็ได้กล่าวออกมาด้วยความตกใจ เธอมิคิดว่าเทียนโจวจะโผล่มาได้พอดิบพอดีขนาดนี้ เทียนโจวชี้ปลายทวนใส่อีกห้าคนที่ยังเหลืออยู่ เพราะคนก่อนนี้นั้นดูเหมือนว่าจะหมดสติไปแล้ว

“เจ้ายังไหวรึไม่?”

เทียนโจวกล่าวออกมาในขณะที่ยังโอบหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนอยู่ ซูซูหลันผลักร่างของตนออกจากเทียนโจวก่อนจะหันปลายดาบของตนใส่เหล่าอันธพาล

“ข้ายังไหวนะ ไม่ต้องให้เจ้ามาช่วยหรอก”

“แบบนั้นก็ดี! เอาล่ะงั้นมาต่อกันเถอะ! พวกเจ้าเตรียมตัวตาย!”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนที่ทั้งสองจะพุ่งเข้าใส่อันธพาลทั้งสามอย่างรวดเร็ว ทั้งสองต่างแสดงฝีมืออันเป็นเอกลักษณ์ในการจัดการเหล่าอันธพาล ถึงนี่จะเป็นการสู้ร่วมกันครั้งแรกแต่ทั้งสองก็ช่วยกันหลีกเลี่ยงบาดแผลให้กันและกันจนอันธพาลทั้งหมดได้พ่ายแพ้ไป ซึ่งบางคนก็เสียแขนบางคนก็เสียขา ซึ่งเป็นเรื่องปกติหากมีใครที่ได้มาสู้กับเทียนโจว แต่ทางด้านของเขานั้นมิมีบาดแผลใดๆเกิดขึ้นเลย จากฝีมือที่ได้เพิ่มขึ้นหลังจากผ่านการฝึกซ้อมที่มากขึ้น ส่วนทางด้านของซูซูหลันหลังจากที่ได้เทียนโจวมาสนับสนุนก็ทำให้มิได้รับบาดแผลเพิ่มเติมใดๆหลังจากที่ร่วมสู้ด้วยกัน

“หึเจ้าพวกกระจอก ระดับพวกแกอย่าหวังจะฝากรอยแผลแห่งเกียรติยศไว้บนร่างของข้าเลย!”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับถอดเสื้อโชว์บาดแผลทั่วร่างกาย ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆตน

“เป็นไงบ้าง เจ้ายังสบายดีอยู่ไหม”

“ข้าสบายดี”

ซูซูหลันกล่าวออกมาทั้งๆที่ดูภายนอกนั้นก็รู้ว่าเหนื่อยอย่างชัดเจน หญิงสาวเริ่มเดินกลับไปข้างในร้านข้าวมันไก่ เทียนโจวเมื่อเห็นเช่นนั้นก็เดินตามหญิงสาวเข้าไปทที่ดต๊ะของเธอ ก่อนที่จะหยิบสุราเบญจมาศออกมาวางข้างหน้าหญิงสาว

“ข้าให้เจ้า ถือว่า….ขอบคุณสำหรับคำแนะนำเมื่อวาน”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเริ่มหันหน้าไปทางอื่น ก่อนจะเดินออกจากดต๊ะของหญิงสาวไป

“หากเจ้ามีสิ่งใดที่ชอบก็บอกมาได้นะ ข้าจะหามันมาให้เจ้าเอง”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเดินตรงไปหาเถ้าแก่เนี่ยประจำร้าน ซูซูหลันนั้นยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเริ่มซดสุราที่ได้รับมาหลังจากผ่านความเหน็บเหนื่อยจากข้างนอก ทางด้านของเทียนโจวที่เดินมาหาเถ้าแก่เนี่ยประจำก็เพราะหวังจะทำงานเล็กๆน้อยๆในวันนี้ เขานั้นห่างหายจากการทำงานไปนานหลังจากที่เริ่มเดินทางทำให้เขานั้นค่อนข้างขัดสนเรื่องเงิน และอีกอย่างการมาทำงานนี้ก็เพื่อแก้เหงาตนเองที่อยู่คนเดียวด้วย

“เถ้าแก่เนี่ย ข้าต้องการทำงาน”

เมื่อเถ้าเเก่เนี่ยประจำร้านได้ยินเธอหันมามองเทียนโจว ก่อนจะเริ่มสำรวจชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า

“งานของเจ้าคืองานเช็ดโต๊ะ ทำความสะอาดห้องรับประทาน แล้วก็อย่าลืมนำจานมาเก็บให้ข้าด้วย”

เถาแก่เนี่ยกล่าวออกมาพร้อมกับชี้นิ้วไปยังจุดที่มีกองจานที่ใช้แล้วเก็บอยู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นเทียนโจวก็เริ่มทำงานของตน เขายืนรอภายในห้องรับประทานอาหารพร้อมกับจ้องมองไปที่ลูกค้าทุกคนด้วยสีหน้าจริงจังจนบ้างครั้งก็ราวกับยามประจำร้านยังไงยังงั้น หลังจากที่ลูกค้าลุกออกจากโต๊ะเทียนโจวก็รีบไปทำความสะอาดโต๊ะและเก็บจาน ซึ่งมีบ้างบางเวลาที่ชายหนุ่มเดินกวาดพื้นตามร้านเป็นครั้งคราวเพื่อกำจัดเศษอาหารและเศษฝุ่นที่อยู่บนพื้น เทียนโจวดำเนินงานของตนอย่างดีเยี่ยมเเตกต่างจากลักษณะของเขาที่มิเหมาะกับงานเหล่านี้เท่าไหร่ เทียนโจวได้ทำงานมาอย่างยาวนานจนมาถึงเวลาปิดของร้าน ก่อนที่เถ้าแก่เนี่ยจะเดินมานำเงินข้าจ้างของเทียนโจวมาให้และเดินจากไป เมื่อชายหนุ่มได้รับเงินเขาก็มองไปหาซูซูหลันเล็กน้อยที่ยังอยู่ในร้านอยู่

“เจอกันพรุ่งนะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเดินกลับไปยังโรงเตี๊ยมโดยมิลืมที่จะแบกข้าวของของตนที่นำไปร้านด้วยในตอนแรก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตน สายตาจ้องมองไปที่เตียงข้างๆที่ปกติมักจะมีปิงจวนนั่งอ่านตำราเสมอเวลาที่เขาจะนอน

“ฝันดีนะปิงจวน”

ทำงานพาร์ทไทม์ ได้รับ 100 อีแปะ +15 EXP

ให้สุราเบญจมาศ  [209] ซู ซูหลัน

ทายาสมานแผล

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์ (ซูซูหลัน)	ชื่อเสียง
+4 จากโรลอวดเบ่ง (หยิ่งยะโส) +7 เมื่อชนะการดวลพร้อมหยิ่งทะนง (หยิ่งยะโส) +3 โรลต่อสู้ (ขี้โมโห) +6 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +3 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (หูดี) +3 เมื่อโรลต่อสู้พร้อมข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +2 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (สายตายาว)	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี) +15 เมื่อโรลข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +20 เมื่อโรลหยิ่งในศักดิ์ศรีและภาคภูมิในแผลเป็นทุกแผลบนร่าง (มีแผลเป็น)	+15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว)	+10 ความโหดเมื่อเจอหัวมาร (ซูซูหลัน)
ผลรวมของแต่ละอัน
+28	+40	+10	คุณธรรม : ความชั่ว : ความโหด : +10

+20 ความเครียดเมื่ออ่านอะไรซักอย่าง (สายตายาว)

-20 ความเครียดเมื่อโรลทำงาน (เลื่อมใสศรัทธา)

Tianzhou ดี

❖ราชสีห์จรจัด❖

ซิ่งเหรินโต้ฝู

หลังจากทำงานมาอย่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อวานเทียนโจวก็ได้กลับมาบ้านพร้อมกับความคิดถึงที่มีต่อปิงจวนอย่างมิขาดหาย ช่วงเวลายามค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างอ้างว้างตลอดเวลาจนกระทั่งชายหนุ่มได้หลับไป เมื่อยามเช้าวันใหม่ได้เริ่มขึ้น เทียนโจวนั้นก็ได้ออกมาจากโรงเตี๊ยมพร้อมกับข้าวของสำหรับการฝึกก่อนจะเดินตรงออกมาจากโรงเตี๊ยมไปยังร้านข้าวมันไก่ โดยระหว่างทางเทียนโจวได้แวะซื้อบางอย่างเพราะความสนใจ

“เจ้าเองก็ฝึกอยู่สินะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาทันทีที่มาถึง และเห็นภาพของซูซูหลันที่ยังคงฝึกซ้อมเพลงดาบของเธอหลังจากที่ผ่านเรื่องเมื่อวานมา

“ใช่แล้ว”

ซูซูหลันกล่าวออกมาในขณะที่ยังคงกวัดแกว่งดาบอยู่ เทียนโจวเมื่อเห็นเช่นนั้นก็เป็นห่วงอีกฝ่ายเล็กน้อย เพราะว่าเขาเองก็เคยเป็นที่เกิดบาดแผลจนสลบไปเหมือนครั้งที่แล้ว

“หากเจ้ามิไหวก็อย่าฝืนนะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะเดินไปฝึกซ้อมในแบบของตนข้างๆหญิงสาว ซูซูหลันเมื่อเห็นคำกล่าวของเทียนโจวก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่มิได้กล่าวสิ่งใด ก่อนจะหันกลับมาโฟกัสกับการฝึกฝนของตน ทั้งสองต่างฝึกกันอย่างต่อเนื่องหนึ่งชั่วยามจนหมดแรง เทียนโจวเดินไปหาหญิงสาวซูซูหลันที่อยู่ข้างๆหลังจากหายเหนื่อย

“สนใจเข้าไปกินไรกันหน่อยไหม พอดีเจอของที่น่ากินมานะ”

“เอาสิ”

เมื่อได้ยินดังนั้นเทียนโจวก็เดินนำซูซูหลันเข้าไปในร้านข้าวมันไก่ ก่อนจะหามุมๆหนึ่งนั่งอยู่กันสองคน ก่อนจะหยิบขนมที่ตนนั้นได้ซื้อมา ซึ่งมันคือซิ่งเหรินโต้ฝู

“หวังว่าเจ้าจะชอบมันนะ”

เทียนโจวยื่นจานให้กับหญิงสาวบนโต๊ะ ซูซูหลันจ้องมองเต้าหู้นั้นด้วยสายตาที่เป็นประกายระยิบระยับ ก่อนจะตักมันขึ้นมารับประทานอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มที่ราวกับเด็กน้อยปรากฎขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวที่มักจะแสดงท่าทีแข็งกร้าว

“อร่อยจังเลย”

ซูซูหลันกล่าวออกมาเสียงสูงอย่างที่มิเคย เทียนโจวเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา

“นี่เจ้าก็มีมุมน่ารักแบบนี้ด้วยสินะ”

เทียนโจวยังคงหัวเราะออกมาอย่างมิหยุดหย่อน ก่อนจะเริ่มสังเกตเห็นหน้าของหญิงสาวที่เริ่มมุ่ยขึ้นเล็กน้อย

“กินไปเถอะ ข้ามิกวนแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูซูหลันก็พลันกินต่อไปอย่างมีความสุข ท่านของเทียนโจวเองก็เริ่มรับประทานในส่วนของตนแต่ก็แอบเเหงนขึ้นมามองดูสีหน้าของหญิงสาวอยู่บ่อยๆจนกระทั่งรับประทานเสร็จ เทียนโจวก็ได้แยกตัวออกมาจากร้านและกลับไปยังโรงเตี๊ยม ก่อนจะอาบน้ำและทายาสมานแผลของตนจนเสร็จสรรพ

“ปิงจวนข้าต้องหาเจ้าให้เจอให้ได้”

เทียนโจวรีบเร่งสวมเสื้อผ้าของตนหลังจากกล่าวจบก่อนจะหยิบข้าวของที่จำเป็นเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป

ให้ซิ่งเหรินโต้ฝู  [209] ซู ซูหลัน

ทายาสมานแผล

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์ (ซูซูหลัน)	ชื่อเสียง
	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี)	+15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว)	+10 ความโหดเมื่อเจอหัวมาร (ซูซูหลัน)
ผลรวมของแต่ละอัน
	+5	+10	คุณธรรม : ความชั่ว : ความโหด : +10

Tianzhou ดี

❖ราชสีห์จรจัด❖

เชิญชวน

หลังจากที่ได้ออกมาจากโรงเตี๊ยมเมื่อวานเทียนโจวก็ได้มุ่งตรงกลับมายังห้องพักก่อน จะนอนพักผ่อนจนเช้าวันใหม่ได้มาถึง ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยพลังงานที่เต็มเปี่ยมเพื่อฝึกฝนในวันนี้

“ไปกันเถอะเจ้าเขี้ยวเงิน”

เทียนโจวกล่าวขึ้นมาก่อนจะเดินนำร่างของเจ้าหมาป่าตัวใหญ่ออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งตรงไปยังชายหาดที่ตอนนี้ดูเหมือนจะมิมีผู้คนอยู่มากเท่าไหร่นัก

“อย่าลืมสิ่งนี้เด็ดขาดเวลาฝึกฝน”

เทียนโจวกล่าวขึ้นมาพร้อมกับยกก้อนกินและเชือกขึ้นมา ก่อนจะเดินเข้าไปผูกเข้ากับร่างของเจ้าหมาป่าเพื่อถ่วงน้ำหนัก และแน่นอนเทียนโจวเองก็มิลืมที่จะถ่วงน้ำหนักให้ตนเองเช่นกัน

“เอาล่ะเสร็จเรียบร้อย ในวันนี้เราจะมาฝึกแรงขาด้วยการวิ่งบนชายหาดกัน เริ่ม!”

เทียนโจวกล่าวออกมาอย่างรวบรัดก่อนจะวิ่งนำเจ้าเขี้ยวเงินไปบนผืนทราย หมาป่าเขี้ยวสีเงินเมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนได้ออกวิ่งไปแล้วก็มิรีรอที่จะวิ่งตามอย่างติดๆ ทั้งสองออกวิ่งต่อเนื่องอย่างยาวนานนับชั่วยาม จนในที่สุดการฝึกซ้อมในวันนี้ก็ได้สิ้นสุดลง

“กลับกันเถอะ”

ชายหนุ่มกล่าวออกมาหลังจากที่นั่งพักอยู่ที่ชายหาดซักพักหลังฝึกซ้อมเสร็จ เจ้าหมาป่าเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พลันส่ายหางไปมาอย่างเริงร่า ก่อนที่เทียนโจวจะเดินออกจากชายหาดกลับไปยังห้องพักของตน

“นี่อาหารของแก”

เทียนโจวโยนไก่ขอทานให้เจาเขี้ยวเงิน หมาป่าขมเขี้ยวเงินกระโดดรับไก่ขอทานอย่างสง่างามก่อนจะเริ่มรับประะทานไก่ตัวอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนทางด้านของเทียนโจวเองก็ได้เข้าไปอาบน้ำเหมือนกับทุกที ก่อนจะออกมาสวมเสื้อผ้าและเตรียมข้าวของออกไปข้างนอก

“เจ้ากินเสร็จรึยัง”

เทียนโจวหันไปมองทางด้านเจ้าเขี้ยวเงินหลังจากกล่าวจบ ก่อนจะเห็นสภาพของเจ้าหมาป่าที่นอนหงายพุงป่องๆของมันขึ้นชี้ฟ้า พร้อมกับเศษซากของกระดูกไก่

“ตื่นได้แล้ว!”

เจ้าหมาป่าสะดุ้งขึ้นมาจากเสียงเรียกของผู้เป็นนาย ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากที่ได้เห็นท่าทีที่แสนติ๊งต๊องของมัน

“ออกไปกันเถอะ”

ชายหนุ่มเดินนำเจ้าหมาป่าออกมาจากโรงเตี๊ยมหลังจากที่กล่าวไปได้ซักพัก ก่อนที่ทั้งสองจะมาหยุดอยู่ข้างหน้าของร้านข้าวมันไก่ที่แสนคุ้นเคย ก่อนที่ชายหนุ่มเทียนโจวจะเดินเข้าไปในร้านตรงไปสหายที่มิได้เจอกันนาน

“มิได้เจอกันนาน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาก่อนจะนั่งลงตรงหน้าของอีกฝ่าย ภาพของหญิงสาวที่แสนคุ้นเคยค่อยๆปรากฎขึ้นมา ใช่แล้วสตรีนางนั้นคือ ซูซูหลัน

“เป็นเจ้านี่เอง ข้าสบายดี มิเห็นเจ้านาน ข้านึกว่าเจ้าจะมิกลับมาแล้วเสียอีก”

ซูซูหลันกล่าวขึ้นมาด้วยความดีใจที่ได้พบกับสหายตรงหน้า เทียนโจวที่เห็นท่าทางของซูซูหลันก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะหยิบสุราเบญจมาศออกมา ก่อนจะหันไปทางเถ้าแก่เนียประจำร้านพร้อมกับชูขึ้นหนึ่งนิ้ว อันเป็นสัญญาณของข้าวมันไก่หนึ่งจาน

“ข้ากลับมารายงานเกี่ยวกับงานที่ได้รับมานะ ว่าแต่ดูเจ้าจะแข็งแรงขึ้นมากอยู่นะ”

เทียนโจวกล่าวขุ้นมาหลังจากที่สังเกตหญิงสาวมาได้ซักพัก

“แน่นอน ข้าเองก็ฝึกฝนอยู่ทุกวันจึงมีแปลกที่จะแข็งแรงขึ้น อีกอย่างดาบที่เจ้าเคยให้ข้าวันมันก็ดีมากๆด้วย”

ซูซูหลันกล่าวออกมาอย่างเริงร่า เทียนโจวเองก็เช่นกัน การที่ได้เจอสหายที่มิได้เจอกันนาน ก็ต้องมีเรื่องมากมายต้งออยากคุยกันเป็นธรรมดา

“เป็นเช่นนี้เอง เอาเหอะ ไหนๆก็มาเจอกันแล้ว พวกเรามาร่วมดื่มกันหน่อยมา”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับตบไปที่ไหสุราเบาๆ ซูซูหลันเมื่อเห็นดช่นนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความอยาก ในขณะเดียวกันข้าวมันไก่ที่เทียนโจวได้สั่งไว้ก็มาถึง จึงอาศัยจังหวะนั้นกินและดื่มอาหารต่างๆพร้อมกับแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆของทั้งสองฝ่ายที่ผ่านกันมาหลังจากที่แยกกัน ทั้งสองคุยกันนานหลายชั่วยามหลังจากที่เล่าเรื่องต่างๆจนหมด

“เจ้าเองก็ผ่านอะไรมาเยอะสินะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาขณะที่มองไปที่ซููซูหลันที่ดูเหมือนจะมีแผลเป็นเพิ่มมากขึ้นนิดหน่อย ก่อนที่เทียนโจวจะคิดได้ว่าอีกไม่นานตนเองก็จะออกเดินทางต่อ แต่ว่าซูซูหลันเองก็เป็นสหายที่ดี ซึ่งเทียนโจวก็อย่างให้สตรีนางนี้มาร่วมเดินทางไปกับตนด้วย

“ซูซูหลัน อีกไม่นานข้าก็ต้องออกเดินทางต่อแล้ว ข้าจึงอยากจะถามเจ้าว่า เจ้าสนใจจะร่วมเดินทางไปกับข้ารึไม่?”

อีกฝ่ายยิ้มก่อนจะกล่าว "เจ้าเอาเวลาชวนข้าไปดูแลแม่นางปิงจวนดีกว่านะ ข้าจะเฝ้ารอดื่มเหล้ามงคลพวกเจ้านะ หวังว่าวันนั้นเจ้าจะไม่ลืมส่งจดหมายมาชวนข้าล่ะ" ซูซูหลันยกมือขึ้นตบบ่าชายหนุ่ม

"เรื่องของปิงจวนเจ้ามิต้องกังวล ข้าเองก็ได้เริ่มหาหลายๆอย่างเพื่อจัดงานที่เหมาะสมกับนางอยู่เหมือนกัน"

เทียนโจวกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มขณะที่จ้องมองไปยังซูซูหลันที่เดินมาตบบ่าของตน

"ส่วนเรื่องเดินทางงั้นเหรอ เวลานี้เข้าหน้าหนาวแล้ว แดนใต้นี่แหละดีที่สุดแล้ว ทางเหนืออากาศหนาวเกินไป ข้าไม่ค่อยชอบน่ะ ที่เกาะนี้อากาศอบอุ่น อีกทั้งผู้คนที่นี่ก็ดูเป็นมิตร หากข้าตามหาพ่อแม่พบในสักวัน ข้าว่าจะชวนพวกท่านมาใช้ชีวิตที่นี่"

"เป็นเช่นนั้นเอง แต่ว่าช่วงนี้ข้าก็ยังมิมีแผนที่จะไปทางเหนือและจะวนเวียนอยู่แดนใต้ซักพัก ข้าจึงอยากชวนเจ้าร่วมเดินทางไปกับข้าชั่วคราวเท่านั้นในฐานะสหายคนหนึ่ง หวังว่าเจ้าจะคิดดูใหม่นะ"

@Watcher

ให้ไก่ขอทาน เจ้าเขี้ยวเงิน

ให้สุราเบญจมาศ [209] ซูซูหลัน

เชิญชวน [209] ซูซูหลัน

@Watcher

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์ (ซูซูหลัน)	ชื่อเสียง
	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี)	+15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว)	+10 ความโหดเมื่อเจอหัวมาร (ซูซูหลัน)
ผลรวมของแต่ละอัน
	+5	+10	คุณธรรม : ความชั่ว : ความโหด : +10

Tianzhou ดี

❖ราชสีห์จรจัด❖

ถามหา

การเดินทางผ่านผืนสมุทรเกินเวลาอยู่ไม่นานหากแต่ว่าเมื่อสิ้นสุดการเดินเรือและมาเทียบยังเกาะ บัดนั้นก็เป็นเวลายามราตรีไปเสียแล้ว บุรุษหนุ่มผู้แข็งแกร่งจึงตัดสินใจที่จะไปพักผ่อนก่อนที่โรงเตี๊ยมเจ้าประจำบนเกาะ และแล้วเวลาที่รอคอยมาอย่างยาวนานก็มาถึง เช้าวันใหม่อันแสนสดใสและเปี่ยมไปด้วยความหวัง ได้ชฉุดดึงให้ชายหนุ่มลุกขึ้นจากที่พักแต่เช้าตรู่ไปยังร้านข้าวมันไก่ชื่อดังของเกาะ

“วันนี้คงได้เจอกันเสียทีนะ”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะควบอาชาขาวไปยังร้านข้าวมันไก่ ก่อนจะค่อยๆชะลอตัวลงเมื่อมาถึงยังหน้าร้าน ชายหนุ่มกระโดลงจากอาชาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดเข้าไปในร้านพลันมองรอบข้างเพื่อหาสตรีที่เฝ้าหา

“อ่าว ซูซูหลันกายไปไหนกัน?”

เทียนโจวกล่าวออกมาด้วยความงุ่นงง ก่อนจะวิ่งออกจากร้านไปและเริ่มวิ่งหาทั่วเกาะ ไปทุกที่ทุกซองมุม รวมถึงลงไปว่ายน้ำรอบเกาะอีักเผื่อนางจะว่ายน้ำอยู่ แต่ก็มิเห็นแม้แต่วี่แววจึงได้วิ่งกลับมายังร้านเข้ามันไก่แห่งเดิมในสภาพที่ยังคงมีปลาดิ้นแด่วๆอยู่บนศีรษะ

“เห้อ แบบนี้ทานข้าวซักมื้อก่อนแล้วกัน เถ้าแก่ขอข้าวมันไก่ชาม”

ชายหนุ่มนั่งรอข้าวมันไก่อยู่ซักพัก ก่อนที่ข้าวมันไก่จะมาเสิร์ฟถึงโต๊ะของเทียนโจวด้วยมือของเถ้าแก่เนี๊ยประจำร้าน

“เจ๊เจียว ทราบรึไม่ว่าซูซูหลันตอนนี้อยู่ที่ใด”

@Watcher