[เมืองฉางอัน] ร้านบะหมี่สามหาว - สาขาฉางอัน

ร้านบะหมี่สามหาว - สาขาฉางอัน

{ เมืองฉางอัน }

【ร้านบะหมี่สามหาว - สาขาฉางอัน】

ร้านบะหมี่สามหาว ก่อตั้งขึ้นโดยสามพี่น้องตระกูลหาว
ขายบะหมี่โอชารสนานาชนิดไม่ว่าจะเป็น
บะหมี่ผัดเต้าหู้ บะหมี่เนื้อวัว บะหมี่ฉีซาน บะหมี่น้ำกุ้งทะเล
แม้ที่ตั้งจะถูกซ่อนอยู่ในตรอกเล็ก ๆ แต่ชาวบ้านแรงงานต่างนิยมมารับประทาน
เพราะด้วยรสชาติน้ำต้มกระดูกหมูที่เปิดไปเคี่ยวไว้ไม่เคยปิดเตา
นอกจากนี้ยังให้ปริมาณมาก และราคาถูก

ที่ชั้นสองเปิดให้บริการห้องว่างให้เช่าทั้งรายวันและรายเดือน
เป็นห้องเช่าขนาดเล็กที่แบ่งซอยห้องย่อย ๆ ขนาดเล็กเท่ารูหนู
ผนังกั้นแสนบางชนิดที่ว่าหากห้องข้าง ๆ นอนกรนก็ได้ยินเสียง
ดังนั้นกรุณารักษาความสงบด้วย

ทุกท่านสามารถมาโรลเพลย์ทำงานพาร์ทไทม์ประจำวัน
ค่าจ้าง: 180 อีแปะ - 5 EXP (รายวัน)

เถ้าแก่: หาว ปิ่ง
อุปนิสัย:
ชายวัยกลางคนท่าทางใจดี เป็นคนมีมานะอดทน รักการเรียนรู้สูตรอาหารใหม่
มักจะใจดีเพิ่มปริมาณเนื้อและเส้นให้จนบางทีลูกค้าก็ทานไม่หมด
ยิ่งลูกค้าดูเป็นคนจนน่าสงสารจะยิ่งแถมให้มากเป็นพิเศษ

Fenyue ดี

⌜ 35 ⌟

บทที่ 7

เทศกาลจงชิวเจี๋ย

ฉากที่ 6

          แสงสว่างรำไรลอดไล้ลามเลียที่ใบหน้า แต่ทว่าสิ่งที่ปลุกให้เด็กสาวลืมตาตื่นขึ้นมาคือแรงขย่มบางอย่างที่เร่งเร้าอยู่บนตัวนางจนรู้สึกจุกไปทั่วทั้งท้อง

         

         “อึก..อื้อ”

         

          เด็กสาวครางออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาใสคลอปริ่มที่หางตาด้วยความจุกนั้นที่ทวีตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ จากผู้กระทำที่เปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์.....

         

          “อู๊ด!!!!”

         

          เมื่อตื่นขึ้นมาเต็มตาเด็กสาวก็เห็นว่าเจ้าหมูน้อยเปาเปากำลังกระโดดอยู่บนตัวนางด้วยท่าทางโมโหหิว และมันจะยังกระโดดปลุกต่อไปหากเจ้าของยังไม่ตื่นขึ้นมาใส่อาหารไว้ในชามข้าวหมูป่า

         

          “อะ.. อูย ตื่นแล้ว ๆ เปาเปา”

         

          เฟินเยว่ตื่นขึ้นมาก็รีบยกเอาหมูออกจากตัวแล้วนำอาหารประเภทพืชพรรณธัญญาหารใส่ในชามใบเก่งของเจ้าหมูน้อยที่หมดเกลี้ยงไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ให้อาหารเสร็จถึงมานั่งสำรวจตัวเอง เฟินเยว่ยังคงใส่เสื้อผ้าชุดเดิมเหมือนกับเมื่อคืน เพียงแต่ว่ารองเท้าถูกถอดออกไป ปิ่นปักผมก็เช่นกัน มันถูกวางไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างที่นอน เป็นที่แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะหลุดตอนนอนเป็นแน่จำต้องมีใครสักคนที่ถอดมันออกมา แต่เด็กสาวจำความในส่วนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

         

          ‘เมื่อคืน ไปเที่ยวงานเทศกาล.. ชมจันทร์… แล้วยังไงต่อนะ… ข้ากลับมาที่นี่ได้ยังไง?’

         

          ไล่เรียงความคิดไปอย่างไรก็ไม่พ้นคำตอบเดียว

         

          ‘อ๊ะ! คุณชายซู’

         

          ต้องเป็นผู้ร่วมเดินทางที่พามาส่งอยู่แล้ว แต่ว่าเขาพาเข้ามาถึงในห้องถอดรองเท้ากับปิ่นปักผมออกให้อย่างนั้นหรือ? เพียงแค่คิดใบหน้าก็ร้อนวูบวาบขึ้นมา เฟินเยว่ไว้ใจตงฮั่วอยู่แล้วจึงไม่คิดว่าเขาจะล่วงเกิน แต่ก็รู้สึกเขินและก็เกรงใจอีกฝ่ายเอามาก ๆ ที่ต้องให้เด็กหนุ่มมาดูแลนางอีกครั้ง ไม่เพียงแค่ถอดรองเท้ากับเครื่องประดับผมแต่อีกฝ่ายยังห่มผ้าให้อีกด้วย...

         

          แต่เมื่อสายตาสบไปเห็นบานประตูก็พบว่ามันลงกลอนจากด้านใน มือเรียวยกขึ้นลูบแก้มแก้เก้อ เป็นนางนี่เองที่บริการตัวเองแต่ไปคิดอะไรเป็นตุเป็นตะ ถึงกระนั้นเด็กสาวก็ยังขอบคุณอีกฝ่ายในใจมากอยู่ดีที่พามาส่งที่ห้อง

         

          ก๊อก ก๊อก..

         

          เสียงเคาะประตูทำให้คนที่กำลังมัวแต่คิดเรื่องเพ้อเจ้อสะดุ้งเฮือก พอเด็กสาวเอื้อมมือไปเปิดก็เห็นว่าผู้มาเยือนคือคนที่กำลังคิดถึงยืนอยู่ด้านหน้าก็ทำตัวไม่ถูก

         

          “อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ...คุณชายซู”

         

          “อรุณสวัสดิ์? อย่าบอกนะว่าเพิ่งตื่น”

         

          ตงฮั่วไล่สายตามมองเด็กสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สภาพยังคงเดิมเหมือนกับตอนที่เขามาส่งนางที่ห้องไม่มีผิด ไม่สิ.. ต้องบอกว่าหัวกระเซิงยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนที่ออกเดินทางสตรีนางนี้ถึงได้ถักผมอยู่ตลอดเวลา

         

          เมื่อคืนเด็กหนุ่มพาสาวน้อยมาส่งกว่าจะถึงห้องนางก็แทบจะไม่มีสติเหลือ ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ กับเดินตามฝีก้าวสั้น ๆ นึกภาพไปก็น่าขำ ไม่รู้จะเรียกว่าละเมอได้หรือไม่ หรือนั่นอาจจะเป็นสัญชาตญาณสุดท้ายยังหลงเหลืออยู่แม้สมองหยุดพัก อันที่จริงมันอันตรายไม่ใช่น้อยเลยหากว่านางเป็นแบบนี้ตอนที่เขาไม่อยู่แล้วเผลอตามคนอื่นไป

         

          เมื่อคืนกว่าจะเข้าห้องได้ต้องค้นกุญแจจากในกระเป๋าเงินมาไขห้อง ซ้ำยังต้องพามานอนห่มผ้า ถอดรองเท้ากับปิ่นปักผมออกให้ ก่อนจากก็ลงกลอนจากด้านในเพื่อความปลอดภัยของคนที่หลับลึก เสร็จแล้วถึงจะปีนออกจากหน้าต่างเพื่อมาเข้าห้องของตัวเองที่อยู่ข้าง ๆ

         

          ส่วนสำหรับเช้าวันนี้เด็กหนุ่มตื่นมาได้ร่วมสองชั่วยาม ทีแรกเขากะว่าจะปล่อยให้เด็กสาวพักผ่อนให้เต็มอิ่มหลังจากการเดินทางและทำงานมาหลายวัน แต่ก็ไม่คิดว่านางจะหลับทนขนาดนี้ หลังฟังเสียงอยู่นานว่าห้องข้าง ๆ ยังคงเงียบกริบ มีแค่เพียงเสียงกีบหมูที่เดินไปมาและเสียงเลื่อนจานโลหะอยู่หลายครั้งจึงลองมาปลุกดู

         

          “เตรียมตัวเถอะสายมากแล้ว รีบไปล้างหน้าล้างตาเสีย”

         

          กล่าวจบเด็กหนุ่มก็ยกมือขึ้นแตะที่หัวตาของเขาราวกับว่าจะบอกกล่าวเป็นนัยยะบางอย่างจนเฟินเยว่ยกมือขึ้นทำตามก็เจอกับขี้ตาของตัวเองเป็นก้อน ๆ …

         

          “ขะ..ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปล้างหน้าล้างตาเดี๋ยวนี้ล่ะเจ้าค่ะ!”

.

.

.

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

เอฟเฟคความสัมพันธ์

[152] ซู ตงฮั่ว

ได้รับ ความสัมพันธ์ +10 จากการเป็นคนธาตุและปีเดียวกัน

JiTianTao ดี

โรลแวะกินบะหมี่กับคุยเรื่องบ้าน

"เดินทางมากันถึงเมืองฉางอันกันแล้วนะพวกเรา เดี่ยวลองมาชิมร้านนี้ก่อนก็แล้วกันข้าว่ารสชาติคงจะต้องอร่อยอย่างแน่นอนเลยเห้อฉางอันนี้ก็น่าอยู่เหมือนกันนะถ้าไม่ติดว่ามันข้าวของราคาแรงไปหน่อยค่าครองชีพมันก็ไม่ได้ถูกๆเลย แต่ว่าก็มีบางร้านที่ราคาเป็นมิตรกับเหล่าชาวบ้านแบบนี้ก็น่าจะสนับสนุนไปเรี่อยๆเลย พวกท่านคิดเห็นกันเช่นไรบ้างว่าเราควรที่จะอยู่อาศัยกันแถวไหนดีหรือว่าที่ไหนดีข้านั้นมีในใจของข้าอยู่แบ้วแต่ก็อยากที่ตะถามพวกท่านเอาไว้ก่อนว่าจะไปตรงไหนกัน"

"ท่านอาจารย์สำหรับข้านั้นแล้วแต่ท่านเลยข้าจะติดตามท่านไปเรี่อยๆไม่มีทางทิ้งท่านไปไหนเด็ดขาดอย่างแน่นอนถ้าท่านอยู่ไหนข้าก็จะอยู่นั้นอย่างแน่นอนเลย"

"สำหรับข้าก็เหมือนที่ต้าจงได้กล่าวออกมาเลยว่าอยู่ไหนก็ได้ที่ข้าติดตามท่านมาก็เพื่อการนี้โดยเฉเพราะช่วยเหลือเหล่าประชาแล้วก็ปราบพวกโจรร้ายให้หมดไปจากแผ่นดินนี้เสียให้สิ้นเสียทีหนึ่ง"

"สำหรับข้าก็แล้วแต่ท่านจีเทียนเต๋าเลยเจ้าค่ะ"

"ฮ่าๆๆขอบคุณพวกท่านทุกคนมากข้าว่าจะรวบรวมเงินได้พอสมควรแล้วก็จะซื้อบ้านอยู่เหมือนกันแหละนะพวกท่านไม่ต้องเป็นกังวลไปว่าข้าจะไม่ลงหลักปักแหล่งกัน ข้าแค่ยังไม่เจอบ้านที่ถูกใจก็เท่านั้นแต่ว่าข้านั้นอยากซื้อบ้านที่เฉิงตูเอาไว้ เฉิงตูจะเป็นจุดพักผ่อนของพวกเรากัน ขอให้พวกท่านนั้นอดใจกันหน่อยนะข้าสัญญาว่าจะต้องมีบ้านของพวกเราอย่างแน่นอน เอาล่ะถ้างั้นก็อย่าเสียเวลาเลยพวกเรามาหาอะไรกินรองท้องกันดีกว่านะแบบนี้"

พร้อมกับที่พวกของจีเทียนเต๋าก็ได้เข้าไปสั่งบะหมี่มากินกันโดยที่ระหว่างรอก็มี เหล่า บัณฑิตนั้นมาทักทายพวกตนเอาไว้ด้วยที่มาเดินทางแบบนี้จีเทียนเต๋าก็ยิ้มตอบพร้อมกับชวนอีกฝ่ายนั้นนั่งกินด้วยกันด้วยตนเองจะอาสาเลี้ยงมื้อนี้เอง

ใช้ลักษณะนิสัยถ่อมตน

+10ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

ผู้รู้คุณ

+10ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

ติ่งหูยาว

+10ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

-10ผู้ให้ความสนใจ

หูดี

+5 EXP เมื่อโรลปฏิสัมพันกับคนอื่นก่อน

+15ความสัมพันธ์คนที่คุยด้วย

หลังตรง

+20ความสัมพันธ์กันขุนนางในสภา

+4 point จากการมีหัวใจ10ดวงกับใคร

มอบอาหาร ฮวาเจียวปิ้งย่างให้ NPC 172 (EXP)

@Webmaster

Liangjin -

บันทึกเปื้อนหมึก

(1)

อาหารมื้อแรก

   การเดินทางอัรยาวไกลของเลี่ยงจินและจางอันในที่สุดก็มาถึงเมืองฉางอันตามเป้าหมาย พวกเขาได้อาถึงเมืองในยามอู่ จึงตัดสินไปหาอะไรทานกันก่อนจะทำธุระอื่น

        "ฟู่… ถึงจะร้อนแต่ก็ยังอร่อยเหมือนเดิม"

         "ข้าขอชิมหน่อยสิ ซีเปียน"

    บทสนทนาแลกเปลี่ยนเล็กๆในร้านบะหมี่เกิดขึ้น ทั้งคู่เลือกร้านที่เคยเลี่ยงจินเคยมาทานตอนเด็กๆในตอนที่ครอบครัวเขายังอยู่พร้อมหน้า

        "ที่นี่ให้เนื้อเยอะเหมือนกันนะ" จางอันคีบเนื้อที่แทบจะเต็มถ้วยใส่ปากเคี้ยวแก้มตุ่ย

        "ร้านนี้น่ะขึ้นชื่อเรื่องปริมาณที่เยอะแต่ราคาถูก แถมรสชาติก็ดีด้วย พวกชาวบ้านแถวนี้เลยชอบมากินกัน"

      เมื่ออาทิตย์ใกล้เที่ยง ผู้คนบริเวณแถวนี้ก็เริ่มเข้ามาในโซนร้านยอย่างคึกคัก เสียงจอแจบ้างคุยกันบ้างสั่งอาหารดังขึ้นในบริเวณร้านบะหมี่นี้

        "ว่าแต่เจ้ามาถึงฉางอันแล้วจะอะไรต่อล่ะ " อดีตโจรโพกผ้าเหลืองถามหนุ่มลูกครึ่งที่ก้มหน้าก้มตาทานบะหมี่ในชามอย่างเอร็ดอร่อย

       "หืม? ถามข้าหรอ ข้าน่ะนะคงจะไปเป็นพ่อค้านั่นแหละ"

     เลี่ยงจินนึกตรึกตรองอยู่ชั่วครู่แล้วจึงได้ตอบจางอันไป ดูเหมือนคำตอบของเขาจะทำให้สหายประหลาดใจพอควร

       "พ่อค้า? ข้านึกว่าจะเป็นนักเดินทางต่อไปเรื่อยๆซะอีก แล้วเจ้าจะขายอะไรล่ะ"

      "ถึงข้าจะพูดไปอย่างนั้นก็เถอะ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเดี๋ยวนี้เลยสักหน่อย ก่อนหน้านั้นก็ต้องหาทุนให้ได้ก่อน ระหว่างนี้ก็คงหางานรับจ้างเก็บเงินตั้งเนื้อตั้งตัวก่อนล่ะนะ" เขาตอบกลับอีกฝ่ายอย่างฉะฉาน

     "ข้าว่าถ้าเจ้าหางานรับจ้าง ไปเมืองลั่วหยางไม่ดีกว่างั้นรึ ที่นั่นข้าได้ยินมาว่ามีงานรับจ้างที่ได้เงินดีอยู่หลายที่"

    จางอันแนะนำเลี่ยงจินไปเช่นนั้น ก่อนที่หันกลับมาสนใจชามอาหารตรงหน้าที่ยังไม่พร่องลงไปเพราะมัวแต่คุย

     "ไม่เห็นจะยากตรงไหน อย่างไรซะฉางอันกับลั่วหยางก็อยู่ห่างกันไม่กี่เมือง ถ้าคำนวณเวลาดีๆไปเช้าเย็นกลับก็ยังได้สบายๆ "

     "แถมอีกอย่างข้ามาที่ฉางอันไม่ใช่เฉพาะเรื่องเงินแต่เพราะแค่ข้าไม่ได้กลับมาเยี่ยมนานเลยคิดถึงต่างหาก"

  หลังจากสิ้นคำพูดของเลี่ยงจิน ก็ไม่กล่าวอะไรกันมากความเร่งกินบะหมี่ในชามให้หมดก่อนที่มันจะหมดความอร่อยไปก่อน

     "แล้วพวกเราจะไปพักที่ไหนกันละ แถวนี้มีที่พักหรือเปล่า" จางอันหันกลับมาถามเจ้าถิ่นอย่างเลี่ยงจิน

      "เดี๋ยวข้าลองถามเจ้าของร้านดูดีกว่า"

    ด้วยเลี่ยงจินไม่มั่นใจเท่าใดนักว่าในช่วงที่เขาไม่อยู่มี่ที่พักตรงไหนลดเพิ่มขึ้นมาบ้างจึงเป็นการสมควรที่จะถามคนอื่น

      "เถ้าแก่ แถวนี้มีห้องพักบ้างไหมขอรับ"

       "จะว่ามีมันก็มีอยู่นั่นแหละ.. ร้านเราก็เปิดชั้นบนเป็นห้องพักด้วยนะสนใจไหม"

      เลี่ยงจินเกิดความสนใจในคำพูดของเถ้าแก่ เขาตอบตกลงพยักหน้าในข้อเสนอนั้น

      "เดี๋ยวข้าจะพาไปดูนะ" เถ้าแก่กล่าว

      "ร้านเล็กๆแบบนี้มีห้องพักด้วยงั้นรื๊อ.." จางอันรู้สึกสังหรณ์สัมผัสได้กับสิ่งที่ต้องเจอในอนาคต

   เลี่ยงจินและจางอันเดินตามเถ้าแก่ขึ้นชั้นบน ทางขึ้นถูกปูด้วยไม้เก่าๆและประตูห้องก็ถูกตั้งไว้ค่อนข้างถี่

     "สักครู่เดี๋ยวข้าขอเปิดห้องก่อน"

  เถ้าแก่หยิบกุญแจห้องขึ้นมาไขประตูเพียงไม่นานห้องภายในก็ถูกเปิดออกมา

     "นี่เรียกว่าห้องพักจริงดิ!" จางอันร้องอุทานเมื่อเห็นสภาพห้องที่เล็กแคบจนเรียกได้ว่าเป็นรูหนู ที่ดูแล้วแทบจะไม่สามารถยัดเอาร่างของทั้งสองลงไปได้

     "ราคาเท่าไหร่งั้นรึ" เลี่ยงจิงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาราวกับไม่สนใจสิ่งที่เห็น

      "รอก่อนสหาย! ข้าว่าเราไปหาที่พักที่ลั่วหยางดีกว่า"

     จางอันหยุดมือของเลี่ยงจินที่จะหยิบค่าห้องไปจ่ายให้เถ้าแก่ เขาไม่ยอมพักอยู่ในห้องนี้แน่ๆ

     "เราไม่ได้มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าห้องขนาดนั้นหรอกนะ"

      "เถอะน่า เดี๋ยวข้าจะแนะนำเองเอาเป็นว่ากลับไปด้านล่างดีกว่า"

  สองสหายเจรจากันอยู่พักใหญ่จนเลี่ยงจินใจอ่อนยอมเชื่อคำของจางอันจึงได้ยอมถอดใจไม่เข้าพัก และวันนี้จางอันก็รอดจากการได้พักในห้องรูหนู…

               

@Watcher