[นอกเมืองไท่หยวน] โรงหมอสกุลชุน

Fenyue ดี

⌜73⌟

บทที่ 13

สันโดษท่ามกลางเมฆา

ฉากที่ 8

                    

     

          “แฮ่ก.. แฮ่ก...!!”

         

          ม้าเหลียงถูกควบมาด้วยความเร็วสูงที่สุดเท่าที่กำลังจะไหว ในตอนนี้ผู้ที่บังคับม้าไม่ใช่เด็กหนุ่มที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่เบื้องหน้า แต่เป็นเด็กสาวชาวบ้านที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบเลือดที่ไม่ใช่ของนางเองแม้สักหยด หนทางจากหุบเขาจู้อวิ๋นไปยังไท่หยวนช่างยาวไกล แต่ก็คงใกล้กว่าจะต้องย้อนกลับไปทางเดิมที่ไม่ปลอดภัย

         

           ช่างบังเอิญเสียจริงที่ระหว่างทางมีโรงหมอแห่งหนึ่งตั้งอยู่ อาณาบริเวณกว้างใหญ่จนคิดว่าเป็นตำหนักของผู้รากมากดีที่ไหนมาปลูกเอาไว้ที่นอกเมือง ที่รู้ได้ว่าเป็นโรงหมอก็เพราะว่ามีป้ายตัวเบ้อเร่อเขียนเอาไว้ว่าคือ ‘โรงหมอสกุลชุน’ ในสมองเฟินเยว่ไม่ทันคิดว่าจะเป็นที่เดียวกับสถานที่ส่งของหรือไม่เพราะนางเข้าใจมาตลอดว่าโรงหมอควรจะอยู่ที่ในเมือง ไม่รอช้านางชักหัวม้าเข้าไปด้านหน้าประตูใหญ่ในทันที

         

          “ท่านหมอเจ้าคะ!! ท่านหมอ!! ท่านหมออยู่หรือไม่เจ้าคะ รบกวนช่วยรักษาคนเจ็บด้วยเจ้าค่ะ!!”

         

          ลงจากม้ามาได้เด็กสาวก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวายเสียงดังด้วยอาการร้อนรน เมื่อทำอะไรไม่ถูกเด็กสาวก็เริ่มที่จะฟูมฟายออกมาอีกครั้งเหมือนเด็ก ๆ ราวกับว่าความเข้มแข็งทั้งหมดที่เคยมีมาได้พังทลายลงไปชั่วพริบตา

         

          “ใครกันที่มาโหวกเหวกโวยวายที่หน้าจวน”

         

          สุภาพบุรุษในชุดสีเหลืองอำพันปรากฏกายขึ้น ในมือของเขาถือพัดขนนกปิดหน้าเหลือเพียงแค่เสี้ยวตา แต่เห็นแค่นั้นก็รู้ได้เลยว่ากำลังอยู่ในอาการไม่พอใจ แต่กระนั้นเขาก็ออกมาดู

                    

          “ท่านคือท่านหมอใช่หรือไม่เจ้าคะ ได้โปรดช่วยสหายข้าด้วย เขาถูกโจรทำร้ายมาเจ้าค่ะ!”

         

          เด็กสาวกล่าวอ้อนวอนพร้อมกับประคองร่างที่ไม่ได้สติลงมาจากหลังม้า ตงฮั่วยังมีลมหายใจแม้จะแผ่วบางแต่ทว่าหน้าอกอันแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ยังคงกระเพื่อมไหว ซ้ำยังเสียงละเมอที่ขาดหายเป็นช่วง ๆ

         

          “ปลา..ลิ่น …อึก! ปลา.. ชิง”

         

          ไม่รู้ว่าจะนึกโกรธดีหรือไม่ที่แม้ยามสลบแต่อีกฝ่ายก็ยังละเมอออกมาเป็นชื่อสิ่งของที่เขาหมกมุ่น

         

          “ฮาห์.. หม้อไฟ..”

         

          “เจ้าค่ะตงฮั่ว เอาไว้ถ้าหายแล้วเราไปตกปลาแล้วก็ทานหม้อไฟกันนะเจ้าคะ!”

         

          “ไม่.. วันนี้.. ก่อน.. เที่ยงคืน..”

         

          คนไร้สติยังพึมพำสนทนาโต้ตอบได้เช่นนี้ก็แปลว่าเขาไม่น่าจะเป็นอะไรมาก หรือในอีกแง่แปลว่าอีกฝ่ายสาหัสเสียจนสติหลอนไปแล้ว..

         

          “บาดแผลสาหัสมาก เสี่ยวเอ้อร์! นำเปลออกมารีบพาเขาเข้าไปด้านใน!”

         

          ชายในชุดเหลืองตะโกนสั่งลูกน้อง แล้วไม่นานผู้ช่วยพยาบาลร่างกายกำยำสองคนก็หิ้วเปลมาช่วยแบกตงฮั่วเข้าไปที่ด้านใน

         

          “อย่าลืม.. ปลา.. ก่อนเที่ยงคืน..”

         

          เสียงของเด็กหนุ่มดังแว่วเป็นครั้งสุดท้ายราวกับคำสั่งเสีย ได้ยินดังนั้นเด็กสาวก็ยิ่งสับสน ในยามนี้นางควรจะอยู่เป็นกำลังใจให้เขาถึงจะถูก แต่หากว่านั้นเป็นความปรารถนาอันแรงกล้าจนแม้แต่หมดสติก็ละเมอออกมาล่ะก็เด็กสาวก็ยิ่งจะต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

         

          เฟินเยว่ทำท่าจะเดินตามเข้าไปที่ด้านในแต่ทว่าชายชุดเหลืองก็เข้ามาขวางเอาไว้ด้วยสีหน้ารำคาญใจ

         

          “ญาติผู้ป่วยรอด้านนอก เข้ามาก็มีแต่จะเกะกะการรักษา”

         

          สิ้นเสียงประตูห้องพยาบาลก็ปิดปังใส่หน้าทันที

         

          “อึ๋ย..”

         

          เด็กสาวสะดุ้งไหล่ นางกระวนกระวายใจเดินวนหน้าประตูอยู่เป็นสิบรอบ หรือว่านางควรจะออกไปตกปลาระหว่างรอจริง ๆ แต่เด็กสาวผู้ไม่ชำนาญทางไม่รู้ว่าแหล่งน้ำอยู่หนใด ทว่าก็จำใจออกไปตามหาเพื่อทำความปรารถนาของสหายให้เป็นจริง โชคดีที่มีบุรุษพยาบาลคนหนึ่งผ่านมาทางนี้พอดี

         

          “ขออนุญาตเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าแถวนี้พอจะมีแหล่งน้ำให้ตกปลาได้บ้างหรือไม่เจ้าคะ โดยเฉพาะปลาลิ่น ปลาชิง.. อะไรทำนองนี้น่ะเจ้าค่ะ”

         

          “มีขอรับแม่นาง ทางตะวันออกห่างจากนี้ไปครึ่งลี้จะมีบึงน้ำอยู่ขอรับ”

         

          “ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”

         

          เฟินเยว่รีบค้อมศีรษะแล้วขึ้นมาควบออกไปในทันที ปล่อยให้บุรุษพยาบาลผู้นั้นงงเป็นไก่ตาแตกว่าทำไมญาติผู้ป่วยถึงได้มาถามถึงแหล่งประมง นี่เป็นเรื่องที่ชีวิตนี้เขาแทบไม่เคยเจอมาก่อนเลย...

         

        

.

.

.

อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ

+15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์)

Fenyue ดี

   

⌜79⌟

      

บทที่ 14

คราวดีในเคราะห์ร้าย

ฉากที่ 1

เควส (2) ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ (ประจำวัน)

                    

   

          เฟินเยว่กลับไปที่โรงหมอสกุลชุนในรุ่งสางของอีกวันโดยนางมาพร้อมกับปลาลิ่นเต็มสองมือ เมื่อคืนเด็กสาวมุตกปลาจนถึงฟ้าสาง สีหน้าอิดโรย ดวงตาแดงช้ำ แม้แต่ปลายจมูกก็บวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักมาตลอดทั้งคืน นางพยายามจะตกปลาที่สหายขอร้องมาให้ได้ แต่ปลาที่นางตกได้มีแต่ปลาลิ่น ไม่มีปลาชิงเลยสักตัว นอกจากการที่สหายบาดเจ็บสาหัสแล้ว ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่อาจทำความคาดหวังของตงฮั่วให้สมหวังได้ นางจึงร้องไห้หนักจนใบหน้ายับเยิน ทว่ายามเมื่อต้องเข้าสังคมก็จำต้องปั้นหน้าฝืนยิ้มไปก่อน

         

          “ข้าขอเข้าไปเยี่ยมสหายได้หรือเปล่าเจ้าคะ”

         

          เฟินเยว่ขออนุญาตหมอหนุ่มที่ท่าทางน่ากลัวคนนั้นเพื่อขอพบกับสหาย ไม่รู้ว่าป่านนี้เด็กหนุ่มจะเป็นอย่างไรบ้าง จะฟื้นแล้วหรือยัง ตอนนี้นางรู้แค่ว่าตงฮั่วพ้นขีดอันตรายมาได้แล้วแต่อาการก็ยังถือว่าหนัก ตามตัวมีบาดแผลหลายจุด เลือดยังไม่หยุดไหลดี และมีอาการช้ำในจากการโดนฝ่ามือกระแทกเข้ากลางท้อง คงต้องนอนพักที่โรงหมอไปสักระยะ

           

          “ตามสบาย แค่ไม่ทำเสียงดังรบกวนก็พอ”

         

          “ขอบพระคุณเจ้าค่ะ แล้วก็เอ่อ.. ข้าขอยืมครัวทำอะไรให้เขาทานด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ สหายข้าไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เช้าเมื่อวาน เป็นห่วงเขาเหลือเกินเจ้าค่ะว่าเขาจะหิวหรือเปล่า”

         

          เด็กสาวคิดว่าสหายหนุ่มตัวใหญ่ของนางน่าจะหิวข้าวไม่มากก็น้อยเมื่อฟังจากสิ่งที่เขาละเมอออกมา ไม่ใช่แค่ปลาแต่ยังมีคำว่า ‘หม้อไฟ’ อีกด้วย

         

          “ชิ...” คุณหมอชุนเดาะลิ้นเหมือนรำคาญ เพยิดหน้าไปอีกทางด้วยความไม่พอใจ ท่าทางนั้นทำเอาเด็กสาวแทบจะหดหัวเข้าไปในเสื้อ “ได้ แต่เจ้าต้องไปหาวัตถุดิบมาทำเอง ห้ามทำเลอะเทอะ แล้วก็ห้ามทำเสียงดัง มีอะไรก็ถามผูุ้ช่วยพยาบาลเอา”

         

          กล่าวจบหมอหนุ่มก็เดินจากไปในทันที เอาเป็นว่าในเมื่อท่านหมออนุญาตแล้วก็ขอใช้งานโดยจะพยายามไม่ทำอะไรให้เลอะเทอะ แต่ก่อนหน้านั้นเด็กสาวขอเข้าไปดูอาการของสหายก่อนว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

   

   

[ ..เพลงประกอบเพื่ออรรถรส.. ]

            

   

          ร่างสูงใหญ่กำยำของเด็กหนุ่มนอนเหยียดตรงอยู่บนเตียงพยาบาลที่มีเพียงแค่ผ้าผืนบางที่รองแผ่นหลังแทนฟูกนอน ร่างกายของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยผ้าพันแผล โลหิตสีชาดซึมออกมาย้อมผ้าขาวให้กลายเป็นสีแดงในบางจุด ไม่ใช่แค่ลำตัวแต่ใบหน้ายังมีรอยแผลพาดที่ข้างแก้ม ไม่รู้ว่านั่นจะทำให้เกิดเป็นแผลเป็นเพิ่มหรือไม่ ลมหายใจที่พรั่งพรูเข้าออกมีกระแสเสียงของความเจ็บปวดดังลอดออกมาให้ได้ยิน แม้ร่างกายจะหลับไม่ได้สติแต่คงจะปวดบาดแผลอยู่ไม่น้อย

           

          เมื่อเห็นคนสำคัญอยู่ในสภาพย่ำแย่ หยาดน้ำก็กลั่นขึ้นที่หัวตาก่อนที่จะไหลลงมาอาบสองแก้มอีกครั้ง เฟินเยว่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปากตัวเองไม่ให้เผลอสะเอื้อนไห้จนเกิดเสียง นางทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงที่ตงฮั่วนอนอยู่ แม้ไม่มีเสียงดังเล็ดลอดออกมาแต่ทว่าร่างกายของเด็กสาวสั่นสะท้านจนตัวโยน โดยปกติสาวน้อยจากอันติงผู้นี้จะจิตใจเข้มแข็งอยู่เสมอ จะร้องไห้ก็เพียงไม่กี่ครั้ง หนึ่งเมื่อรู้ว่าบิดามารดาเสียไปแล้ว สองคิดถึงพี่ชายที่ออกจากบ้านในช่วงแรก ๆ สามการเสียชีวิตของแม่บ้านเล่อที่เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เล็ก ๆ และครั้งล่าสุดก็คือครั้งนี้ที่เพื่อนคนสำคัญถูกทำร้ายไปต่อหน้าต่อตา

                    

          ‘ตงฮั่ว ข้าขอโทษนะที่ตกปลาชิงมาให้ไม่ได้..’

         

          ยิ่งคิดถึงการกระทำอันสูญเปล่าของตัวเองเมื่อคืนนี้นางก็ยิ่งผิดหวังกับตัวเอง เด็กสาวก็ยิ่งสะอื้นหนักขึ้นจนมีเสียงเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากจนต้องกัดปากสะกัดกลั้นอารมณ์เอาไว้

         

          ‘ไม่เอา จะร้องไห้ไม่ได้นะ! ถ้าตงฮั่วตื่นขึ้นมาเห็นสภาพนี้จะทำยังไง..’

         

          เด็กสาวพยายามสะกดกลั้นปาดน้ำตาพร้อมกับทั้งสูดน้ำมูกที่อุดตันทั้งสองรูจมูกไม่ให้ไหลเยิ้มอุจาดตา นางหันไปมองสหายหนุ่มผู้เป็นคู่หูอีกครั้งหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปที่หางคิ้วแตกจากการต่อสู้ที่ซื่อซิน เด็กหนุ่มมีปฏิกิริยา เขาขมวดหัวคิ้วเข้าหากันทว่าก็ยังไม่ลืมตาตื่น

         

          “ตงฮั่วจะต้องรีบหายแล้วก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมนะเจ้าคะ”

         

          เฟินเยว่พยายามคลี่ยิ้มบอกแก้ผู้ที่ยังนอนหลับอยู่ก่อนที่จะปลีกตัวออกมาอย่างเงียบเสียงเพื่อทำอาหารบางอย่างให้สหายเมื่อเขาตื่นนอนขึ้นมาจะได้รับประทานในทันที

         

          นางอยากตามใจสหายทำอาหารในรายที่ตงฮั่วอยากทาน ทว่าหม้อไฟดูจะไม่เหมาะกับผู้ป่วยอาการสาหัส นางจึงเลือกทำอาหารประเภทแกงที่ทานง่ายกว่าแทน อยู่ด้วยกันมานานเฟินเยว่รู้ดีว่าสหายเป็นคนตัวใหญ่กินจุ ครั้นจะให้ทานแต่น้ำแกงเปล่า ๆ เห็นทีคงไม่ได้ จึงเลือกทำต้มกระต่ายเบญจมาศมาบำรุงเขาโดยดัดแปลงจากเนื้อกระต่ายเป็นเนื้อหมูเนื้อไก่แทนในเวลาแบบนี้ไม่มีอารมณ์ไปออกล่า

         

          แกงชนิดนี้มีวิธีการทำที่แตกต่างจากแกงจืดต้าฮั่นทั่วไปด้วยมาจากนอกด่านอันไกลโพ้น เฟินเยว่ไม่รู้วิธีการแน่ชัดว่าเป็นอย่างไร นางจึงปรับปรุงให้เป็นของตนเองโดยยังคงของแกงจืดชนิดอยู่นั่นก็คือเคี่ยวให้เนื้อเปื่อยนุ่ม ใส่มันเทศและผักอื่น ๆ ลงไปเพื่อให้แกงข้นหนืด และไม่ลืมที่จะใส่ดอกเบญจมาศลงไปเพื่อให้ได้กลิ่นที่เข้มข้นขึ้น เมื่อทำอาหารเสร็จแล้วก็จัดเก็บครัวให้สะอาดเรียบร้อยท่านหมอจะได้ไม่ตำหนิเอา

         

          นางถือแกงหมูไก่เบญจมาศกลับไปยังห้องพักผู้ป่วย และเมื่อกลิ่นหอมของอาหารโชยมาดวงตาที่ปิดสนิทก็ค่อย ๆ ลืมตื่นขึ้นมา สมกับเป็นตงฮั่วจริง ๆ

         

          “หิวข้าว..”

         

          คือคำแรกที่หลุดออกมาจากปากของผู้ป่วยที่นอนซม ได้ยินแบบนั้นเฟินเยว่ก็หัวเราะออกมาอย่างปิติ หากว่ารู้สึกหิวก็แปลว่าอีกฝ่ายฟื้นจากอาการสาหัสขึ้นมามากแล้ว

         

          “พอดีเลยเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งจะทำแกงหมูไก่เบญจมาศมาลองชิมดูนะเจ้าคะ”

         

          ตงฮั่วเหลือบสายตามองเด็กสาวที่นั่งลงข้างเตียงจัดแจงน้ำท่าให้พร้อมเพื่อป้อนข้าวผู้ป่วย

         

          “เยว่เอ๋อร์ ทำไมเจ้าหน้าตาบวม ๆ ” เด็กหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนล่องลอยในอากาศจากการมึนยาสูตรประหลาดที่ท่านหมอปรุงมาให้เพื่อบรรเทาอาการปวด มันช่วยระงับอาการก็จริงแต่ผลตกค้างของยาทำให้ในหัวของเขามึนเบลอชอบกลจนจับต้นชนปลายเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้ช้า แต่แล้วหัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างขึงขังเมื่อนึกออก “เมื่อวาน.. เจ้า โดนทำร้ายมาอย่างนั้นเหรอ” พยัคฆ์หนุ่มกัดฟันพูดออกมาอย่างเคียดแค้นโจรพวกนั้น

         

          “เปล่าเจ้าค่ะ ข้าแค่...” เฟินเยว่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ในการต่อสู้นางแทบไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ นอกจากการที่เท้าเตะหิน แต่ว่ามันก็หายดีแล้ว แต่จะให้นางบอกว่าร้องไห้จนหน้าบวมก็คงไม่ได้ “ข้า.. คงจะแพ้อากาศนิดหน่อยน่ะเจ้าค่ะ แหะ” เด็กสาวเลือกที่จะโกหกทั้งที่รู้สึกผิดอยู่ในใจ แต่เป็นการโกหกอันขาวสะอาดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วง ก็หวังว่าจะไม่เป็นบาปที่หนักหนา

         

          “จริงหรือเปล่า.. ถ้าใครรังแกเจ้าต้องรีบบอกข้านะ ...รู้ไหม”

         

          สีหน้าคนเจ็บดูจะเป็นห่วงนางยิ่งกว่าห่วงตัวของเขาเองมันยิ่งทำให้จิตใจของเด็กสาวเจ็บปวดจนน้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะการที่เขาอยากจะปกป้องถึงทำให้ตัวเองต้องบาดเจ็บเจียนตาย แต่เด็กสาวก็พยายามสูดหายใจสะกัดกั้นอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ เอาไว้เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่มีรอยยิ้มแม้จะเต็มไปด้วยร่องรอยของความเศร้าหมอง สาวน้อยค่อย ๆ พยุงร่างหนาขึ้นมานั่ง ใบหน้าของตงฮั่วดูจะปวดแผลอยู่ไม่น้อยจากฤทธิ์ยาแก้ปวดที่หมดลงไป แต่เขาพยายามเก็บอาการจนแทบจะไม่แสดงออกมาให้เห็นหากว่าไม่ได้สังเกตดี ๆ

         

          “ไม่มีหรอกเจ้าค่ะ ตงฮั่วน่าเกรงขามขนาดนี้ แค่เห็นหน้าทุกคนก็เกรงกลัวกันหมดแล้ว”

         

          “ขนาดนั้น? แต่ก็ดี... ถ้าเป็นจริงจะได้ไม่มีพวกน่ารำคาญกล้ามาแหยม”

         

          เฟินเยว่ทำทีหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนที่จะยกช้อนขึ้นมาตักน้ำแกงเตรียมป้อน แต่ทางฝ่ายชายกลับยื่นคอหนี

         

          “เอ๋ ทำไมล่ะเจ้าคะ?”

         

          “ข้ากินเองได้”

         

          พอเขาพูดแบบนั้นเฟินเยว่ก็วางช้อนลงในถ้วยแกงก่อนจะยื่นส่งด้านหน้าให้อีกฝ่ายได้ตักทานเองโดยที่นางยังประคองถ้วยแกงเอาไว้ด้วยสองมือ ตงฮั่วพยายามยกแขนขึ้นมาตักน้ำแกงเนื้อเปื่อยเข้าปากทาน แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะไม่เป็นใจเอาเสียเลย มือที่เคยเปี่ยมไปด้วยพละกำลังในตอนนี้แค่ช้อนแกงเบา ๆ ก็ยังยกไม่ขึ้นจนเผลอจะทำหกเด็กหนุ่มจึงถอดใจ

         

          “เฮ้อ.. หงุดหงิดเป็นบ้า..”

         

          “ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าป้อนให้เองเจ้าค่ะ”

         

          สุดท้ายก็ไม่วายที่เฟินเยว่ต้องเป็นคนดูแล ด้านตงฮั่วดูเขิน ๆ ที่ถูกป้อนอาหารแต่ว่าเขาก็ยอมทานแต่โดยดี คำแรกยังดูอายอยู่ แต่คำที่สามสี่ห้าความเขินทุกอย่างก็หดหายไปเหลือแต่เพียงอาการที่บ่งบอกว่าอยากอาหารเป็นอย่างมาก น่าเสียดายจริง ๆ ที่ไม่ได้ทำหม้อไฟมาให้ เอาไว้ถ้าหายป่วยคงได้เลี้ยงกันดี ๆ

         

          “ตงฮั่วเจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะสารภาพ.. คือว่า” เฟินเยว่อ้ำอึ้ง รู้สึกว่าพูดออกมาได้ยาก แต่ก็ต้องพูดออกมาอยู่ดี “คือว่าข้า.. ตกปลาชิงมาให้ท่านไม่ได้ก่อนเที่ยงคืน...”

         

          “หืม? ปลาชิงอะไร?”

         

          “ก็ที่ตงฮั่วพูดก่อนจะสลบไป ตกปลาลิ่น ปลาชิง หนึ่งร้อยตัว ก่อนเที่ยงคืน.. คือว่าข้าตกมาได้แค่ปลาลิ่นน่ะเจ้าค่ะ ส่วนปลาชิงข้าไม่...”

         

          “ข้าเคยพูดอะไรแบบนั้นออกไปด้วยเหรอ?”

         

          เด็กหนุ่มถามกลับ ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงมีแต่ความงุนงงสงสัย เฟินเยว่เชื่อว่าสหายไม่มีทางโกหกด้วยสีหน้าเช่นนี้ได้แน่น เพราะฉะนั้นบางทีอาจจะเป็นจิตใต้สำนึกของเด็กหนุ่มล้วน ๆ ไม่ผ่านการวินิจฉัยของตัวเอง ยิ่งเห็นท่าทางนั้นก็รู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายขึ้นเป็นเท่าตัว

         

          “แต่ว่าเจ้าไปตกปลาลิ่นเพียงคนเดียวเลยเหรอ.. ลำบากแท้ ๆ ทั้งที่เป็นแค่ความปรารถนาของข้าเพียงคนเดียว”

         

          “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ถ้าเป็นความปรารถนาของตงฮั่วก็ถือว่าเป็นความปรารถนาของข้าเช่นกันเจ้าค่ะ หากว่าตงฮั่วไม่ติดใจที่ตกปลาชิงไม่ทันก็ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”

         

          “จะไปติดใจอะไรเจ้าได้ล่ะ ถึงจะเสียดายที่ทำเรื่องท้าทายนั้นไม่สำเร็จด้วยตัวเองก็เถอะนะ แต่ข้าคิดว่า.. เดี๋ยวก็คงจะได้มาเองนั่นแหล่ะปลาชิงน่ะ”         

         

          “จริงด้วยเจ้าค่ะ ถ้าไปตกปลาที่แม่น้ำหงชุนล่ะก็จะต้องได้ปลาชิง--...” พูดถึงตรงนี้ใบหน้าของเด็กสาวก็ถอดสี ลืมไปเสียเลยว่านัดกับบัณฑิตเหลียงเอาไว้และเขาก็น่าจะมาถึงวันนี้ “เอ่อ.. ข้าต้องรีบไปแจ้งข่าวให้คุณชายเหลียงทราบด้วยจะได้ไม่ต้องรอ ถ้าส่งจดหมายวันนี้จะไปถึงเหอไน่ตอนไหนนะ..”

         

          เฟินเยว่แสดงอาการล่กออกมาให้เห็น คนป่วยเห็นแบบนั้นเขาก็ขำออกมา แต่หัวเราะแรงไม่ได้เกร็งท้องแล้วเจ็บแผล

         

          “ถ้าอย่างนั้นก็ไปส่งข่าวก่อนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้หรอกข้าไม่เป็นอะไร”

         

          “จริงหรือเจ้าคะ..”

         

          เด็กสาวยังคงถามด้วยความเป็นห่วง ในตอนนี้นางไม่อยากจะคลาดสายตาจากอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย กลัวว่าหากห่างจากเข้าไปอีกฝ่ายจะได้รับอันตรายแล้วนางมาช่วยเอาไว้ไม่ทัน แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นโรงหมอที่ดู ๆ ไปแล้วมีการป้องกันแน่นหนาราวกับปราการก็เถอะ

         

          “จริงสิ ข้าสัญญาเลยก็ได้ว่าจะรอเจ้าตรงนี้ จะไม่ไปไหนจนกว่าเจ้าจะกลับมา ตกลงไหมล่ะ”

         

          “ถ้าอย่างนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” เด็กสาวเกี่ยวนิ้วก้อยทำสัญญากับอีกฝ่ายเหมือนเป็นเด็ก “แต่ต้องทานน้ำแกงให้หมดก่อนนะเจ้าคะ”

           

          “ก็ได้ เจ้านี่นะ ทำตัวอย่างกับแม่” ตงฮั่วกล่าวแซวก่อนที่จะทานเนื้อที่เด็กสาวป้อนให้เคี้ยว ๆ กลืน “ว่าแต่ที่นี่คือโรงหมอตระกูลชุนหรือเปล่านะ? เจ้าได้ส่งของไปแล้วหรือยัง?”

         

          “อ๊ะ!..” เด็กสาวทำหน้าตกใจจนชายหนุ่มรี่ตามอง “ข้าลืมเรื่องนี้ไปเลยเจ้าค่ะ ไม่ได้ล่ะจะต้องรีบนำสมุนไพรไปส่งให้เขา”

         

          “เจ้าเนี่ยนะ” เด็กหนุ่มขยับยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า ก่อนที่จะทานแกงเนื้อเบญจมาศคำสุดท้าย “ข้ากินหมดแล้วรีบไปเลย”

         

          “เจ้าค่ะ แล้วข้าจะรีบกลับมานะเจ้าคะ!”

         

          หลังจากที่ทานอาหารหมดเด็กสาวก็ป้อนน้ำป้อนยาให้สหาย ให้เขาได้นอนพักผ่อนดี ๆ ก่อนที่จะนำถ้วยชามไปล้างเก็บแล้วไปที่ม้านำถุงสมุนไพรบัวหิมะและโสมร้อยปีจำนวนห้าชุดออกไปส่งแก่บุรุษพยาบาลคนหนึ่ง

         

          “เอ่อคือ.. ข้ามาส่งของแทนเถ้าแก่หวังน่ะเจ้าค่ะ ถ้าอย่างไรช่วยประทับตราให้หน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

         

          “ขอบคุณขอรับแม่นาง รอสักครู่..” บุรุษผู้นั้นรับนำยาไปเก็บพร้อมกับนำกระดาษที่ให้มาประทับตราของโรงหมอตระกูลชุน “เสร็จแล้วขอรับ”

         

          “ขอบคุณมากนะเจ้าคะ”

         

          หลังส่งของเสร็จเด็กสาวก็รีบรุดไปที่เมืองเพื่อเขียนจดหมายแจ้งข่าวต่อ

            

.

.

.

        

ตัวละครหลัก ซุน เฟินเยว่ ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ อัตลักษณ์อัจฉริยะ +30 EXP จากการโรลทำงาน อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ +15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์) เอฟเฟคความสัมพันธ์ [152] ซู ตงฮั่ว มอบ ซุปกระต่ายเบญจมาศ +10 ความสัมพันธ์ จากการคนธาตุและปีเดียวกัน +10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ขยัน) -10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ผิวเป็นฝ้ากระ) ------------------------------- ส่งมอบ บัวหิมะ 5 หัว และ โสมร้อยปี 5 หัว ให้โรงหมอ

ใช้งาน [152] ซู ตงฮั่ว ลักษณะนิสัยรักสันโดษ -10 ความสัมพันธ์กับผู้อื่น อัตลักษณ์แข็งแรง +5 ความสัมพันธ์กับคนที่ให้ความสนใจ อัตลักษณ์แผลเป็น +5 ความสัมพันธ์กับผู้ที่สนใจ

Fenyue ดี

     

⌜81⌟

บทที่ 14

คราวดีในเคราะห์ร้าย

ฉากที่ 3

                              

          หลังจากที่ไปส่งจดหมายในเมืองเสร็จเฟินเยว่ก็ขี่ม้ากลับมายังโรงหมอตระกูลชุนเพื่อดูอาการของตงฮั่วโดยที่ยังไม่ได้ทานอาหารเช้าและยังไม่นอน แต่ตอนนี้เด็กสาวรู้สึกพะว้าพะวงจนทานอะไรไม่ลงแม้สักอย่างเดียว ตอนนี้ร่างกายรู้สึกเบาโหวง ในหัวก็ตื้อไปหมด ทั้งไม่ได้พักผ่อนและร้องไห้หนักจนเกินไป

         

          และเมื่อมาถึงโรงหมอเด็กสาวก็รีบไปยังห้องพักผู้ป่วยทันที เห็นตงฮั่วกำลังพยายามลุกขึ้นมาแต่ก็ทำท่าจะล้มลงไป

         

          “อ๊ะ ระวังเจ้าค่ะ!”

         

          เด็กสาวรีบถลาเข้าไปรับร่างสูงใหญ่แต่ก็โดนน้ำหนักที่มากกว่าเกือบครึ่งกดทับจนเกือบแทบล้มไปด้วยกันยังดีที่เฟินเยว่ตั้งหลักได้ แต่สภาพในตอนนี้ร่างกายของทั้งสองใกล้ชิดกันอย่างแนบแน่น ปลายจมูกของตงฮั่วเฉียดใบหูของเด็กสาวไปเพียงนิด หน้าอกของทั้งสองทาบกันแน่นสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน

         

          ตึกตัก.. ตึกตัก..

         

          “....”

         

          “....”

         

          เด็กหนุ่มเด็กสาวต่างพูดไม่ออกบอกไม่ถููกเอาแต่นิ่งอึ้งในสภาพนี้กันไปหลายวินาที ใบหน้าของเด็กสาวร้อนลามไปทั่วผิวหน้าจนคล้ายกับว่าหน้ามืดไปครู่ใหญ่ และนางคิดว่าตงฮั่วเองก็คงจะมีสภาพไม่ต่างกัน ไม่เช่นนั้นเขาน่าจะพูดอะไรออกมาบ้าง กระนั้นจะให้อยู่ในท่านี้ต่อไปไม่น่าจะดีเด็กสาวจึงค่อย ๆ พยุงอีกฝ่ายกลับไปนั่งบนเตียง

         

          แม้จะห่างกันแล้วทว่าสัมผัสเมื่อครู่ยังคงติดอยู่กับตัวไม่จางหายจนเกิดเป็นความวาบหวิวประหลาดจนต้องสวมกอดตัวเองเอาไว้

         

          “เอ่อ.. คือ ข้า.. ขอโทษ”

         

          น้ำเสียงของบุรุษตะกุกตะกักอย่างไม่เคยเป็น เขาคงรู้สึกผิดมากทีเดียวที่คล้ายกับจะเผลอล่วงเกินหญิงสาวไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

         

          “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุไม่ใช่หรือ ดีแล้วที่ไม่ล้มลงไปนะเจ้าคะ” เฟินเยว่รัวพูดตอบให้เหมือนกับว่านางไม่ได้ใส่ใจเรื่องเมื่อครู่แม้ในใจจะร้องวี้ดว้ายไปหลายตลบ สายตาเหลือบมองไปยังต้นขาของอีกฝ่ายที่ถูกธนูปักมาเมื่อวาน ยิ่งเขาขยับเลือดก็ยิ่งซึมออกมา ดื้อแบบนี้เห็นทีคงต้องดุเสียหน่อย “แล้วตงฮั่วลุกขึ้นมาทำไม จะไปไหนเจ้าคะ ไหนสัญญาบอกว่าจะรอข้า”

         

          “ไม่ได้ไปไหน ข้าแค่จะลุกไปหยิบ..” สายตาของเด็กหนุ่มดูลอกแลกขึ้นมาทันที อมพะนำเหมือนไม่อยากพูด ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งขึ้นสีจัดจนลามไปถึงใบหู “กระโถน.. มัน... ปวด… ฉี่...” กว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำ ยิ่งคำหลังยิ่งเบาหวิว ดีที่เด็กสาวหูดีจึงได้ยินชัดทุกถ้อยคำ

         

          “อ๋า.. ปวดท้องเบานี่เอง” คนที่ขยับตัวได้หยิบกระโถนล่างเตียงขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็รีบยกฉากกั้นมาวางขวางเอาไว้ไม่ให้ใครเห็นเมื่อยามอีกฝ่ายกระทำกิจแล้วไปหลบอยู่ข้างหลัง “เอาเลยเจ้าค่ะ เสร็จแล้วเรียกนะเจ้าคะข้าจะจัดการทำความสะอาดให้เจ้าค่ะ”

         

          “.... อืม”

         

          ตงฮั่วตอบกลับอย่างจำยอม ตอนนี้เด็กหนุ่มที่เคยต่อสู้อย่างดุดันราวกับเสือกำลังสิ้นลายจากความอับอายอย่างสุดชีวิต ...ไร้ทางเลือก เขาไม่สามารถกลั้นกระบวนการขับถ่ายของตัวเองไปมากกว่านี้อีกแล้ว จึงมีแต่จำเป็นต้องถ่ายเบาออกมา และได้แต่สบถในใจหลายต่อหลายครั้ง จนกระทั่งเสร็จธุระส่วนตัวก็เอาฝามาปิดแล้วใส่กางเกงให้เรียบร้อย

         

          “...เสร็จแล้ว”

         

          เฟินเยว่ที่หลบอยู่หลังฉากแม้ไม่เห็นภาพแต่ก็ได้ยินเสียงของเหลวหลั่งลงโถอย่างชัดเจนจนแทบจะจินตนาการออกมาเป็นภาพได้ก็รู้สึกเก้อเขินอยู่ไม่น้อย แต่ก็ต้องสะบัดหน้าหนี ตงฮั่วบาดเจ็บหนักทำอะไรด้วยตัวเองไม่สะดวกมันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่นางต้องคอยบริบาล ก็เหมือนกับตอนที่ดูแลท่านยายเล่อนั่นแหล่ะ ไม่มีอะไรแตกต่าง นางต้องทำได้อยู่แล้ว! และเมื่ออีกฝ่ายเรียกเฟินเยว่ก็เข้าไปรับกระโถนนั้นมา

         

          “เดี๋ยวข้ามานะเจ้าคะ ตงฮั่วนอนพักไปก่อน”

         

          เด็กสาวหอบเอากระโถนออกจากห้องผู้ป่วยแล้วถามทางกับบุรุษพยาบาลว่าจะกำจัดของสิ่งนี้ได้ที่ไหนบ้าง ผู้ที่ทำงานรับเอามาอาสาจะนำไปทำความสะอาดต่อตามหน้าที่ เขายื่นกระโถนใบใหม่ที่ทำความสะอาดเรียบร้อยกลับมาให้แทน

         

          “ได้เวลาทานยาและเช็ดตัวของคนไข้แล้ว ฝากฟูเหรินดูแลทีนะขอรับ”

         

          “อุ๊ย.. มะ.. ไม่ใช่เจ้าค่ะ” เฟินเยว่รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน จริงอยู่ที่เด็กหนุ่มสาวรุ่นราวคราวเดียวกับนางแต่งงานออกเรือนกันได้แล้ว และในสายตาของผู้อื่น เฟินเยว่และสหายก็ดูเหมือนกับว่าเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามัน “ตะ..แต่ว่าเรื่องดูแลเขาให้ข้าดูแลเองเจ้าค่ะ แหะ ๆ”

         

          “ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ แม่นางโปรดอย่าถือสาข้า แต่เอาเป็นว่าฝากด้วยนะขอรับ”

         

           ผู้ช่วยแพทย์ค้อมศีรษะขอโทษขอโพยอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายเขาก็ยื่นถาดยาและอุปกรณ์เช็ดตัวแถมมาให้

         

          เฟินเยว่กลับไปที่ห้องพักผู้ป่วยโดยที่มือถือของพะรุงพะรัง แต่ด้วยทักษะการเป็นเสี่ยวเอ้อร์เก่าทำให้เด็กสาวจัดการเรื่องราวเหล่านั้นได้ไม่ยาก นางวางถาดไว้ที่โต๊ะข้างเตียงส่วนกระโถนใหม่ก็เก็บลงด้านล่างให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเริ่มดูแลผู้ป่วยด้วยการให้ยา

         

          “ทานยาก่อนนะเจ้าคะ”

         

          เพียงแค่เห็นยาตงฮั่วก็เบ้หน้าไปอีกทาง กระนั้นก็ยังรับยาต้มมาถือเอาไว้ สายตาคมมองเข้าไปในถ้วยยาเห็นน้ำสีเขียวเข้มก็ทำท่าเบะปาก

         

          “เห็นตงฮั่วชอบสุราหลูโจวกับชาเจียวกู่หลาน คิดว่าจะชอบพวกสมุนไพรบำรุงเสียอีกเจ้าค่ะ”

         

          “ไม่เหมือนกันสักหน่อยนี่ นั่นมันชาและสุราที่ชอบ แต่ว่านี่เป็นยาขมที่รสชาติห่วยแตกที่สุดในโลก”

         

          อย่างน้อยยารสขมก็ทำให้อาการเขินก่อนหน้าของทั้งสองหายไปจนหมดและสามารถกลับมาคุยกันได้อย่างปกติ ควรจะต้องขอบคุณยาดีของท่านหมอชุนเสียแล้วที่ให้อรรถประโยชน์เหลือหลายเสียเหลือเกิน

         

          หลังจากที่ทำใจอยู่เป็นนาทีสุดท้ายตงฮั่วก็กลั้นใจดื่มชาจนหมดถ้วย ทำตัวเป็นเด็กดีเช่นนี้สมควรได้รับรางวัลเสียจริงเชียวเพียงแต่ว่าเด็กสาวไม่มีอะไรจะให้เขาในตอนนี้

         

          “เก่งมากเจ้าค่ะ จากนั้นก็เช็ดตัวนะเจ้าคะ”

         

          “อืม..”

         

          หนึ่งในเรื่องชวนอึดอัดใจต้องกลับมาอีกครั้งทั้งที่เพิ่งจะขอบคุณยาของท่านหมอชุนไปแท้ ๆ แต่เฟินเยว่ก็พยายามสูดหายใจเข้าออกทำใจให้สงบและทำตัวเหมือนว่าไม่มีอะไร ไม่ได้รู้สึกอะไรที่จะต้องปรนนิบัติคนไข้แม้หัวใจจะเต้นรัว เด็กสาวจุ่มผ้าลงในน้ำอุ่นแล้วบิดให้หมาดก่อนที่จะซับลงไปบนผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเก่า ชำระล้างคราบเหงื่อให้เขาได้สบายตัว เริ่มตั้งแต่ใบหน้า คอ แขน ลำตัว ลงไปจนถึงปลายเท้า มีเพียงแค่จุดสงวนของชายหนุ่มเท่านั้นที่นางไม่ได้ดูแล เด็กสาวชุบบิดน้ำทิ้งก่อนที่จะส่งผ้าผืนนั้นให้อีกฝ่ายได้เช็ดล้างของตัวเอง

         

          “อะไร?”

         

          “ทำความสะอาด.. อันนั้น แล้วก็ก้นเจ้าค่ะ.. จะต้องทำความสะอาดให้หมดทุกซอกทุกมุมนะเจ้าคะ ถ้าไม่สะอาดจะหมักหมมเกิดโรคขึ้นได้..”

         

          ตงฮั่วอ้าปากค้าง ไม่คิดเลยว่าสหายสาวจะพูดคำว่า ‘อันนั้น’ ออกมา แม้จะไม่ตรงตัวแต่ก็เข้าใจได้ว่าหมายถึงอะไร

         

          “ขะ.. เข้าใจแล้ว!!”

         

          เด็กหนุ่มดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเอาไว้ก่อนที่จะเช็ดทำความสะอาดส่วนที่เหลือตามคำสั่งของแม่คุณ พอเสร็จจึงค่อยเปิดโปงออกมายื่นผ้าที่เช็ดส่วนลับคืนไปให้

         

          “เก่งมากเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าหวีผมให้นะเจ้าคะ”

         

          “ต้องหวีด้วยรึ เดี๋ยวนอนหัวก็ยุุ่งอีกอยู่ดี”

         

          “ต้องหวีสิเจ้าคะ จะได้สบายหัว เวลานอนก็จะได้หลับสบายด้วย”

         

          เด็กสาวหยิบหวีพัดของตัวเองออกมา และเมื่อนางทำเช่นนั้นก็คล้ายกับว่าเด็กหนุ่มไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดขืนแทบทุกที แต่ในเมื่อมันดีกับตัวเองตงฮั่วก็ยินยอมที่จะให้นางสางผมให้ เฟินเยว่ค่อย ๆ หวีผมให้เด็กหนุ่มอย่างเบามือ ตรงไหนที่ติดกันก็ค่อย ๆ แกะออกออกมาไม่ให้ระคายเคืองหนังศีรษะ

         

          “เจ้าทำดีกับข้าเกินไปแล้ว บางเรื่องไม่เห็นจำเป็นเลยด้วยซ้ำ”

         

          “แต่ข้าคิดว่าไม่มีเรื่องไหนที่ไม่จำเป็นเลยนี่เจ้าคะ”

         

          “ถามจริง ๆ ถ้าคนอื่นเจ็บป่วย… อย่างเจ้าบัณฑิตคนนั้น เจ้าก็จะทำแบบนี้ให้เช่นกันงั้นเหรอ”

         

          มือที่หวีผมให้ตงฮั่วชะงักไปเล็กน้อย คำพูดของเขาทำให้นางครุ่นคิด สหายหนุ่มเป็นคนสำคัญสำหรับนางมากก็จริง แต่หากว่าเฟินเยว่พบเห็นไม่ว่าใครก็ตามนางก็คงไม่ลังเลที่จะลงไปช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นตงฮั่ว พี่ชายทั้งสอง เถ้าแก่เนี้ยหมี บัณฑิตเหลียง เถ้าแก่หวัง หรือกระทั่งคนที่ไม่รู้จักเลยนางก็จะทำ เมื่อได้คำตอบแก่ตัวเองมือที่หยุดนิ่งก็จึงสางผมต่อ

         

          “แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าก็จะทำเช่นนี้ให้แก่ทุกคน”

         

          “เหรอ.. นึกว่ามีอะไรเป็นพิเศษเสียอีก”

         

          คำพูดคล้ายแซวแต่เหมือนกับมีความผิดหวังเล็กน้อยเจือจางอยู่ในกระแสเสียง แต่เด็กสาวเพียงแค่ยิ้ม แม้ว่านางอาจปรนนิบัติคนอื่นไม่ต่าง แต่สิ่งที่สหายหนุ่มไม่รู้ก็คือความรู้สึกที่นางมีให้เขานั้นพิเศษกว่าใคร ๆ กระนั้นเฟินเยว่ก็ไม่ได้เฉลยออกมาให้เขาได้รับรู้

         

          “เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ทีนี้ตงฮั่วก็นอนพักต่อนะเจ้าคะ อย่าขยับมากแผลจะได้หายเร็วขึ้นเจ้าค่ะ”

         

          “คร้าบ ๆ ท่านแม่”

         

          ตงฮั่วขานรับอย่างเซ็ง ๆ แต่เขาก็ยินยอมที่จะนอนลงตามเดิม อย่างน้อยก็ฉลาดพอที่จะทำตัวเองให้หายดีก่อนจึงจะออกไปซ่าได้ใหม่ ด้วยฤทธิ์ยาทำให้เขาค่อย ๆ หลับลงไปอีกครั้ง เด็กสาวเห็นภาพนั้นก็ขยับยิ้มขำปนเอ็นดู นางก็รู้สึกเพลียมากเช่นกันจึงขอนั่งงีบพักสายตาสักหน่อยที่ข้างเตียง..

         

.

.

.

      

ตัวละครหลัก ซุน เฟินเยว่ ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ +15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์) เอฟเฟคความสัมพันธ์ [152] ซู ตงฮั่ว +10 ความสัมพันธ์ จากการคนธาตุและปีเดียวกัน +10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ขยัน) -10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ผิวเป็นฝ้ากระ) +10 ความโหดเมื่อเจอคนหัวมาร

ใช้งาน [152] ซู ตงฮั่ว ลักษณะนิสัยรักสันโดษ -10 ความสัมพันธ์กับผู้อื่น อัตลักษณ์แข็งแรง +5 ความสัมพันธ์กับคนที่ให้ความสนใจ อัตลักษณ์แผลเป็น +5 ความสัมพันธ์กับผู้ที่สนใจ +10 คุณธรรมเมื่อเจอคนหัวดี

Fenyue ดี

   

⌜82⌟

   

บทที่ 14

คราวดีในเคราะห์ร้าย

ฉากที่ 4

                    

          หลังจากวันที่ส่งจดหมายไปหนึ่งวันต้าซิ่นก็มาถึงโรงหมอสกุลชุนในวันนั้น ท่าทางของบัณฑิตหนุ่มดูจะตกใจเป็นอย่างมากเมื่อพบหน้าเด็กทั้งสอง เด็กหนุ่มก็เต็มไปด้วยผ้าพันแผล ส่วนเด็กสาวที่คอยบริบาลก็มีหน้าตาอิดโรยขอบตาดำเป็นหมีขาว

         

          “ให้ตายสิ พวกเจ้านี่นะ พอข้าไม่อยู่ด้วยแล้วมีเรื่องทุกที”

         

          “งั้นทีหลังก็อยู่ตอนที่มีเรื่องซะสิ”

         

          “น่า ๆ พวกท่านทั้งสองใจเย็นลงก่อนเจ้าค่ะ เป็นไปได้ก็อย่ามีเรื่องอะไรเลยก็ดีกว่านะเจ้าคะ แต่บางครั้งมันก็เป็นเหตุสุดวิสัย”

         

          เฟินเยว่ยิ้มแหยสุดท้ายก็เป็นนางที่ต้องคอยปรามทั้งสองเอาไว้ไม่ให้ทะเลาะกันเอง

         

          อาการของตงฮั่วดีขึ้นมากแล้วหลังจากที่พักรักษาตัวอยู่โรงหมอมาได้สี่วัน ได้นอนในที่ที่ดีกว่าถ้ำ ได้ทานอาหารครบโภชณาการ แถมยังได้ยาดีจากท่านหมอชุนมาด้วย ความเก่งกาจในการรักษานี้ราวกับว่าแพทย์ท่านนี้เป็นหมอเทวดาก็ไม่ปาน

         

          “ร่างกายดีขึ้นมากกลับบ้านได้แล้ว ทานยาตามใบสั่ง อย่าหักโหม อย่าออกแรง พักฟื้นต่ออีกสองสัปดาห์แผลทั้งหมดน่าจะหายดี”
         

          ท่านหมอชุนวินิจฉัยอาการในรอบเช้าออกมาเช่นนั้น และดูเหมือนว่าตงฮั่วเองก็ไม่อยากจะรอนานเขาพร้อมที่จะออกเดินทางต่อทันที แต่สภาพร่างกายเช่นนี้คงไม่เหมาะที่จะขี่ม้า อาจจะต้องพักที่ไท่หยวนเพื่อรอให้แผลหายดีกว่านี้ก่อน

         

          “จะอยู่ค้างที่บ้านข้าก็ได้อยู่หรอกนะ แต่หากอยากเดินทางต่อก็ไปรถม้าแทน ข้าก็ใช้วิธีการนั้นนี่แหล่ะ ส่วนม้าก็ค่อยให้วิ่งตามมาเอา”

         

          บัณฑิตหนุ่มเสนอทางเลือก ท่าทางของเขาดูไม่ค่อยอยากให้ทั้งสองไปแวะพักที่บ้านเท่าไร ขนาดเจ้าตัวยังไม่ค่อยอยากจะแบกหน้ากลับไปเลยจะเอาอะไรกับให้ที่บ้านช่วยดูแลแขกถึงสองคน

         

          “อะ.. จริงสิเจ้าคะ ยังมีวิธีนั้นอยู่ด้วยนี่นา...”

         

          “ถ้าอย่างนั้นก็ออกเดินทางกันต่อเถอะ เจ้ามีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะไม่ใช่หรือไง?”

         

          ตงฮั่วมองไปทางหญิงสาวที่ต้องส่งงานที่ซีเหอแล้วไหนจะต้องสร้างสุสานของอดีตซินแสชื่อดังตงฟางซั่วอีก ครั้นจะมาเสียเวลาอยู่ที่ไท่หยวนนานเกินไปก็ไม่ใช่เรื่อง และเด็กหนุ่มคิดว่าตัวเขาเองก็แข็งแรงพอที่จะเดินทางต่อได้แล้ว ฝั่งเด็กสาวมองตาสหายก็พอจะรู้ความต้องการของอีกฝ่ายแม้ว่านางจะอยากให้เขาพักผ่อนแต่ตงฮั่วก็คงจะรั้นอยู่ดี เพื่อความสบายใจก็ยอมคนละครึ่งทาง

         

          “ได้เจ้าค่ะ แต่ตลอดการเดินทางต้องนั่งแต่รถม้านะเจ้าคะ แล้วตงฮั่วก็ห้ามหักโหมออกแรงหนักด้วยเจ้าค่ะ”

         

          “ได้ ข้าไม่ดื้อหรอกนะ”

         

          เด็กหนุ่มกลั้วหัวเราะเบา ๆ เมื่อถูกกำชับจากมารดาคนที่สอง (?)

         

          เฟินเยว่ไปติดต่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลของเด็กหนุ่มแล้วยังมอบปลาที่ตกได้เพื่อเป็นการขอบคุณอีกจำนวนหนึ่ง ฝั่งต้าซิ่นขอล่วงหน้าเข้าเมืองไท่หยวนไปก่อนเพื่อจัดเช่ารถม้ามารับทั้งสองเดินทางสู่ซีเหอต่อไป

         

.

.

.

   

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ

-20 EXP จากการโรลทำงานในช่วงกลางวัน
หรือ โรลเดินทางช่วงกลางวัน (เรียลไทม์)

+15 ความเครียด เมื่อต้องทำอะไรก็ตามในช่วงเวลากลางวัน

--------------------------------------

จ่ายค่ารักษาพยาบาลจำนวน 888 ตำลึงเงิน
มอบปลา ชนิดละ 5 ตัว เป็นสินน้ำใจ

ปลากง, ปลาเฉา, ปลาลิ่น, ปลาจาระเม็ด,
ปลาชิง, ปลาซ่ง, ปลาเก๋า และปลาดุก

[The Watcher]

ดื่มชายามบ่าย

The Watcher

(ผู้เฝ้าดู)

.: เงื่อนไขเควส :.

- ระยะเวลาทำเควส 9 - 31 ตุลาคม 2565

* หมดเขตแล้วหมดเลย รับไม่ทันอด *

.: โรลเพลย์เปิด :.

- สร้างสตอรี่เดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม ก่อนท่านจะสายตาสังเกตเห็นคนคุ้นเคยที่ชั้นบนสุด เส้นผมสีเงิน

- สร้างสตอรี่เดินขึ้นไปหาเขา ก่อนคารวะขอบคุณทุกสิ่งที่เขาช่วยเหลือคุณก่อนหน้านี้มา

- สร้างสตอรี่บุรุษเส้นเกศาสีเงินเงยหน้าขึ้นคลี่รอยยิ้ม ก่อนผายมือ "นั่งลงก่อนสิ จิบชายามบ่ายพร้อมกับชมการแสดง นี่ก็คงใกล้ถึงการแสดงแล้ว"

- สร้างสตอรี่เสี่ยวเอ้อร์เดินมารับออเดอร์

- สร้างสตอรี่สั่งออเดอร์และรอจนออเดอร์มาเสิร์ฟ

- สร้างสตอรี่ไม่นานก็มีการแสดงประจำหอ บุรุษตรงหน้าเอ่ยถามคุณเป็นยังไงบ้างสถานการณ์ช่วงนี้

- สร้างสตอรี่เขากล่าวขึ้นมา ก่อนบอกสถานการณ์ปัจจุบัน "นายรู้บ้างไหมว่าตอนนี้ขุนศึกต่างกันสะสมอำนาจตัวเอง"

"อีกไม่ช้าแล้วที่ต้าฮั่นจะโกลาหลวุ่นวาย แผ่นดินจักลุกเป็นไฟ น่าเสียดายที่ข้ามิอาจแนะนำเจ้าได้มากกว่านี้ ทุกอย่างล้วนเป็นผลจากสิ่งที่มนุษย์ทำทั้งสิ้น

ทำให้เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่นี้ ข้าหวังว่าเจ้าและกองกำลังคงจะพร้อมที่จะรับมือกลียุคนี้นะ"

- สร้างสตอรี่ชมการแสดง สนทนาอิสระ

- สร้างสตอรี่ก่อนอีกฝ่ายคีบปลากูชูนึ่งขึ้นมาเข้าปาก "แม้พวกเจ้าจะทำผิดพลาดบ่อยครั้ง แต่ข้าต้องนับถือในเรื่องอาหารที่ทำได้ดีทีเดียว"

"จริงสิ ข้ามีบางอย่างจะให้ แต่เจ้าคงต้องทำบางอย่างเสียก่อน"

- สร้างสตอรี่บุรุษเกศาเงินยิ้มมุมปากก่อนทุกอย่างรอบตัวยกเว้นคุณและเขาหยุดนิ่ง เขาหยิบหีบลังหนึ่งออกมาจากใต้โต๊ะ

และเปิดออก "นี่คือหีบยุทธปัจจัยที่มีค่าจะช่วยกองทัพแม่ทัพหวงฝู่ได้พอสมควร ข้าหวังว่าเจ้าจะนำมันไปส่งให้ท่านแม่ทัพ"
"แล้วก็นะ มีเพียงแม่ทัพหวงฝู่เท่านั้นที่เปิดหีบนี่แล้วภายในถึงจะเต็มไปด้วยของจำเป็นในการศึก หากมิใช่เขามันก็คงไม่ต่างจากเม็ดทราย"

- สร้างสตอรี่ยกหีบหนักลงจากหอคอยสูงไปชั้นล่าง

- สร้างสตอรี่ออกทางพร้อมหีบไปยังด่านอู่กวน

- สร้างสตอรี่เดินทาง 3-4 เมืองไปยังด่านอู่กวน เส้นที่ไปได้

- (ป่าด่านอู่กวน) สร้างสตอรี่ถามไถ่ชาวบ้านเกี่ยวกับค่ายทหารแม่ทัพหวงฝู่

- สร้างสตอรี่อิสระ

- (ค่ายทหารชั่วคราว) สร้างสตอรี่ถามไถ่จนมาถึงที่ตั้งค่ายทหารชั่วคราว

- สร้างสตอรี่ทหารมองคุณด้วยท่าทีสงสัย

- สร้างสตอรี่แสดงหลักฐานอะไรก็ได้ไม่ใช่กบฎ

- สร้างสตอรี่ทหารไปแจ้งแม่ทัพ ก่อนผ่านไปหนึ่งเค่อออกมาพาคุณเข้าไปในค่าย

- สร้างสตอรี่สนทนากับแม่ทัพหวงฝู่ และ มอบหีบยุทธปัจจัย

- สร้างสตอรี่อิสระแม่ทัพหวงฝู่ถามด้วยความแปลกใจ และงุงงงกับสิ่งนี้

- สร้างสตอรี่อิสระเขารับด้วยความเต็มใจแม้จะงงไปบ้าง

- สร้างสตอรี่อิสระเดินทางกลับ 2-3 เมืองไปยังเจียงหลิง

(- ภัตตาคารซุ่ยเมิ่งเซียนหลิน -)

- สร้างสตอรี่เดินทางมาถึง เขายืนรอหน้าภัตตาคารอยู่แล้วก่อนยื่นถุงย่ามให้คุณ นี่ของตอบแทน

- สร้างสตอรี่เขาบอกมันจะช่วยคุณเตรียมการใหญ่ได้ดี

- สร้างสตอรี่อิสระรับรางวัลจบ

รางวัล: ทรัพยากรตั้งตัว [ตั๋วเสบียง 1 ใบ , ตั๋วไม้ 1 ใบ , ตั๋วหิน 1 ใบ]

เงินทุนตั้งตัว: 3,000 ตำลึงเงิน / หินตีบวก 10 ก้อน / หินอัพเกรด 2 ก้อน

เลือก 1 อย่าง: แปลน

ZhaoPei ดี

          ในระยะเวลาไม่นานเกินที่จะทำให้คนบาดเจ็บหนักต้องอาการหนักไปมากกว่านี้ ทหารผู้ยอมมาส่งจ้าวเพ่ยได้พาผู้ติดตามของนางเข้าพบหมอทันทีที่มาถึงที่นี่ มีเพียงสตรีเช่นนาง คอยมองดูอยู่ข้างนอกด้วยความเป็นห่วง สายตามองไปยังหมอเริ่มตรวจผู้ติดตามคนสนิทของนาง พร้อมกับทหารนายนั้นพูดคุยบางอย่างที่นางเองฟังไม่ได้ความ แต่รู้ตัวอีกทีทหารนายนั้นก็กลับออกมาหานางอีกครา

          "ขอบ.. ขอบคุณมากเจ้าค่ะที่ช่วยเหลือ" จ้าวเพ่ยรีบเอ่ยกับทหารก่อนเขาจะจากไป หญิงสาวประสานมือเข้าด้วยกันแน่นขณะที่เห็นว่าทหารผู้นั้นหันมาตามเสียงเรียกของเธอ

          "มันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว แม่นางไปดูคนของแม่นางเธอะ หมอกล่าวว่าอาการหนักใช่เล่น" ทหารนายนั้นทิ้งท้ายเอาไว้และกลับออกไปจากที่นี่ ทิ้งให้หญิงสาวหันกลับไปมองหมอก่อนจะเดินไปหาอย่างช้าๆ

          "เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ.." นางกล่าวถามหมอที่นี่ก่อนเขาจะหันมาหาจ้าวเพ่ยด้วยสีหน้าหงุดหงิดจนนางสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวเลืิกจะหลบหน้าหมอเพื่อดูอาการผู้ติดตามยังคงหมดสติไม่ได้รับรู้เรื่องราวอยู่ดี

          "บาดแผลใหญ่เช่นนี้ อาการหนักใช่ย่อย.. คงจะต้องนอนรักษานานประมาณยี่สิบเอ็ดราตรีจนกว่าจะหายดี"

          "นานมากขนาดนั้น.. คงได้อยู่ที่นี่เป็นบ้านอีกหลังพอดี" จ้าวเพ่ยพูดออกมาอย่างที่คิด แต่หมอกล่าวเช่นนั้นแล้วก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของนางฉายแววว่าเศร้าลงมาก ความกังวลก่อเกิดขึ้นมาหาใช่เรื่องค่าใช้จ่าย แต่เป็นเรื่องที่ชายผู้นี้ไม่ฟื้นเสียที

          "ทหารก็กล่าวกับข้าว่าเจ้าก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน" หมอในชุดสีเหลืองพูดด้วยน้ำเสียงอันห้วน เขาเก็บอุปกรณ์รักษาก่อนจะหันมาทางจ้าวเพ่ย "ให้ข้าดูแผลของเจ้าด้วย"

          แม้อยากจะกล่าวว่าไม่เป็นอะไรแต่เมื่อนึกถึงความเจ็บก็แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย สตรีงามลังเลอยู่ไม่น้อยที่จะให้อีกฝ่ายดู มือกุมขอบชุดเอาไว้แน่นแต่ก็ถูกหมอดันให้นั่งลงอีกเตียงเพื่อตรวจตราร่างกาย

          "แผลของเจ้าดูลึกพอควร แต่ถือว่าไม่บาดเจ็บมากนัก อยู่รักษาที่นี่ไประยะหนึ่งก็แล้วกัน" หมอพูดทั้งเริ่มผสมยาเพื่อช่วยสมานแผลแก่จ้าวเพ่ย แต่เขากลับหยุดนิ่งลงไปเมื่อได้ยินเสียงจ้าวเพ่ยกล่าวขึ้นมา

          "ข้ามีงาน ขอออกไปไม่ต้องพักรักษานะเจ้าคะ" นางกล่าวอ้อนวอนแต่ก็ถูกมองมาอย่างหงุดหงิดจนต้องเงียบลงทันที ตามองต่ำลงที่แผลยาวจนน่ากลัวแต่ก็ไม่ถึงขั้นที่ว่าอาการสาหัสมาก

          "จะไปก็ได้.. แต่ข้าไม่รับปากว่าจะมีรอยแผลติดตัวไปตลอดชีวิตหรือไม่"

          คำพูดของหมอแน่นอนทำให้จ้าวเพ่ยกลัวว่าความงามของนางจะมาเสียเพียงแค่การต่อสู้กับโจรเพียงเท่านี้ ก่อนที่หมอจะกล่าวอะไรออกมาเพิ่มเติมหญิงสาวก็รีบกล่าวขึ้นมาแทบจะทันที

          "ข้าขอรักษาตัวที่นี่ด้วยก็ได้.. ได้อยู่ดูคนที่ไม่ยอมตื่นผู้นี้ด้วย…"

          "ดี.."

          หมอกล่าวและป้ายยาให้จ้าวเพ่ยไปด้วยอีกคน เขาเองกำลังจะเก็บของแต่หันกลับไปเห็นแมวตัวสีดำวิ่งฝ่าเข้ามาและกระโดดนั่งบนตักสตรีงามทันที

          "อย่าทำให้แมวของเจ้าวุ่นวายกับของของข้า"

          "เจ้าค่ะ.. แต่ค่ารักษาทั้งหมดเท่าไหร่เจ้าคะ" จ้าวเพ่ยยอมตอบรับและจับแมวเอาไว้แน่น หญิงสาวเห็นอีกฝ่ายกำลังคิดคำนวณก็รอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

          "ค่ารักษาของเจ้า 309 ตำลึง คนของเจ้าอาการหนักมากต้องรักษามาก คิด 609 ตำลึง"

          เสียค่ารักษามากมายขนาดนี้ทั้งต้องเสียเวลาที่ตะช่วยคนรักของนางอีกต่อหนึ่ง จ้าวเพ่ยได้ยินราคาก็หาได้โวยวายอะไรไม่ หญิงสาวหยิบถุงเงินออกมาและยื่นให้แก่หมอทั้งหมดเพื่อให้เขานับค่ารักษาทั้งนางและผู้ติดตาม

          สตรีงามล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างช้าๆ สายตาเองยังคงเกิดทั้งความกังวลและห่วงอย่างเห็นได้ชัด แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อทุกอย่างมันกลับกลายเป็นเช่นนี้แทน

จ่ายค่ารักษาหมอ

จ้าวเพ่ย บาดเจ็บระดับ 2 ค่ารักษา 331 ตำลึง /พักฟื้นโรงหมอวันที่ 1

ซุนหยาง บาดเจ็บระดับ 3 ค่ารักษา  652 ตำลึง /พักฟื้นโรงหมอวันที่ 1

รวม 983 ตำลึง

ZhaoPei ดี

          แผล็บ..~

          ลิ้นอุ่นชโลมเลียตามแก้มเนียนของสตรีงามขณะที่นางเข้าสู่ห้วงนิทรา ส่งผลให้นางตื่นขึ้นมาพบกับลูกแมวตัวสีดำตรงหน้า ใบหน้าอันเล็กไปของมันยื่นเข้ามาใกล้ทั้งอ้าปากเผยเขี้ยวน้อยๆของมันขณะที่เปล่งเสียงเล็กออกมา

          "อืออ.. เสี่ยวเฮย" เสียงแหบเอ่ยขึ้นมาขณะยกมือลูบแมวตัวน้อย จ้าวเพ่ยไม่รู้ตัวเลยหลังจากวันนั้นนางหลับไปนานเท่าไหร่ รู้สึกความอ่อนเพลียเข้ามาจู่โจมเสียจนพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง นัยน์ตาปรับโฟกัสได้พึ่งจะรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่โรงเตี๊ยม แต่เป็นโรงหมอ มือเรียวสวยปิดปากด้วยความตกอกตกใจแทบจะทันที เมื่อนางนอนนานเสียขนาดนี้ก็เริ่มกังวลค่าใช้จ่ายหลังจากนี้ด้วย

          'เมี๊ยว..'

          "เสี่ยวเฮย.. นี่โรงหมอ เข้ามาได้อย่างไร" จ้าวเพ่ยกล่าวกับแมวตัวน้อย แน่นอนว่าเสียงต้องเล็ดลอดออกไปให้คนนอกได้ยินมาบ้าง นางจับเสี่ยวเฮยทั้งลูบหัวเบาๆขณะที่กำลังคิดว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

          กลิ่นหอมโชยเข้ามาแตะจมูกจากสตรีผู้ไม่ได้กินอะไรมาตลอดการนอนพักตัว หญิงสาวเงยหน้ามองบุรุษพึ่งเดินมาพร้อมถ้วยกลิ่นหอมซุปมีควันร้อนออกมากรุ่นๆ

          "กว่าจะตื่นได้.." เถ้าแก่โรงหมอกล่าวทั้งยื่นถ้วยซุปให้ เขามองสตรีผู้นั้นยื่นมือมารับซุปไว้กับตัวราวกับสงวนท่าทีที่จะกินเอาไว้

          "ขอบคุณเจ้าค่ะ" จ้าวเพ่ยเลือกที่จะมองขึ้นไปที่หมอแต่อีกฝ่ายกลับทำสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ก่อนจะเดินออกไป หญิงสาวได้แต่มองตามโดยไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อจากนี้ ครั้นพอจะก้มลงดื่มซุปก็ชะงักกับแผลจากการต่อสู้ตอนนี้กลับมีร่องรอยการเยียวยาอยู่บ้าง

          "เมี๊ยว!" เสี่ยวเฮยเองก็อยากที่จะกินซุปนั้นบ้าง แต่เจ้านายกลับกินอาหารอ่อนเสียจนเกลี้ยง พวกของกินที่ติดตัวมาก็ไม่รู้ว่าจะเป็นพิษต่อแมวหรือไม่

          "ได้กินอะไรมาบ้างหรือยัง" แม้ถามเช่นนั้นแต่จ้าวเพ่ยเห็นได้ชัดว่าแมวตัวอ้วนไม่มีท่าทีหิวโหยแบบนางเสียเท่าไหร่ ช่างดีเสียจริงที่แมวดำตัวน้อยตัวนี้ยังมีอะไรให้กินระหว่างนางสลบไป หญิงสาวมองแมวตัวน้อยกระโดดจากตักของนางเพื่อวิ่งออกไปด้านนอกโรงหมอ

          แม้คิดว่าจะนอนอีกคราแต่นางก็เบื่อหน่ายที่จะข่มตาอีกครั้ง หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆและก้าวเดินไปเพื่อจะไปดูอากาศด้านนอก แต่เสียงสนทนาที่ดังขึ้นกลายทำให้นางค่อยๆโผล่หน้าออกไปดูด้วยความอยากรู้

          สายตาอีกฝ่ายหันมาเห็นแม่สาวอยากรู้พอดี ดูเหมือนการแอบดูจะไม่ได้ผลเมื่อถูกเห็นเสียขนาดนี้แล้ว

          "แหะๆ ทักทายเจ้าค่ะ" รอยยิ้มแห้งๆปรากฏบนใบหน้าสตรีงามเมื่อนางไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร บุรุษผู้นั้นก็ทำหน้าตีมึนใส่นางเสียเหลือเกิน

          "ทักทายแม่นาง.." เหมือนอีกฝ่ายจะตอบตามมารยาท แต่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นทักทายที่ดี จ้าวเพ่ยเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ว่าอะไรก็เดินไปหา สภาพร่างกายของคนพึ่งฟื้นจากวิกฤติมาก็ใช่ว่าจะดูดีเช่นเมื่อก่อนเสมอไป

          "บุตรสาวของหมอชุนหรือ" บุรุษคนนั้นกล่าวถามนางไป แม้จำคิดว่าเป็นคำถามสิ้นคิดแต่จ้าวเพ่ยกลับไม่คิดเช่นนั้น สตรีนึกถึงใบหน้าหมอของโรงหมอที่นี่ก็รีบปฏิเสธทันที

          "ไม่ใช่นะ.. ข้าแซ่จ้าวเจ้าค่ะ มาเพื่อรักษาตัวเท่านั้น"

          "อย่างนั้นหรือ" เขาเอ่ยทั้งมองหน้าสตรีตรงหน้า แต่อย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

          "ข้านึกว่าหายไปที่ใด มากวนผู้อื่นอยู่ที่นี่นี่เอง" จ้าวเพ่ยได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง หญิงสาวเห็นหมอเดินถือยาต้มมาให้แก่นางก็ยื่นมือไปรับยานั้นและมองน้ำภายในถ้วย

          "เอ่อ.. ดูเหมือนท่านพ่อจะมาตามให้กลับไปพักอีกแล้ว"

          "ฮะๆ" หัวเราะแห้งๆให้กับมุกฝืดๆของจ้าวเพ่ย สตรีตรงหน้าตัดสินใจเอ่ยลาเขาก่อนจะลุกออกไป ถือเป็นการจบบทสนทนาอันสั้นแก่ทั้งสองเพียงเท่านี้

          "พ่อหรือ?" หมอชุนเองไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คุยเรื่องอะไรกัน เขาเห็นจ้าวเพ่ยเอ่ยคำพูดแปลกๆก็ได้แต่สงสัยเพียงเท่านั้น

          หลังจากเดินถือยามายังที่นอนเดิม หญิงสาวกลั้นใจดื่มยานั้นให้หมดรวดเดียว ใบหน้าสวยเหยแกจากความอุ่นขอยาผ่านลำคอถึงทรวงอก ก่อนจะวางถ้วยยาว่างเปล่านั้นลง นางเองคิดว่าไม่ได้หนักหนาอะไรถึงขั้นต้องพักโรงหมอมากขนาดนี้หญิงสาวตั้งท่าจะนอนแต่ก็ชะงักกับคนที่นอนนิ่งอยู่ไม่ไกล ทำเอารู้สึกใจเสียไม่น้อยที่คนนั้นยังไม่รู้สึกตัวเสียที

          ก่อนที่จะได้พักผ่อนจริงๆจ้าวเพ่ยก็อยากจะไปดูอาการผู้ติดตามของนางเสียหน่อย สตรีงามลุกไปหาซุนหยางก่อนจะหยุดยืนข้างที่นอนของอีกฝ่าย เสียงลมหายใจดังอย่างสม่ำเสมอดูเหมือนคนที่หลับไปเท่านั้น แต่อาการที่ไร้การตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างกลับน่าเป็นห่วงกว่าเดิม

          ทั้งๆที่เป็นคนหลับก่อนแต่ก็ตื่นทีหลังนางไปเสียได้

เอฟเฟคอัตลักษณ์

อ่อนแอ

+2 Point เมื่อเจ็บป่วยพักฟื้น

เอฟเฟคความสัมพันธ์ [037] จาง หยาง

-15 ความสัมพันธ์ เมื่อธาตุไฟ ข่ม ดิน

[[หัวดี >> หัวดี]]

+15 ความสัมพันธ์ เมื่อเจอคนที่มีชื่อเสียงเดียวกัน

+30 คุณธรรมเมื่อเจอคนมีชื่อเสียงเดียวกัน

บันทึกการพักฟื้น

จ้าวเพ่ย บาดเจ็บระดับ 2 / พักฟื้นโรงหมอวันที่ 2

ซุนหยาง บาดเจ็บระดับ 3 / พักฟื้นโรงหมอวันที่ 2

ZhaoPei ดี

          เป็นอีกวันที่ทั้งจ้าวเพ่ยและผู้ติดตามของนางต้องพักฟื้นที่นี่ คล้ายถูกกักกันให้อยู่ที่นี่อย่างไรอย่างนั้น เพราะผู้นำทางของจ้าวเพ่ยยังไม่ได้สติเลย ซ้ำนางเองก็ไม่กล้าจะออกไปด้านนอกไกลนัก หากหลงทางขึ้นมาก็คงจะเป็นภาระแก่คนอื่นอีกครา ความรู้สึกเหงาเข้าโจมตีจากสตรีผู้ชอบเข้าสังคมต้องมาอยู่แต่ที่นี่สำหรับนางออกจะน่าเบื่อไปเสียบ้าง

          มือเรียวลูบขนแมวสีดำไปพลาง ขณะที่นางเหม่อไปทางผู้ติดตาม หาใช่ความรู้สึกเป็นห่วงแต่เป็นความรู้สึกเบื่อหน่ายเสียมากกว่า ไม่ค่อยมีคนคุยด้วยก็เป็นเสียอย่างนี้ หากไปชวนหมอคุยก็จะถูกเอ็ดว่ารบกวนการทำงานเสมอ มีเพียงเสี่ยวเฮยที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเท่านั้น

          "ข้าไม่ได้ว่าอะไรเจ้าก็ไม่ได้แปลว่าจะให้แมวของเจ้าเข้ามาที่โรงหมอได้ตลอดหรอกนะ" คำสนทนาแรกจากเถ้าแก่ดูแลโรงหมอเอ่ยขึ้นทันทีที่มาตรวจอาการของซุนหยาง หญิงสาวรีบหันไปหาอีกฝ่ายแทบจะทันที ใบหน้างามแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมเกิดสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่ได้ยินแบบนั้น นั่นหมายความว่าต่อไปเสี่ยวเฮยต้องอยู่ด้านนอกไม่สามารถเข้ามาหานางได้อีกแล้ว

          "ขออภัยเจ้าค่ะ.." จ้าวเพ่ยรีบเดินออกจากจุดนี้ขณะอุ้มเสี่ยวเฮยแน่น หญิงสาวลูบขนแมวอย่างเบามือเพื่อพาออกไปยังด้านนอก

          ระหว่างทางออกไปสายตาพลันเห็นชายคนหนึ่งคล้ายว่าเคยเห็นมาก่อนไม่นานมานี้ สตรีงามหันไปมองอย่างลืมตัวจนอีกฝ่ายรู้สึกได้ว่าถูกจ้องอยู่ พอได้เห็นชัดๆนางก็จำได้ว่าเป็นคนเมื่อวานที่นางเคยคุยด้วย สตรีงามผุดรอยยิ้มทักทายขึ้นมาก่อน เป็นการทักทายที่ไร้คำพูดใดๆ เพราะตัวนางเองก็มีเรื่องต้องรีบทำก่อนจะถูกหมอเอ็ดอีกรอบ

          สองเท้าก้าวมาถึงหน้าโรงหมอ หญิงสาวยองๆเพื่อวางเสี่ยวเฮยลงสัมผัสพื้น ลูกแมวดำเดินมาหานางทั้งใช้หัวของมันถูอ้อนไปด้วย ความใจอ่อนเกิดขึ้นเมื่อเห็นเสี่ยวเฮยต้องอยู่ด้านนอกเพียงตัวเดียวเช่นนี้ แก้มนุ่มๆถูกนิ้วโป้งลูบไปมาขณะทั้งมือกอบหน้าเล็กนั้นด้วย จ้าวเพ่ยยิ้มเศร้าๆขึ้นมาแต่เสียงหนึ่งดังขึ้นไปไกลคล้ายเสียงกรนในลำคอ หญิงสาวหันไปมองขณะยังลูบแมวตัวสีดำก่อนภาพตรงหน้าที่นางเห็นจะทำให้นางเบิกจากว้างด้วยความตกใจ

          หมีตัวใหญ่นั่งเลียมืออยู่ไม่ไกล หันมามองด้วยตาอันดุร้าย จ้าวเพ่ยล้มลงก้นกระแทกพื้นเมื่อหมีตัวนั้นหันมามองที่นางและย่างกรายเอาร่างยักษ์ของมันมาหาช้าๆ ที่ปากมีคราบเลือดราวกับว่าพึ่งไปฆ่าสิ่งมีชีวิตมา แน่นอนมันคือความน่ากลัวที่แม้แต่ชาวบ้านทั่วไปเห็นยังหวาดกลัว หญิงสาวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ริมฝีปากเปิดอ้าขึ้นมาด้วยอาการขาดสติอย่างเห็นได้ชัด

          "กรี๊ดดด!!" เสียงแหลมแผดออกไปจนสร้างความตกใจให้กับคนด้านใน หญิงสาวรีบอุ้มเสี่ยวเฮยกอดแน่นเพื่อจะพาหนีเข้าด้านใน แต่ก็ชนกับหมอผู้มาดูเหตุการณ์พอดี

          "เกิดอะไรขึ้น.." เสียงอันเย็นชาเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นจ้าวเพ่ยคล้ายจะสติแตกไปแล้ว หญิงสาวหน้าท่วมด้วยเหงื่อหันไปยังหน้าทางเข้าก่อนจะชี้เจ้าหมีตัวใหญ่หยุดอยู่ตรงหน้านั้น ทันใดนั้นเสียงเค้นหัวเราะในลำคอกลับดังขึ้นมาทันที

          "นั่นหมีของเจ้าไม่ใช่หรือไง"

          "ม.. หมีของข้า..?" คำพูดของหมอชุนทำเอาจ้าวเพ่ยงุนงงทันที มือเรียวบีบเข้าที่ชุดอีกฝ่ายขณะหลบหลังเพื่อหาที่กำบังจากหมีด้วยความกลัว

          "ทหารนำมาให้ถึงที่นี่ กล่าวว่าคือหมีของเจ้า.. ข้าก็นึกว่าเจ้าจะรู้แล้วเสียอีก"

          "ของตอบแทนจากเหล่าทหารหรือไร" หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ แต่ก็สะดุ้งอีกคราเมื่อหมีตัวนั้นสะบัดขนตรงหน้า นางกอดแมวเอาไว้แน่นกลัวที่จะถูกหมีตัวใหญ่ตัวนั้นทำร้ายเอา

          "มืดเสียขนาดนี้แล้ว กลับไปนอนเถอะ.. เอ้า.. ไปได้แล้ว มาป้วนเปี้ยนที่นี่จะไล่คนไข้ของข้าหรือไง" เหมือนหมอคนนี้จะไม่เกรงกลัวหมีตัวใหญ่ตรงหน้าเลย ท่าทีเชื่องๆของมันทำให้จ้าวเพ่ยแอบนึกสงสัยว่ามันคือหมีป่าจริงหรือไม่ สายตาของหมอหันกลับมาทั้งมิงไปที่แมวตัวสีดำราวกับจะต้องการให้นางปล่อยทิ้งไว้ข้างนอก แต่แน่นอนเมื่อมีหมีตัวขนาดนี้อยู่ด้านนอกจ้าวเพ่ยย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว

          "ขอนำเจ้าเสี่ยวเฮยไปนอนด้วยนะเจ้าคะ.. ข้ากลัวว่าจะถูกหมีตัวนั้นทำร้ายเอาได้"

          "ข้าไม่เคยเห็นมันทำร้ายกัน.. ปล่อยแมวของเจ้าได้แล้ว"

          "ขอร้องล่ะ.." จ้าวเพ่ยเลือกที่จะใช้มารยาหญิงเมื่อเห็นว่าอย่างไรก็ถูกปฏิเสธแน่นๆ เสี่ยวเฮยเกาะเข้าที่อกหวังจะปีนขึ้นไหล่ แต่กลับกระทบแผลจนนางนิ่วหน้าเจ็บ แผลหลุดจากใบหน้าอ้อนที่ปั้นแต่งจรหมอต้องนำแมวมาอุ้มด้วยตัวเอง

          "ไปพักผ่อนได้แล้ว แมวนี่ข้าจะจัดการเอง"

          "ไม่ได้นะ!!" จ้าวเพ่ยตั้งท่าจะแย่งแมวคืนเมื่อหมอชุนนำแมวตัวนั้นไป หญิงสาวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหันมาพร้อมสีหน้าที่พร้อมจะด่านางได้ทุกเมื่อ จ้าวเพ่ยมุ่ยหน้าด้วยความน้อยใจ เมื่อถูกไล่ให้ไปพักผ่อนอีกครั้ง นางก็มองเสี่ยวเฮยด้วยความกังวล

          "กลับไปได้แล้ว" หมอเลือกที่จะไล่จ้าวเพ่ยจนนางยอมที่จะไว้ใจอีกฝ่าย หญิงสาวเดินกลับมายังจุดพักของตนก่อนจะมองยาที่ถูกเตรียมเอาไว้ให้แล้ว หญิงสาวทุบที่นอนอย่างแรงแต่แรงนั้นกลับกระเทือนไปถึงแผลจนเกิดความเจ็บขึ้นมาอีกครา

          ความเจ็บนั้นทำให้นางเลือกจะหยิบยาต้มมาจิบช้าๆ ความอุ่นยังคงหลงเหลืออยู่พอให้ลื่นคอลงบ้าง หญิงสาววางถ้วยว่างเปล่าลงก่อนจะล้มตัวนอนและมองเพดานของโรงหมอไปด้วย ความกังวลเองก็ยังคงมีเมื่อแมวขอฃนางไม่รู้ว่าหมอจะช่วยดูแลอย่างไร แต่ถ้าให้ออกไปอยู่กับหมีด้านนอก นางก็คงจะไม่ยอมเป็นแน่

เอฟเฟคอัตลักษณ์

อ่อนแอ

+2 Point เมื่อเจ็บป่วยพักฟื้น

บันทึกการพักฟื้น

จ้าวเพ่ย บาดเจ็บระดับ 2 / พักฟื้นโรงหมอวันที่ 3

ซุนหยาง บาดเจ็บระดับ 3 / พักฟื้นโรงหมอวันที่ 3

XiangShan ดี

กลับสู่จงหยวน

แวะทำงานพาร์ทไทม์

หญิงสาวเดินทางออกจากหมู่บ้านไท่ซิงในวันนี้ แล้วก็มาแวะโรงหมอในเมืองไท่หยวน และเธออาสาที่จะมาขอช่วยงานโรงหมอแห่งนี้

เธอจึงได้เอ่ยปากกับเถ้าแก่โรงหมอเอง

"ท่านหมอ ข้าจักขอช่วยท่านทำงานสักช่วงเวลาหนึ่งได้หรือไม่ หากท่านสอนงานข้าด้วยข้าจักเรียนรู้อย่างดีเจ้าคะ"

หญิงสาวเอ่ยอย่างนอบน้อม

"ได้เลยแม่นาง ได้แม่นางมาช่วยสักเวลาหนึ่งก็ถือว่าเบาแรงไปได้เยอะเลย" เถ้าแก่โรงหมอตอบตกลงที่จะให้หญิงสาวช่วยเหลือ

"ขอบพระคุณมากๆเจ้าคะที่เถ้าแก่อนุญาติ" หญิงสาวขอบคุณอย่างนอบน้อม ก่อนจะเริ่มเรียนรู้งานและทำช่วยเหลือกับเถ้าแก่โรงหมอ

จนเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง จึงได้รับค่าตอบแทนจากหมอ แม้จะเพียงเล็กน้อยก้ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเพื่อช่วยเหลือผุ้คนบ้าง..

---------------------------

+2 Point จากการโรลให้เกียรติผู้ที่คุย ถ่อมตน

+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ ทะเยอทะยาน

+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ นักวิชาการ

+3 Point เมื่อโรลทำงาน เลื่อมใสศรัทธา

+5 EXP จากการโรลเพลย์บริหารเสน่ห์ คิ้วหงส์

รวม 11 Point / 5 exp

---------------------------

-20 ความเครียด เมื่อโรลทำงาน

@Watcher