แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XiangShan เมื่อ 2022-10-13 06:16
เข้าวิหารแบ่งปันประสบการณ์ให้สานุศิษย์เชว่ปา
เวลากลางดึกของัวนเดียวกัน เจ้าเมืองสวีและสานุศิษย์เชว่ปาได้ใช้รถเทียมม้าคนหนึ่งเดินทางออกจากเมืองไปอย่างเงียบๆ ที่ซึ่งเจ้าเมืองสวีบอกว่าจะพาเชว่ปาไปธุระที่เมืองอื่นด้านนอกแห่งหนึ่ง แต่ยังไม่ได้บอกรายละเอียดว่าไปที่ใด
แต่ในใจของเจ้าเมืองสวีคงจะรู้อยู่แล้วว่าจะไปที่ใด..
ยามกลางคืนเช่นนี้ย่อมต้องใช้รถเทียมม้าเพราะตามข่าวคราว ภาคใต้โจรมีมากมาย ต้องป้องกันตนเองในระดับหนึ่งโดยใช้รถเทียมม้าเพื่อความปลอดภัยทั้งตนเองและสานุศิษย์ของเธอ
"ท่านอาจารย์ เรากำลังไปที่ไหนกันเหรอ?" สานุศิษย์เชว่ปาถามขึ้น มีความสงสัยบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นในใจของเธออยู่บ้างว่า ออกมาเวลานี้จะดีหรือ?
"ไปยังเมืองๆนึงเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวก้จะถึงแล้วค่ะ" เจ้าเมืองเอ่ยในระหว่างที่นั่งรถเทียมม้าไปด้วยกัน สายตาของเจ้าเมืองยังคงมองไปนอกหน้าต่างรถม้าอยู่ตลอด ดูเหมือนเจ้าเมืองจะไม่กังวลอะไรต่อเรื่องนี้เลย
รถเทียมม้ายังคงเดินทางไปยังเบื้องหน้าต่อเนื่องไม่มีอะไรติดขัด โดยมุ่งหน้าไปตามทางถนนฝั่งตะวันออกของเจียงหนานใต้...
...
....
ต่อมา...
จนกระทั่งรถเทียมม้าเดินทางมาอย่างต่อเนื่องเรื่อยๆจนถึงเมืองๆหนึ่ง เป้นเมืองเล็กๆที่ไม่ค่อยได้รับการดูแลที่ดีเท่าไหร่ แต่กลับว่ามีสถานที่แห่งหนึ่งในเมืองกลับมีความดูดีผิดกับสภาพเมืองที่เป็นอยู่ในตอนนี้
ซึ่งมันมีรูปร่างเหมือนวิหารที่รวมเอาสิ่งก่อสร้างหลายสิ่งหลายอย่างเข้าด้วยกัน มีความเจริญมากกว่าสิ่งใดๆในเมือง
เจ้าเมืองสวีพาสานุศิษย์เชว่ปาก้าวลงจากรถเทียมม้าคันดังกล่าวนี้เอง เชว่ปาออกมามองโดยรอบเมืองก็พากับความกันดารและแร้นแค้นอยู่ไม่น้อย
"ท่านอาจารย์ เมืองนี้แทบไม่มีอะไรเหลือเลยนอกจาก...วิหารหลังนั้น.." เชว่ปาสงสัยถึงการบริหารจัดการของเจ้าเมืองนี้เข้า
"ข้าก็เห็นเช่นกัน คงเป็นเพราะภัยโจรภาคใต้ดังที่เราได้ยินมา แต่ก็น่าแปลกที่วิหารหลังนั้นยังคงอยู่ได้
แต่สำคัญกว่านั้นคือ เราจะเข้าไปยังวิหารนั้นเจ้าคะ" เจ้าเมืองสวีเอ่ย ก่อนจะพาเชว่ปาไปยังวิหารใหญ่ในเมืองนั้นเอง
เมื่อมาถึงวิหารในเมือง ก้พบกับผู้เฝ้าหน้าวิหารคนหนึ่ง ซึ่งท่าทางดูหยิ่งๆ ไร้สง่าราศีราวกับคนพาลมายืนคุมหน้าประตูวิหารอะไรทำนองนี้
"อะอ้า.. สวัสดีท่านผู้มาใหม่ทั้งสอง" เมื่อชายคนนั้นมองเห็นผู้มาเยือนใหม่แล้วก็ทำท่าเคารพนอบน้อม แต่มันก็แฝงไปด้วยท่าทีเหย่อหยิ่งพอสมควร ราวกับว่าเขาเป้นเจ้าของที่นี่
"ต้องการมาใช้บริการที่วิหารอย่างนั้นสินะขอรับ" เขาเริ่มทำหน้าท่าทางแบบว่า อ้าวลูกค้าเข้าแล้วได้เวลาเก้บค่าเข้าแล้วล่ะอิๆ
"ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าต้องการมาใช้บริการที่นี่" เจ้าเมืองสวีกล่าวเช่นนั้น บวกกับมีท่าทางไม่ไว้ใจต่ออีกฝ่ายด้วยเช่นกัน
ตัวเชว่ปาเองก็มองบุคคลตรงหน้าแบบไม่ไว้ใจเท่าไหร่
"อ้อๆ อย่างนั้นเองสินะ ช่วงนี้ก็เป็นเวลาเหมาะเจาะพอดีเลยว่าด้วยเรื่องเสียงลึกลับจากเทพ จะออกมาได้ยินในเวลานี้...
ท่านเชื่อไหมขอรับว่าแม่นางทั้งสองจะได้ยินมัน..?" ผู้ดูแลเอ่ย
"....." เจ้าเมืองสวีฟังดังนั้น เสียงที่ว่านั่นจะมีเสียงอื่นใดได้อีกเล่า ก็น่าจะเป็นเสียงของ ผู้เฝ้ามอง...ที่เธอเคยพอเจอมาแล้วแน่ๆ
"ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ ถึงเสียงเหล่านั้น" อาจจะมีเพียงเจ้าเมืองสวีที่รู้จริงก็ได้
"น่าสนใจ.. น่าสนใจมากๆขอรับ แม่นางได้ยินเสียงเทพเช่นนี้แสดงว่าต้องมีญาณทิพย์ หรือการรับรู้สิ่งที่พิเศษอย่างแน่นอน
ถ้าเช่นนั้นแล้วจะเข้าไปใช้บริการ 35 ตำลึงเงินขั้นต่ำนะขอรับ หรือว่าจะเอาวัตถุมงคลเหล่านี้ด้วยดีครับ?" ผู้เฝ้าหน้าวิหารเริ่มคิดค่าใช้บริการพร้อมกับมีรอยยิ้มอย่างเลศนัย
"เหลวไหล! มาใช้บริการสถานที่แค่นี้ทำไม่ต้องเก็บแพงเช่นนี้!" เชว่ปาเอ่ยขึ้น สภาพของเมืองโดยรอบต่างจากวิหารแห่งนี้โดยสิ้นเชิง ตำลึงเงินเท่านี้ก็กินเงินไปตั้งขนาดไหนแล้ว นี่มันขูดรีดชัดๆ ว่าดังนั้นเชว่ปาก็กำหมัดขึ้นมาแทบจะทันใด
"อ๊ะๆ อย่าใช้ความรุนแรงในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เชียวนะขอรับ ถ้าข้าบาดเจ็บละก็ เรื่องนี้ต้องถึงเบื้องบนแน่" ผู้เฝ้าประตูขู่แบบเหยาะๆหวังว่าจะเกรงกลัวอำนาจเบื้องบน ก็แน่นอนเบื้องบนที่ว่าจะมีอะไรอีกล่ะ
"จะเบื้องบนสูงแค่ไหนอย่าคิดว่าข้าจะกลัว! กะอีคนขูดรีดเช่นเจ้า!" เชว่ปาคิดบวกคนตรงหน้า แต่โดนอาจารย์ตนรั้งหัวไหล่ไว้ก่อน
"ช้าก่อนเจ้าคะเชว่ปา เราจะไม่ทำเช่นนั้น เรามาเพื่อใช้บริการวิหารมิได้มาก่อความรุ่นแรง เรามิสนับสนุนความรุนแรงทุกรูปแบบนะเจ้าคะ"
เจ้าเมืองสวีเตือนสติเชว่ปา
"...ฮึ่ย..!" เชว่ปาฟังอาจารย์ของตนแล้วยอมลดความโกรธลงบ้าง แต่ก็ยังคลุกครุ่นอยู่
"ถ้าเผลอเมื่อไหร่เจ้าได้กินหมัดข้าไปแล้ว!" เชว่ปายั้วใส่คนคุมประตูแสนละโมบคนนี้ ถ้าอาจารย์ตนไม่ห้ามไว้คงมีเรื่องแล้ว
ถึงอย่างนั้นแค่มีเจ้าเมืองสวีห้ามไว้ก็ไม่มีความรุนแรงเกิดขึ้น พร้อมกับจ่ายค่าเข้าใช้บริการแต่โดยดี แล้วเจ้าเมืองสวีจึงพาเดินเข้าไปด้านในวิหารแห่งนั้น...
"ท่านอาจารย์ก็มิควรห้ามข้า คนแบบนั้นดูยังไงก็ขูดรีดๆชัดๆ ยิ่งกล้าต่อหน้าอาจารย์ข้าคงต่อยไปแล้ว!" เชว่ปายังคงอารมณ์คลุกขุ่นอยู่
"ใจเย็นก่อนเถิดเชว่ปา เราอยู่ในวิหารแล้วเราต้องการความสงบ ยิ่งช่วงเวลานี้ถ้าจักได้ยินเสียงของ ท่านผู้เฝ้ามองย่อมต้องใช้สมาธิเยอะเจ้าคะ"
เจ้าเมืองสวีเอ่ย
"ท่านผู้เฝ้ามอง? คืออะไรหรือท่านอาจารย์??" เชว่ปาสงสัยว่าคนที่เธอพูดถึงคือใครกันนะ?
"ถึงเวลาเจ้าก็จักรู้เองเจ้าคะ" เจ้าเมืองสวีไม่พูดมากเท่าไหร่ ถึงเวลาก้จะรู้เอง ซึ่งก็อีกไม่นาน...
หลังจากนั้น ทั้งสองก็เข้ามาในโถงสมาธิ พร้อมนั่งสมาธิคงละฝั่งกันกับสานุศิษย์เชว่ปาที่ติดตามมาด้วย
ตัวสวีเซียงซานนั้นมีแรงมุ่งมั่นในปณิธานของตนอย่างเต็มเปี่ยมที่จะสร้างยุคสมัย ที่สตรีมีอำนาจบนแผ่นดินนี้ อย่างแน่นอน...
ผู้เฝ้าดูที่รับรู้ผ่านสื่อกลางหินห้าธาตุที่มีกลุ่มสตรีที่ชื่อหนี่วานำมันมาทิ้งไว้บนโลก อันเป็นสื่อกลางที่รบกวนชีวิตประจำวันเขา
แม้เขาจะอยากทำลายมันแค่ไหนก็ไม่อาจทำได้ ก่อนจะมาปรากฎตัวที่นี่ มองดูร่างที่ทำสมาธิทั้งสอง
"สักพักแล้วสินะ ที่ข้ามิได้สัมผัสการมายืนของคนที่มายังวิหารแห่งนี้ เนิ่นนานยาวนาน...."
"เจ้าต้องการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ชีวิตของเจ้าแก่สหายผู้นี้หรือไม่" ผู้เฝ้าดูที่เปล่งเสียงออกมา แต่คุณไม่อาจมองเห็นอีกฝ่ายได้ เสียงอยู่รอบทิศของห้อง
"แน่นอนเจ้าคะ" สวีเซียงซานตอบเสียงนั้นอันแสนคุ้นเคย ซึ่งเคยได้ยินมาบ่อยแล้ว
"ท่านอาจารย์ นั่นเสียงใครน่ะ?" เชว่ปาตกใจสงสัย สมาธิเกือบวอกแวกทันทีที่ได้คุยกับเสียงประหลาด
"ใจเย็นๆเชว่ปา อยู่ในสมาธิไว้เจ้าคะ" เจ้าเมืองสวีกำชับมิให้เชว่ปาวอกแวก
"พึงจำไว้หากเจ้ากระทำการเช่นนี้ จะทำให้เพื่อนของเจ้าได้เห็นภาพความทรงจำจากประสบการณ์ชีวิตของเจ้า เจ้าแน่ใจหรือพร้อมจะแบ่งปันสิ่งเหล่านั้นแก่สหาย"
เสียงนั้นกล่าวถามขึ้น
"แน่นอนเจ้าคะ ข้ายินดีมากๆที่จะแบ่งปันให้กับนาง" เจ้าเมืองสวีตอบอย่างปกติสุข
"ท่านอาจารย์จะแบ่งอะไรให้ข้าหรือ? ตะ แต่ถ้าท่านอาจารย์จะแบ่งอะไรให้ข้าก็จะรับแล้วกันนะ!" เชว่ปายังไม่รู้รายละเอียดมาก แต่ก็ตอบๆไปก่อนว่าอาจารย์ตนจะมอบอะไร ล้วนเป็นสิ่งดีแน่นอน..
"เช่นนั้นให้พวกเจ้าหลับตาอีกครั้ง ข้าจะเริ่มกระบวนการที่จะถ่ายโอนประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาของเจ้าแก่ความทรงจำสหาย เขาจะได้เรียนรู้ชีวิตที่ผ่านมาของเจ้าเพื่อนำมาเป็นบทเรียน ทุกการฝึกฝนที่เจ้าได้ฝึกจะเสมือนเขาได้ฝึก"
เสียงนั้นกล่าวบอกก่อนจะมองอีกฝ่ายเริ่มทำสมาธิ เขายกมือขึ้นก่อนร่างทั้งสองเปล่งแสง ปรากฎสายใยแห่งความผูกพันธ์
"สำหรับเจ้าเชว่ปา.. ข้าจะให้เจ้าได้ดูถึงช่วงเวลานั้น... ช่วงที่ข้าได้ออกศึก ต่อสู้ครั้งแรกในชีวิตข้า" เจ้าเมืองสวีกล่าว
[เหตุการณ์ชีวิตที่ได้มอบแก่เชว่ปา...]
[ตั้งแต่ตอนเข้าเป็นทหารอาสา ร่วมปรายโจรโพกผ้าเหลือง วันนั้น... เดินทางรอนแรมจากภาคกลางสู่ภาคเหนืออย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะมายังเมืองจี้โจว ที่หญิงสาวจำได้ว่ามีประกาศรับสมัครทหารอสาเพื่อช่วยเหลือแผ่นดินนี้
หญิงสาวเองก้อยากจะร่วมด้วยช่วยเหลือ สตรีเองก็สามารถช่วยแผ่นดินได้! ต้องทำให้เขาเห็นกับตา!
ค่ายทหารในครานั้นมีทหารอาสาอยู่มากมาย ทั้งที่มาใหม่ๆและเป็นทหารอาชีพอยู่แล้ว กำลังฝึกซ้อนและวางแผนกันอย่างขมักเขม้น
เสียงโห่ร้องตอนฝึกนั้นดังไปทั่วค่ายจนหญิงสาวรู้สึกได้
เธอมองไปรอบๆพร้อมกับเรียนรู้ระบบค่ายทหารไปด้วยในตัวว่ามีอะไรบ้าง หน่วยอะไร เหล่าอะไรบ้าง เท่าที่เธอเห็นจะมีเหล่าทหารราบ ทหารม้า ทหารธนู ทหารชาวบ้านอาสาและก็อุปกรณ์ช่วยรบต่างๆ
หลังจากหญิงสาวได้เข้าร่วมเป็นทหารอาสา แล้ว เธอจึงไปรับการบรรจุแต่งตั้งจากนายกองชั่วคราวให้เป็น นายกองทหารธนู แค่ครั้งแรกที่มาลงศึกก็ได้เป็นถึงนายกองเลยทีเดียว
หญิงสาวก็นำยุทโธปกรณ์ของกองทหารธนูมาใช้โดยเป็นธนูชั้นดีอันหนึ่ง แล้วเดินดูการฝึกซ้อมของทหารธนู ส่วนใหญ่เป็นการยิงให้โดนเป้าหมายซะส่วนใหญ่
แต่การฝึกที่ลึกกว่านั้นคือ การยิงยังไงให้เร็วขึ้น แรงขึ้น และไกลขึ้นมากกว่า
คำติฉินนินทาย่อมมีกันทุกคน ทุกที่ แต่ในที่นี้คือเพื่อนร่วมรบด้วยกันมาด้วยความสมัครใจ มันก็อาจจะยังมีอยุ่นั่นแหละ เพียงเพราะว่าการปลูกฝังขงจื้อบ้าบอให้เชิดชูบุรุษนั้นมีเข้มข้นเสียจนเพศสตรีโดนดูถูกเหยียดหยาม ว่าสนามรบไม่น่าใช่เรื่องของสตรี
หญิงสาวคิดในใจ ตอนนี้พวกเขาอาจจะยังไม่ยอมรับ แต่ว่า..หากเราสร้างอะไรที่เป็นที่ประจักษ์แก่พวกเขาก้จะยอมรับได้. แต่ต้องค่อยๆสร้างมันขึ้นมา
เราต้องทำให้เขาเห็น และยอมรับสตรีเพศอย่างกว้างขวาง
เวลาในการฝึกซ้อมแห่งการรบดำเนินอย่างแข็งขัน จากการแสดงความสามารถและฝีมือก่อนหน้าทำให้รู้ว่านางเก่งจริง
นางก็อยากจะสร้างความเชื่อมั่นให้กับราษฎรทุกคน โดยเฉพาะสตรีเองนั่นล่ะเจ้าคะ ว่าการต่อสู้เพื่อแผ่นดินนั้น ไม่ใช่เพียงแค่หน้าที่ของบุรุษเท่านั้น
หากแต่ใครที่อยากช่วยแผ่นดินนี้ก็ทำได้ทุกคน สตรีเองก็สามารถทำได้เช่นกัน
ยามออกศึกสู้กับโจรก็มาถึง...
นายกองสวีเซียงซานขับม้าอาสาออกไปล่อพวกทหารธนูผ้าเหลืองบนกำแพงเมืองหญิงสาวคว้าธนูพร้อมเล็งธนูออกไปใส่พวกทหารธนูบนกำแพงเมือง
หญิงสาวง้างธนูแล้วยิงออกไปด้วยความเร็วและแรง ความแรงของลูกธนูจากมือของหญิงสาวนั้นรุนแรงนัก โดนแล้วสามารถกระเด็นไปข้างหลังได้ราวกับโดนผลักอย่างรุนแรง ทหารผ้าเหลืองบนกำแพงเห็นธนูแรงถีบมหาศาลเช่นนั้นก็พากันตกใจว่าใครยิงมา...
การรบดำเนินไปอย่างต่อเนื่องหลังจากเริ่มต้นได้ไม่นาน ระหว่างที่กำลังล่อความสนใจของทหารธนูฝ่ายผ้าเหลืองนั้น หญิงสาวคอยยิงธนูขึ้นไปบนกำแพงเพื่อสกัดการยิงของพวกนักธนูลัทธิฟ้าเหลืองนั้นให้หยุดยิงเป็นระยะๆ ด้วยพลังการยิงธนูของเธอถ้าโดนเข้าก็ตายทันทีไม่รู้ตัว
คนแล้วคนเล่าที่หญิงสาวยิงธนูสอยไปเรียงคนบนกำแพง ดีที่พวกมันมีกำบังไม่งั้นได้ตายกันเป็นแถบแล้ว แต่ก็มีจังหวะหนึ่งที่หญิงสาวเอื้อมลงไปเก็บลูกธนูที่ปักอยู่ที่พื้นนำกลับมาใช้ใหม่ แล้วคืนลูกธนูให้พวกมันแบบจัดเต็ม
ต่อมาเมื่อการรบดำเนินอย่างดุเดือด หญิงสาวสวีเซียงซานเข้าสู้กองทหารม้าแบบไม่กลัวตาย!
หญิงสาวเก็บธนูลงข้างตัว ก่อนจะหยิบกระบี่ที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่แรก แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปบุกโจมตีกองทหารม้าที่กำลังพุ่งมาเหล่านั้น เธอขี่ม้าเข้าไปประจันหน้ากับทหารม้าทันที!
สวีเซียงซานขี่ม้าไปต้านกองทหารม้าก่อนพุ่งชาร์จพลธนู ทำให้ทหารม้าชะลอตัวลงเพราะการมาของหญิงสาวที่พร้มอต่อสู้กับทหารม้า
หญิงสาวในฐานะนายกองได้ขี่ม้าเข้าตะบันต่อสู้กับทหารม้าพวกโจรผ้าเหลืองโดยตรงเพื่อหยุดยั้งการพุ่งของทหารม้าเพื่อทำลายกองทหารธนูของพวกเธอ ซึ่งเธอได้เข้าไปขัดขวาง ด้วยตัวคนเดียว
เธอถือกระบี่เข้าโจมตีกองทหารม้าโจรด้วยตัวคนเดียวอย่างน่าเกรงขาม ทั้งๆที่อีกฝ่ายมีจำนวนมากกว่าแท้ๆ
การรบดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด.. ด้วยการประลองตัวต่อตัวกับขุนพลโจรผ้าเหลืองที่เชว่ปาคุ้นหน้าดี ก็คือกงไป่จินเว่ย ที่คุ้นหน้าคุน้ตาในโผหยางกันดี!
หญิงสาวกล่าวท้าทายพร้อมกับหยิบกระบี่อาวุธข้างกายออกมาพร้อมต่อสู้
ขุนพลโจรคนนั้นยังไม่รู้ซึ้งถึงฝีมือของหญิงสาว หยิบอาวุธหอกออกมาพร้อมรับคำท้าจากหญิงสาว
การดวลจบลง... หญิงสาวก้าวเข้ามาตรงหน้าเขา พร้อมกับย่อตัวลงคุยตรงหน้าขุนพลโจรที่พ่ายแพ้และหมดศักดิ์ศรีตรงหน้าอย่างไม่ถือตัว
หญิงสาวว่าจบ ก็ยื่นมือไปให้กับขุนพลโจรที่หลงผิดคนนี้ราวกับผู้มาโปรด หญิงสาวจะเป็นคนสร้างความเข้าใจและบรรทัดฐานสังคมใหม่แก่เขาเอง!]
...
....
.....
3 ชั่วยามผ่านไป
"ตอนนี้สหายเจ้าน่าจะได้เรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาของเจ้าแล้ว ทำให้เขาก้าวสู่ความแข็งแกร่ง เรียนรู้จากความผิดพลาดในชีวิตเจ้า ตอนนี้เขาน่าจะได้ประสบการณ์ชีวิตเจ้า เป็นบทเรียนแก่เขาแล้ว"
เสียงนั้นกล่าวแจ้ง ก่อนจะค่อย ๆ เบาและหายไป
"ขอบคุณมากเจ้าคะ สานุศิษย์ของข้าคงได้เรียนรู้อะไรมากมายแน่นอน" หญิงสาวออกจากสมาธิ แล้วเข้าไปหาสานุศิษย์ของตน
"ท่านอาจารย์ ท่านลงสนามรบต่อสู้กับพวกโจรด้วย.. ท่านอาจารย์เท่ที่สุดเลย! ข้าไม่นึกว่าท่านอาจารย์จะต่อกรกับศัตรูได้มากมายเพียงนี้! ท่านคือบุคคลในความฝันของข้าชัดๆ!" เชว่ปาเอ่ยแบบว่าเหมือนได้เห็นภาพที่ตัวสวีเซียงซานเห็นมาแทบทั้งหมด ประสบการณ์ค่ายทหารสนามรบนั้นเธอเรียนรู้มาอย่างเต็มเปี่ยม
ราวกับว่าได้ไปลงจริงๆแม้ตัวจะไม่ได้ไปก็ตาม..
"หากเจ้าพร้อมยินดีทำเพื่ออุดมการณ์ของเรา ข้าก็ยอมถ่ายทอดความรู้และประสบการณืให้แก่ผู้ที่คู่ควรมันเจ้าคะ ข้าไม่เสียดายที่จะมอบให้แก่เจ้า เพราะเจ้าเองก็ควรได้รับมันเช่นกันเจ้าคะ"
เจ้าเมืองสวีเอ่ยอย่างไม่ถือตัว มีอะไรก็ถ่ายทอดให้ เพื่อที่จะเป็นสานุศิษย์ที่เก่งที่สุดของเธอ..
"ท่านอาจารย์.. ข้าจะใช้กำลังของข้าทำเพื่ออุดมการณืของท่านอาจารย์ให้ดีที่สุดแน่นอน!" เชว่ปาคงต้องตอบแทนเจ้าเมืองสวีอีกมากมาย เพราะประสบการณืที่มอบให้นั้นช่างมากมายเสียเหลือเกินแท้..
หลังจากถ่ายทอดประสบการณืกว่าจะจบก็ล่อไปตอนเช้าแล้ว ทั้งเจ้าเมืองสวีและเชว่ปาก็ถือโอกาสในเช้าวันใหม่เดินทางกลับไปยังโผหยางแบบไม่รีรอ
การถ่ายทอดประสบการณืครั้งนี้ ย่อมเป็นประโยชน์มากถึงมากที่สุดต่อตัวเชว่ปา และจะเป็นกำลังหลักที่สำคัญของเมืองโผหยาง และหนี่ว์กุ้ยเว่ย์ในอนาคต...
-----------------------------------------
ใช้งาน 236 ไป๋ เชว่ปา
ถ่ายทอด Point ให้จำนวน 1050 Point
-----------------------------------
+2 Point จากการโรลให้เกียรติอีกฝ่าย ถ่อมตน
+2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้ ทะเยอทะยาน
+4 Point เมื่อโรลเพลย์เรียนรู้ นักวิชาการ
รวม 8 Point
---------------------------
ความสัมพันธ์
236 ไป๋เชว่ปา สานุศิษย์
+5 พูดคุย
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย หูดี
+5 ความสัมพันธ์กับคนที่ให้ความสนใจเรา คิ้วหงส์
+20 ความสัมพันธ์ ธาตุถูกกัน (ทองหนุนน้ำ)
+10 ความสัมพันธ์กับคนในปาร์ตี้ ถ่อมตน
+35 ความสัมพันธืพิเศษจากการถ่ายทอดประสบการณ์ให้
-5 ความสัมพันธ์กับคนในทีม ดื้อรั้น
รวม 85
--------------------------------
| 
ไม่ระบุชื่อ
โพสต์ 2021-10-7 18:04:54
ไม่ระบุชื่อ
โพสต์ 2021-10-7 12:52:22
