แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ZhaoPei เมื่อ 2021-10-23 15:07
ความเงียบทำให้เกิดความรวดเร็วในการเดินทางขึ้นได้มากโขอย่สงน่าอัศจรรย์ใจ ซุนหยางได้ยินเกี่ยวกับด่านหู่เหลากวนก็ได้พาจ้าวเพ่ยมายังที่นี่โดยผ่านทางลั่วหยางที่เคยนัดแนะกันไว้ว่าจะลงหลักปักฐานที่นั่นชั่วคราว ราวกับว่าเป็นสองครามเงียบที่เกิดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจจากนายหญิงและผู้ติดตามของนาง ซุนหยางเองก็เริ่มคลายความหงุดหงิดลงมาก็แล้ว หากแต่จ้าวเพ่ยเองก็ยังคงกลัวที่จะเอ่ยบทสนทนาเพราะหวาดกลัวสายตาแข็งกร้าวราวกับจะฆ่าตนอยู่ดี
"นี่ไงเล่า.. ด่านหู่เหลากวนที่เจ้ากล่าวถึง…"
ซุนหยางกล่าวบอกกับจ้าวเพ่ยหลังจากพานางมาที่โรงเตี๊ยม เพราะความหุนหันพลันแล่นทำให้รู้เพียงข่าวแต่ไม่รับรู้สถานที่ดีก็พานางออกจากร้านนั้นเสียแล้ว ใบหน้างามตรงหน้ากลับดูเศร้าสร้อยเสียจนผิดปกติให้เขาเองก็พลอยไม่สบายใจไปด้วย
สายตาพลันเห็นประกาศติดที่โรงเตี๊ยมจนซุนหยางต้องลุกไปดูให้แน่ใจ เขาไม่เคยคิดที่จะดูประกาศมาแต่ไหนแต่ไร ผิดกับจ้าวเพ่ยที่อยากรู้อยากเห็นไปเสียหมด ในครานี้กลับเป็นเขาที่ต้องอ่านประกาศเพื่อพอจะหาเรื่องคุยกับนางให้ได้ก่อนที่ความสัมพันธ์จะแตกหักเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องพรรค์นี้
'สรรหาแม่ครัวประยุกษ์อาหารฮั่น'
ช่างเหมาะเหม็งเสียจริงที่ไม่คิดว่าสถานที่ที่ตามหาจะอยู่ใกล้เพียงนี้ ซุนหยางอ่านประกาศตามหาแม่ครัวจนครบสิ้นแล้วก็เร่งเดินไปหาจ้าวเพ่ยทันที ทางด้านหญิงสาวเองยังคงก้มหน้าหงุด มือเรียวลูบแมวตัวน้อยสีดำอยู่ไม่วางมือ
"ข้าพบแล้ว.. โรงเตี๊ยมแห่งนี้รับสมัครแม่ครัวอยู่.. เจ้าน่าจะตามหาอยู่"
"..." นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนพลันสะท้อนภาพผู้ติดตามของนางเพียงครู่ก็หลุบลงอย่างเศร้าโศก คล้ายว่านางไม่ได้สนใจคำพูดของซุนหยางเลยแม้แต่น้อย
"จ้าวเพ่ย.. เจ้ายังโกรธข้าอยู่หรือ หรือว่ากลัวข้าไปแล้ว.. เรื่องนั้นขาขอโทษที่ทำให้เจ้าไม่สบายใจ ข้าเพียงแค่ไม่พอใจที่เห็น…"
"เห็น...อะไรหรือ" จ้าวเพ่ยกล่าวขึ้นมาทั้งช้อนตาขึ้นมองซุนหยางไปพลาง นางยังคงเกาแมวจนเจ้าตัวน้อยขดตัวกลมบนตักหลับลงไปทั้งอย่างนั้น "เจ้าจะบอกว่าต้นเหตุมาจากข้า.. เช่นนั้นแล้วก็บอกข้ามาเสียสิ ว่าข้าทำอันใดให้เจ้าไม่พอใจ.. "
"เอาเถอะ.. เรื่องนี้ทั้งหมดข้าเป็นคนผิดเอง อภัยให้ข้าด้วยที่ทำให้เจ้ารู้สึกไม่ดีไปกับนิสัยแย่ๆของข้า"
"เจ้าผิดเองทั้งหมดหรือ?" จ้าวเพ่ยกล่าวย้ำถามอีกครั้ง นางมองซุนหยางนิางเงียบยอมรับก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาทันที สีหน้าผิดแผกจากจ้าวเพ่ยเมื่อครู่ราวกับคนละคน "รู้ตัวเองก็ดีแล้ว.. คราหน้าอย่าทำเช่นนี้อีก.."
ซุนหยางมองจ้าวเพ่ยยิ้มขึ้นมาแต่รอยยิ้มแสนยะนั้นราวกับผู้ชนะและไม่เคยมีความเศร้าโศกมาก่อน นางเกาคอแมวไปพลางยกนิ้วเรียวขึ้นมาประทับคาง ข้อศอกค้ำยันโต๊ะขณะเอนตัวไปยังด้านหน้า
"..เพียงแค่การขออภัยจากข้ามันยากเย็นนักหนาถึงขั้นต้องตีสีหน้าดุข้าเพียงนี้.. รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะยามที่เจ้าถูกกระทำเช่นนั้นบ้าง"
จ้าวเพ่ยลุกขึ้นและยื่นแมวให้ซุนหยางอุ้มเอาไว้ หญิงสาวเดินออกไปทำให้เขาต้องเร่งลุกตามทันที เพื่อคอยติดตามทุกฝีก้าวของนาง หญิงสาวเอ่ยคุยกับเสี่ยวเออห์เพียงครู่ก็เข้าพบกับเถ้าแก่โรงเตี๊ยมได้ในเวลารวดเร็ว
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีรูปหน้างามเสียจนสามารถสะกดผู้พบเห็นได้โดยง่าย ท่าทีสุขุม นุ่มเย็นราวกับคุณชาย สร้างความประทับใจแรกแก่จ้าวเพ่ยและซุนหยางได้เพียงพบเห็น
"..ว่าอย่างไรแม่นาง เสี่ยวเออห์บอกข้าว่าแม่นางสนใจประกาศรับแม่ครัวหรือ.."
"เจ้าค่ะ.." จ้าวเพ่ยกล่าวทั้งรอยยิ้ม นางต้องการสร้างความประทับใจแรกให้แก่เถ้าแก่ให้เข้ารับนางเป็นแม่ครัวได้อย่างง่ายดาย
"แม่นางรู้แล้วใช่หรือไม่ว่า ต้องทำชนิดใดบ้าง.." เถ้าแก่เอ่ยถามทำเอาจ้าวเพ่ยแทบหุบยิ้มทันที เขามองสตรีงามเอนตัวไปหาบุรุษอุ้มแมวอยู่เนื้องด้านหลังนางเพื่อคุยบางอย่างราวกับกระซิบกระซาบ แต่เสียงนั้นกลับดังพอที่จะเข้ามาในหูเขาด้วยอีกคน
"ทำอะไรบ้างหรือ.."
".. คิดอาหารเองทั้งหมด มีเนื้อม้าฮั่นเสีย มี…"
"มีอาหารส่วนประกอบด้วยเนื้อม้าชั้นสูง หนึ่งจาน อาหารคาวสองจาน ซุปมงคลสองชุด ของหวานมงคลเก้าชุด อาหารย่างสองชุด อาหารนึ่งสองชุด อาหารทอดสองชุด อาหารต้มสองชุด และข้าวหนึ่งจาน ทั้งหมดต้องเป็นอาหารใหม่ๆ ข้าต้องการอาหารประยุกต์"
เถ้าแก่กล่าวตัดซุนหยางผู้ตอบจ้าวเพ่ยได้ตะกุกตะกักจนต้องยื่นมืเข้าช่วยเหลือ ใบหน้าของอิสตรีกลับหันไปมองเถ้าแก่ทันทีเมื่อได้ยินคำต้องการจากแม่ครัว คำว่าคิดใหม่เสียทั้งหมดกลับทำให้นางเริ่มคิดหนักขึ้นมา จ้าวเพ่ยใช่ว่าจะเป็นสตรีมากด้วยความสามารถขนาดนั้น หากเปรียบเทียบแล้วนางก็คือเป็ดที่ดูเหมือนเก่งไปเสียทุกด้านแต่ก็ไม่เก่งจริงสักด้าน มีความรู้เพียงผิวเผินเพียงแค่เท่านั้น
"แม่นางเคยเป็นแม่ครัวจากที่ใดมาก่อนหรือไม่"
"ข้าเป็นเพียงสตรีชาวบ้านไม่เคยทำงานเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ จะเคยก็คราหนึ่งครั้งทำงานให้กับงานมงคลที่เมืองหรูหนาน" จ้าวเพ่ยตอบไปตรงๆ นางเริ่มคิดว่าเป็นสตรีที่มีประสบการณ์เพียงคราเดียวก็ใช่ว่าจะลงมาทำงานใหญ่เช่นนี้ได้ง่ายเสียหน่อย "แต่ข้าเองก็เข้าครัวตั้งแต่ยังเล็ก มีอาอี๋คอยสอนข้าเรื่องในครัวมาบ้าง ข้าคิดว่าข้าคงไม่หนักเกินกว่าบ่าข้าเสียเท่าไหร่ หากไม่ใช่อาหารชาวนอกด่าน"
"แม่นางคิดว่าทำได้ข้าก็พร้อมจะรับเข้าครัว ทำเป็นเพียงอาหารฮั่นข้าก็ไม่ขัดอันใด จากที่ข้าลิ้มลองอาหารเปอร์เซีย อาร์เมเนีย ไอยศุปต์ โรมัน มาแล้ว ข้ารู้สึกว่าอาหารฮั่นนี่แหละที่หลากหลายและสามารถปรับแต่งได้มากกว่า"
เมื่อได้ยินเถ้าแก่ร่ายรายชื่อออกมา ทำเอาจ้าวเพ่ยอึ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าเถ้าแก่รูปงามคนนี้จะตระเวนลิ้มรสอาหารของชาวนอกด่านไปทั่วเสียขนาดนี้ ลิ้นเองก็คงจะต้องรับรสอาหารอร่อยได้มากกว่าคนทั่วไปเป็นแน่ หญิงสาวหันไปหาซุนหยางเพื่อถามเป็นทางนัยว่านางควรจะรับงานนี้ดีหรือไม่แต่เมื่อได้รับการตอบรับจากซุนหยางในทางที่ดีก็ทำให้จ้าวเพ่ยเพิ่มความมั่นใจขึ้นมาบ้าง
"ข้าจะลองดูเจ้าค่ะ.."
"เช่นนั้นตามข้ามา ทำอาหารให้ข้าลิ้มลองฝีมือของแม่นางเสียหน่อย.." เถ้าแก่กล่าวกับจ้าวเพ่ยเพื่อเดินนำไปยังโรงครัวของโรงเตี๊ยม
หญิงสาวหันกลับไปหาซุนหยางที่จะเดินตามนางก็ยกมือขึ้นห้ามเอาไว้ได้ทันเสียก่อนมือเรียวผายไปยังแมวตัวสีดำที่อีกฝ่ายอุ้มอยู่ก็มำให้ชายหนุ่มรู้ว่าจ้าวเพ่ยต้องการสื่อถึงอะไร เขายอมที่จะเดินออกไปพร้อมกับเสี่ยวเฮยเพื่อรอนางอยู่ด้านนอก
"แม่นางมีแซ่ว่าอย่างไร ข้าจะเรียกได้ถูก"
"จ้าวเจ้าค่ะ.. จ้าวเพ่ย" จ้าวเพ่ยตอบเถ้าแก่ขณะก้าวเข้าไปยังโรงครัวภายในกว้างขวางตกแต่งดูสะอาดสะอ้านตา เครื่องมือเครื่องใช้และสถานที่ตระเตรียมทุกอย่างถูกจัดแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างดี
"ข้าแพ้อาหารทะเลเจ้าค่ะ.. พวกกุ้ง ปู หรือแม้แต่ปลิงทะเลหากสัมผัสเพียงนิดจะเกิดอาการคัน ข้าคงทำอาหารจำพวกนี้ไม่ได้มาก" จ้าวเพ่ยหันไปบอกกับเถ้าแก่ถึงข้อจำกัดของนาง อาหารถายในต้าฮั่นก็มีไม่น้อยที่ต้องใช้สัตว์ทะเลเป็นส่วนประกอบ
"หากแม่นางต้องการรับงานต่อข้าก็ได้หาขัดไม่.. จะให้เสี่ยวเออห์จัดหายามาเตรียมให้ หากหนักหนาเกินจะรับไหวแม่นางก็อย่าได้ฝืน มีเหตุอันใดให้รีบแจ้ง"
"ขอบคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ" นางกล่าวทั้งจะเดินเข้าไปยังโรงครัว แต่เมื่อเห็นเครื่องมือทำครัวในโรงครัวก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "ข้า.. ข้าลืมไปเลยเจ้าค่ะ.. ต้องหาซื้อวัตถุดิบมาตระเตรียมอาหารก่อน ขออภัยที่ทำให้เถ้าแก่เสียเวลานะเจ้าคะ"
"ไม่ต้อง.." เถ้าแก่เห็นจ้าวเพ่ยกำลังจะกล่าวลาเพื่อออกไป คล้ายจะไปเตรียมของที่ผ่านมานางคงจะเป็นแม่ครัวผู้ตระเตรียมวัตถุดิบเองมาเสมอ "ที่โรงเตี๊ยมมีให้แม่นางพร้อมทุกอย่าง แม่นางมีหน้าที่เพียงรังสรรค์อาหารเพียงเท่านั้น"
ถือเป็นการดีที่นางจะไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายเองไปก่อนจ้าวเพ่ยผุดรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อนางได้ยินคำว่ามีของเตรียมให้นาง สายตามองไปยังวัตถุดิบมากมายในโรงเตี๊ยมก็สามารถพังทลายกำแพงของความคิดสร้างสรรค์แรกอย่างงบประมาณไปได้มากโข
"ได้ทุกอย่างตามที่ข้าต้องการเลยหรือเจ้าคะ.."
เถ้าแก่ได้เพียงยิ้มแล้วเดินตามไปมองจ้าวเพ่ยทำอาหาร นางเริ่มต้นด้วยการล้างมือเสียก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนของโรงเตี๊ยมมาสวมทันที
จ้าวเพ่ยเริ่มคิดที่จะทำอาหารตามขั้นตอนเสียก่อน นางคงไม่อยากจะต้องสับสนเอาเองได้ง่ายๆ อาหารจากเนื้อม้าชั้นดีก็จะเป็นอย่างแรกที่ควรจะทำ แม้จ้าวเพ่ยจะถูกสอนมาตลอดว่าควรจะทำของหวานก่อน แต่ในยามนี้จ้าวเพ่ยขอทำในสิ่งที่สำคัญที่สุดก่อนเสียก่อนละกัน นางเชื่อว่ากลิ่นคาวคงจะไม่ติดอาหารหวานแน่นอน
จ้าวเพ่ยนำเนื้อม้าฮั่นเสียมาวางบนเขียง หญิงสาวคิดถึงว่าเนื้อชนิดนี้พอจะทำอะไรได้บ้าง มีดเล่มคมถูกหยิบขึ้นมาเพื่อหั่นเนื้อเป็นชิ้นๆเพื่อนำไปเตรียมเอาไว้ก่อน
เนื้อม้ามีรสชาติเช่นไรกัน คล้ายหมู หรือว่าวัว อีกทั้งเนื้อม้าฮั่นเสียมีความพิเศษอย่างไร นางจะดึงความพิเศษนั้นออกมาได้อย่างไรโดยไม่ให้เสียรสชาติไปเสียก่อน
จ้าวเพ่ยยกหม้อขึ้นมาเพื่อต้มน้ำใส่เครื่องยาจีนหวังจะต้มเนื้อม้าฮั่นเสียจนเปื่อยพอจะเป็นเนื้อตุ๋นได้ หญิงสาวจดรายการและสิ่งมี่ควรผสมและไม่ผสมในหัวเสียหมด นางต้องการทำอาหารในเวลาอันรวดเร็วเฉกเช่นทุกครั้งจึงได้เริ่มจัดสรรเวลาในหัวขึ้นมาในสิ่งที่ควรทำในแต่ละอย่างๆไปก่อน
ระหว่างที่รอให้น้ำต้มยาจีนเดือด จ้าวเพ่ยก็ได้ตั้งกระทะขึ้นพอให้ร้อน อาหารคาวสองรายการนางสามารถรังสรรค์อะไรขึ้นมาก็ได้ จ้าวเพ่ยหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อนึกถึงครั้งยังอดีตที่นางยังคงอยู่อาอี๋ จ้าวเพ่ยกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะเปิดตาขึ้นเพื่อหยิบวัตถุดิบเข้ามาใส่ลงในกระทะอย่างชำนาญ หญิงสาวผัดเครื่องปรุงทั้งหมดเข้าด้วยกันก่อนจะเติมรากบัวลงไปเพื่อเคล้ารสชาติจนเกิดสีน้ำตาลสวยน่ากิน จ้าวเพ่ยยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจกับสิ่งที่นางทำก็นำมาวางเรียงในจานเพื่อวางบนโต๊ะเป็นเมนูแรก หญิงสาวนึกยิ้มเมื่อทุกอย่างช่างดูง่ายดายเสียเหลือเกิน เมนูรังสรรค์จากความคิดชั่ววูบคงจะง่ายดายเสียหมดแน่ๆ
น้ำต้มยาจีนเดือดแล้ว จ้าวเพ่ยน้ำเนื้อม้าชั้นดีลงต้มพร้อมใส่เครื่องปรุงรสต่างๆให้ขึ้นรสกับเนื้อม้าชิ้นนี้ หลังปิดฝาน้ำต้มแล้ว นางก็นำกระทะไปล้างน้ำเพื่อเตรียมตั้งเตาต่อจะทำเมนูต่อไปทันที
"รากบัวมีรสฝาดเสียขนาดนี้" เถ้าแก่ดังจึ้นจากด้านหลังขณะจ้าวเพ่ยลงน้ำมัน ทำให้นางชะงักลงครู่หนึ่ง หญิงสาวหันไปมองก็เห็นเถ้าแก่หลิวลิ้มรสผัดรากยัวของนางก็เอ่ยคำติขึ้นมา ทำให้จ้าวเพ่ยเดินไปเพื่อชิมมันบ้าง รากบัวถูกผัดสีสวยกลับมีรสฝาดปากอย่างชัดเจนจนแทนจะคายทิ้งเสีย หญิงสาวมองอาหารชนิดนี้เล็กน้อยก่อนจะเลื่อนจานอาหารไปอีกด้านเพื่อเตรียมจะทำใหม่อีกครา
คราวนี้จ้าวเพ่ยน้ำรากบัวลงผัดเสียก่อนที่จะเริ่มปรุงรสตามเสียจนเสร็จสิ้นดี ความนิ่มเหี่ยวทำเอานางขมวดคิ้วขณะนำอาหารชิ้นนี้ให้กับเถ้าแก่ชิมมัน แต่ก่อนที่จะรับคำแนะนำ จ้าวเพ่ยก็เดินไปตักเนื้อตุ๋นออกมาวางบนโต๊ะ ส่งกลิ่นเครื่องยาจีนหอมกรุ่น แต่กลิ่นกลับเหมือนยาต้มจนเกิดไป ยิ่งทำให้จ้าวเพ่ยต้องลงมือชิมเนื้อม้านั้นเป็นคนแรก รสชาติไม่ได้เท่าไรนัก แต่รสสัมผัสที่นางได้กอนกลับไม่ต่างจากเนื้อวัวต้มเสียเท่าไหร่ หนักกว่านั้นเมื่อยิ่งต้มเนื้อยิ่งแข็งกระด้างเคี้ยวยากเสียอย่างนั้น
"ครานี้ทั้งเหี่ยวและฝาด" เถ้าแก่กล่าวแต่พอเห็นสีหน้าเริ่มเคร่งเครียดของจ้าวเพ่ยก็วางจานผัดรากบัวลงเพื่อออกจากห้องครัว ทิ้งให้นางอยู่เวลากับตัวเองไปก่อน
จ้าวเพ่ยถอยหายกับกับจานที่นางทำก็เริ่มลงมือทำอาหารใหม่เสียหมด วัตถุดิบในโรงเตี๊ยมถูกนำมาใช้ไม่ขาดมือ ทั้งคัวส่งหินหอมคละคลุ้ง ยามที่อาหารประเภทครางสินแล้ว เหลืออาหารหวานพอให้ได้เบาทุเลาลง แต่จ้าวเพ่ยก็คิดบางอย่างได้จึงเดินเข้าไปชิมอาหารแต่ละจานที่นางทำ
บางจานรสชาติพอที่จะกินได้ แต่บางจานกลับมีรสชาติแย่เสียกลืนไม่ลงคอ จ้าวเพ่ยทำสีหน้าบอกไม่ถูกนักขณะที่เถ้าแก่เห็นชุดอาหารจำพวกอาหารคาวก็เดินเข้ามาเพื่อชมหน้าตาและลิ้มรสขาติของมัน
"แม่นางเสร็จแล้วหรือ"
"ม.. ไม่เจ้าค่ะ รสชาติมันแย่เสียจนข้าคิดว่าจะทำใหม่เสียทั้งหมดเลย"
"ข้าก็คิดเช่นนั้น" เถ้าแก่กล่าวจบก็เดินออกไปเหลือเพียงนางที่ยังอยู่ภายในครัวหน้าไฟอีกครา
อาหารจานแล้วจานเล่ายังคงถูกทำขึ้นมาและมันก็ยังไม่ดีพอ ครั้งที่หนึ่ง สอง สาม จ้าวเพ่ยเรียนรู้อะไรขึ้นมาบ้าง นางไม่เคยชิมอาหารระหว่างทำก็เริ่มจะ ชิมมันเพื่อให้ได้รสชาติที่ดีขนลิ้นรับรสสรรพสิ่งระหว่างทำจนปนเปไปเสียหมด ครั้งที่สี่ ห้า นางเริ่มยกอาหารทั้งหมดที่นางทำให้แก่เถ้าแก่เพื่อหารสชาติที่ถูกปากจริงๆ แม้จะปรุงรสมาอร่อยแล้วก็ตาม บางสิ่งก็ขาดความสร้างสรรค์ไปเสียมากจนจ้าวเพ่ยก็ต้องยอมรับและหาวิธีเพิ่มเติมการปรุงอาหารให้ดูมีอะไรมากกว่านี้
น้ำเปล่าถูกยกขึ้นดื่มขณะจ้าวเพ่ยมองชุดอาหารทั้งคาวและหวานที่วางเรียงเต็มไปหมด ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มมาไกลจนหันหลังกลับไม่ได้เสียแล้ว นางตัดสินใจล้างปากด้วยการกินน้ำให้กลิ่นติดลิ้นจางไปแล้วเริ่มไล่ชิมอาหารแต่ละอย่างอีกครา อาการหายใจติดขัดเกิดขึ้นมายังดีสำหนับนางที่ยังมีเสี่ยวเออห์คอยเฝ้ามองความปลอดภัยและหายามาให้นางได้คลายปวดร้อนได้เสมอ อาหารบางจานก็ได้รับการยอมรับ แต่สิ่งที่ยังไม่สามารถทำได้ดีเลยคือเนื้อฮั่นเสีย ที่จะทำอย่างไรก็ยังคงแข็งกระด้างอยู่เช่นนั้น
จ้าวเพ่ยมองเนื้อฮั่นเสียตุ๋นยาจีนพลางก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้ นางตัดสินใจนำเนื้อฮั่นเสียอีกชิ้นขึ้นมา เถ้าแก่กล่าวกับนางเอาไว้ว่าชาวยามาไทมักจะกินเนื้อม้าแบบสดๆ แต่จ้าวเพ่ยใจไม่แข็งพอที่จะทำเช่นนั้น หญิงสาวลงมือหั่นเนื้อฮั่นเสียให้เป็นชิ้นใหญ่กว่าที่เคย นางนำเนื้อลงไปตุ๋นในหม้ออีกครั้งทั้งเริ่มควบคุมไฟให้อยู่ในลักษณะที่พอดี จ้าวเพ่ยไม่ได้รู้เวลาที่นางทำว่าเริ่มมืดค่ำลงแล้ว การใช้ความคิดที่จะรังสรรค์เมนูใหม่สำหรับนางดูท้าทายเกินตัวมากไปเสียหน่อย
หลังจากเสร็จงานทั้งหมดดีแล้วจ้าวเพ่ยก็ได้หาเก้าอี้มารองรับนางผู้ยืนขาแข็งมาทั้งวันทั้งฟุบหน้ากับโต๊ะเพื่อให้เวลาพักแก่ตัวเอง จ้าวเพ่ยคิดว่าทั้งหมดน่าเป็นที่พอใจดีแล้ว ทั้งลิ้นเองก็รับรสจนชาไปเสียหมด มือเรียวจับแขนตัวเองเพื่อเกาตุ่มแดงขึ้นจากการแพ้อาหารทะเล แม้จะมียาจีนแต่นางกลับฝืนตัวเองจนหน้ามืดไปหลายคราจากการทานทั้งหอยและกุ้งจนร่ายกายแดงขึ้นมา หญิงสาวตัดสินใจที่จะนำไปส่งให้แก่เถ้าแก่เพื่อขอคำแนะนำ แต่หลังจากพักผ่อนที่โต๊ะจ้าวเพ่ยก็หลับลงด้วยความอ่อนเพลียในครัวเสียอย่างนั้น
"แม่นาง.. แม่นาง" เสียงเถ้าแก่เรียกนางเมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่ยาม จ้าวเพ่ยเปิดตาเพื่อดันตัวเองขึ้นก็พึ่งรู้ตัวว่าเผลอหลับไป หญิงสาวเกิดหน้าขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อไม่คิดว่าทำเรื่องหน้าอายเช่นนี้ แต่นางก็ทำลงไปแล้ว
"เป็นอย่างไรบ้าง พักเสียก่อนดีหรือไม่"
"ข้า.. ข้าเสร็จดีแล้วเจ้าค่ะ เถ้าแก่ลองลิ้มเพื่อแนะนำข้าด้วย" จ้าวเพ่ยกล่าวขึ้นมาทั้งเห็นเถ้าแก่ยังคงนิ่งเฉยก็ก้มลงต้องเหล่าอาหารมากมายเรียงบนโต๊ะ ทั้งอาหารที่ดีและไม่ดีสลับปะปนกันจนไม่รู้ว่าจานไหนที่จ้าวเพ่ยเลือกแล้วบ้าง
"ข้าลิ้มรสอาหารของแม่นางแล้ว ถือว่าดีขึ้นกว่าครั้งแรกมาก ข้อติเองก็ยังมีแต่หาได้รุนแรงไม่"
"ขอ.. ขอข้าทำอาหารทั้งหมด ให้เถ้าแก่ลิ้มลองอีกครั้งด้วยนะเจ้าคะ" จ้าวเพ่ยกล่าวกับเถ้าแก่ ก่อนนางจะเริ่มทำอาหารอีกครั้ง หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ดีที่สุดของนางแล้ว
หม้อต้มที่ยังมีเครื่องเทศถูกนำตุ๋นเนื้อม้าเพิ่มเติมอีกครั้ง ก่อนที่นางจะตั้งหม้อและกระทะใหม่เพื่อทำอาหารชุดเดิมซ้ำเดิมรอบสองโดยที่คิดว่าการทำใหม่ย่อมจะดีกว่าเก่าแน่นอนจากการเรียนรู้ของนางตั้งแต่แรกมาก
จ้าวเพ่ยเริ่มทยอยนำอาหารมาส่งให้กับเถ้าแก่หวังทีละจาน ทุกครั้งที่นางทำเสร็จจนครบดี ก็ยืนรอให้เถ้าแก่กล่าวกับนางจนหญิงสาวยิ้มออกมาได้เมื่ออาหารที่นางทำนั้น ถูกปากทั้งนางและเถ้าแก่แล้ว จ้าวเพ่ยกล่าวขอบคุณเถ้าแก่ที่ช่วยเหลือ ชี้แนะนาง ก่อนนางจะกลับเข้าครัวเพื่อจัดการทุกอย่างให้สะอาดเรียบร้อยเช่นเดิม แต่เถ้าแก่ก็เดินกลับมาหานางเพื่อจะกล่าวอะไรบางอย่าง
"แม่นางไปพักเถิด.. ที่นี่ข้าให้เสี่ยวเออห์และแม่ครัวร่วมทำความสะอาดได้"
"เจ้าค่ะ.." ในยามนั้นจ้าวเพ่ยเองก็ต้องการพักผ่อนนางจึงได้ตอบรับไปโดยง่าย หญิงสาวคำนับแก่เถ้าแก่ก่อนจะหยิบ 'หมั่นโถวทอด' หนึ่งในขนมที่นางตัดสินใจทิ้งไปเมื่อไม่ได้ดั่งใจนางเอาเสียเลยไว้กับตัวเพื่อกินมันลับหลังเถ้าแก่ แม้สิ่งที่นางกระทำต่อหน้าเถ้าแก่มันชัดเจนว่านางต้องการกินอาหารที่ต้องทิ้งชิ้นนี้
มือเรียวจับคอแดงของนางทั้งลูบไปมาขณะเสี่ยวเออห์นำผ้าชุบน้ำมาให้นาง ให้จ้าวเพ่ยนำผ้าอุ่นนั้นมานาบกับตุ่มแดงที่ขึ้นตามตัวเพื่อคอยบรรเทาอาหารปวดแสบปวดร้อนลงไปบ้าง ทั้งเดินไปหาซุนหยางเพื่อขอความช่วยเหลือพานางกลับไปยังห้องพักที่โรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อนเสียหน่อย
|| รายการอาหาร || เนื้อม้าชั้นดี ฮั่นเสียตุ๋น | | เนื้อฮั่นเสีย 1 หน่อไม้ 1 ถั่ว 6 แครอท 4 ขิง 15 เห็ดหอม 6 ซีอิ๊ว 2 น้ำตาล 10 เกลือ 1 โป๊ยกั้ก 1 น้ำมัน 2 เหล้า 3 ผักกาด 1 ต้นหอม 6 |
อาหารคาว รากบัวผัดเผ็ด | เต้าหู้ผัดน้ำผึ้ง | | | แครอท 2 ต้นขึ้นฉ่าย 2 ผักชี 1 กระเทียม 8 ขิง 8 กะหล่ำปลี 1 รากบัว 2 มัน 2 พริกแห้ง 1 เห็ดหูหนู 4 ต้นหอม 3 หอมแดง 3 เห็ดหอม 4 ซีอิ๊ว 2 เมล็ดยี่หร่า 1 เกลือ 1 พริกไทย 2 โป๊ยกั้ก 3 น้ำตาล 1 น้ำมัน 1 เหล้า 2 | กระเทียม 1 ต้นหอม 1 เต้าหู้ 2 น้ำผึ้ง 2 ซีอิ๊ว 2 แป้ง 2 เมล็ดงา 1 น้ำส้มสายชู 1 น้ำมันงา 1 น้ำมันพืช 1 |
ซุปความหมายมงคล
ซุปรากบัว | ซุปเห็ดหอมขาว | | | ซี่โครงหมู 1 ถั่ว 2 มะเขือเทศ 2 เกลือ 1 น้ำตาล 1 น้ำสะอาด 2 รากบัว 1 | เห็ดหูหนูขาว 20 น้ำสะอาด 5 ลูกแพร 1 น้ำตาล 5 เม็ดเก๋ากี้ 5 เม็ดพุทรา 5 |
เมนูย่าง หอยนางรมซอสกระเทียม | ปลาย่างทะเล | | | หอยนางรม 3 เนย 1 น้ำมัน 3 แป้ง 2 กระเทียม 2 น้ำแกง 1 เกลือ 1 พริกไทย 1 | เนื้อปลา 2 หอย 12 หอมแดง 3 ยี่หร่า 1 ก้านพลู 1 กระเทียม 1 ผักชี 2 เกลือ 1 น้ำตาล 1 น้ำมัน 2 น้ำส้มสายชู 1 เหล้า 1 |
เมนูนึ่ง
หอยนึ่งกระเทียม | ปลานึ่งซอส | | | หอยพัด 3 เนย 1 น้ำมัน 3 แป้ง 2 กระเทียม 2 น้ำแกง 1 เกลือ 1 พริกไทย 1 วุ้นเส้น 1 พริก 1 ต้นหอม 1 | ปลาหิมะ 1 ผักชี 1 ขิงสด 1 พริกแดง 1 ต้นหอม 1 ซีอิ๊ว 1 น้ำตาลทราย 2 เกลือ 1 พริกไทย 1 น้ำมันงา 2 เหล้า 1 น้ำสะอาด 1 |
เมนูทอด
หอยนางรมทอด | ปลากระรอก | | | หอยนางรม 1 กระเทียม 1 ผักกาด 1 หัวหอม 1 ต้นหอม 1 ซีอิ๊ว 1 แป้ง 3 เกลือ 1 น้ำตาล 1 พริกไทย 1 น้ำมัน 3 น้ำส้มสายชู 1 น้ำมันงา 1 | ปลาทะเล 1 เห็ดหอม 1 หน่อไม้ 1 กุ้ง 1 กระเทียม 1 มะเขือเทศ 4 เกลือ 1 น้ำส้มสายชู 3 น้ำตาล 2 น้ำสะอาด 4 เหล้า 1 ซีอิ๊ว 1 แป้ง 2 |
เมนูต้ม
ไก่ต้มมะพร้าว | ปูแช่เหล้า | | | ไก่ 1 มะพร้าว 1 ขิง 1 น้ำปลา 1 เกลือ 1 น้ำตาลทราย 1 พุทราจีน 1 แครอท 1 มะนาว 1 พริก 1 | ปู 1 เหล้า 2 เครื่องยาจีน 1 เกลือ 1 ซีอิ๊ว 1 |
เมนูข้าว ข้าวอบไก่ในหม้อดิน | | ไก่ 1 ขิง 1 ต้นหอม 1 เห็ดหอม 8 น้ำแกง 1 ซีอิ๊ว 2 ข้าวสาร 1 น้ำมัน 1 น้ำมันงา 1 เหล้าจีน 1 |
ของหวาน 9 รายการ
รากบัวหวาน | เต้าหู้น้ำผึ้ง | | | รากบัว 1 ข้าวสาร 1 น้ำสะอาด 3 น้ำตาลทรายแดง 2 น้ำตาล 2 ดอกหอมหมื่นลี้(ดอกกุ้ย) 1 | เต้าหู้ 1 เม็ดเก๋ากี้ 1 น้ำผึ้ง 1 เห็ดหอม 1 | เกี๊ยวสี่ฤดู | เต้าหู้ บัวลอย | | | แป้ง 1 น้ำสะอาด 2 เนื้อสัตว์ 1 แครอท 1 เห็ดหอม 1 ไข่ไก่ 1 พืชสีเขียว 1 | น้ำตาลทรายแดง 1 น้ำ 6 แป้ง 2 น้ำสะอาด 2 เต้าหู้ 1 ขิง 2 | บัวลอยหมักสุรา | ขนมงา | | | แป้ง 3 น้ำสะอาด 2 ดอกกุ้ย 2 น้ำตาล 1 เหล้า 3 ข้าว 2 | แป้ง 5 มันเทศ 1 เกลือ 1 น้ำมัน 2 น้ำตาลทราย 1 งาขาว 2 | ไหน่เล่า | ขนมรากบัว | | | นมแพะ 1 ถั่ว 1 ดอกกุ้ย 1 | แป้ง 5 รากบัว 5 น้ำตาล 3 ดอกกุ้ย 1 | นมตุ๋นถั่วแดง | | นม 18 ถั่วแดง 5 ไข่ขาว 1 น้ำตาลทราย 1 |
เอฟเฟคลักษณะนิสัย ทะเยอทะยาน +2 Point ทุกครั้งที่โรลเรียนรู้
เอฟเฟคอัตลักษณ์ แพ้อาหาร (ทะเล) +15 EXP จากการทานอาหารที่แพ้ +15 ความเครียด เมื่อทานทางอาหารที่แพ้
รวมภาพขนาด 84x84 https://bit.ly/3B7KPdu
เพิ่มเติม : อาหารทุกชนิดมีในชีวิตจริง ใช้เพียงประกอบการโรลเพลย์เท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาแอบอ้างใดๆ
เพิ่มเติม 2 : [รากบัวหวาน] รากบัวหวานยัดไส้ข้าวเหนียว ของขึ้นชื่อดั่งเดิมจากเจียงหนาน มีกลิ่นหอมหวานจากดอกกุ้ย
[ซุปรากบัว] ชื่อที่แท้จริง ซุปกระดูกหมูรากบัว เป็นหนึ่งในสิบจานอาหารชื่อดังในหูเป่ย
[หอยพัดนึ่งกระเทียม] หอยพัดนิยมทานทั้งแบบสดและแบบแห้ง เป็นหนึ่งในแปดสมบัติจากท้องทะเลที่ชาวจีนชื่นชอบอย่างมาก
[ปลากระรอกทอดเปรี้ยวหวาน] หนึ่งในสิบอาหารขึ้นชื่อเจียงซู ปรุงจากปลากระพง นอกจากเทคนิคการหั่นปบาเป็นดอกไม้แล้ว ยามเสิร์ฟพ่อครัวราดซอสลงบนตัวปลาจะเกิดเสียง จี๋ จี๋ จี๋ ขณะตัวปลาดูดซับน้ำซอส นับเป็นอาหารขึ้นชื่อที่สุดในจีน
[ไก่มะพร้าว] เมนูพื้นเมือง ปรุงจากไก่และมะพร้าว อาหารจากเกาะหนานไห่ แท้จริงการปรุงซุปเป็นการปรุงแบบนึ่ง แบบปิดโถภาชนะนึ่งทำให้ควบคุมรสชาติของน่ำซุปได้ดีกว่าแบบต้ม
[ปูแช่เหล้า] อาหารดั่งเดิมในมณฑลเจียงซู เป็นที่นิยมในแถบเจียงหนาน ทานได้ทั้งแบบดิบและสุก
[เกี๊ยวสี่ฤดู] หรือเกี๊ยวสี่รส อาหารจัดเลี้ยงดั่งเดิมของเจียงซู
[ไหน่เล่า] ทำมาจากนมวัว ม้า แพะ หรือ อูฐ ใช้บำรุงปอด ลำไส้ เพิ่มหยิน มีรสเปรี้ยวหวาน เย็นเล็กน้อย มักทานคู่กับถั่วหวาน และผลไม้ต่างๆ
| 
ไม่ระบุชื่อ
โพสต์ 2021-10-19 16:41:59
โพสต์ 2021-10-23 06:33:15
+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ
+15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์)
+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย (หูดี)
+20 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย