[เมืองซีเหอ] ย่านการค้า

ย่านการค้า

{ เมืองซีเหอ }

【ย่านการค้า】

ย่านการค้าขนาดใหญ่ในภูมิภาคซีเหอ
เป็นจุดกระจายและรับมอบสินค้าทั้งจากเหลียงโจวและปิงโจว
สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าเรียงราย
สินค้าจัดจำหน่ายหลากหลายประเภท
หากมองออกไปจะเห็นทิวทัศน์ของกำแพงเมืองจีน
ตั้งตระหง่านเป็นกำบังคุ้มภัย

[งานรับจ้างประจำวัน]

พ่อค้า: หวัง ทู่

พ่อค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนี้มีด้วยกัน 3 คน คือ หวัง จิน / หวัง เย่า / หวัง ทู่ ทั้งสามล้วนเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน

ครอบคลุมเศรษฐกิจ 3 ภูมิภาคใหญ่ของแผ่นดิน สำหรับหวังทู่เขาเป็นน้องคนเล็กที่สุด เป็นคนมีนิสัยค่อนข้างรักสงบ

มีความฉลาดเฉลียวเหนือพี่ทั้งสอง แต่ก็เลือกทำตัวเสเพลกลบสติปัญญาอันปราดเปรื่อง ใช้ชีวิตเจ้าสำราญ

::.คำอธิบายเควส.::

- คำในวงเล็บ อาทิ (พ่อหนุ่ม/สาวน้อย) เลือกคำใดคำหนึ่งมาใช้ ให้เข้ากับคุณ -

- [...] สีน้ำเงิน คือ โรลคำพูดเฉพาะคนมีลักษณะนิสัยตามที่ระบุ -

.: เงื่อนไขงาน :.

- ทำได้วันละครั้ง - เป็นเควสประจำวัน -

- ทำได้ทุกคน ใน 1 วันจะมาทำกี่คนก็ได้

- ทุกคนสามารถเสนอขอสร้างสถานที่ได้ที่นี่ (คลิก) เพื่อใช้ประกอบการโรลเรื่องราวของคุณในระหว่างทำเควส -

- หากคุณหักหลังพ่อค้าหวัง คุณจะไม่สามารถทำงานกับพ่อค้าหวังได้อีกตลอดไป -

.: ข้อมูลงานทั้งหมด :.

เลือก 1 งาน (ไม่สามารถรับพร้อมกันทุกงานได้ จะต้องทำงานที่ (1) ให้เสร็จก่อน จึงจะมารับงานที่ (2) ได้)

* ในกรณีระหว่างทำงานใดงานหนึ่งอยู่นั้น หากรับงานวันนี้ แต่ทำเสร็จในวันถัดไป = งานนั้นคือของวันที่เสร็จ ไม่สามารถรับงานนั้นได้ *

ตัวอย่าง คุณรับงาน (2) วันที่ 20/8/2021 แต่งานเสร็จวันที่ 21/8/2021 เท่ากับว่า งาน (2) นั้นในวันที่ 21/8/2021 รับไปแล้วไม่สามารถรับได้

       (1) งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา (ประจำสัปดาห์)

                        - เขียนโรลเพลย์รับงานจากพ่อค้าหวังที่นี่

                        - พ่อค้าหวังได้บอกรายละเอียดงาน ทางร้านมีค่าจ้างเตรียมไว้ 300 ตำลึงเงิน , ใบชาผู่เอ๋อร์ x20 พวกเขากำลังขาดแคลนบ๊วยดองอย่างมาก ท่านพอจะหาบ๊วยได้บ้างหรือไม่เพื่อนำไปทำบ๊วยดองให้ทางโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา  โดยทำบ๊วยดองจำนวน 1,000 ชุด

                       - สร้างสตอรี่โรลเพลย์การหาผลบ๊วย และ การทำบ๊วยดอง ที่ไหนก็ได้ที่ท่านจะดำเนินการหาและสถานที่สำหรับทำบ๊วยดอง -

                     * จะปลูกต้นบ๊วยเพื่อรอเก็บเกี่ยว หรือ ซื้อบ๊วยเพื่อนำไปหลอมวัตถุดิบ บ๊วยดอง  ณ ทักษะดำรงชีพ ก็ได้ *

                        - หลังจากคุณผลิตบ๊วยดองได้ครบ เขียนโรลเพลย์นำส่งบ๊วยดองเค็ม จำนวน 1,000 ชุด (ส่งมาไอดี Webmaster) ณ โรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา เมืองจินหยาง

                        - กลับมารายงานเมื่อทำงานเสร็จกับพ่อค้าหวังที่นี่ เพื่อรับรางวัล

                        รางวัลเควส:ได้รับ +15 ตำลึงทอง , +1,000 ตำลึงเงิน , +40 EXP , ใบชาผู่เอ๋อร์ x20

      (2) ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ (ประจำวัน)

                 คำเตือน: โปรดเว้นพื้นที่กระเป๋าให้มีพื้นที่ว่างมากกว่า 50 เพื่อแบกสมุนไพรไป

                        - เขียนโรลเพลย์รับงานจากพ่อค้าหวังที่นี่

                        - พ่อค้าหวังจะบอกว่า ตอนนี้ทางโรงหมอสกุลชุนแห่งไท่หยวนกำลังสั่งสมุนไพร บัวหิมะ x5 , โสมร้อยปี x5 เจ้าช่วยนำของแพ็คนี้ไปส่งให้หมอชุนหน่อย

                        - เลือกเส้นทางจากซีเหอไปยังเมืองไท่หยวน เขียนโรลเพลย์สร้างเรื่องราวเดินทาง เมืองใดก็ได้อย่างน้อย 1 เมืองเพื่อสร้างเรื่องราวการเดินทางของคุณ

                        - เขียนโรลเพลย์นำส่งสมุนไพรบัวหิมะ 5 อัน และ โสมร้อยปี 5 อัน (ส่งสมุนไพรมาไอดี Webmaster) ให้หมอชุน ณ โรงหมอสกุลชุน ~ เมืองไท่หยวน

                        - กลับมารายงานเมื่อทำงานเสร็จกับพ่อค้าหวังที่นี่เพื่อรับรางวัล

                        รางวัลเควส:ได้รับ +5 ตำลึงทอง ,  +200 ตำลึงเงิน , +1,500 อีแปะ  , +40 EXP , โสมร้อยปี x7

                        หมายเหตุ: สามารถหักหลังพ่อค้าหวัง ไม่นำสมุนไพรไปส่ง

      (3) ทำปลาราดพริกฝากให้พี่ชายทั้งสอง (ประจำวัน)

                        - เขียนโรลเพลย์รับงานจากพ่อค้าหวังที่นี่

                        - โดยมีเนื้อหางานพ่อค้าหวังทู่จะมอบปลากงให้คุณจำนวน x3 ตัว ฝากวานหาวัตถุดิบอื่น ๆ เพื่อนำไปปรุงเป็นปลาราดพริก ด้วยพอดีเขาไม่ค่อยว่าง นำไปส่งพี่ชายทั้งสองที่ฉางอันกับลั่วหยาง

                        - สร้างสตอรี่โรลเพลย์ที่ไหนก็ได้ยืมครับ หรือ บ้านคุณ ทำปลาราดพริก 2 จานให้พ่อค้าหวังจินและหวังเย่า

                        - เลือกเส้นทางจากซีเหอไปยังเมืองฉางอัน เขียนโรลเพลย์สร้างเรื่องราวเดินทาง เมืองใดก็ได้อย่างน้อย 2 เมืองเพื่อสร้างเรื่องราวการเดินทางของคุณ

                        - เขียนโรลเพลย์ส่งปลาราดพริก 1 จาน มอบให้แก่พ่อค้าหวังเย่า (ส่งปลาราดพริกมาไอดี Webmaster) ณ ย่านการค้า | เมืองฉางอัน

                        - เลือกเส้นทางจากฉางอันไปยังเมืองลั่วหยาง เขียนโรลเพลย์สร้างเรื่องราวเดินทาง เมืองใดก็ได้อย่างน้อย 1 เมืองเพื่อสร้างเรื่องราวการเดินทางของคุณ

                        - เขียนโรลเพลย์ส่งปลาราดพริก 1 จาน มอบให้แก่พ่อค้าหวังจิน (ส่งปลาราดพริกมาไอดี Webmaster) ณ จตุรัสกลางเมือง | ลานฉง ~ เมืองลั่วหยาง

                        - เลือกเส้นทางจากลั่วหยางกลับไปซีเหอ เขียนโรลเพลย์สร้างเรื่องราวเดินทาง เมืองใดก็ได้อย่างน้อย 1-2 เมืองเพื่อสร้างเรื่องราวการเดินทางของคุณ

                        - กลับมารายงานเมื่อทำงานเสร็จกับพ่อค้าหวังทู่ที่นี่ หลังจากทำงานสำเร็จ

                        รางวัลเควส:ได้รับ +500 ตำลึงเงิน , +3,500 อีแปะ  , +45 EXP , สุรานมม้า 1 ไห

                        หมายเหตุ: สามารถหักหลังพ่อค้าหวัง ขโมยปลากงไปเป็นของตัวเองได้

      (4) ฮั่งเปาจากพ่อค้าหวังและโรงหมอ (ตรุษจีน-ปีใหม่) (ครั้งเดียว)

                 เงื่อนไขรับ: ผ่านเควสส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ (เควสประจำวัน)

                ระยะเวลาหมดเขต: 10 กุมภาพันธ์ จงผิงศกปีที่ 2

                        - เขียนโรลเพลย์รับงานจากพ่อค้าหวังที่นี่

                        - พ่อค้าหวังได้เจอคุณก่อนเขาอวยพรคุณในกลียุคเช่นนี้และมอบฮั่งเปาของเขาและฮั่งเปาจากท่านหมอชุนฝากขอบคุณเราที่ช่วยส่งสมุนไพรให้ท่าน

                        - สร้างสตอรี่อวยพรปีใหม่และรับฮั่งเปา

                        รางวัลเควส:ได้รับ +150 ตำลึงทอง , 1,000 ตำลึงเงิน

                        หมายเหตุ: สามารถหักหลังพ่อค้าหวัง ไม่นำสมุนไพรไปส่ง

Jinying ดี

❀ รับเควสส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ ❀

.

.

.

          ในช่วงเช้าตั้งแต่ยามเหม่า ตัวจิ้นอิ๋งก็ตื่นมาชำระร่างกายเปลี่ยนชุดเตรียมพร้อมสำหรับวันใหม่เพื่อทำการสำรวจยังตัวเมืองซีเหอที่ตัวนางคิดว่าน่าจะได้ปักหลักชั่วคราวไปก่อนระหว่างที่ยังตามหาครอบครัวไม่เจอเช่นนี้ โดยไล่ตั้งแต่รอบนอกตัวเมืองก่อนเดินเข้าสู่ศูนย์กลางเมืองที่เป็นย่านการค้าในยามสาย ซึ่งทำให้จิ้นอิ๋งได้สำรวจดูยังสินค้าก่อนไปพบพ่อค้าหวังทู่ หลัก ๆ สิ่งที่นางแวะซื้อก็ไม่พ้นเสบียงที่จะเก็บไว้สำหรับพักระหว่างเดินทาง

          นอกจากนี้ตัวจิ้นอิ๋งก็ได้แวะซื้อผ้าคลุมด้วยเพราะช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วงเช่นนี้นางเริ่มที่จะรู้สึกหนาวบ้างแล้วระหว่างเดินทาง ทว่าสำหรับถานเจ๋อคล้ายจะอดทนได้ดีกว่าจึงปฏิเสธไป จิ้นอิ๋งเลยได้แวะซื้อผ้าคลุมให้เพียงแค่กับตัวนางเอง และเนื่องจากต้องประหยัดค่าใช้จ่ายไว้ซื้อบ้าน นางจึงตัดสินใจเลือกซื้อผ้าคลุมจากร้านขายของเก่า

          " สวัสดีขอรับแม่นาง! สนใจสินค้าชิ้นไหนเชิญเลือกตามสบายเลยนะขอรับ แม้จะเป็นของเก่าแต่ข้ารับประกันคุณภาพและราคาของมันเลยขอรับ! "

          พ่อค้าประจำร้านแทบจะต้อนรับจิ้นอิ๋งอย่างนอบน้อมและกระตือรือร้นทันทีที่นางแวะเข้าหา ด้วยเพราะเป็นร้านขายของเก่าจึงไม่ใคร่มีผู้คนที่ดูจากภายนอกคล้ายคนมีฐานะอย่างจิ้นอิ๋งเข้าร้านนัก ซึ่งดรุณีน้อยก็แทบส่งยิ้มแหยกลับไปให้อย่างไม่กล้าจะเอ่ยอธิบายนักว่าตัวนางเองก็ไม่ได้อยากมาจับจ่ายเงินเกินกำลังตนขนาดนั้น

          สุดท้ายด้วยเพราะอัธยาศัยที่ดีของพ่อค้า ทำให้นางได้ผ้าคลุมไท่หลงที่ถูกอวยเสียยกใหญ่จากพ่อค้าว่าเป็นของจอมทัพเว่ยชิง ที่จิ้นอิ๋งก็ฟังหูไว้หูเพราะอย่างไรก็ตกมาอยู่ร้านขายของเก่าเช่นนี้ไม่แคล้วเป็นของปลอมเสียมากกว่า

          ถึงอย่างนั้นก็ตัดสินใจซื้อไว้เพราะราคาถูกทั้งยังอุ่นไม่น้อยเลยเชียว กระทั่งได้ซื้อแม้กระทั่งหน้ากากขาวที่ตัวจิ้นอิ๋งก็ไม่รู้จะซื้อเอาไว้ทำไม แต่ถานเจ๋อก็คล้ายสนับสนุนอยากให้ซื้อเก็บไว้ ด้วยเพราะหลังพิจารณาดวงหน้าของผู้เป็นนายที่ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงเผยความสะพรั่งสมวัยปักปิ่นได้ทุกวี่วัน มันก็เกิดกังวลจนให้นางซื้อเผื่อเอาไว้ใช้ในยามจำเป็นน่าจะดี

          .

          .

          กว่าจะได้แวะไปหาพ่อค้าหวังทู่ก็ใช้เวลาไปหนึ่งก้านธูปเลยเชียวในร้านขายของเก่านั้น พอมาถึงตัวจิ้นอิ๋งก่อนจะได้ทักถามรับงานจากพ่อค้าเช่นคนอื่นก็โค้งทักทายให้อีกฝ่ายอย่างสุภาพไปเสียก่อนจนได้รับแววตาฉงนจากพ่อค้ามาไม่น้อย

          " สวัสดีเจ้าค่ะพ่อค้าหวังทู่ ข้ามีนามว่ากู่จิ้นอิ๋งเจ้าค่ะ ถูกแนะนำจากท่านพ่อค้าหวังจินที่ลั่วหยางว่าท่านพ่อค้ามีงานจ้างวานเงินดีให้ทำ.. "

          คล้ายเงียบไปครู่เพราะเหมือนจิ้นอิ๋งพูดดูเห็นแก่เงินไปเสียหน่อยจนตากลมเผลอเลื่อนหลบสายตาอีกฝ่ายที่ผินมองอย่างนึกขัน ก่อนจะพยายามแก้ความเข้าใจผิดนั้นหลังเรียบเรียงคำในหัวได้

          " คือข้ามีปัญหาเล็กน้อยที่ทำให้ข้าต้องเร่งเก็บเงินซื้อบ้านเพื่อให้มีที่พักมั่นคง แล้วก็ไม่อยากให้ผู้ติดตามของข้าได้พักผ่อนแค่ตามโรงเตี๊ยมด้วยน่ะเจ้าค่ะ "

          ประโยคท้ายเบาเสียงเล็กน้อยพลางเลื่อนสายตามองยังถานเจ๋อราวอยากจะขอโทษที่ให้อีกฝ่ายต้องร่อนเดินทางไปกับนางมาตลอดเช่นนี้ ซึ่งอีกฝ่ายก็คล้ายรับรู้จึงรีบโบกมือปฏิเสธ ทว่าเสียงหัวเราะดูเข้าอกเข้าใจจากท่านพ่อค้าก็ดังแทรกขึ้นราวไม่ถือสา อีกฝ่ายยกมือลูบเคราตัวเองเล็กน้อยระหว่างมองสบตากับจิ้นอิ๋งที่สบกลับตาใสให้เห็นถึงความจริงใจในนั้น

          " งั้นหรือ ๆ! ไม่ต้องอายที่จะบอกว่าตัวเองอยากได้เงินเยอะหรอกแม่นาง! คนสมัยนี้รวมถึงตัวข้าก็อยากได้เงินกันทั้งนั้นแหละ โฮ่ ๆ! " เสียงหัวเราะเอกลักษณ์ของพ่อค้าตระกูลหวังทำให้รอยยิ้มของจิ้นอิ๋งพลันวาดออกด้วยรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมา แม้จะออกแนวขี้เล่นกว่าพ่อค้าหวังคนโตอยู่หลายส่วนก็ตาม

          " ความจริงงานของข้าก็ให้ค่าจ้างไม่ต่างจากงานของพวกพี่ ๆ นักหรอก! ได้ยินเช่นนี้แล้วยังอยากรับงานอยู่ไหมล่ะแม่นาง! "

          จบประโยคที่เอ่ยถามจิ้นอิ๋งก็พยักหน้ารับแทบจะทันทีอย่างไม่คิดปฏิเสธ อย่างไรทุกงานจ้างวานเหล่าพ่อค้าตระกูลหวังก็ให้เงินดีแทบทุกงานอยู่แล้ว ที่ส่วนหนึ่งนางเลือกมายังเมืองซีเหอแทนที่จะไปฉางอันก็ไม่ใช่เพราะเรื่องเงินดีจากงานของพ่อค้าหวังทู่เสียทีเดียว แต่นางอยากกลับมาเยี่ยมซูฮวาด้วย เช่นนั้นงานจะให้ค่าจ้างเท่ากันสำหรับจิ้นอิ๋งก็คือให้เงินเยอะอยู่ดี นางจึงไม่อิดออดที่จะตอบรับว่านางอยากรับงานมา

          แว่วเสียงหัวเราะชอบใจจากพ่อค้าหวังทู่ดังขึ้นทันทีที่เห็นอิสตรีร่างเล็กตรงหน้าดูไม่เลือกงานเสียผิดคาด เพราะได้ยินว่าต้องเร่งเก็บเงินซื้อบ้านก็นึกไปว่านางคงจะเลือกมากน่าดู เห็นแบบนี้อีกฝ่ายก็พลอยเอาใจช่วยแก่จิ้นอิ๋งที่หนักเอาเบาสู้เช่นนี้ไปด้วย

          " ดี! งั้นรับงานส่งสมุนไพรดีหรือไม่แม่นาง ทางโรงหมอสกุลชุนที่เมืองไท่หยวนสั่งซื้อมาพอดีเชียว "

          " ส่งสมุนไพรหรือเจ้าคะ ..ได้เจ้าค่ะ แต่ข้าไม่ค่อยรู้ทางในเขตปิงโจวเสียเท่าไหร่ ขอท่านพ่อค้าหวังทู่ช่วยชี้แนะเส้นทางให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ "

          จิ้นอิ๋งเอ่ยตามสัตย์จริงถึงเรื่องไม่คุ้นเคยเส้นทางยังเขตภูมิภาคเมืองไท่หยวนในเขตปิงโจว ขนาดในเมืองซีเหอที่ตั้งของตำแหน่งบ้านที่นางอยากจะซื้อ ที่มาถูกได้ก็พึ่งแผนที่จากนายหน้าขายอหังสาทั้งสิ้น ซึ่งพ่อค้าหวังที่ได้ยินนอกจากไม่ถือสายังหัวเราะขบขันดูยินดีที่จะช่วยบอกทางให้ ซึ่งทันทีที่จิ้นอิ๋งรู้เส้นทางของเมืองที่ต้องผ่านเพื่อเข้าไปถึงตัวโรงหมอสกุลชุนแล้วนางก็พยักหน้าแข็งขันดูตั้งใจไปส่งให้อย่างกระตือรือร้น

          " นี่คือห่อสมุนไพรที่ทางโรงหมอได้สั่งมา เดินทางปลอดภัยล่ะแม่นาง "

          หลังรับของมาเป็นที่เรียบร้อย จิ้นอิ๋งก็ค้อมตัวบอกลาแก่อีกฝ่ายที่ดูเป็นมิตรสมเป็นเหล่าพ่อค้าจากตระกูลหวัง ก่อนจะหันไปเรียกถานเจ๋อให้เตรียมเร่งออกเดินทางไปด้วยกัน เพื่อที่พวกนางจะได้กลับมายังตัวเมืองซีเหอได้ทันก่อนวันเทศกาลที่สัญญากับซูฮวาไว้ว่าจะมารับพาไปเที่ยวด้วยกันยังฉางอัน

          .

          " แล้วไม่ไปตรวจสอบบ้านตงฟางก่อนแล้วหรือขอรับท่านหญิง "

          ทว่าถานเจ๋อกลับเรียกสติถึงสถานที่ที่ดรุณีน้อยตั้งใจจะเข้าสำรวจตั้งแต่เมื่อวาน ซึ่งจิ้นอิ๋งก็แทบทำตาโตจดจ้องผู้ติดตามกลับไป คล้ายกับมีคำว่า ข้าลืมสนิท แปะที่หน้าผากให้ถานเจ๋อเกือบจะหลุดหัวเราะอยู่รอมร่อ

          " จริงด้วย! งั้นเดี๋ยวแวะสักครู่หนึ่งก็แล้วกัน คงไม่นานมากนักหรอก.. บ้านตงฟางก็อยู่ในซีเหอด้วย "

          สุดท้ายนางก็ตัดสินใจเตรียมแวะยังสำรวจยังตัวบ้านก่อนเพื่อไม่ให้ต้องมาจัดการทีหลังยามได้ซื้อบ้านมาจริง ๆ อย่างไรจากเส้นทางที่ได้รับมาจากพ่อค้าหวังทู่ก็ต้องใช้เวลาการเดินทางอย่างน้อย 1-2 วันไปกลับอยู่ดี หากเสียเวลาอีกเล็กน้อยแวะไปดูบ้าน อย่างช้าสุดคงใช้เวลาสองวันเต็ม เพราะตัวจิ้นอิ๋งมั่นใจไม่น้อยว่าตัวนางก็ไม่อยากทำงานที่ได้รับจ้างวานชักช้ามากเกินไปเช่นเดียวกัน

Fenyue ดี

⌜26⌟

บทที่ 6

สิ่งที่ต้องทำต่อ

ฉากที่ 3

(3) ทำปลาราดพริกฝากให้พี่ชายทั้งสอง (ประจำวัน)

            

            หลังจากเสร็จภารกิจส่งจดหมายแล้วเฟินเยว่ก็ตระเวนหาเบาะแสของซุนเอียนฟงต่อ จากที่ได้ฟังเถ้าแก่หวังเย่าเล่าให้ฟังพี่ชายนางมาทำงานกับอีกสาขาหนึ่งที่ซีเหอ ไม่แน่ว่าหน้าร้านอาจจะอยู่ใจกลางเมืองและใหญ่โตคล้ายกับที่ลั่วหยางและฉางอันก็ได้ เด็กสาวจึงลองเดินไปดู เพราะตั้งแต่ที่เข้าเมืองมาก็ใช้ชีวิตอยู่ที่รอบนอกตลอด และเมื่อไปถึงก็จริงอย่างที่คิดไว้ แถมยังเจอเถ้าแก่ที่ละม้ายคล้ายกับอีกสองท่านแต่ไม่รู้ว่านี่คือคนพี่หรือคนน้อง เอาเป็นว่านั่นไม่สำคัญนางไม่จำเป็นต้องทราบก็ได้

            

            “สวัสดีเจ้าค่ะ ข้าซุนเฟินเยว่ ขออนุญาตถามหาลูกจ้างภายในร้านได้หรือเปล่าเจ้าคะ”

            

            “สวัสดีแม่นางซุน” เถ้าแก่หวังทู่ยิ้มรับอย่างเป็นมิตรไม่ต่างกับเถ้าแก่ทั้งสองท่าน เขารู้สึกคุ้นแซ่ว่าเหมือนกับพนักงานบัญชีในสังกัดตน “แม่นางมาตามหาซุนเอียนฟงใช่หรือไม่”

            

            “ใช่! ใช่แล้วล่ะเจ้าค่ะ!” ได้ยินดังนั้นเด็กสาวก็คลี่ยิ้มจนหน้าบาน ถ้าเถ้าแก่ออกตัวมาเองแบบนี้แปลว่าพี่ชายนางย่อมอยู่แถว ๆ นี้นี่แหล่ะ “ข้าเป็นน้องสาวมาจากอันติงน่ะเจ้าค่ะ ได้ยินแบบนี้ก็สบายใจ เอาเป็นว่าเดี๋ยวช่วงพักข้าจะมาหาเขาใหม่เจ้าค่ะ” แม้อยากพบหน้ากันเดี๋ยวนี้แต่เด็กสาวก็เกรงใจเลยขอมาใหม่ช่วงพักดีกว่า

            

            “น้องสาวเอียนฟงน่ารักขนาดนี้เลยหรือเนี่ย แหม่..ไม่เห็นเล่าให้ฟังกันบ้าง” หวังทู่หยอกเด็กสาวไปประสาชายหนุ่มเจ้าสำราญ หากสตรีที่อยู่ตรงหน้าไม่ว่าใครก็ตามหน้าตาไม่อัปลักษณ์และพิกลพิการเขาก็เต๊าะหมด “แต่เอียนฟงเพิ่งจะไปทำธุระให้ข้าที่นอกด่านเมื่อเช้านี้เอง ...น่าเสียดายจริง ๆ แต่ว่าแม่นางคลาดกับเขาเสียแล้วล่ะ”

            

            “อ้าว.. อย่างนั้นหรือเจ้าคะ” รอยยิ้มที่บานเต็มใบหน้าหุบลงมาเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับเศร้า เพราะอย่างน้อยก็รู้แน่ ๆ แล้วล่ะว่าเขาจะกลับมา “ถ้าอย่างนั้นพอจะทราบหรือไม่เจ้าคะว่าพี่ชายจะกลับมาจากธุระเมื่อไร?”

            

            “ค้าขายกับค่ายนอกด่านค่อนข้างไกลน่ะ อาจกินเวลาถึงเดือนเลยล่ะนะ แม่นางเพิ่งเดินทางจากอันติงสินะ ถ้าอย่างนั้นคงไม่มีที่พักอาศัย จะมาอยู่บ้านข้าก่อนไหมล่ะ?”

            

            เถ้าแก่หวังทู่ถามด้วยสีหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยไม่น่าไว้ใจ จนเฟินเยว่เห็นแล้วเผลอถดถอยหลังไปก้าวหนึ่ง น่าเสียดายที่ยังไม่ได้เจอกับพี่รองในวันนี้ แต่อีกแค่หนึ่งเดือนนางรอได้ ขนาดว่าห้าปีก็ยังรอมาแล้ว ถ้าอย่างนี้ถือว่าเอาเวลาที่รอไปหาข่าวพี่ชายคนโตอีกทีก็ไม่เสียหาย

            

            “อะ..เอ่อ.. ขอบคุณในความมีน้ำใจนะเจ้าคะ แต่ว่าเกรงใจจัง ขอนอนโรงเตี๊ยมไปก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ แหะ..”

            

            “อ้อเหรอ~~~” หวังทู่กลั้วขำในลำคอ ในเมื่อสาวไม่เล่นด้วยเขาก็ไม่เซ้าซี้เรื่องนั้นต่อ “แต่ถ้าอยากได้งานทำระหว่างรอพี่ชายจะมารับงานที่ข้าก่อนก็ได้นะ ช่วงนี้ยังขาดคนอยู่มากเลย”

            

            พูดแบบนี้สิค่อยน่าสนใจหน่อย มีเวลาว่างก็ต้องหาเงิน นี่แหล่ะคือวิถีของซุนเฟินเยว่ แต่นางก็ยังไม่ลืมงานเขียนจดหมายที่คอกม้าหรอกนะ

            

            “งานหรือเจ้าคะ.. มีอะไรให้ทำบ้างเจ้าคะ?”

            

            “เยอะแยะเลยล่ะ ทั้งผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชา ส่งสมุนไพรที่ไท่หยวน แล้วก็ทำปลาราดพริกส่งให้พี่ชายทั้งสองของข้าที่ฉางอันและลั่วหยาง หรือไม่ก็งานตามจับหัวขโมย แม่นางสนใจงานไหนบ้างหรือไม่เล่า”

            

            เด็กสาวหันมองไปเห็นแผ่นป้ายประกาศจับตัวผู้ร้ายเบี้ยวเงินเถ้าแก่หวังแห่งฉางอันพอดี แต่ทว่างานจับโจรผู้ร้ายคงจะเกินมือของดรุณีน้อยอย่างนาง เฟินเยว่จึงตัดรายการนั้นออกไปเป็นอย่างแรก ส่วนงานที่เหลือดูแล้วน่าทำไปหมดเลย ส่งสมุนไพรที่ไท่หยวนก็ด้วย ถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนว่านั่นเป็นบ้านเกิดที่เหลียงต้าซิ่นเดินทางมา เอาไว้เขาอาการดีขึ้นแล้วค่อยรับงานนี้แล้วพาเขาไปส่งที่ไท่หยวนก็ได้

            

            แต่งานที่น่าสนใจมากที่สุดของสาวน้อยคือการทำอาหารที่นางถนัด ทั้งลั่วหยางและฉางอันต่างเป็นสถานที่ที่นางเดินทางผ่านมาแล้วทั้งนั้น แม้จะยังไม่ชำนาญทางแต่ก็ไปถูก เผื่อจะได้ไปแวะเวียนสหายที่อาศัยอยู่ในถ้ำด้วย จากกันมาหลายวันก็ชักจะเป็นห่วงเรื่องอาหารการกินของอีกฝ่ายเข้าให้แล้วสิ

            

            “อื้ม.. ข้าขอรับงานทำปลาราดพริกไปส่งที่ลั่วหยางกับฉางอันก็แล้วกันเจ้าค่ะ”

            

            หลังนางพูดจบเถ้าแก่หวังทู่ก็ปรบมือเรียกลูกน้องเหมือนที่เถ้าแก่หวังเย่าทำไม่มีผิด แล้วจากนั้นคนงานก็นำถุงบางอย่างมาให้

            

            “พอดีว่าข้ามีแต่ปลาน่ะ วัตถุดิบที่เหลือแม่นางก็ช่วยไปหาซื้อมาทีนะ แล้วนำใบเสร็จมารับเงินรางวัลที่ข้าได้ ปลาให้ไปเกินตัวนึง จะเอาไว้กินระหว่างทางก็ได้นะ”

            

            “เจ้าค่ะ”

            เฟินเยว่รับเอาปลาในถุงมาถือไว้ งานที่รับมาในครั้งนี้แทบไม่ต่างจากเมื่อตอนรับทำข้าวห่อใบบัวที่ต้องไปหาวัตถุดิบเองเลย แม้จะคิดว่าพี่น้องตระกูลนี้แปลก ๆ ไปหน่อยที่เป็นถึงเศรษฐีใหญ่แต่กลับไม่มอบวัตถุดิบที่มีมาให้ แต่ที่นางไม่เข้าใจอาจเป็นเพราะสติปัญญาที่ห่างชั้นระหว่างสาวชาวบ้านธรรมดากับเถ้าแก่ก็เป็นได้ แต่สุดท้ายก็ได้หมดนั่นแหล่ะ เพราะว่าค่าตอบแทนที่ได้รับเกินค่าของวัตถุดิบที่จ่ายไปเมื่อก่อนหน้าเสียอีก

            

            “ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวรีบไปอาหารก่อนนะเจ้าคะ แล้วพบกันใหม่เจ้าค่ะ”

            

            เด็กสาวค้อมศีรษะขอตัวลา ต้องรีบนำปลาไปส่งก่อนที่มันจะเน่าเสีย ส่วนแผนการนั้นเหมือนเดิมคือไปทำอาหารสดใหม่ที่หน้าร้านเถ้าแก่หวังทั้งสองเลย

.

.

.

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

Jinying ดี

❀ ส่งเควสส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ ❀

.

.

.

          เพราะเริ่มเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ยามออกมาจากโรงเตี๊ยมเขตเมืองเยี่ยนเหมิน ทำให้จิ้นอิ๋งเดินทางเข้าสู่เขตซีเหอได้ช่วงสายก่อนเข้ามาถึงยังตัวเมืองหลวงซีเหอจริง ๆ ก็ใกล้เวลายามอู่พอดี ในวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ระหว่างที่กำลังส่งม้าฝากยังจุดพักม้า จิ้นอิ๋งจึงมีสีหน้าที่คิดไม่ตกอยู่ครู่หนึ่งด้วยแผนการเดินทางในช่วงเวลากระชั้นชิดนี้อาจทำให้จำเป็นต้องเดินทางในช่วงย่ำค่ำไปด้วย ถึงอย่างนั้นในวันเทศกาลนางคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรมากด้วยเพราะเทศกาลใหญ่ เส้นทางจากกวนจงไปเหลียงโจวในช่วงยามค่ำคงมีเพื่อนร่วมเดินทางไม่น้อยแน่

          ทว่าจิ้นอิ๋งกังวลในช่วงค่ำของวันนี้เสียมากกว่าที่นางตั้งใจจะหยุดพักที่เมืองเหอตงของเขตกวนจง ซึ่งคาดว่าต้องเดินทางไปถึงในยามซวี่แน่ ซึ่งปกติยามโหย่วนางก็แวะหาโรงเตี๊ยมแล้วทำให้สุดท้ายนางได้หันไปถามความเห็นผู้ติดตามเสียก่อน

          " ถานเจ๋อ.. หากข้าตั้งใจจะเดินทางต่อหลังจากไปรับแม่นางเหมยมาแล้ว.. ให้ถึงตัวเมืองเหอตงทีเดียวแล้วพวกเราค่อยพัก… เจ้าคิดว่าจะเดินทางไหวหรือไม่ "

          น้ำเสียงติดกังวลที่ส่งหา ทำให้แม้ถานเจ๋อที่ได้ฟังเผยรอยยิ้มให้อีกฝ่ายคลายกังวล แม้มันจะติดเกียจคร้านไปเสียหน่อย แต่ถ้าเป็นความต้องการของผู้เป็นนายมันก็พร้อมทำตาม

          " ไหวขอรับ.. ท่านหญิงคอยดูแม่นางเหมยดีกว่าขอรับ "

          ถานเจ๋อเสนอความเห็นตัวเองกลับไปในตอนที่ทั้งคู่เริ่มออกเดินมายังย่านการค้าของเมืองซีเหอ ซึ่งจิ้นอิ๋งก็คล้ายพยักหน้ารับด้วยความเห็นด้วยขึ้นมา เพราะช่วงแรกที่นางเพิ่งได้ขี่ม้าข้ามเมืองนั้นก็ระบมไปทั่วขาทั้งหมด พอคิดได้เช่นนั้นนางเลยมีข้อเสนออย่างหนึ่งขึ้นมา แต่คงต้องรอถามกับซูฮวาโดยตรงด้วยเพราะอีกฝ่ายยังมีแผลใจเกี่ยวกับตัวบุรุษอยู่

          ซึ่งหลังจากที่วางแผนการเดินทางเสร็จสิ้นพร้อมรอถามความเห็นผู้ติดตามไปด้วยเพื่อให้สบายใจกันทั้งหมดทุกฝ่าย จิ้นอิ๋งก็มาถึงยังส่วนหน้าร้านของพ่อค้าหวังทู่พอดี อีกฝ่ายที่เห็นนางเข้าก็ยกยิ้มยินดีที่ได้พบ ซึ่งนางก็นำคำของท่านหมอชุนมาให้และเงินค่าสมุนไพรต่าง ๆ แก่พ่อค้าไป

          .

          " ท่านหมอฝากมาบอกว่าสมุนไพรคุณภาพดีมากเลยล่ะเจ้าค่ะ " สิ้นคำของดรุณี พ่อค้าหวังทู่ที่นับเงินก็พยักหน้ารับทั้งรอยยิ้มดูพอใจมากเลยเชียว ขณะที่มอบเหล่าค่าจ้างที่ถานเจ๋อเป็นฝ่ายมาช่วยรับถือให้ก็เอ่ยถามเรื่องงานกับจิ้นอิ๋งไปด้วย

          " พรุ่งนี้ยามห้ายมีงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่เมืองฉางอัน แม่นางกู่จะไปหรือไม่ พวกข้าตระกูลพ่อค้าหวังจะไปที่นั่นกันหมดเลยเชียวนา~ มีของแจกคืนให้เหล่าผู้ที่ช่วยรับงานพวกข้าด้วย ไปงานให้ได้ล่ะแม่นาง "

          " จริงหรือเจ้าคะ! ข้าจะไปให้ได้เลยเจ้าค่ะ "

          จิ้นอิ๋งเอ่ยทั้งรอยยิ้มกว้างจนดวงตาหวานโค้งหยีทันทีที่ได้รับฟังพ่อค้าหวังทู่กล่าว ทั้งที่เหล่าพ่อค้าตระกูลหวังจ้างวานงานก็ไม่เคยให้ทำฟรีแท้ ๆ ยังมีแจกของอีก จิ้นอิ๋งพลันจดความมีน้ำใจนี้ไว้ในหัว ยามเมื่อไปเยือนงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ ขนมที่นางมีอยู่ค่อยแบ่งให้พ่อค้าสามพี่น้องทีเดียวเลยแล้วกัน ในตอนคิดอย่างมุ่งมั่นเช่นนั้นนางพลันเร่งโค้งลาอีกฝ่ายเพื่อไปรับแม่นางเหมยต่อ ด้วยเพราะจิ้นอิ๋งตั้งใจจะแวะไปยังเฉินหลิวด้วย จึงไม่อยากรั้งรอไปพร้อมพ่อค้าหวังทู่ที่เอ่ยชวนก่อนนางและถานเจ๋อจะผละจากไป

[ผู้ติดตามถานเจ๋อ] มอบ EXP เควสส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ ให้

Fenyue ดี

⌜41⌟

บทที่ 8

เรื่องราวเข้าใจผิด

ฉากที่ 4

เควส (3) ทำปลาราดพริกฝากให้พี่ชายทั้งสอง (ประจำวัน)

         

         

          มาถึงซีเหอช้ากว่ากำหนดการเดิมไปพอสมควรเพราะมีการประลองประลองมาคั่นเวลา เด็กสาวไม่รู้ว่านางกับจอมยุทธ์ตู้ใช้เวลาในส่วนนั้นไปมากเท่าไร หากให้กะประมาณก็คงราว ๆ หนึ่งก้านธูปเห็นจะได้ แต่นางก็ไม่โทษเขาที่ทำให้มาสาย อันดับแรกที่ทำเลยก็คือรีบไปส่งงานกับเถ้าแก่หวังทู่ก่อนเพื่อให้จบไปเป็นเรื่อง ๆ ดีที่ร้านของเถ้าแก่หวังยังไม่ปิด ตอนนี้เฟินเยว่เริ่มจะรู้แกวแล้วว่าส่วนมากร้านของเถ้าแก่หวังทุกสาขาแทบจะเปิดอยู่ตลอดวัน ก็เพราะว่าทุกเวลาเป็นเงินเป็นทอง ที่เขาจะร่ำรวยได้ขนาดนี้ก็ถือว่าไม่แปลก

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะเถ้าแก่หวัง”

         

          “สวัสดีแม่นางซุน วันนี้มาเสียมืดเชียว อย่าบอกนะว่าเพิ่งมาจากฉางอันน่ะ ฮะฮะฮะ..”

         

          หวังทู่ทักทายอย่างอารมณ์ดี สำหรับคนรวยแบบเขามีรถม้าเร็วที่สามารถเดินทางจากฉางอันกลับไปซีเหอได้ภายในคืนเดียวอยู่แล้ว..

         

          “แหะ ๆ เจ้าค่ะ” เฟินเยว่หัวเราะตาปิด จากนั้นนางจึงส่งหลักฐานตราประทับรับงานพร้อมกับใบเสร็จค่าวัตถุดิบให้เถ้าแก่ “หลักฐานการส่งงานเจ้าค่ะ”

         

          “เรื่องนั้นข้ารู้แล้ว คุยกับพวกท่านพี่มาแล้วล่ะ” หวังทู่ปรบมือเรียกลูกน้องให้เอาเงินรางวัลมาให้ “ว่าแต่ แล้วพ่อหนุ่มคนนั้นล่ะ ไม่ได้มาด้วยกันรึ” เขาหรี่ตาแซวทำหน้าเจ้าเล่ห์เป็นสุนัขจิ้งจอก

         

          “อะ.. เอ๊ะ คุณชายซูน่ะหรือเจ้าคะ” เด็กสาวแปลกใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถาม เถ้าแก่หวังทั้งสามเห็นว่านางกับตงฮั่วไปเที่ยวงานด้วยกันก็ส่วนหนึ่ง หรือที่เถ้าแก่หวังบอกว่าคุยกับท่านพี่มาแล้วจะหมายถึงเรื่องเข้าไปช่วยกันทำอาหารภายในครัวด้วย “ข้าแยกกับเขามาแล้วน่ะเจ้าคะ แหะ ๆ”

         

          “งั้นเหรอ อืม ช่างเถอะมารับรางวัลไปสิ”

         

          “ขอบพระคุณมากนะเจ้าคะเถ้าแก่”

         

          “ถ้าว่าง ๆ พรุ่งนี้ก็มารับงานอีกได้นะ งานผลิตบ๊วยยังต้องการของอีกเยอะ แต่ยังไม่รีบใช้งาน ถือว่ามารับงานเอาเงินกินขนมไปพลางก็ได้”

          “ได้เจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมารับงานใหม่นะเจ้าคะ” เห็นเถ้าแก่หวังบอกว่ายังไม่รีบ ถ้าอย่างนั้นนางมารับงานไว้ก่อนแล้วค่อยทำส่งหลังกลับมาจากการเที่ยวก็น่าจะทัน “เช่นนั้นแล้วขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

         

          เด็กสาวค้อมศีรษะลาก่อนที่จะรับรางวัลการส่งปลาราดพริกทั้งหมดไป

.

.

.

Fenyue ดี

⌜43⌟

บทที่ 8

เรื่องราวเข้าใจผิด

ฉากที่ 6

เควส (1) งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา (ประจำสัปดาห์)

          หลังจากที่รับต้าซิ่นที่ร้านน้ำชาข้างโรงหมอแล้วเฟินเยว่ก็ไปขอรับงานจากเถ้าแก่หวังตามที่สัญญาไว้กับเขาเมื่อวานนี้

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะเถ้าแก่หวัง ข้ามารับงานที่บอกไว้แล้วเจ้าค่ะ”

         

          “สวัสดีแม่นางซุน เจ้ามารับงานผลิตบ๊วยดองสินะ ตอนนี้ทางโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยาเมืองจินหยางกำลังขาดแคลนผลบ๊วยดองเป็นอย่างมาก ถ้าอย่างไรก็ช่วยหามาให้สักหนึ่งพันเม็ดทีเถอะนะ”

         

          เถ้าแก่หวังไม่รอช้ารีบอธิบายงานแม้เด็กสาวจะเป็นสตรีที่ควรจะเต๊าะสักหน่อย แต่เวลาเป็นเงินเป็นทองจะมามัวเสียเวลากับเด็กสาวที่ไม่เล่นด้วยไปทำไมกัน

         

          “หนึ่งพันเม็ดเลยเหรอเจ้าคะ...”

         

          “ไม่ต้องห่วง ถึงจะใช้งานจำนวนเยอะแต่ว่าค่าตอบแทนคุ้มค่าแน่นอน ทางร้านมีค่าจ้างเตรียมไว้สิบห้าตำลึงทอง หนึ่งพันตำลึงเงิน แล้วก็ใบชาผู่เอ๋อร์ที่หายากอีกยี่สิบชุดเลยเชียวนะ”

         

          ได้ยินของรางวัลคนละโมบข้าง ๆ ก็ตาลุกวาว ต่อให้ต้องลงทุนซื้อบ๊วยจำนวนมากมาไว้แต่ก็คุ้มค่าเงินในการผลิตหลายเท่าตัว

         

          “งานดีแบบนี้ท่านควรจะรับเอาไว้นะ”

         

          ต้าซิ่นกระซิบบอกเด็กสาว อันที่จริงไม่ใช่แค่ชายหนุ่มหรอก แต่เฟินเยว่เองก็กำลังคิดเหมือนกันว่าหากส่งบ๊วยดองครบคงจะได้รวยเป็นเศรษฐีกับเขาบ้างแล้ว บางทีหนทางการไถ่บ้านคืนก็อาจจะอยู่ไม่ไกล

         

          “ตกลงเจ้าค่ะ ข้าจะรับงานนี้เจ้าค่ะ”

         

          “ได้เลย เอาไว้ข้าจะแจ้งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยาไว้ล่วงหน้าว่าไม่สัปดาห์หน้าก็ถัดไปจะมีคนเอาบ๊วยไปส่งนะ”

         

          “ขอบพระคุณเจ้าค่ะเถ้าแก่หวัง ข้าจะทำงานนี้ออกมาอย่างดีเลยเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

         

          เด็กสาวค้อมศีรษะเป็นการลา เรื่องงานจำเอาไว้ก่อนแล้วค่อยกลับมาทำหลังจากไปเจียงหนานกับคุณชายซู

.

.

.

Fenyue ดี

⌜65⌟

บทที่ 12

งานที่ต้องสะสางต่อ

ฉากที่ 3

เควส (1) งานผลิตบ๊วยดองส่งโรงน้ำชาอวี่เซิงเหยา (ประจำสัปดาห์)

                     

   

          มาถึงซีเหอเอาก็ตะวันแทบจะลับขอบฟ้าเด็กสาวรีบเข้าไปส่งงานกับพ่อค้าหวังทันที

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะเถ้าแก่หวังข้ามาส่งงานเจ้าค่ะ”

         

          เฟินเยว่ค้อมหัวคำนับเถ้าแก่อย่างนอบน้อมเช่นทุกครั้ง ก่อนจะยื่นส่งลายตราประทับของร้านน้ำชาอวี่เซิงเหยาเพื่อรับของรางวัล

         

          “สวัสดีแม่นางซุน เจ้าก็มารับงานส่งงานมืดเหมือนทุกวันเลยนะ”

         

          เถ้าแก่หวังทู่รับเอาหลักฐานมาก่อนจะส่งต่อไปให้ลูกน้องเอาของรางวัลมาให้ สายตาเขาชำเลืองมองไปยังนอกร้าน เห็นว่าคราวนี้นางไม่ได้มากับม้าขาวทว่าเป็นม้าเหลียงกำยำกับชายอีกหนึ่งคนที่คุ้นหน้าเพราะเคยเจอกันมาก่อนที่งานเทศกาลในฉางอัน เจ้าสัวยิ้มเผล่เป็นการแซวแต่ดูเหมือนกับว่าเด็กสาวจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

         

          ครู่เดียวลูกน้องของเถ้าแก่หวังก็นำหีบเงินมาส่งให้พร้อมกับใบชาผู่เอ๋อร์หายาก

         

          “ขอบพระคุณนะเจ้าคะ”

         

          เมื่อรับรางวัลทั้งหมดมาก็เดินออกมาที่นอกร้านเพื่อมาหาตงฮั่ว แต่แล้วก็มีชายผู้หนึ่งแต่งกายเหมือนขอทานนำจดหมายมาส่งให้

         

          “แม่นางซุนเฟินเยว่ใช่หรือไม่ขอรับ มีจดหมายจากอันติงส่งมาถึงแม่นางขอรับ”

         

          “อะ.. ขอบคุณเจ้าค่ะ นำมาส่งถึงนี่เลยหรือ.. เอ่อ ถ้าอย่างไรข้าพอมีปลาอยู่บ้าง ถือเป็นสินน้ำใจก็แล้วกันนะเจ้าคะ”

         

          เฟินเยว่ส่งมอบปลาดุกสด ๆ ที่เพิ่งตกได้มาวันนี้ให้แก่ขอทานจำนวนสามตัว น่าจะพอประทังชีพได้หลายมื้อ ไม่ได้ให้เขามากไปกว่านี้ประเดี๋ยวปลาจะไม่สด เด็กสาวเก็บจดหมายเอาไว้ก่อนแล้วค่อยเปิดอ่านเมื่อถึงที่พัก

         

          “ขอบคุณขอรับ”

         

          ขอทานรับน้ำใจจากนางไว้ก่อนที่จะเดินจากไปในมุมมืด

         

          “ใจดีจังเลยนะ”

         

          “ก็เขาอุตส่าห์เอาจดหมายมาส่งให้นี่เจ้าคะ แต่ เอ.. รู้จักข้าได้อย่างไรกันนะ?”

         

          “ก็ฉายาจอมยุทธ์หญิงไง” ตงฮั่วพูดแหย่ทำให้เฟินเยว่อ้าปากค้างสีหน้าเหรอหรา “ล้อเล่นน่ะ คนพวกนี้น่าจะเป็นคนจากพรรคกระยาจก มีเส้นสายอยู่ทุกเมืองนั่นแหล่ะ ต่อให้เจ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาแค่ไหนคนพวกนี้ก็มาส่งจดหมายให้ถูก แต่ถ้าขอทานมาส่งให้แบบนี้แปลว่าเจ้าดองจดหมายไว้สินะ”

         

          “ก็ตั้งแต่ก่อนวันที่จะเดินทางไปทะเลสาบไท่หูนั่นแหล่ะเจ้าค่ะ มานับ ๆ ดูแล้วผ่านมากี่วันแล้วนะ...”

         

          เฟินเยว่นับนิ้ว แต่ก็ได้ยินสหายหนุ่มโพลงออกมาก่อนจึงเบี่ยงประเด็น

         

          “แถวนี้มีที่ไหนให้ตกปลาบ้างหรือเปล่านะ?”

         

          “เอ๋ จะตกปลาอีกแล้วหรือเจ้าคะ? ตอนนี้เนี่ยนะ..”

               

          “ใช่ตอนนี้แหล่ะ จำไม่ได้แล้วเหรอว่าข้าตั้งเป้าเอาไว้ว่ายังไง”

         

          “ตกปลาอย่างละหนึ่งร้อยตัวสินะเจ้าคะ” คิดตามแล้วก็ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าทำไมปณิธานของคนรักสันโดษมันถึงชวนให้รู้สึกเหนื่อยแปลก ๆ แต่หากสหายต้องการเช่นนั้นนางย่อมทำเพื่อเขาได้อยู่แล้ว “ข้ารู้จักที่ดี ๆ อยู่ที่นึงนะเจ้าคะ อยู่นอกเมืองออกไปแต่ไม่ไกลมากเจ้าค่ะ”

         

          “งั้นเหรอ เช่นนั้นแล้วคราวนี้เจ้าต้องเป็นคนบอกทางข้าแล้วล่ะ”

               

          ตงฮั่วปีนขึ้นไปนั่งบนม้าก่อนที่จะส่งสายตาให้เด็กสาวตามขึ้นมาก

         

          “สถานที่ก็คือทิศตะวันตกนอกเมืองซีเหอเจ้าค่ะ”

         

          “ได้เลย จับแน่น ๆ แล้วกัน”

         

          ผู้ขับขี่เอ่ยบอกก่อนที่จะบังคับม้าให้วิ่งไปยังเส้นทางสู่นอกเมือง

                    

.

.

.

     

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

   

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

   

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

   

ส่งงาน และมอบ ปลาดุก 3 ตัว ให้แก่ขอทาน

   

Fenyue ดี

⌜69⌟

บทที่ 13

สันโดษท่ามกลางเมฆา

ฉากที่ 4

เควส (2) ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ (ประจำวัน)

                    

          กะว่าจะงีบแค่ครู่เดียวแต่พอตื่นมาตะวันก็ส่องหน้าเสียแล้ว ดรุณีน้อยเฟินเยว่หันมองไปรอบ ๆ ด้วยความสะลึมสะลือก็พบว่าตัวเองนอนพิงถังถังอยู่ในท่าเดิม เจ้าม้าเหลียงมันตื่นนานแล้วแต่ยังไม่ลุกขึ้นด้วยความที่ลุกไม่ได้ ส่วนเปาเปามันกำลังไล่กินหนอนแมลงตามพื้นหญ้าเป็นอาหารเช้าตามวิสัยสัตว์

         

          ‘แล้วตงฮั่วล่ะ?’

         

          เด็กสาวมองหาสหายหนุ่มที่มาด้วยกัน ตรงลำธารไม่มีร่างของอีกฝ่ายที่นั่งตกปลาอยู่ ถังและเบ็ดตกปลาก็ถูกเก็บไปแล้วพร้อมด้วยปลาซ่งและปลาจาระเม็ดอีกร้อยกว่าตัวที่ถูกร้อยแขวนเอาไว้กับสัมภาระ และเมื่อชะโงกหาโดยทั่วก็เห็นว่าอีกฝ่ายนั่งหลับพิงถังถังอยู่อีกด้าน

         

          “โธ่.. เมื่อคืนคงจะเหนื่อยมากเลยสินะเจ้าคะ”

         

          เด็กสาวขยับยิ้มเมื่อมองใบหน้าของอีกฝ่ายยามหลับ ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเด็กหนุ่มยุติการตกปลาไปต่อกี่โมงยามเลยปล่อยให้เขาพักผ่อนต่อไปก่อน

         

          เมื่อมองไปยังอดีตบ้านตงฟาง บ้านร้างที่ดูน่ากลัวถูกปรับปรุงใหม่เสียจนสะอาดสะอ้านแถมยังปลูกต้นไม้ดอกไม้เพิ่มจนถูกแต่งแต้มไปด้วยสีอันอันสวยงาม ไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาผ่านไปเพียงชั่วข้ามคืนบ้านร้างหลังนี้ได้ถูกเนรมิตรขึ้นมาใหม่ได้อย่างสวยสด แต่เฟินเยว่จะไม่ยุ่งกับบ้านของคนอื่นนอกจากมองเข้าไปด้านใน เห็นแล้วก็รู้สึกคิดถึงบ้านจนอยากจะหาเงินไปถอยมาจากการจำนองที่ดิน

          นางใช้เวลาช่วงที่ตงฮั่วยังพักผ่อนเริ่มปรุงอาหารเช้าจากรายการปลาที่ตกมาได้เมื่อคืน ใช้ปลาสักตัวสองตัวคงไม่ทำให้ปลาจากร้อยร่อยหลอลงไปเท่าไร ดีจริง ๆ ที่มีเครื่องครัวพกติดมาด้วยก็เลยพอจะได้ทานอย่างอื่นนอกจากปลาย่างเพียว ๆ

         

          กลิ่นหอมโชยเตะจมูกคนหลับให้ตื่นขึ้น ตงฮั่วยืดแขนบิดขี้เกียจเสียจนยกใหญ่ ด้วยการนอนหลับที่ไม่สบายตัวทำให้ได้ยินเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบยามเมื่อเขาเอี้ยวตัวบิดไปมา

         

          “วันนี้ทำอะไรแต่เช้าน่ะ?”

         

          “พอดีว่ามีน้ำมันกับผักเหลืออยู่เล็กน้อยก็เลยทำเป็นปลาซ่งผัดเต้าซี่น่ะเจ้าค่ะ อีกนิดก็จะสุกทานได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ”

         

          เพียงเวลาแค่นิดเดียวอาหารเช้าก็ปรุงเสร็จเรียบร้อยให้ทั้งสองได้ทานอิ่มท้องไปหนึ่งมื้อ แล้วจึงพากันขี่ม้ากลับเข้าไปในซีเหอเพื่อเดินทางต่อไป

         

          “รู้สึกว่างานของเถ้าแก่หวังจะมีไปส่งของที่ไท่หยวนด้วยนะเจ้าคะ ข้าขอแวะไปรับงานก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”

         

          “ส่งของไท่หยวนงั้นเหรอ เป็นทางผ่านพอดี รับไว้ก็ไม่เสียหายนะ”

         

          “เจ้าค่ะ”

         

          ตงฮั่วบังคับม้าพาเด็กสาวมาส่งยังหน้าร้านค้าของเถ้าแก่หวังทู่ที่เปิดประจำแทบทั้งวันทั้งคืน

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะเถ้าแก่หวัง ข้ามารับงานเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่ามีงานให้ไปส่งของที่ไท่หยวนใช่หรือไม่เจ้าคะ”

         

          “สวัสดีสาวน้อย ใช่แล้ว มีเป็นงานส่งสมุนไพร่น่ะ ส่งที่โรงหมอชุนนะ เจ้าจะรับงานนี้เลยใช่ไหม?”

         

          “ใช่แล้วเจ้าค่ะ”

         

          เฟินเยว่ยิ้มตอบกลับไปอย่างสุภาพ และเมื่อตกลงรับงานเถ้าแก่หวังก็สั่งให้ลูกสมุนนำสินค้าออกมาให้

         

          “ช่วยส่งบัวหิมะและโสมร้อยปีอย่างละห้าชุดทีนะ อ้อ แล้วก็ไปปิงโจวก็ระวังตัวหน่อยล่ะ แถวนั้นโจรชุกชุม”

         

          “ได้เจ้าค่ะ แล้วข้าจะระวังตัวนะเจ้าคะ” แม้จะเป็นกังวลอยู่บ้างแต่ว่านางอยู่กับตงฮั่ว เชื่อได้ว่าหากทั้งคู่ร่วมมือกันไม่ว่าอะไรก็จะผ่านไปได้ “เช่นนั้นโชคดีนะเจ้าคะเถ้าแก่หวัง”

         

          เฟินเยว่รับนำห่อสินค้าทั้งหมดมาถือไว้ก่อนจะค้อมศีรษะลาแล้วเดินออกไปสมทบกับสหาย

.

.

.

     

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ

   

ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ

+20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ

อัตลักษณ์อัจฉริยะ

+30 EXP จากการโรลทำงาน

อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ

-20 EXP จากการโรลทำงานในช่วงกลางวัน หรือ โรลเดินทางช่วงกลางวัน (เรียลไทม์)

+15 ความเครียด เมื่อต้องทำอะไรก็ตามในช่วงเวลากลางวัน

รับงาน (2) ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ (ประจำวัน)

   

Fenyue ดี

   

⌜83⌟

     

บทที่ 14

คราวดีในเคราะห์ร้าย

ฉากที่ 5

เควส (2) ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ (ประจำวัน)

                    

          “ข้าก็รอพวกเจ้าตั้งนาน นึกว่าจะถูกทิ้งไว้กลางทางเสียแล้วสิ”

         

          ตั้งแต่ขึ้นรถม้ามาต้าซิ่นก็บ่นเรื่องเดิมไม่หยุดหย่อน จนตงฮั่วก็ทำหูทวนลมเบนสายตาไปมองทิวทัศน์ด้านนอกรถม้าแทน แต่พอบัณฑิตเหลียงเอ่ยเรื่องใหม่ขึ้นมาทำให้เด็กหนุ่มพอจะหูกระดิกผึ่งฟังบ้าง

         

          “ข้าก็เลยนั่งตกปลาไปพลาง ๆ จนได้ปลาชิงมาเสียเยอะแยะเชียว เท่านั้นไม่พอยังตกปลาหายากอย่าง หลงลี่ (ปลาดอลลี่) ปลากระพงแดง ปลาซานเหวิน (ปลาแซลมอน) ปลาจินเชียง (ปลาทูน่า) ปลาหิมะ แล้วก็ปลามังกรมาด้วยนะ”

         

          “เอ๋ จริงหรือเจ้าคะ ข้าตกได้ปลามังกรมาได้ตัวนึงล่ะเจ้าค่ะ”

         

          “ทำไมมีแต่ข้าที่ตกปลาหายากไม่ได้กันล่ะ ทั้งที่ข้าตกปลาเก่งที่สุดแท้ ๆ ฮึ่ม.. หรือว่าเพราะงี้ข้าถึงได้ซวยกันนะ”
            

          ตงฮั่วมุ่ยหน้าเมื่อได้ยินสหายร่วมทางทั้งสองขิงกันไปกันมา แต่ในใจเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นมากแล้ว ตั้งแต่พ้นคืนวันที่ห้าความกระหายในการตกปลาของเด็กหนุ่มก็ดูจะลดลง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าตัวเองเพิ่งจะบาดเจ็บมาด้วยหรือเปล่า และเป้าหมายที่ต้องการปลดหากว่าไม่ได้ทำด้วยตัวเองแต่มีสหายช่วยเหลือจะถือว่าสำเร็จจริงหรือไม่ เอาไว้เรื่องนี้ค่อยตัดสินใหม่ในครั้งหน้าหากว่ามีโอกาส

         

          “ช่วงหลายวันนี้เราคร่าชีวิตมามากทีเดียวเจ้าค่ะ ถ้าตงฮั่วไม่ว่าอะไร เราแบ่งปลาส่วนหนึ่งแจกจ่ายให้ผู้ยากไร้กันดีหรือไม่เจ้าคะ?”

         

          “แล้วแต่เจ้าเถอะข้าไม่เกี่ยงหรอก”

         

          เมื่อไร้ซึ่งเรื่องราวให้สนทนาเด็กหนุ่มสาวต่างก็ม่อยหลับซบกรอบหน้าต่างกันไปคนละทาง ผู้อาวุโสที่สุดในห้องโดยสารรถม้าเห็นแล้วก็ยิ้มพลางส่ายหน้าก่อนที่จะหยิบตำราขึ้นมาอ่านไปพลาง ๆ ระหว่างการเดินทาง

         

.

.

.

         

          มาถึงซีเหอด้วยรถม้าก็ช่วงบ่าย ๆ ของวัน สิ่งแรกที่ทำคือเดินทางเข้าโรงเตี๊ยมและหาอาหารกลางวันทานกันเพื่อให้ท้องอิ่ม สองบุรุษคณะเดินทางสั่งบะหมี่เนื้อวัว ส่วนสาวน้อยสั่งเพียงบะหมี่ผัดเต้าหู้สูตรพอเพียง เมื่อทานอาหารกันเสร็จเฟินเยว่ให้ตงฮั่วและต้าซิ่นขึ้นห้องไปรอกันที่โรงเตี๊ยม พวกเขาต้องจับคู่อยู่ห้องเดียวกันไปก่อน แม้จะรู้สึกไม่เป็นส่วนตัว แต่คนเจ็บจำต้องมีคนอยู่ให้ความช่วยเหลือดูแลตลอดเวลา ส่วนนางขอไปส่งงานกับเถ้าแก่หวังเพียงลำพัง

         

          “สวัสดีเจ้าค่ะเถ้าแก่หวัง ข้ามาส่งงานเจ้าค่ะ”

         

          ตามธรรมเนียมเด็กสาวยื่นหลักฐานการทำงานมาให้ และเหมือนจะรู้กันดีอยู่แล้วเถ้าแก่จึงให้คนรับใช้เตรียมรางวัลตอบแทนทันที เป็นหีบเงินและสมุนไพรโสมร้อยปี

         

          “นี่รางวัลของเจ้า.. เอ้อ ใช่แม่นางซุน เมื่อวันก่อนพี่ชายเจ้าซุนเอียนฟงเขียนจดหมายมาว่างานมีอุปสรรคเล็กน้อยอาจจะกลับมาล้าช้าอีกประมาณหนึ่งเดือนน่ะ”

         

          “เอ๊ะ.. อย่างนั้นหรือเจ้าคะ...”

         

          เด็กสาวสลดลงไปเล็กน้อย แต่ก็รวบรวมกำลังใจกลับมาเข้มแข็งได้ใหม่ ก็แค่ยืดระยะเวลาการพบเจอหน้าออกแค่เดือนเดียวเท่านั้นใช่ว่าจะจากกันไปตลอดกาลเสียเมื่อไร เฟินเยว่มองไปที่ใบหน้าของเถ้าแก่หวังใบหน้าที่แม้จะยิ้มแย้มแต่เหมือนมีเรื่องหนักใจบางอย่างให้เห็นอยู่บาง ๆ และไม่แสดงอาการขี้หลีอย่างทุกครั้ง

         

          “แต่ข้าฝากคนไปบอกเขาแล้วล่ะว่ามีน้องสาวมารอขอพบ ซุนเอียงฟงต้องอยากรีบกลับมาอย่างแน่นอน ฮ่าฮ่า.. เออจริงสิสาวน้อย จากนี้เจ้าจะลงไปลั่วหยางหรือไม่ ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่จะอยากหาคนมาช่วยงานส่งของน่ะ”

         

          “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ ได้สิเจ้าคะหากเสร็จธุระที่ซีเหอแล้วข้าจะรีบลงไปช่วยงานเถ้าแก่หวังจินนะเจ้าคะ”

         

          เพียงเขาให้การช่วยเหลือเด็กสาวก็ซาบซึ้งในน้ำใจมากแล้ว ความเคารพนับถืออีกฝ่ายก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม หากว่าเขาต้องการความช่วยเหลือไม่มีทางเลยที่เฟินเยว่จะปฏิเสธไปได้

         

          “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนทีนะแม่นางซุน บอกพี่ใหญ่ได้เลยว่าเถ้าแก่หวังทู่ส่งมาให้เพิ่มเงินรางวัลขึ้นสองเท่า”

         

          หวังทู่เอ่ยออกมาทีเล่นทีจริงพร้อมกับขยิบตาให้เป็นการหยอกเย้า แต่ใครเล่าจะไปกล้าขอจริง ๆ

         

          “อูย ข้าไม่กล้าพูดเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าขอบคุณมากนะเจ้าคะ วันนี้ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

         

          พูดจบเด็กสาวก็แบกหีบเงินขึ้นไหล่แล้วเดินไปทางม้าด้วยท่าทางแข็งแรงจนคนแถวนั้นตกตะลึงกันไปเป็นแถบ ๆ

         

.

.

.

          เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมเด็กสาวก็เอาของรางวัลไปเก็บแล้วตรงไปเคาะห้องของสองหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อขอดูอาการของตงฮั่ว เป็นเหลียงต้าซิ่นที่เปิดประตูออกมารับ

         

          “เงียบหน่อยนะ พอให้กินยาเสร็จเขาก็หลับไปแล้วล่ะ”

         

          “อ๊ะ.. อย่างนั้นเหรอเจ้าคะ”

         

          “ใช่ ยาหมอชุนว่ากันว่าเป็นยาดีแต่ใช้ส่วนผสมของสมุนไพรประหลาด ถ้าจะหลับเป็นตายก็คงไม่แปลก แต่แค่แผลหายเร็วก็ถือว่าน่าประทับใจ เออนี่.. ออกไปเดินเล่นพูดคุยกันข้างนอกดีกว่า”

         

          บัณฑิตเหลียงเป็นฝ่ายชวน ตงฮั่วหลับไปแล้วคงไม่มีเรื่องอันใดที่ต้องเรียกใช้ และครั้นที่เขาจะอยู่ในห้องโดยไม่ส่งเสียงบ้างเลยก็รู้สึกอึดอัดใจ

         

          “ได้สิเจ้าคะ” เด็กสาวพยักหน้ารับแล้วหลีกทางให้บุรุษได้ออกมา เขาลงกลอนห้องให้แน่นหนาเผื่อความปลอดภัยของบุคคลที่อยู่ภายใน “คุณชายเหลียงมีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

         

          “ก็แค่อยากถามน่ะว่าจากนี้จะทำอย่างไรต่อไป จะพำนักที่ซีเหอยาว ๆ เลยหรือไม่?”

         

          “เอ่อ.. คือว่าข้ารับปากเถ้าแก่หวังว่าจะไปช่วยงานพี่ชายเขาที่ลั่วหยางน่ะเจ้าค่ะ แต่ก่อนหน้านั้นก็อยากที่จะทำสุสานของท่านซินแสตงฟางให้เสร็จเสียก่อน”

         

          “ทำสุสานให้ท่านตงฟางซั่วอย่างนั้นหรือ เอาสิ วันนี้ยังพอมีเวลา เจ้าหาทำเลเอาไว้แล้วหรือยัง?”

         

          “เจ้าค่ะ” เฟินเยว่พยักหน้า “คิดว่าจะนำกระดูกของท่านไปฝังไว้บนเขาที่อยู่ด้านหลังบ้านของท่านน่ะเจ้าค่ะ หลังเป็นภูเขา ด้านหน้าเป็นแหล่งน้ำ ฮวงจุ้ยดีถูโฉลกพอดี”

         

          “กระดูกอย่างนั้นเหรอ” ต้าซิ่นทำตาโตก่อนที่จะคลี่พัดประจำตัวออกปิดบังใบหน้า แล้วสำรวมกิริยาภายใต้พัดนั้นก่อนจะตบพัดปิดลงกับฝ่ามือ “ไม่เห็นเจ้าเคยบอกเรื่องนี้ ข้าเพิ่งจะรู้นะเนี่ย”

         

          “เอ๋ จริงหรือเจ้าคะ ข้านึกว่าเคยบอกไปแล้วเสียอีก”

         

          “เอาน่า ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นเราไปที่ภูเขาด้านหลังบ้านเก่าของท่านซินแสตงฟางกันเถอะ”

         

          “เจ้าค่ะ!”

         

          เด็กสาวขานตอบอย่างขะมักเขม้น นางขอตัวไปเอาห่อกระดูกในห้องมาก่อนจึงพากันไปยังทำเลที่คุยกันไว้…

         

.

.

.

ตัวละครหลัก ซุน เฟินเยว่ ลักษณะนิสัยรักสงบ -10 ลดความเครียด ลักษณะนิสัยขยัน -20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือทำกิจกรรมใด ๆ ลักษณะนิสัยเห็นอกเห็นใจ +20 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นอกเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น หรือ ทำงานช่วยเหลือ อัตลักษณ์ผิวเป็นฝ้ากระ +15 EXP จากการโรลทำงาน หรือ โรลเดินทางช่วงค่ำ (เรียลไทม์) เอฟเฟคความสัมพันธ์ [152] ซู ตงฮั่ว มอบ บะหมี่เนื้อวัว +10 ความสัมพันธ์ จากการคนธาตุและปีเดียวกัน +10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ขยัน) -10 ความสัมพันธ์กับขุนนางในสภา (ผิวเป็นฝ้ากระ) +10 ความโหดเมื่อเจอคนหัวมาร [NPCในสังกัด] เหลียง ต้าซิ่น มอบ บะหมี่เนื้อวัว ------------------------------------ ส่งเควส (2)ส่งสมุนไพรแก่โรงหมอ

ใช้งาน [152] ซู ตงฮั่ว ลักษณะนิสัยรักสันโดษ -10 ความสัมพันธ์กับผู้อื่น อัตลักษณ์แข็งแรง +5 ความสัมพันธ์กับคนที่ให้ความสนใจ อัตลักษณ์แผลเป็น +5 ความสัมพันธ์กับผู้ที่สนใจ +10 คุณธรรมเมื่อเจอคนหัวดี