[นอกเมืองไท่หยวน] ป่าท้อเยวี่ยเหอ

ป่าท้อเยวี่ยเหอ

{ นอกเมืองไท่หยวน }

【ป่าท้อเยวี่ยเหอ】

ป่าดอกท้อเยวี่ยเหอ เส้นทางผ่านสู่ชายแดนเยี่ยนเหมิน
เป็นป่าที่มีความร่มรื่น หากเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้วดอกท้อจะบานสะพรั่ง
สร้างความสวยงามที่ด้านนอกทิวทัศน์ของรอบ ๆ
ให้ไท่หยวนในยามฤดูใบไม้ผลิมีความสวยงามอย่างมาก
และยังเป็นที่พักผ่อนของทหารประจำเมืองและนักเดินทางได้อีกด้วย

Haoyu ดี

ห่าวอู๋เดินทางมาจนถึงบริเวณเมืองไท่หยวน…

มันค่อยๆเดินผ่านป่าที่ดูค่อนข้างมืด

ตัวมันในตอนนี้นั้นเรียกได้ว่าผ่อนคลายความระวัง เนื่องจากตัวมันนั้นตึงเครียดมาทั้งวันแล้วนั้นเอง…

นี่ก็ใกล้จะถึงแล้ว คงไม่เกิดเรื่องอันใด..

ทันใดนั้นเสียงอื้ออึงก็ได้ดังขึ้น!

"หยุดนี่คือการปล้น! ส่งเสบียงมาแล้วจักไม่มีใครที่ต้องเจ็บตัว!" เสียงของชายคนนึงดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มโจรจำนวนนึงเข้ามาห้อมล้อมกันไว้

"ใครจะไปยอม พวกเราจัดการ!" เสียงของทหารคนหนึ่งในกลุ่มพูดทำให้การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น

'บัดซบ จักรอดพ้นอยู่แล้วเชียว ไอ้เจ้าโจรพวกนี้!'

มันจักต้องรีบรับมือสถานการณ์ซะก่อน

"ประเดี๋ยวก่อน! หัวหน้าพวกเจ้าคือใคร ข้าอยากคุยด้วย!" ชายหนุ่มกล่าว คาดหวังจะ เจรจา

"ข้าเอง!" ชายคนนึงในชุดคลุมปกปิดใบหน้าเดินขึ้นมา ดูแล้วเป็นหัวหน้าไม่ผิดแน่

"ข้าชื่อห่าวอู๋ แต่โปรดเรียกข้าว่าจื่อจุน" มันกล่าว

"ท่านชื่ออะไร"

"ฮึ่ม เรียกข้าว่าโจรสกุลฮั่ว ว่าแต่ มีอะไร? จะเจรจางั้นรึ?"

"ก็ใช่อยู่ ข้าคิดว่าการต่อสู้ของพวกเราทั้ง 2 ฝ่ายนั้นไม่จำเป็น"

ชายหนุ่มเริ่มเจรจาพาทีอย่างมีประสบการณ์ ในช่วงแรกชายหนุ่มก็กุมความได้เปรียบ แต่ว่า..

"เจ้านี่พูดมาก น่ารำคาญ"

"ไร้สาระ"

"ช่างไม่น่าเชื่อถือ"

เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของโจรผู้นี้..

'...เจ้าโจรผู้นี้ ไยปากหมานัก!?' ชายหนุ่มคิดในใจ

"ว่าอย่างไร สนใจที่ถอยหนีไปคนละก้าวรึไม่?" ชายหนุ่มกล่าวออกมา หวังชักจูง

"ทำไมข้าต้องเชื่อวาจาบัดซบเช่นนี้ด้วย?" เจ้าโจรคนนี้กล่าว

เส้นสติเส้นสุดท้ายของห่าวอู๋ ขาดผึง..

"เออ ดีๆ! วาจาบัดซบเช่นนี้แหละ จะจัดการเจ้า ไม่ต้องเจรจากันแล้ว พวกเรา สู้มัน!" ชายหนุ่มชักดาบออกมาต่อสู้กับเจ้าโจรตรงหน้า

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรืออะไร ชายหนุ่มสู้ได้อย่างดุดันกว่าที่เคย

มันโจมตีอย่างมีชั้นเชิง จนเจ้าโจรสกุลฮั่ว ผู้นี้ต่อกรแทบไม่ได้ ถึงห่าวอู๋ในตอนแรกดูเสียเปรียบ เล็กน้อย

แต่มันก็อาศัยกลยุทธ์ในการโจมตี ทั้งล่อหลอกและยั่วยุ จนจัดการมันได้..

ชายหนุ่มเอาดาบจ่อคอคนตรงหน้า

...

ชายหนุ่มกำลังคำนึงผลได้ผลเสีย

'จะฆ่ามันดีไหม...ไม่สิ  สมควรปล่อยมันไป...เจัาหมอนี่มันมีฝีมือใช้ได้อยู่ หากรับสมัครมาเป็นพวกได้..'

"ไปซะ…" ชายหนุ่มกล่าวก่อนลดดายลง

"ทำไมเจ้าถึง?" โจรผู้นั้นกล่าวอย่างสงสัย

"อย่าได้คิดมากไป ข้าคิดเสมอ คงไม่มีผู้ใดอยากเป็นโจร หากสถานการณ์ไม่บีบบังคับ ใครเล่าจะอยากเป็นโจร...ดังนั้น ข้าจะปล่อยเจ้าไป แล้วอย่าไปทำเช่นนี้อีก" มันกล่าวกับอีกฝ่าย

โจรคนนั้นก้มหน้าลงก่อนจะกล่าว

"ข้าจะจดจำบุญคุณนี้ไว้" มันกล่าวก่อนค่อยๆวิ่งออกไป..

เสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็หันไปเช็คเหล่าทหารและเสบียง เมื่อเห็นว่า ไม่มีอะไรเสียหาย เขาก็เดินทางต่อไป จนในที่สุดมันก็จะเดินทางถึงเสียที

Tianzhou ดี

      เทียนหลงหลังจากที่ขึ้นม้ามาจากป่าที่เต็มไปด้วยโจรก็ได้มาพักอยู่ที่ป่าที่เต็มไปด้วยดอกท้อเยวี่ยเหอ ร่างของชายหนุ่มทิ้งลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า

       แม่นางเพ่ยเอ๋อห์รีบลงจากม้ามาดูอาการของเทียนหลงด้วยความเป็นห่วง

      "คุณชายเจ้าคะรอก่อนนะเจ้าคะ ชั้นจับรีบรักษาให้เดี๋ยวนี้" เพ่ยเอ๋อห์รีบหยิบอุปกรณ์ในการรักษามาจากหลังม้าด้วยความเป็นห่วง

      "ข้าของฝากด้วยนะแม่นาง" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นเมื่อหญิงสาวตรงหน้านั้นเป็นห่วงตนขนาดนี้

      หลังจากผ่านไปซักพักบาดแผลของเทียนหลงก็ได้รับการปฐมพยาบาลจนเสร็จสรรพ

      "แม่นางข้ามีอะไรจะบอกเจ้า" เทียนหลงกล่าวพร้อมกับยื่นเเขนข้างหนึ่งเอื่อมไปหาหญิงสาวอย่างช้าๆ

      "เจ้าคะ??" เพ่ยเอ๋อห์พลันหันมากล่าวตอบแก่เทียนหลงในขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์แต่แล้ว!!

       เทียนหลงได้ดึงเเขนของเพ่ยเอ๋อห์เข้ามานอนในอ้อมแขนของตน หญิงสาวปรากฎใบหน้าเขินอายออกมาอย่างรวดเร็ว การที่ต้องมาอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มนั้นชั่งน่าอายยิ่งนัก

      "แม่นางรู้ไหมว่าแม่นางน่ารักเพียงใด" เทียนหลงกล่าวขึ้นพร้อมกับนำแขนอีกข้างไปลูบหัวของอีกฝ่ายๆก่อนจะไปหอมหัวของแม่นางผู้นี้

      "คุณชายอย่าทำแบบนี้สิเจ้าคะ" เพ่ยเอ๋อห์พยายามดันชายหนุ่มคนนี้ออกจากตนเองแต่ชายหนุ่มคนนี้มิยอมปล่อยตนเสียที

      "แม่นางไม่ไว้ใจข้างั้นรึ??" เทียนหลงกล่าวถามเช่นนั้นพร้อมกับแกล้งทำท่าทีน้อยใจใส่หญิงสาว

      "ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นแต่ว่าพวกเรายัง..." เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้าเขินอายอีกครั้ง

      การได้หยอกล้อกับสตรีผู้นี้ทำให้เขามีความสุขเป็นอย่างมาก "งั้นก็ไม่เป็นไรแม่นาง เพียงแต่ตอนนี้ข้าเหนื่อยล้าเหลือเกิน ถ้าแม่นางไม่ว่าอะไรข้าขอพักซักครู่" สิ้นเสียงกล่าวเทียนหลงก็หลับตาลงในขณะที่กำลังกอดแม่นางผู้นี้ไว้ หญิงสาวพยายามออกมาแต่ทำมิได้จึงได้ลงนอนข้างๆเทียนหลงแทน

      หลังจากการพักผ่อนที่แสนหวานได้จบลงทั้งสองก็ได้เริ่มเดินทางต่ออีกครั้ง...

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง
ให้รากบัว NPC 106 เพ่ยเอ๋อห์
@Webmaster

Tianzhou ดี

เทียนหลงหลังจากที่ได้รับค่าจ้างจนครบทถ้วนก็พลันแยกตัวออกมาพักที่ท้อเยวี่ยเหอที่แสนสวยงาม ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวเข้าสู่ป่าดอกท้อเยวี่ยเหอพร้อมรอยยิ้ม

เพ่ยเอ๋อห์ติดตามมาด้วยใบหน้าที่เขินอาย ดวงตาพลันจ้องมองไปที่ชายคนนี้อย่างไม่กระพริบตา ก่อนที่ชายและหญิงจะนั่งลงท่ามกลางป่าไม้อันงดงาม

"แม่นางท่านรู้ไหมว่าป่าแห่งนี้นั้นงดงามมาก"

เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นหลังจากที่นั่งลงมา

"แน่นอน ข้ารู้ป่าแห่งนี้นั้นงดงามอย่างยิ่ง"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นในขณะที่เริ่มหันมองรอบข้าง แต่แล้วในทันใดในก็มีบางสิ่งทำให้เพ่ยเอ๋อห์กลับมาสนใจยังเทียนหลงอย่างรวดเร็ว

เทียนหลงอาศัยในจังหวะที่แม่นางเพ่ยเอ๋อห์เผลอเข้าไปหนุนตักของหญิงสาวจนหน้าของเธอเริ่มแดง

"แต่เจ้านั้นงดงามกว่าสิ่งเหล่านี้เสียอีกและ..."

"ตักของแม่นางชั่งดีกว่าหมอนใดที่ข้าเคยสัมผัส"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะเริ่มหลับตาลงนอนอย่างสบายใจ

"คุณชายก็กล่าวเกินไปแล้วเจ้าคะ"

หญิงสาวกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าเขินอาย แต่มือข้างหนึ่งก็แอบเอื่อมไปลูบศีรษะของชายผู้นี้

เทียนหลงก็มิได้กล่าวอะไรออกมาเพียงหลับตาลงพร้อมยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหลับแต่ลงและพักผ่อนซักครู่

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Tianzhou ดี

เทียนหลงเมื่อคืนที่ได้มาพักกับเพ่ยเอ๋อห์ในที่แห่งนี้มีความสุข ถึงแม้จะไม่ได้มีเรื่องพิเศษอะไรแต่การได้อยู่ด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศที่งดงามเช่นนี้ก็หามิได้ที่ไหนอีกแล้ว

"คุณชายหลงเช้าแล้วนะเจ้าคะ"

เสียงกล่าวเตือนของหญิงสาวผู้งดงามเพ่ยเอ๋อห์ปลุกเทียนหลงจากการหลับไหลอันยาวนานราวกับภรรยาที่คอยปลุกสามีของตนในทุกยามเช้า

เทียนหลงยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้นี้ในทุกเช้าที่ตื่นมาไม่มีสิ่งใดดีไปกว่าการได้เจอสตรีผู้นี้ในทุกเช้าเลยแม้แต่น้อย

"อรุณสวัสดิ์แม่นาง"

เทียนหลงแอบเข้าไปหอมแก้มหญิงสาวในช่วงเช้าอย่างมีความสุขเสียงของนกที่ขับร้องออกมาช่วยให้จิตใจของเขายิ่งพองโตขึ้น เสียงของลมและกลิ่นของดอกไม้ราวกับที่นี่คือสรวงสวรรค์

"คุณชาย..."

เพ่ยเอ๋อห์นำมือไปจับแก้มของตนเองในจุดที่เทียนหลงได้เข้าหาตนอย่างมีทันตั้งตัว หน้าที่ของหญิงสาวเริ่มเขินแดงออกมาแต่ก็แฝงไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขการที่ชายหนุ่มและหญิงสาวได้อยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไปอาจเป็นเรื่องดีกว่าที่คิดก็เป็นได้

"แม่นางเรามาดื่มชายามเช้ากันนิดหน่อยดีไหม"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะหยิบชาซาวเซียนฉ่าวออกมาให้แก่แม่นางตรงหน้า

หญิงสาวพลันรับถ้วยชาด้วยความนิ่งสงบพร้อมกับเริ่มจิบมันอย่างเพลิดเพลิน

เทียนหลงจ้องมองหญิงสาวในช่วงเวลานี้และอยากที่จะบันทึกมันไว้ในใจตลอดไป...

"แม่นางพวกเราเดินทางกันต่อเถอะ"

เทียนหลงจูงมือของหญิงสาวขึ้นไปยังอาชาของตนหากวันได้ที่ทั้งสองได้ครองคู่กันวันนั้นคงเป็นวันที่ยากจะลืม...

@Webmaster
ให้ชาซาวเซียนฉ่าว NPC 106 เพ่ยเอ๋อห์

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Haoyu ดี

ห่าวอู๋นั้นควบม้ามาที่ป่าท้อเหวี่ยเหอ ในเมืองไท่หยวน

โดยมีแม่นางว่านหลี่หรูและฮั่วเย่เฉิงน้้นติดตามมาด้วย

ชายหนุ่มค่อยๆควบม้าให้หยุดลงก่อนจะค่อยๆลงจากหลังม้า…

ชายหนุ่มรีบไปประคองหญิงสาวให้ลงจากหลังม้าอย่างช้าๆ

"ค่อยๆลงนะ แม่นางว่าน" ชายหนุ่มกล่าว ก่อนจะสั่งให้ฮั่วเย่เฉิงนั้นดูรอบๆ

โดยเขาจักใช้เวลาอยู่ร่วมกับแม่นางว่านเพียงลำพังสักพัก..

"ที่นี่สวยยิ่งนัก ที่นี้คือที่ใดงั้นรึ ท่านจื่อจุน.." หญิงสาวกล่าวอย่างประทับใจ เมื่อพบเห็นสวนท้อข้างหน้าที่สีสดงดงามตระการตา

"ที่นี่ก็คือป่าท้อเหวี่ยเหอ" ชายหนุ่มกล่าวอธิบายหญิงสาวขณะจัดเตรียมสิ่งของ

"เป็นที่ที่ข้านั้นเคยผ่านมา แล้วก็พบว่าสถานที่นี่นั้นช่างงดงามนัก น่าเสียดายที่คราวที่แล้วที่ข้ามาไม่ได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศเสียเท่าไหร่" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น

"เรื่องเป็นอย่างไรรึ…" ว่านหลี่หรูกล่าวออกมาอย่างนึกสงสัย

"เดี๋ยวข้าจักเล่าให้ฟัง แต่เชิญนั่งลง แล้วจิบชาเสียหน่อยดีกว่า" ชายหนุ่มปูเสื่อลงไปที่ใต้ต้นท้ออันงดงามต้นนึง…

เมื่อหญิงสาวนั่งลง ห่าวอู๋ก็หยิบชาหลงจิ่งที่้เตรียมมาให้กับหญิงสาว

"จิบชาไป คุยไป คงอภิรมณ์กว่า" ชายหนุ่มกล่าว

ทั้งสองใช้เวลาร่วมกัน สองต่อสองอย่างมีความสุข จนกระทั่ง…

"โห...ไม่นึกเลยว่าในกลางป่าเช่นนี้จะมีสาวงามเช่นนี้อยู่ด้วย" เสียงของโจรกลุ่มนึงดังขึ้นมา ก่อนจะพบว่าพวกมันนั้น ล้อมรอบชายหนุ่มและหญิงสาวเอาไว้

หญิงสาวดูมีท่าทีหวาดกลัวเล็กน้อย

"ท่านห่าว…"

"ไม่ต้องกังวล..โจรกระจอกเช่นนี้ทำอะไรข้าไม่ได้อยู่แล้ว" ชายหนุ่มกล่าวก่อนชักดาบออกมา

"อยู่ต่อหน้าสาว ทำเป็นเก่ง เห้ย! พวกเรา ฆ่ามัน แล้วเอาผู้หญิงมา!" โจรพวกนั้นกล่าว

แต่ว่า ห่าวอู๋นั้นรับมือมันได้สบายๆ

ชายหนุ่มแสดงความกล้าหาญให้ฝ่ายหญิงเห็นอย่างเต็มตา

และชายหนุ่มก็จัดการพวกมันจนหมด..

"ท่านห่าวจื่อจุน  เป็นอะไรหรือไม่ บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า หญิงสาวเข้ามาดูบาดแผลของชายหนุ่ม

"เพียงรอยขีดข่วนเท่านั้น แม่นางล่ะ...บาดเจ็บตรงไหนรึไม่…" ชายหนุ่มถามหญิงสาวอย่างเป็นห่วงพลางยิ้มให้..

"ท่านไม่เป็นไรก็ดีแล้ว.." หญิงสาวดูมีทีท่าเขินเล็กน้อย

สงสัยจะประทับใจในความสามารถของเขา

จากนั้นทั้งสองใช้เวลาร่วมกันอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว

    +2 point จากโรลต่อสู้ด้วยนิสัยทะเยอทะยาน

มอบชาหลั่วจิงให้ 153 ว่านหลี่หรู

@Webmaster

Haoyu ดี

ชายหนุ่มนั้นหลังจากคุยกับว่านหลี่หรูอยู่ครู่ใหญ่ก็ขอตัวมาคุยกับลูกน้องของตอย่างฮั่วเย่เฉิงบ้าง

เมื่อห่าวอู๋มาถึง อีกฝ่ายก็ก้มหัวให้ท่านที

"นายท่าน…" อีกฝ่ายกล่าวไม่ทันจบ ห่าวอู๋ก็ขัดเสียก่อน

"ไม่ต้องมากพิธีไป ที่นี้มีแค่ เราสองคน เรียกข้าว่าจื่อจุนก็พอ" ชายหนุ่มกล่าว

"ได้ขอรับ..นายท่า….ท่านจื่อจุน" อีกฝ่ายเปลี่ยนคำแรกแทบไม่ได้

"ทำไมคนมีฝีมือเยี่ยงเจ้าถึงได้ไปกลายเป็นโจรแบบนั้นกันรึว่าบางอย่างบีบคั้นเจ้า?" ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่าย

"คือว่าเรื่องมันซับซ้อนขอรับ.."

อีกฝ่ายดูมีท่าทีไม่อยากพูด ชายหนุ่มก็ไม่ว่าอะไร

"ถ้าเจ้าไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไร มา มาคุยเรื่องอื่นดีกว่า"

ชายหนุ่มสนทนากับอีกฝ่ายอยู่ครู่นึง ก่อนจะมอบหมั่นโถว 20 ชิ้นให้กับอีกฝ่าย เพราะว่าอีกฝ่ายดูจะชอบกินมัน

ก่อนเขาจะขอตัวจากไป

มอบหมั่นโถว 20 ลูกให้ 156 ฮั่วหลง

@Webmaster

Tianzhou ดี

ป่าท้อเยวี่ยเหอ

สตรีผู้หน้าหลงไหล

เทียนหลงควบม้าของตนหลบเลี่ยงออกมาจากป่าแห่งนั้นจนมาถึงยังสถานที่แห่งนี้ ต้นไม้ที่แสนงดงามนั่นเขาจำได้ไม่มีวันลืม เช่นเดียวกับเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นระหว่างตนกับเพ่ยเอ๋อห์ มันคือภาพแห่งความสุขของเขาเสมอมา

"แม่นางเราพักที่นี่กันเสียหน่อยเป็นอย่างไร"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะลงมาจากหลังม้าของตน โดยที่ไม่ลืมหันกลับไปประคับประคองร่างของแม่นางเพ่ยเอ๋อห์ให้ลงมาจากม้าได้อย่างปลอดภัย

"ขอบคุณคุณชายมาเจ้าคะ"

เพ่ยเอ๋อห์ปรากฎรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าที่แสนงดงามก่อนจะไปนั่งลงใต่ต้นไม่ต้นหนึ่งอย่างเรียบๆ

เทียนหลงจ้องมองการกระทำนั้นอยู่ซักก่อนจะนำของบางอย่างออกมาให้แก่แม่นาง

"ชาซาวเซียนฉ่าวที่ท่านชอบยังไงหละแม่นาง"

เทียนหลงยิ้มขึ้นมาหลังกล่าวจบ พร้อมกับจ้องมองแม่นางที่กำลังค่อยๆหยิบถ้วยชาไปอย่างระมัดระวัง

"ขอบคุณมากเจ้าคะ"

ร้อยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะค่อยๆเริ่มจิบชาที่ได้รับมาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

เทียนหลงจ้องมองการกระทำเหล่านั้นพร้อมรอยยิ้ม มือข้างหนึ่งพลันเอื่อมไปจับที่คางของอีกฝ่าย ก่อนจะจูบเข้าไปที่ริมฝีปากอันเบาบางของหญิงสาว

เพ่ยเอ๋อห์ปรากฎใบหน้าสีแดงขึ้นมามากกว่าทุกทีริมฝีปากของชายหนุ่มนั้นตนพึ่งเคยสัมผัสมันครั้งแรก ความรู้สึกในตอนนี้มิอาจถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดได้ หากแต่ว่าตอนนี้นั้นมีความคิดที่จะต้องขัดขืนในตอนแรก แต่ก็ได้ละทิ้งความคิดนั้นและเริ่มเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกนี้ต่อไป...

@Webmaster
ให้ชาซาวเซียนฉ่าว NPC 106 เพ่ยเอ๋อห์

มีตัณหา
+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+30ความสัมพันธ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

Tianzhou ดี

ป่าท้อเยวี่ยเหอ

<font face="Browallia New" ;="" margin:="" 0px;="" padding:="" 0px;"{ นอกเมืองไท่หยวน }

เทียนหลงที่เมื่อคืนได้พักอยู่หุบเขาแห่งนั้น ด้วยความที่เมื่อคืนเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก ทำให้เมื่อเช้าจึงเผลอรับประทานไปเยอะเกินไปเล็กน้อย

"คุณชายดูตัวใหญ่ขึ้นนะคะ"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะออกมาแห้งๆเล็กน้อย แต่แท้จริงแล้วตัวของเทียนหลงนั้นอ้วนขึ้นเป็นอย่างมากราวกับเป็นคนละคน ซึ่งแน่นอนว่าเทียนหลงนั้นทราบในเรื่องนี้เช่นกันแต่หากจะมานึกเสียใจตอนนี้คงมิดีเท่าไหร่

"ในเมื่อข้าเป็นเยี่ยงนี้แม่นางยังจะรักข้าอยู่หรือไม่?"

เทียนหลงพลันกล่าวถามอีกครั้งเพราะรูปลักษณ์ของตนในตอนนี้ันั้นแตกต่างจากเก่าเป็นอย่างมาก เพ่ยเอ๋อห์ก็อาจเป็นเพียงคนหนึ่งเท่านั้นที่ชอบผู้ชายที่หน้าตา

"ไม่หรอกเจ้าคะ ไม่ว่าเป็นอย่างไรข้าก็รักคุณชายเสมอ"

เทียนหลงแทบอยากจะร้องไห้ออกเมื่อได้ยินเยี่ยงนี้ และรีบเข้าไปกอดแม่นางผู้นั้นพร้อมความรักจนหมดใจ แต่ในขณะนั้นเขาเองก็พลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้

"แม่นางข้านั้นมีธุระที่ต้องไปทำ ข้าจะพาเจ้ากลับไปพักที่หรูหนานก่อน"

"มีอะไรเกิดขึ้นรึเจ้าคะ"

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวถามด้วยความสงสัยที่จู่ๆเทียนหลงก็กล่าวเช่นนี้

"มิต้องห่วงมันมิใช่เรื่องใหญ่อะ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะรีบไปขึ้นไปบนม้าพร้อมกับเพ่ยเอ๋อห์และเริ่มควบออกไป

ZhaoPei ดี

สิ่งแรกที่จ้าวเพ่ยเห็นหลังจากเปิดตาขึ้นมาเพื่อรับแสงขณะประบโฟกัสสายตากับแสงรอบตัว เป็นภาพป่าที่เคลื่อนตัวผ่านไปอย่างช้าไป หญิงสาวหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อพอให้อสการปวดหัวนางหายไปบ้างพลางคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ถอนหายใจโล่งอกเมื่อนางไม่ได้ตายจริงๆ

แต่เหตุใดนางจึงเห็นภาพป่าไม้เคลื่อนไหวราวกับว่านางกำลังเคลื่อนที่อยู่ล่ะ หรือว่านี่คือโลกหลังความตายจริงๆ

แรงรัดตัวจากแขนข้างเดียวพอแค่ให้นางไม่ตกขณะซบอกชายปริศนาอยู่ หญิงสาวกระพริบตาด้วยความงุนงงขณะเงยหน้าขึ้นมองชายผู้นั้น แม้จะเห็นจากมุมเสยนางก็รู้ดีว่าผู้นี้คือใคร ผู้ติดตามนางก้มมองลงมาให้นางเห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจนพลันยิ้มขึ้นมาราวกับดีใจที่นางตื่นขึ้นมา

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง.. ข้ากำลังจะพาไปที่โรงหมออยู่" ซุนหยางกล่าวขึ้นมายิ่งน้ำความจริงว่าจอนนี้นางกำลังซบอกผู้ติดตามอยู่ จ้าวเพ่ยรีบผละตัวออกโดยลืมตัวไปว่านางอยู่บนหลังม้า

"ว้าย!!" นางร้องขึ้นมาเมื่อเกือบจะตกหลังม้าแต่ซุนหยางก็กระชับกอดร่างนางให้แน่นขึ้น จ้าวเพ่ยยิ่ใรู้สึกประหม่ามากขึ้นเมื่อถูกกอดต่อหน้าเหล่าทหารถึงยี่สิบหน้าคนเช่นนี้

"ปล่อยข้าได้แล้ว"

"เจ้ายังไม่แข็งแรงพอ ตอนนี้ใบหน้ายังซีดเซียวอยู่ นอนพักเสียหน่อยตอนที่พวกข้ากำลังเดินทางเถอะ" ผู้ติดตามนางเอ่ยขึ้นมาพลางใข้มือกดให้หญิงสาวซบอกตนอีกครั้ง จ้าวเพ่ยก้มลงมองชุดนางถูกตัดอย่างเรียบร้อยก็คิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็พลันใจเต้นแรงด้วยความกลัว

"โจรพวกนั้นเป็นอย่างไร"

"ข้าสังหารไปคนหนึ่ง อีกสองคนวิ่งกระเจิงหายไปในป่า เป็นอย่างไร ข้าปกป้องเจ้าได้ ตามที่สัญญาใช่ไหม" เอ่ยขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจแต่จ้างเพ่ยกลับไม่คิดอย่างนั้น หากผู้ติดตามนางมาช่วยไว้ไม่ทันก๋คงจะตายที่นั่นไปแล้ว ดูสภาพโจรแต่ละคนศพนางคงจะไม่น่าดูแน่ๆ

"ตอนข้าถูกลักพาตัว ข้ากลัวแทบตาย"

"พวกข้าขอโทษ ยังดีที่จ้าบอกเหล่าทหารให้หยุดพัก จึงมีทหารนายหนึ่งตะโกนบอกมาว่าเจ้าหายไปเหลือแค่ม้าที่เดินตามขบวนมา" ซุนหยางกล่าวพลันนึกถึงเหตุการณ์นั้นที่เขาเองนังลืมไม่หายเมื่อนายหญิงตนหายไปแบบไร้ร่องรอย

"แล้ว.. ตามหาข้าเจอด้วยหรือ พวกนั้นเข้าไปในป่าลึกเสียขนาดนั้น" จ้าวเพ่ยช้อนจาขึ้นมองซุนหยางขณะผมนางถูกลูบอย่างเบามือ พลันนึกถึงสมัยเด็กที่ถูกอาของนางลูบผมเพื่อกล่อมให้หลับเสียบ่อยๆ

"เสียงร้องของเจ้าแผดดังทั่วป่าเสียขนาดนั้น พวกข้าออกตามหาได้ไม่ยากหรอก" เมื่อได้ยินดังนั้นจ้าวเพ่ยก็สะอึกและใช้มือปิดปากเอาไว้ นางถูกก้มมองทั้งหัวเราะกับท่าทีเล็กน้อยจากผู้ติดตามของนาง "ไม่ต้องเนียมอายไปหรอก.. เช่นนี้แหละดีแล้ว เจ้าจะได้ถูกช่วยเหลือได้มากกว่ามัวแต่เงียบเสียงเอาไว้"

"ปล่อยข้าได้หรือยัง"

"ข้าบอกแล้วไง ว่าให้เข้านอนพักเสียก่อนจนกว่าจะหายดี เสียงเจ้ายังแหบแห้งอยู่เลย"

จ้าวเพ่ยมุ่ยหน้ายิ่งถูกจับให้ซบอกเอาไว้ นางไม่อาจจะเห็นด้านหลังได้เลยว่าเหล่าทหารที่ขนเสบียงเป็นอย่างไรบ้าง นางเองก็ใช่ว่าจะอยากให้คนอื่นเป็นห่วงเพราะความสะเพร่าของนางเสียเท่าไร หญิงสาวขยับตัวซุกอกอีกฝ่ายเล็กน้อยเพื่อหาตุดสบายตัว ก่อนจะค่อยๆปิดตาลงด้วยความอ่อนเพลีย

"หลับเถอะจ้าวเพ่ย.. ที่เหลือให้ข้าจัดการเอง" เอ่ยบอกกับหญิงสาวพลางจับเส้นผมดำขบับเล่นอย่างสนุกมือ ซุนหยางเค้นหัวเราะในลำคอขึ้นขณะยิ้มมุมปากก่อนจะหันมาสนใจเส้นทางที่อยู่ตรงหน้าแทน

ความจริงแล้วซุนหยางไม่ได้ตั้งใจจะพาไปโรงหมอเสียทีเดียว เขารับรู้ว่าจ้างเพ่ยไม่เป็นอะไรมาก เพียงไม่เท่าไหร่ก็จะตื่นขึ้นมาก็ไม่จำเป็นจะต้องส่งนางไปที่โรงหมอให้เขาเสียโอกาสบางอย่างที่ควรจะคว้าเอาไว้หรอก

Side Quest Update :: เควสช่วยกองทหารโข่วซือ 1