[นอกเมืองหรูหนาน] กระท่อมร้าง

กระท่อมร้าง

{ นอกเมืองหรูหนาน }

【กระท่อมร้าง】

กระท่อมร้างที่อยู่ริมทะเลสาปที่ไหลมาจากแม่น้ำบนเขากลางป่าลึก
พวกชาวบ้านต่างก็ไม่มีใครรู้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าของกระท่อมร้างแห่งนี้
แต่ก็มีเสียงเล่าลือว่า กระท่อมแห่งนี้เคยเป็นกระท่อมของชายผู้หนึ่ง
แต่อยู่ ๆ ชายคนนั้นก็หายตัวไปอย่างปริศนาไม่มีผู้ใดพบเห็นอีกเลย
และกระท่อมก็ถูกทิ้งให้ร้างและอยู่อย่างโดดเดียวมาจนถึงทุกวันนี้
มีเสียงเล่าลือกันว่าตกดึกมักได้ยินเสียงวิญญาณบุรุษร่ำไห้แต่เมื่อเดินหาเสียง
ก็ไม่พบต้นตอใด ๆ ของเสียงเหล่านั้น อีกทั้งมักจะมีหมาป่าแวะเวียนไปบางคืน
ทำให้ชาวบ้านเกรงกลัวพื้นที่แถวนี้ตอนค่ำ ๆ คืน ๆ นักเดินทางที่ใช้เส้นทางนี้
จะหลบเลี่ยงและออกห่างกระท่อม จนเป็นที่หมายตาของโจรผ้าเหลืองมาพัก




{ วิถีชีวิตคนสันโดษ }

[ดูคู่มือการเก็บทรัพยากรส่วนตัว]

(1) ติดตั้ง "เบ็ดตกปลา" ชนิดใดก็ได้ (สามารถหาซื้อได้จากร้านอุปกรณ์)

(2) เขียนโรลตกปลาตามคู่มือด้านบน
(3) ระบุท้ายโพสต์เลือกปลาที่จะตก โดยแต่ละพื้นที่จะมีปลาแตกต่างกัน

{ โบนัสพิเศษ }
(1) หากเป็นคนลักษณะนิสัยสันโดษ ได้รับโบนัส x2

{ ปลาที่พบบริเวณนี้ }
(1) ปลากง
(2) ปลาลิ่น

Tianzhou ดี

     เทียนหลงที่ได้เดินออกมาเมื่อคืนวาน ซึ่งแน่นอนในวันนี้เขากำลังจะไปหาสตรีนางเดิม แต่ระหว่างทางดันเจอเข้ากับกระท่อมร้างจึงเดินเข้าไปเยี่ยมชมเล่นๆ แต่ก็พบเข้ากับหมาป่าที่แสนดุร้าย

     ด้วยความคึดคะนองบางอย่างจินได้วิ่งพุ่งตรงไปจิกหมาป่าตัวนั้นอย่างห้าวหาญ แต่คุณลืมไร่ไปรึเปล่าใช่แล้วมันเป็นไก่!!! จินโดนหมาป่าตบที่เดียว HP หมดอย่างง่ายดาย สุดท้ายก็กลายเป็นเขาเองที่ต้องเผชิญหน้ากับหมาป่าตนนั้น

     "ไก่โง่เอ่ย" เทียนหลงกล่าวขึ้นมาด้วยความสมเพช ก่อนจะหยิบดาบของตนขึ้นมาเข้าไปฟาดฟันกับหมาป่าตนนั้น เพียงไม่กี่กระบวนท่าหมาป่าตัวนั้นก็ตกตายลงได้อย่างง่ายดาย หนังเเละเนื้อของมันเขาแล่ออกมาเผื่อจะมีประโยชน์บ้างเล็กน้อย

     แต่ในขณะที่เทียนหลงกำลังแล่อยู่นั้นสายตาคุ๋หนึ่งจ้องมองมาที่เขาพร้อมกับจ้องมองมาที่เขาโดยตรง ดาบเล่มหนึ่งพลันกระชับขึ้นเขามาต้านทานการโจมตีนั้น ใช่แล้วนั่นคือโจรโพกผ้าเหลือง มันคงจะพักอาศัยอยู่ที่นี่เมื่อคืน และตอนนี้มันก็เจอเหยื่อที่เหมาะแก่การสังหารอย่างเทีนยหลงแล้ว

     "ตายซะ" โจรโพกผ้าเหลืองเริ่มระรัวดาบของตนใส่อกของเทียนหลง

      "ฝันไปเถอะ!!" เทีนยหลงปัดป้องทุกการโจมตีโดยในช่วงเวลานั้นก็พลันโจมตีสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว ความเสียหายที่ทำได้นั้นมีมากมายจนโจรมิอาจต้านทาน มันตกตายลงในเพียงระยะเวลาไม่นาน เทียนหลงสำรวจข้าวของมันพบกับใบชาและวัตถุในการทำชาซาวเซียนฉ่าว สงสัยมันพึ่งไปปล้นพ่อค้า

      "เอาหละไปกันต่อเถอะ" เทียนหลงกล่าวขึ้นพลังจากที่เดินไปรักษาบาดแผลให้กับไก่ของตน และควบม้าเริ่มเดินทางต่อ

ทะเยอทะยาน
+2 โรลต่อสู้

  

.: ผู้พักอาศัย :.

กติกาการโรลเพลย์สนทนาทำความรู้จักขุนพลสัญจรผ่านมา

(1) 1 โรลเพลย์ สามารถเจอได้แค่ 1 คนเท่านั้น ยกเว้นมีระบุว่า xx นั่งกับ xx

(2) ในโรลเพลย์สร้างสถานการณ์พบเจอครั้งแรกได้อิสระ โดยไม่แหกนิสัย NPC

(3) นอกจากทำความรู้จัก พูดคุย ใน 1 โรลเพลย์สามารถมอบของขวัญให้ 1 ชิ้นเท่านั้น

(4) การชักชวนเข้ากองกำลัง บาง NPC ไม่จำเป็นต้องหัวใจเต็ม 10 ดวงเสมอไป นอกจากอยู่ที่การให้ของแล้ว การพูดคุย โรลทิ้งท้ายไว้ และ กำกับว่า "ชักชวน"

ทางทีมงานจะมาคอมเม้นท์ว่าชวนสำเร็จหรือไม่ ถ้าสำเร็จคุณจะได้โต้วาทีกับเขา ถ้าชนะแสดงว่าเขายอมรับใช้คุณ

(5) รายการของที่ชอบ และ เกลียด ดูในระบบ NPC

* เด็กที่อายุไม่ถึง 15 ปี ไม่สามารถมาจีบโดยพลการ นอกจากจะทำเควสแล้วในเควสมีเจอพวกเขาถึงจีบได้ *

ความสำคัญก่อนโรลสร้างความสัมพันธ์ NPC

(1) สำคัญมาก ที่คุณจะต้องตรวจเช็ค (ลักษณะนิสัยขัดแย้งกันหรือไม่ สามารถเช็คได้จากที่นี่ คลิก)

(2) รองลงมา ตรวจเช็ต ธาตุวันเกิด และ ปีนักษตร ชงกันหรือไม่ สามารถเช็คได้ที่นี่ (คลิก)

(3) ทุก ๆ การโรลเพลย์ที่มีความขัดแย้งในด้านนิสัย และ ธาตุหรือปีนักษัตรชงกัน เนื้อหาโรลเพลย์คุณจะต้องสร้างให้สมเหตุสมผล

เมื่อความสัมพันธ์ต้องลบลงในโรลเดียวกับจีบ ที่ความสัมพันธ์เพิ่ม โดยการครีเอทสร้างสถานการณ์โรลเพลย์ไม่ถึงกับทะเลาะ ขัดแย้งกัน

แต่ให้คุณเผลอทำอะไรที่ไม่ดี หรือใช้คำพูด หรือ บางอย่างเกี่ยวกับนิสัย ตัวคาร์คุณในโรลนั้นด้วย เพื่อให้มีความเมคเช้นส์ในการลดความสัมพันธ์

- เงื่อนไขจีบ NPC -

1) ทุกครั้งที่มาเจอปฏิสัมพันธ์จะต้องโรลเพลย์ถ่ายทอดความรู้ 1 อย่างแก่ เด็กระบุชื่อ (หากสองคนก็จะ -60 EXP)

2) ทุกครั้งที่ถ่ายทอดความรู้ จะสูญเสีย -30 EXP เพื่อมอบให้แก่เด็กคนนั้น +30 EXP แทน และ คุณได้รับความสัมพันธ์โบนัสต่อเด็กคนนั้น +25 ความสัมพันธ์

3) สามารถมาเจอได้ทุกวันที่ทัศนาจรที่นี่ และ ปฏิบัติตามเงื่อนไขการเจอ NPC ข้อ 1) - 2)

4) ให้ของได้วันละครั้ง แต่สามารถสอนได้ไม่จำกัด

คำเตือน:

โปรดอย่าปั่นโพสต์เกินไป เว้นความถี่ CD 1-2 ชม. ยกเว้นโรลเพลย์ยาวพอสมควรอนุญาติไม่มี CD

โผ เจา [Link]







มารดา: โผซือเหนียง
อดีตนางโลมหอหมื่นหงส์ ก่อนนางตั้งครรภ์ทำให้ต้องออกจากหอ นางไม่อยากทำแท้ง แม้จะเกิดมาจากความไม่ตั้งใจ
แต่นางก็อยากเลี้ยงดูทารกคนนี้อย่างเต็มที่เพื่อให้เขาเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กที่ดีและช่วยเหลือผู้อื่น

Tianzhou ดี

เทียนหลงเดินทางมายังหรูหนาน ซึ่งในตอนนี้เขานั้นได้อยู่แถวกระท่อมร้างเหมือนในครั้งก่อนๆ โดยจุดประสงค์ในครั้งนี้มีเพียงแค่ต้องการพาแม่นางเพ่ยเอ๋อห์มาเยี่ยมหยางจวิน

"แม่นางอีกไม่นานก็ใกล้ถึงแล้วนะ"

แต่ในจังหวะที่เทียนหลงกล่าวเช่นนั้น มีร่างดำบางอย่างได้พุ่งตรงมาหาตน เทียนหลงได้หลบการโจมตีนั้นก่อนจะจ้องมองไปที่ชายคนนั้นชุดและการแต่งกายของมัน เหมือนกับพวกที่อยู่ในศาลเจ้านั่นไม่มีผิด

"พวกแก่คงต้องการหน้ากากมากสินะ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นพร้อมกับเอื่อมมือข้างหนึ่งไปสัมผัสกับหน้ากากก่อนจะหยิบดาบของตนขึ้นมาและรีบพุ่งตรงเข้าไปจัดการมันอย่างรวดเร็ว

ชายชุดดำพลันปัดป้องกันโจมตีอย่างทุลักทุเล การโจมตีของเทียนหลงเหนือกว่าที่มันคาดไว้มาก ถึงแม้เรื่องความถึกทนของร่างกายจะมาก แต่ใบหน้าของชายตรงหน้าชั่งทำให้เขา เ ก เ ร

ท้ายที่สุดชายชุดดำคนนั้นก็ตกตายลง ก่อนที่สายตาของเทียนหลงจะเหลือบไปเห็นของบางสิ่งวางไว้ที่ต้นไม้ขาดว่าเป็นของชายที่ตนพึ่งฆ่าไป จึงได้เก็บมันขึ้นมาดู

"นี่มันบัวหิมะ!!!"

เทียนหลงรีบเก็บมันกลับเข้าก่อนจะนำมันไปกับเขาด้วย และรีบออกเดินทางต่อ

ทะเยอทะยาน
+2 Point จากโรลการต่อสู้

Tianzhou ดี

ทรยศพ่อค้าหวัง

การปลอมตัวเสร็จสมบูรณ์

เทียนหลงเดินทางมาอย่างต่อเนื่องจนมาถึงยังหรูหนาน ตอนนี้เขารีบเช็คจำนวนเงินกระเป๋าทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน

"1 2 3 4 5...."

เทียนหลงเริ่มนับไปเรื่อยๆพร้อมกับแววตาที่ค่อยๆลุกวาวมากยิ่งขึ้น

"10000 ตำลึงเงิน!"

เทียนหลงพลันกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างเริงร่า เขานี่โกหกคนอื่นเก่งจริงๆ

"ขอโทษนะพ่อค้าหวัง แต่เรื่องเงินมันจำ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข และเริ่มกลับเข้าไปอย่างตัวเมืองพร้อมกับถุงเงินใบนี้

อ้วนท้วม
+25 ความเครียด จากการทำงาน หรือ เดินทางไกล

ZhaoPei ดี

"พักที่นี่ก่อนละกัน" ซุนหยางจอดม้าที่กลางป่าให้หญิงสาวมองไปยังที่พักที่ไม่คิดว่าจะพามาที่นี่ จ้าวเพ่ยชักสีหน้าขยะแขยงออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นบ้านร้างตรงหน้าก็พลันไม่ยอมลงจากม้าเอาเสียดื้อๆ

"โรงเตี๊ยมภายในเมืองก็มีมากมาย เหตุใดจึงเลือกที่นี่.." จ้าวเพ่ยเอ่ยถามพลางกอดร่างของนางด้วยความไม่ไว้ใจแก่ผู้ติดตามผู้นี้ นางเลือกจะอยู่บนหลังม้าขณะมองอีกฝ่ายเริ่มเก็บกิ่งไม้แห้งรอบๆมาก่อให้เป็นกองไฟขนาดเล็กข้างหน้าบ้านร้างแห่งนี้

"ข้าเหนื่อย.. พักเพียงครู่ค่อยออกเดินทางต่อ ไม่ได้ให้เจ้ามานอนที่นี่เสียหน่อย" กิ่งไม้เขี่ยไฟในมือพอเพิ่มความอบอุ่นจากความหนาวเย็นรอบๆ จ้าวเพ่ยมองชายผู้นี้ที่ไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้พลันจับย่ามของนางมากอดเอาไว้เสียแน่น

เป็นสตรีอยู่กับบุรุษกลางป่า ที่มีกระท่อมร้างเป็นพื้นหลังจะให้นางคิดเป็นอื่นได้อย่างไร

"ข้าไม่ไว้ใจ" นางกล่าวออกมาอย่างตรงๆ ทำให้ซุกยางหันมามองทั้งขมวดคิ้วขึ้นมาทันที "เจ้าเป็นชาย.. จะให้อยู่ที่นี่ข้าก็มีแต่จะเสียหาย"

"ที่นี่ปลอดภัย ไม่ต้องกลัว ข้ามาพักที่นี่กับสหายบ่อยๆ"

"เจ้ามีสหายด้วยหรือ" จ้าวเพ่ยเอ่ยถามออกไป เสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความกังวลขณะนางมองไปยังบ้านร้างที่มืดสนิทภายใน

"มีสิ.. เหล่าสหายร่วมอุดมการณ์ของข้าเอง" ซุนหยางกล่าวจบก็เดินไปดึงย่ามของจ้าวเพ่ย นางจับย่ามของนางเอาไว้แน่นแต่ก็ถูกดึงออกไปให้หญิงสาวกอดอกมองซุนหยางหยิบของของนางโดยไม่ถามสักคำ

"ต้มน้ำชาให้ข้าดื่มเสียหน่อยได้หรือไม่"

"เจ้านี่มันเอาแต่ใจเสียจริง" จ้าวเพ่ยบ่นทั้งคว้าห่อชาที่ซุนหยางยื่นมาให้อย่างแรง นางลงจากหลังม้าเพื่อไปยังแม่น้ำที่ใกล้ไปนี้ ทิ้งให้ซุนหยางมองตามหลังก่อนจะจับม้าผูกกับต้นไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เพื่อป้องกันเตลิดหนี

ครั้นพอจะหันกลับก็พบกับอดีตสหายตนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจได้ยินเสียงฝีเท้าเลย ชายสามคนจ้องมาทางซุนหยางนิ่งๆพลันยกยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นว่าสหายที่หายไปได้กลับมายังที่นี่

"เจ้าหายไปมา.. พวกข้านึกว่าเจ้าไปตายที่ไหนเสียอีก" โจรโพกผ้าเหลืองกล่าวทั้งคว้าคอของซุนหยางเอาไว้ ชายผู้ติดตามจ้าวเพ่ยพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเขาได้พานางมาหาโจรโพกผ้าเหลืองถึงที่ โจรคนหนึ่งเดินไปจับม้าเหลียงที่ซุนหยางพึ่งผูกเอาไว้พลางหันมาหาเขา

"หายไปเสียนาน.. เอาของกลับมาดีไม่น้อย"

"สมกับเป็นสหายข้า" ชายหนุ่มรีบวิ่งไปดึงย่ามที่จะถูกค้นมาไว้กับตัวทันมี สัมภาระของจ้าวเพ่ยกำลังจะถูกขโมยมีหรือที่เขาจะนิ่งนอนใจ

"อะไรของเจ้า! ตระหนี่แม้แต่ของที่ปล้นมาอย่างนั้นหรือ"

โจรโพกผ้าเหลืองกล่าวขึ้นมาทั้งมองไปยังการแต่งกายของซุนหยางในตอนนี้ก็หันไปมองหน้ากัน รู้สึกเหมือนกับว่าชายตรงหน้าจะไม่มีสัญลักษณ์เหล่าโพกผ้าเหลืองอีกต่อไปก็เดินมาหาซุนหยางและดึงเศษผ้าเหลิองมายื่นให้อีกฝ่าย

"สัญลักษณ์ของพวกเราหลุดจากหัวเจ้าแล้ว ใส่เสียสิ"

เคร้ง!!!

เสียงของกระทบพื้นดังขึ้นมาสร้างจุดสนใจให้ทั้งสี่หันไปมอง จ้าวเพ่ยมองภาพตรงหน้าทั้งสั่นระริกเมื่อเห็นว่าตรงหน้านางมีโจรโพกผ้าเหลืองถึงสามคน ซุนหยางเองตอนนี้กลับใส่ผ้าโพกที่เหลืองที่หัวดังเดิม ยิ่งทำให้นางค่อยๆก้าวถอยอย่างช้าๆและวิ่งออกไปทันที

เมื่อเห็นดังนั้นโจรโพกผ้าเหลืองสองนายก็วิ่งตามนางไปอย่างไม่ลดละ ซุนหยางเองจะออกตัววิ่งแต่ถูกรั้งเอาไว้จากสหายของตนเสียก่อน

"เจ้าได้ทั้งของทั้งสตรีมาเลยหรือ.. ไปปล้นชาวบ้านที่ใดมา.."

"ข้าไม่ได้ปล้น.. นางคือนายของข้า"

"สหายข้า.. ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะไปอะไรระหว่างที่เจ้าหายตัวไป.. นึกถึงอุดมการณ์ของพวกเราเสียสิ ที่พวกเราต้องยากลำบากด้วยเหตุใด.. เจ้ายังรับใช้พวกคนร่ำรวยนั้นโดยละทิ้งอุดมการณ์ไปแล้วหรือ"

โจรโพกผ้าเหลืองกล่าวทั้งผายมือไปทางหญิงสาวถูกล็อคแขนพาเดินกลับมายังที่นี่ จ้าวเพ่ยเงยหน้ามองซุนหยางเพื่อขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายขณะถูกดันหลังให้ก้าวไปตรงหน้าชายที่ยังคงยืนนิ่ง

"สังหารนางเสีย..."

"ซุนหยาง.. เจ้า.." หญิงสาวมองภาพซุนหยางที่ก้าวมาหานางอย่างช้าๆ คำพูดของโจรโพกผ้าเหลืองดังเข้ามาเต็มสองรูหูส่งผลให้ใจเต้นแรงอย่างหนัก นางหอบหายใจด้วยความรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องจนไม่สามารถอธิบายออกมาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ความรู้สึกหวาดกลัวอย่างหนักจนควบคุมร่างกายไม่ได้ก่อเกิดขึ้นกับนางเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูจริงจังตรงหน้านาง ผ้าเหลืองที่โพกหัวของซุนหยางถูกแกะมาปิดตาของจ้าวเพ่ยเอาไว้ ยิ่งทำให้นางเม้มปากและสะอื้นไห้ขึ้นมาอย่างลืมตัว

เมื่อเห็นว่านางจะไม่เห็นภาพใดๆจากนี้ เขาก็หันกลับไปดึงดาบของอดีตสหายขึ้นมาเสียบหน้าท้องโจรโพกผ้าเหลืองและชักออกจนเบือดกระเซ็นติดไปทั่วบริเวณ คมดาบอาบด้วยเลือดถูกชี้ไปยังทางสหายเขาอีกสองนายเตรียมจะพุ่งเข้าหาเขา ทันทีที่เห็นว่าซุนหยางทำอะไรที่ไม่เคยจะคาดคิดมาก่อน

"เจ้าติดสตรีจนสามารถฆ่าสหายได้เพียงนี้ นังสตรีผู้นี้มีดีที่ใด!!" กล่าวทั้งใช้เท้าถีบหลังจ้าวเพ่ยและกดสันเท้าให้นางนอนหมอบกับพื้น ความเจ็บปวดจากการถูกกระทำให้นางร้องออกมา ยิ่งสร้างความโกรธขึ้นจากสีหน้าของผู้ติดตามนางอย่างเห็นได้ชัดเจน พลันสะบัดดาบเพื่อเตรียมจะต่อสู้กับอดีตสหายตนอีกสองคนตรงหน้า

ความมืดมิดที่นางเห็นไม่สามารถคาดเดาสถานการณ์ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น จ้าวเพ่ยเม้มปากแน่นเมื่อถูกบังคับให้แนบตัวกับพื้นดินด้วยเท้าของบางคน มีเพียงเสียงสนทนาเท่านั้นที่ทำให้นางจินตนาการว่าเกิดอะไรขึ้น เท้าเหยียบหลังนางได้ผละออกไปให้นางดันตัวเองให้ลุกทันที สองแขนกระชากผ้าที่รัดข้อมือให้หลุดออกแต่แรงรัดช่างหนาแน่นเสียเหลือเกิน

เสียงรอบข้างเงียบลงไปเหลือเพียงเสียงฝีเท้าย่ำมาหานางอย่างช้าๆ จ้าวเพ่ยพยายามถอยหนีด้วยวิสัยทัศอันมืดมิด พลันแสงสว่างเข้ามาให้นางได้มองเห็นอีกรอบก็พบกับผู้ติดตามนางที่มองใบหน้านางและเริีมแก้มัดเชือกให้

"เจ้าเปรอะไปหมดแล้ว จะอาบน้ำก่อนออกเดินหรือไม่" ซุนหยางกล่าวถามจ้าวเพ่ยขณะนางมองไปยังรอบๆ สภาพศพโจรโพกผ้าเหลืองนอนตายรอบๆนางส่งกลิ่นเลือดเหม็นคาวจนนางแทบอาเจียน

นางส่ายหัวเพื่อเป็นคำตอบแก่อีกฝ่าย พลางมองใบหน้าอีกฝ่ายที่เปื้อนไปด้วยเลือด ซุนหยางผละออกจากนางไปให้หญิงสาวรีบลุกขึ้นและวิ่งไปเก็บสัมภาระของนางทันที ร่างหญิงสาวสั่นเทิ้มอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเหตุการณ์เมื่อครู่นางคิดว่าจะไม่รอดเสียแล้ว

หากซุนหยางทำตามโจรโพกผ้าเหลืองแนะนำศพที่นอนตายนั้นคงจะไม่ใช่ศพของเหล่าโจรแต่เป็นนางเสียมากกว่า จ้าวเพ่ยมองไปยังผู้ติดตามาี่เริ่มล้างคราบเลือดออกจากตัวให้สะอาดทั้งเดินข้ามผ่านเหล่าอดีตสหายของเขาเพื่อขึ้นควบบังเหียนเตรียมจะออกเดินทางโดยไม่คิดจะสนใจศพเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

"ขอบคุณ.."

"ข้าต่างหากที่ต้องขออภัย.. ที่พาเจ้ามาหาอันตรายถึงที่" ซุนหยางกล่าวออกไปทั้งควบม้าเพื่อจะพาจ้าวเพ่ยไปพักที่โรงเตี๊ยมเสียก่อน พลันนึกถึงเหล่าสหายที่เคยร่วมสู้กันมาก็แอบใจหายไม่น้อย เมื่อความคิดเริ่มสวนทางกัน จบลงด้วยการต่อสู้ก็มีทั้งสองฝ่ายที่เจ็บปวดกับมัน

Tianzhou ดี

ราชสีห์จรจัด

คู่หู

เทียนโจวควบม้ามาอย่างยาวนานตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา สำหรับเขาการเดินทางแบบนี้ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมากนัก ส่วนปิงจวนนั้นมักเผลอหลับไปบนหลังม้าตลอดอยู่เสมอ ซึ่งเทียนโจวนั้นก็มิได้ว่าอะไรเพียงใช้แขนข้างหนึ่งประคองร่างของหญิงสาวไว้ไม่ให้ตกจากหลังม้า

“อีกไกลแค่ไหนละเนี่ย”

เทียนโจวกล่าวขึ้นมาพร้อมกับปิงจวนที่ค่อยๆได้สติขึ้นมาอย่างช้าๆ

“เช้าแล้วหรอ?”

ปิงจวนกล่าวขึ้นมาอย่างงัวเงีย พร้อมกับใช้มีข้างหนึ่งขยี้ตาตนเองราวกับเด็กน้อย

“ใช่แล้ว”

เทียนโจวกล่าวออกมาสั้นๆก่อนที่สายตาของตนจะเหลือบไปเห็นกระท่อมร้างแห่งหนึ่งจึงได้ควบม้าของตนไปยังกระท่อมแห่งนั้นเพื่อพักผ่อน

“ข้าจะพักที่นี่ซักครู่แล้วเจ้าล่ะ”

เทียนโจวหันไปกล่าวถามกับปิงจวนที่ตอนนี้เริ่มได้สติมากขึ้นแล้ว

“ข้าก็เช่นกัน”

ปิงจวนพลันกล่าวออกมา ก่อนที่เทียนโจวจะอุ้มปิงจวนลงจากม้าเดินไปยังกระท่อมร้างก่อนจะวางร่างของหญิงสาวลง ก่อนจะหยิบหมั่นโถวออกมาจากกระเป๋า

“เอาไปสิ เจ้าเองก็ยังไม่ได้กินอะไร”

ปิงจวนรับเอาหมี่นโถวนั้นมาก่อนจะเริ่มกินมันอย่างช้าๆ เช่นเดียวกับเทียนโจวที่ก็ได้หยิบของตนเองมากินเช่นกัน หลังจากที่กินไปได้ซักพัก จู่ๆก็มีร่างของโจรโพกผ้าเหลืองคนหนึ่งปรากฎขึ้นออกมาจากป่า ก่อนที่สีหน้าของมันจะเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองที่มีคนมาเจอที่ซ่อนของมัน

“โจรกระจอกอีกแล้ว? พวกแกเป็นแมลงสาปรึไง ข้าไปที่ไหนถึงได้เจอแต่พวกแก”

เทียนโจวพลันกล่าวออกมาด้วยสีหน้ารำคาญเล็กน้อย ก่อนที่โจรโพกผ้าเหลืองจะพุ่งมาพร้อมกับดาบในมือก่อนจะเริ่มฟันใส่เทียนโจว

“ข้าให้เวลาเจ้า 1 นาที หากข้ามิตายข้าจะเอาแขนขาของเจ้าไป”

บาดแผลมากมายเกิดขึ้นตามร่างของเทียนโจว แต่ชายหนุ่มทำเพียงแค่ยืนแคะขี้มูกเท่านั้น เพราะบาดแผลที่ได้มานั้นก็มิได้สาหัสอะไร

“ข้าเริ่มเบื่อเจ้าแล้วสิ ให้เวลาตั้งนาน แต่ดันทำได้แค่นี้ สมกับเป็นพวกไร้น้ำยาจริง”

เทียนโจวนำมือข้างหนึ่งบีบคออีกฝ่ายก่อนจะยกขึ้นสูงจากพื้นดิน โจรผู้นั้นพยายามดิ้นอย่างทุรนทะราย แต่เทียนโจวมิได้จะเอาชีวิตโจรผู้นี้อยู่แล้ว แต่ทำเพียงเพื่อให้ง่ายต่อการตัดแขนขาเท่านั้น เทียนโจวจับทวนในมือให้ใกล้กับปลายคมที่สุดก่อนจะตัดแขนขาของโจรคนนั้นและปล่อยร่างมันลงกับพื้น โจรพยายามหายใจเอาอากาศเข้าไป จนมิมีเวลากรีดร้อง

“หึ! เจ้ากระจอก”

เทียนโจวกล่าวขึ้นมาก่อนจะเดินกลับไปยังกระท่อมร้างพร้อมกับนั่งพักไปเรื่อยเปื่อย หลังจากผ่านไปซักพักสายตาของเทียนโจวก็เหลือบไปเห็หมาป่าตัวหนึ่งเดินออกมาจากป่า มันจ้องมองมายังเทียนโจวในขณะที่ยืนอยู่ข้างๆโจรที่พยายามกรีดร้องออกมา

“เจ้าอยากทำอะไรก็ทำ”

เทียนโจวกล่าวออกมา เพราะรู้ว่าหมาป่าตัวนั้นเพียงแค่ต้องการกินโจรตัวนั้นเท่านั้น แต่มันรู้ว่าเทียนโจวเป็นคนล่ามา อีกอย่างเทียนโจวก็ไม่ได้สนใจชีวิตของโจรตัวนั้นอยู่แล้ว จึงให้หมาป่าตัวนั้นได้ทำตามใจ

หมาป่าเริ่มฉีกกระชากร่างของโจรทั้งเป็นเพื่อกัดกิน โจรโพกผ้าเหลืองร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับเทียนโจวที่มองดูหมาป่าตัวนั้นอยู่เงียบๆจนมันกินเสร็จ หมาป่าตัวนั้นเดินมาหาเทียนโจวอย่างช้าๆก่อนจะเดินมาหมอบข้างหน้าของเทียนโจว

“เจ้าต้องการอะไร?”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับหมาป่าที่พยายามเอาหัวไปดันเทียนโจว

“เจ้าต้องการสู้กับข้างั้นหรอ? มาสิ!!!”

หมาป่าพลันส่ายหัวอย่างรวดเร็วด้วยความกลัว พร้อมกับปิงจวนที่หัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าที่ของทั้งคู่

“เทียนจวิน ข้าว่ามันต้องการไปกับเจ้ามากกว่านะ”

ปิงจวนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม เทียนโจวจ้องมองไปยังหมาป่าอีกครั้ง ทั้งสองได้สบตากันอยู่ซักพัก

“เจ้าต้องการไปกับข้ารึ?”

หมาป่าพลันพยักหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินเอาหัวหมาถูเทียนโจว

“ในเมื่อเจ้าเป็นเจ้าของมันแล้ว เจ้าจะตั้งชื่อมันว่าอะไรล่ะ”

ปิงจวนพลันกล่าวถามเทียนโจวที่นั่งอยู่ข้างๆ เทียนโจวจ้องมองไปที่เขี้ยวของหมาป่าตัวนั้นซึ่งมีสีคล้ายกับสีของกระบี่ชั้นเยี่ยม

“งั้นข้าจะตั้งชื่อเจ้าว่า เขี้ยวเงิน แล้วกัน”

เทียนโจวพลันกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจ แตกต่างจากปิงจวนที่หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินชื่อนั้น

“เขี้ยวเงิน? ก็สมกับเป็นเจ้าดีนิ”

ปิงจวนยังคงหัวเราะออกมาอย่างต่อเนื่อง ต่างจากเทียนโจวที่เริ่มมีสีแดงปรากฎขึ้นบนใบหน้าจากความเขินอาย

“เรื่องของข้าน่ะ!”

เทียนโจวกล่าวออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนในกระท่อมร้างพร้อมกับหันหน้าหนีปิงจวน

“แหม่ เด็กน้อยขี้อาย”

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์
+4 จากโรลอวดเบ่ง (หยิ่งยะโส) +7 เมื่อชนะการดวลพร้อมหยิ่งทะนง (หยิ่งยะโส) +3 โรลต่อสู้ (ขี้โมโห) +6 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +3 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (หูดี) +3 เมื่อโรลต่อสู้พร้อมข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +2 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (สายตายาว)	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี) +15 เมื่อโรลข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว)	+15 กับคนที่ให้ความสนใจ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว)
ผลรวมของแต่ละอัน
+28	+20	+25

GeLi ดี

 

เควสประจำวัน รับแร่จากหมู่บ้านเซิ่งหุน

ตอนที่ 9 หมาป่า และตกปลา

เช้าของวันนี้ ณ เส้นทางที่ผ่านทะเลสาบ มีเกวียนเล่มหนึ่งกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะค่อย ๆ ชะลอแล้วหยุดแวะพักที่ริมทะเลสาบ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกระโดดลงมายืนที่ข้างทาง เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อขับไล่อาการวิงเวียนศีรษะที่เกิดจากการที่ต้องนั่งเกวียนนาน ๆ ซึ่งปกติแล้วเขาจะไม่เกิดอาการเช่นนี้เลย คงเป็นเพราะว่าคนที่ขับเกวียนนั้นขับเร็วด้วยกระมังนะ

“เป็นอะไรเล่า เก้อหลี่เมาเกวียนกระนั้นหรือ ฮ่า ๆๆ ฝีมือการขับของข้าไร้เทียมทานเลยล่ะสินะ”

เสียงห้าวดังขึ้นพร้อมด้วยเสียงหัวเราะร่า เป็นเสียงของชายร่างสูงใหญ่ที่กระโดดลงมายืนอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่ม เก้อหลี่ไม่พูดอะไรนอกจากส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วกลับมายืนหลังตรงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก เขาหันไปมองวัวสองตัวที่ใช้เทียมเกวียนแล้วใช้มือลูบหัวพวกมันอย่างเอ็นดู

“เจ้าพาวัวสองตัวนี้พักดื่มน้ำกินเสียสักหน่อยละกัน เช้านี้มันออกแรงวิ่งเสียเต็มที่แล้ว”

ชายร่างสูงใหญ่พยักหน้าก่อนจะเดินไปปลดแอกที่เทียมคอวัวทั้งสองตัวออกก่อนจะจูงบังเหียนพวกมันไปยังริมทะเลสาบ เพื่อจะให้พวกมันดื่มน้ำและกินหญ้าเอาแรงเสียหน่อย แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะดื้อดึงขัดขืนเฉินกวงเสีย ทำให้ชายร่างสูงใหญ่ต้องส่งเสียงข่มให้พวกมันยอมตามไปกับเขาแต่โดยดี เก้อหลี่ยืนเอาหลังพิงกับล้อเกวียนเพื่อพักเอาแรง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากชายร่างสูงใหญ่

“เก้อหลี่ ข้าพบกระท่อมน่ะ น่าจะเป็นกระท่อมร้างล่ะนะ”

ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็เดินไปหยิบทวนแล้วเดินไปหาชายร่างสูงใหญ่ที่กำลังกุมบังเหียนยืนคุมวัวทั้งสองตัวอยู่ เฉินกวงชี้นิ้วไปยังกระท่อมหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่พวกเขายืนอยู่นัก เก้อหลี่มองดูด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขามองดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าแล้วหันไปบอกเฉินกวง

“อย่าไปใส่ใจเลย ถ้าวัวกินหญ้าอิ่มแล้วก็เตรียมเดินทางกันต่อเถอะ”

“แต่ข้าว่านะ คงจะเป็นกระท่อมหลังเดียวกับที่พวกข้าเคยใช้หลบพักนั่นแหละ เหมือนจำได้ว่า เคยมีพวกของข้าเคยเอาข้าวของที่ปล้นมาได้มาซุกซ่อนไว้นะ เจ้าลองไปดูเสียก็ได้ ข้าไม่หนีไปไหนหรอก”

เสียงห้าวเอ่ย ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็หันไปมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ด้วยใจหนึ่งก็ยังมิค่อยจะไว้ใจชายผู้นี้เท่าไหร่ เพราะหากเขารู้ว่าเป็นกระท่อมหลังเดียวกัน ไฉนจึงไม่เดินไปดูเสียเล่า หรือว่าแอบซ่อนกลประการใดไว้หรือเปล่า ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกำทวนเอาไว้มั่นแล้วหันปลายทวนชี้ไปยังชายผู้นั้น

“หากข้ากลับมาแล้วไม่พบเจ้า ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าเมื่อใด ข้าจะตามเจ้าจนพบ และไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้นพ่อค้าหวังก็ด้วย เจ้าคงจะรู้นะ”

เฉินกวงเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เขาเดินจูงบังเหียนพาวัวทั้งสองตัวไปผูกเข้าไว้กับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากเกวียนนัก เมื่อคิดว่า ตนน่าจะผูกไว้แน่นแล้ว เขาก็เดินกลับมาหาชายหนุ่ม

“หากไม่เชื่อใจกันแล้ว ข้าไปกับเจ้าด้วยก็ได้”

เมื่อพูดจบทั้งสองคนก็ยืนจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพากันเดินตรงไปยังกระท่อมหลังนั้นโดยทันที บริเวณกระท่อมนั้นช่างเงียบวังเวนผิดสังเกต ชายหนุ่มเดินถือทวนก้าวเดินช้า ๆ อย่างระมัดระวัง ดวงตาสีน้ำตาลของเขาคอยสอดส่องไปทั่ว เช่นเดียวกับชายร่างสูงใหญ่ที่เดินตามเขามาแบบก้าวต่อก้าว

“คงจะร้างจริง ๆ ดังเช่นที่เจ้าว่านั่นแหละ”

เก้อหลี่หันไปเอ่ยกับชายร่างสูงใหญ่เบา ๆ ก่อนจะเดินไปหยุดยืนยังประตูกระท่อม เขาพยักหน้าให้ชายร่างสูงใหญ่เปิดประตู เฉินกวงไม่รอช้าค่อย ๆ เปิดประตูกระท่อมช้า ๆ แล้วทั้งสองคนก็ก้าวเดินเข้าไปในกระท่อม ซึ่งภายในมีแต่ความว่างเปล่า ฝุ่น และหยากไย่เกาะเต็มไปหมด เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดภายในกระท่อมหลังนี้ เก้อหลี่กับเฉินกวงก็พากันเดินออกจากกระท่อม แต่ทันใดนั้นเองก็ปรากฎว่า มีสุนัขป่าตัวหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาดวงตาสีแดงคู่นั้นของมันจ้องมายังพวกเขาไม่กระพริบเสียงขู่ในลำคอดังเป็นระยะ ๆ เก้อหลี่กำทวนเอาไว้ในมือทำท่าหมายเตรียมจะแทงใส่หากว่า สุนัขป่าตัวนั้นจะเข้าโจมตีเขากับเฉินกวง

สุนัขป่าส่งเสียงขู่ในลำคออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเห่าคำรามเสียงดัง ทำท่าเตรียมจะกระโจน แต่แล้วก็ถูกเฉินกวงแย่งทวนในมือของเก้อหลี่มาแล้วฟาดใส่เข้าที่กลางหลังของมันในทีเดียว สุนัขป่าร้องเสียงเอ๋งเพียงครั้งเดียวก่อนจะดับดิ้นไปด้วยแรงฟาดของชายร่างสูงใหญ่ ทำให้เก้อหลี่ยืนอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเฉินกวง

“สุนัขป่าน่ะ หากว่าปล่อยให้มันโจมตีเราก่อน มันจะส่งเสียงร้องเรียกพวกของมันมา ดังนั้นถ้าเจออีกก็อย่ารอช้า ฆ่ามันเสียก่อน”

เฉินกวงเอ่ยก่อนจะแบกร่างที่ไร้ชีวิตของสุนัขป่ามาใส่บ่าแล้วเดินนำมันไปวางไว้บนเกวียน ก่อนจะเดินไปแก้บังเหียนของวัวทั้งสองตัวที่เขาผูกมัดมันเอาไว้เพื่อจูงมันกลับไปเทียมเกวียน แต่แล้วดวงตาของเฉินกวงก็เห็นอะไรบางอย่างที่ริมทะเลสาบ

“เก้อหลี่ เจ้ามีเบ็ดตกปลาหรือไม่เล่า เหมือนว่าข้าจะเห็นฝูงปลาที่ริมทะเลสาบนะ ลองตกปลาเสียสักหน่อยท่าจะดีนะ”

เก้อหลี่ที่กำลังเดินตามชายร่างสูงใหญ่พลางนึกคิดอะไรบางอย่างอยู่ได้ยินดังนั้นก็หันไปมองยังริมทะเลสาบที่มีน้ำใสสะอาด ก็มองเห็นฝูงปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำ ก็หันไปพยักหน้าให้กับชายร่างสูงใหญ่ แล้วเดินไปหยิบคันเบ็ดไม้ไผ่มาจากเกวียน เขานั่งลงที่ริมฝั่งแล้วเหวี่ยงคันเบ็ดไป ก่อนจะนั่งเงียบ ๆ เฉินกวงที่เทียมวัวใส่แอกเรียบร้อยแล้วก็เดินมาหาเก้อหลี่แล้วนั่งลงข้าง ๆ

“เจ้าคิดว่าจะได้ปลาสักกี่ตัวเล่า”

เฉินกวงเอ่ยปากถามพลางมองดูเบ็ดตกปลาที่เก้อหลี่กำลังถืออยู่ เก้อหลี่ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากพูดเบา ๆ

“โบราณท่านว่า ตกปลาอย่าได้ทักเรื่องจำนวน มิเช่นนั้นจะไม่ได้เลย จงจำไว้เสียด้วยนะเฉินกวง . . .”

 

ลักษณะนิสัยรักสงบ

-10 ลดความเครียด

 

ลักษณะนิสัยขยัน

-20 ลดความเครียดเมื่อทำงานหรือกิจกรรมใด ๆ ไม่ให้ว่าง

 

ลักษณะนิสัยหลังตรง

+15 EXP จากการโรลสร้างความน่าเคารพศรัทธาต่อผู้พบเห็น

 

ลักษณะนิสัยว่องไว

+1 Point จากการโรลต่อสู้

+10 EXP จากการโรลทำงาน

Weibin ชั่ว

เว่ยปินก้าวลงจากรถม้าก่อนจะประหลิวเปี้ยนลงตามมา

"องค์ชายเจ้ามะคะเราพักกันที่สักครู่อีกไม่นานก็ถึงซินเย่แล้วเจ้ามะคะ"

"อืม"

ระหว่างเว่ยปินกำลังผูกม้าอยู่นั้น ก็ต้องหยุดมือด้วยความแปลกใจแล้วมาสนใจในสิ่งที่องค์ชายถาม

"หลิงเว่ยข้ามีเรื่องสงสัย"

"เชิญองค์ชายตรัสเจ้ามะคะ"

"เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นฮ่องเต้ได้จริงๆหรือ"

หลิวเปี้ยนพูดพร้อมแววตาที่สั่นไหว

"โถ่ องค์ชายไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพระองค์ก็คือองค์ชายของต้าฮั่นแผ่นดินนี้เป็นของพระองค์ ทรงอย่ากังวลให้ไม่สบายพระทัยเลย"

เว่ยพูดพูดพลางนำเสื้อคลุมมาคลุมให้หลิวเปี้ยนแล้วประครองให้นั่งบนขอนไม้

"เมื่อตรวจการซินเย่เรียบร้อยข้าจะท่านไปรู้จักใต้เท้าผู้หนึ่งที่หลงซีหากพระองค์ทำให้เขาสนับสนุนได้ ก็จะแบ่งเบาภาระของใต้เท้าเหอได้มาก ถึงตอนองค์..."

เว่ยปิ่นหยุดพูดเพราะเสียงกรนเบาๆที่ข้างๆตน

"พระองค์ทรงเป็นแค่เด็กน้อยที่แบกรับความหวังจริงๆ"

เว่ยปินได้เพียงยิ้มก่อนจะอุ้มองค์ชายน้อยมานอนบนตักตนเองดีๆ

เจ้าเล่ห์/เสแสร้ง

+4 Point จากการโรลวางแผนใช้อุบาย

ประจบสอพลอ

+2 Point จากการโรลใช้กลอุบาย

+20 ความสัมพันธ์กับผู้ปกครองของคุณ

-20 สูญเสียความเครียดจากกาโรลประจบ

ขันที

+3 Point เมื่อโรลใช้แผนและกลอุบาย

หูดี

+2 Point จากการโรลใช้แผนการหรือกลอุบาย

+15 ความสัมพันธ์กับคนที่คุยด้วย

อัจฉริยะ

+5 Point จากการโรลใช้แผนการและกลอุบาย

มีปีนักษัตรถูกโฉลกกัน ได้รับความสัมพันธ์พิเศษ+20 แต้ม

JiTianTao ดี

โรลกล่อมเด็กน้อยกัยเจอแม่ม่าย

"ตอนนี้พวกเราก็แวะที่นี้เสียหน่อยก็แล้วกันนะว่าแต่ที่นี้มันอะไรกันทำไมมันถึงเป็นสภาพแบบนี้กันเดี่ยวนะนั้นมันเสียงเด็กหรือเปล่าวกระท่อมแบบนี้ทำไมมีเด็กได้กัน"

ก่อนที่จีเทียนเต๋าจะค่อยๆเดินตามเสียงเด็กนั้นไปจนพบกระท่อมร้างที่เสียงเด็กนั้นดังออกมาจากข้างใน

"คารวะขอรับข้านั้นได้ยินเสียงเด็กร้องมานานแล้วให้ข้าน้อยได้เข้าไปลองปลอบเด็กให้ไหมขอรับข้าน้อยพอจะปลอบเด็กได้บ้าง"

ก่อนที่จะมีเสียงข้างในตามมาด้วยเสียงเปิดประตูออกมา

"ท่านนักบวชมีธุระอะไรกับบ้านข้าเช่นนั้รหรือเจ้าคะข้าเลี้ยงลูกได้เค้าแค่งอแงนิดหน่อยเท่านั้น"

"แม่นางก็อย่าด่วนตัดสินใจสิขอรับข้ามีนามว่าจีเทียนเต๋าอ่าข้านั้นพอจะกล่อมเด็กได้บ้างให้ข้าช่วยดูแลไหมขอรับ"

"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าคะข้าสองแม่ลูกดูแลกันเองได้"

"แม่นางก็อย่ากล่าวเช่นนั้นเลยขอรับให้ข้าได้ช่วยเหลือเถอะขอรับเห็นแม่นางกับลูกแล้วข้ารู้สึกว่าต้องช่วยเหลือไม่ต้องกลัวหรอกนะขอรับข้าไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีทั้งนั้น ข้าเป็นศาสดาศาสนาไท่หมินหลู่ถ้าแม่นางพอจะได้ยินมาศาสนาข้าไม่ใช่พวกที่ชั่วร้ายอะไรเลยนะขอรับ"

"ไท่หมินลู่หรือ…"

"ใช่ขอรับเดี่ยวข้านั้นจะดูแลลูกแม่นางให้สักครู่เผื่อแม่นางนั้นนะจะได้มีเวลาพักบ้างการดูแลเลี้ยงลูกเพียงลำพังนั้นมันเป็นอะไรที่เหนี่อยมากจริงๆขอรับ"

"ถ้างั้น….ข้าขอรับกวนด้วยนะเจ้าคะข้าจะต้องมีงานต้องทำเลยขอฝากลูกข้ากับท่านได้ใช่ไหมเจ้าคะ"

"แน่นอนขอรับเดี่ยวข้าจะดูแลเจ้าตัวน้อยนี้เอง"

ก่อนที่แม่นางนั้นจะขอตัวไปเย็บผ้าเพื่อนำไปขายโดยที่ยังคงมองที่ลูกตนเองตลอดเวลาโดยที่จีเทียนเต๋าก็เอาเด็กคนนั้นมาอุ้มแบบเบาๆมือพร้อมกับสอนไปด้วย

"นี้หนูน้อยเจ้าอย่าร้องไห้บ่อยนะแม่เจ้าจะไม่มีเวลาทำอย่างอื่นกันพอดีแม่เจ้าเลี้ยงเจ้าด้วยความเหนี่อยยากลำบากเพียงใดข้าก็หวังว่าเจ้าอาจจะเข้าใจได้ในสักวันหนึ่งข้าก็ไม่ได้หวังว่าเจ้าจะต้องเข้าใจอะไรตอนนี้หรอกนะแต่ว่าถ้าเจ้าลดเสียงลดการงอแงลงหน่อยก็จะดีมากนะเป็นลูกผู้ชายเจ้าจะต้องเข้าใจได้ว่าตัวเองนั้นจะต้องเข้มแข็งและปกป้องคนที่อ่อนแอได้ด้วยล่ะนะถ้าเจ้าอยากจะกลายเป็นลูกที่ดีก็ต้องอย่างอแงบ่อยนะเข้าใจไหม"

ก่อนที่ตนเองจะเอานิ้วจิ้มแก้มอีกฝ่ายไปด้วยก่อนที่อีกฝ่ายจะงับนิ้วตนเองจนต้องกัดฟันไว้เพราะไม่อยากให้แม่นางแม่ของเด็กน้อยคนนี้จะต้องเป็นห่วง

ใช้ลักษณะนิสัยติ่งหนาว

-10 ความสัมพันธ์คนที่สนใจเรา

หูดี

+5 EXP เมื่อโรลสร้างปฎิสัมพันกับคนอื่น

@Watcher