ชื่อทางการ: ห่าว อู๋ 浩宇 Hào yǔ ชื่อรอง: จุนจื่อ เพศ:ชาย เชื้อชาติ: ฮั่น ภูมิลำเนาบ้านเกิด: ชาวผิงหยาง ภูมิภาคซีเหอ วันเกิด: วัน/เดือน/ปีเกิด 13 มีนาคม เหยียนซีศก ปีที่ 9 ในรัชสมัยอดีตหวงตี้ (ฮั่นหวนตี้) ธาตุประจำตัว: ธาตุไฟหยาง  ปีนักษัตรประจำตัว:ปีมะเมีย  ส่วนสูง (cm): 173 น้ำหนัก (kg): 64 สัดส่วน: - โรคประจำตัว: -
ชื่อบิดา: ห่าวซื่อ (เสียชีวิต) ชื่อมารดา: ห่าวฟูเหริน (เสียชีวิต)
ลักษณะนิสัยกายภาพ: ทะเยอทะยาน ,เจ้าเล่ห์เสแสร้ง ,อาฆาต
อุปนิสัยตัวละคร: -คนเจ้าคิดเจ้าแค้น ห่าวอู๋ไม่เคยลืมเลือนสิ่งที่คนอื่นนั้นเหยียดหยามตน เมื่อตนได้รับย่อมต้องสนองไปเป็นร้อยเท่าพันเท่า แม้อาจจะไม่เร็ววัน แต่สักวัน มันย่อมสนองคืน
-ทะเยอทะยาน อสรพิษเลี้ยงไม่เชื่องฉันใด ห่าวอู๋ย่อมไม่อาจเลี้ยงให้เชื่องฉันนั้น แม้นจะรับใช้ใคร ต่อหน้าดูภักดี ก็จงอย่าได้วางใจห่าวอู๋ ตำแหน่งเล็กๆไม่เหมาะสมกับมัน
-เป็นคนเจ้าเล่ห์เพท์ทุบาย เขาชื่นชอบการวางแผนซับซ้อนหลายชั้น สร้างความสับสนงุนงง แก่ผู้พบเห็น คนมองกระจ่างมีเพียงผู้เดียวเท่านั้นคือตน
ศาสนา: ขงจื้อ (แสร้งนับถือเผื่อทำให้ตนดูน่าเคารพ) ความสามารถพิเศษ:หลอกลวงคนให้หลงเชื่อได้ง่าย งานอดิเรก:อ่านหนังสือ หาความรู้
คติประจำใจ: ต่อให้เราเคยใสซื่อบริสุทธิ์เพียงใด อนาคตย่อมต้องผิดเพี้ยนเพราะโลกหล้า บนโลกนี้ใครเล่าจะรักษาความดีไว้จนไปถึงจุดสูงสุด ข้าจึงโหดเหี้ยม กับทั้งตนเอง และ ผู้อื่น เพียงมุ่งหวังขึ้นไปยังจุดสูงสุด มีชื่อเสียงในด้าน: บัณฑิตหนุ่มผู้ชาญฉลาดและเจ้าเล่ห์ ปณิธาน/อุดมการณ์: เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ไม่เป็นรองผ
จุดแข็ง: เป็นคนเจ้าเล่ห์ ,เจ้าแผนการ จุดอ่อน: เป็นคนชอบสร้างศัตรูกับผู้อื่นหลากหลายคน โดยไม่จำเป็น
ลักษณะทางกายภาพ สีผิว : ขาว สีตา : แดง (เกิดจากความบกพร่องทางพันธุกรรม) สีผม : ดำ ใบหน้า : ใบหน้าสวยคล้ายอิสตรี หน้าบาง บนใบหน้ามักมีรอยยิ้มประทับอยู่เสมอ ร่างกาย : ผอมเพรียว
ประวัติตัวละคร ห่าวอู๋คือเด็กชายที่เติบโตมาในตระกูลคนยากคนจน มีฐานะเป็นลูกชาวนา ด้วยดวงตาสีแดงแต่กำเนิดของเขาทำให้ในวัยเด็กมักถูกกลั่นแกล้งว่าเป็นตัวประหลาดเป็นปีศาจบ้าง แต่เขานั้นก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจนักเพราะว่าพ่อแม่ของตนนั้นเอาใจใส่ดูแลเป็นอย่างดี ต่อมาไฟสงครามได้ลุกลามเข้ามายังในหมู่บ้านที่เขาอาศัยอยู่ ครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้วก็ค่อยๆร่อยหลอจนไม่เหลืออะไรให้กิน ครอบครัวตายจากการอดอาหารกันหมด ยกเว้นเขาเนื่องจากพ่อแม่เสียสละอาหารตนให้ ชายหนุ่มจึงกำพร้านับแต่นั้น เขานั้นไม่ย่อท้อต่อชะตาฟ้าลิขิต นีกสู้ อาศัยแอบไปร่ำเรียนในโรงเรียนเขียนหนังสือจากบนหลังคา โรงเรียน ลักขโมยและ ต้มตุ๋นคนมานับไม่น้อย เพื่อที่จะได้จนถึงจุดนี้ เมื่อโตขึ้นมาเรื่อยๆ ชายหนุ่มมองเห็นว่า แผ่นดินนี้ใกล้ถึงกลียุค ผู้คนกำลังจะช่วงชิงความเป็นใหญ่กัน ตนจึงพยายามเสาะแสวงหาเจ้านาย เพื่อที่ตนจะได้อาศัยวิกฤตินี้เป็นโอกาสไต่เต้าฐานะตนเอง
|