[เมืองอันติง] หอสุขสันต์

หอสุขสันต์

{ เมืองอันติง }

【หอสุขสันต์】

หอสุขสันต์ เป็นสถานเริงรมย์ที่มอบความสุขให้กับเหล่าบุรุษเพศทั้งหลาย
อีกทั้งยังเป็นหอคณิกาเลื่องชื่อที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองอันติง
ที่มีทั้งการแสดงที่ตระการตา สุราชั้นดี และสตรีที่เลอโฉมคอยให้บริการ
นับเป็นแหล่งท่องราตรีที่ต้องแวะมาสักครั้งเมื่อมาถึงเมืองอันติง
ที่นี่มีทั้งขายงานศิลปะ ดนตรีและความสุขทางกาย พึงระวังไว้หากมาใช้บริการ
ที่หอนางโลมแห่งนี้ หากมีปัญหากลุ่มนักเลงที่เฝ้าหอนางโลมจะจับท่านโยนออกไปทันที

ทุกท่านสามารถมาโรลเพลย์ทำงานพาร์ทไทม์ประจำวัน
ค่าจ้าง: 200 อีแปะ - 5 EXP (รายวัน)

เถ้าแก่: จ้าว อัน
อุปนิสัยเถ้าแก่
จ้าวอันสร้างหอนางโลมขึ้นมาด้วยทุนทรัพย์ทั้งหมดของตัว
ย่อมไม่ยินดีที่จะเห็นใครก็ตามมีเรื่องกันมนหอนางโลม
เขานับว่าเป็นคนเที่ยงธรรมต่อทุกฝ่าย ไม่เข้าข้างฝ่ายใด ยืนอยู่บนหลักเหตุและผลเสมอมา
อีกทั้งในการเปิดหอนางโลมย่อมต้องเจอผู้คนมากหน้าหลายตา
ทำให้ต้องมีความเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง มิเช่นนั้นเขาเองจะโดนหลอกหรือใส่ร้ายได้
ไม่ว่าในสถานการณ์แบบใดที่พบเจอและอารมณ์ของลูกค้าที่มาใช้บริการมักเกี่ยวข้อง
ในอารมณ์ทางร้ายเสมอ การที่จ้าวอันมีความสุขุมทำให้ไม่ต้องลงมือทำร้ายโดยไม่จำเป็น

Lizixuan ดี

พักกาย พักใจที่หอสุขสันต์

        หอสุขสันต์เรียกอีกอย่างว่าหอนางโลม  จ้าวอันเถ้าแก่ของหอนางโลมแห่งนี้ต้องการให้คนมาใช้บริการมีความสุขทั้งกายและใจ  จึงได้ตั้งชื่อว่าหอสุขสันต์  มีแขกตั้แต่คนธรรม  คหบดี และขุนนาง  ที่นี่ไม่ถือยศศักดิ์ทุกคนล้วนเสมอหน้ากันทั้งสิ้นและภายในยังแบ่งออกเป็นสองส่วนให้ง่ายต่อการรับแขกที่มาใช้บริการ  ส่วนทางด้านขวาจะเป็นการบริการให้ความสุขกับท่านชายสตรีส่วนนี้จะพาท่านชายขึ้นสู่วรรค์ชั้นฟ้าพร้อมค้างคืนแต่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม  ส่วนทางด้านซ้ายเหมาะกับท่านชายเจ้าสำราญ  นิยมชมชอบงานศิลปะ  การดนตรี  มีสตรีมาคอยนวด คลอเคลีย

นับได้ว่าจ้าวอันบริหารจัดการได้เป็นสัดส่วนดีเยี่ยม  กลุ่มนักเลงที่เฝ้าด้านหน้าหอสุขสันต์ไว้ป้องกันพวกบุรุษแย่งชิงสตรีคนเดียวกัน  แล้วจับโยนออกด้านนอกโดยไม่มีการถามไถ่  ทั้งยังป้องกันสตรีของหอสุขสันต์โดนลวมลามนอกเวลาให้บริการ  เช่นนี้แม้เป็นสถานบันเทิงสีเทาแต่ปลอดภัยไร้กังวล

        ใครเล่าจะคาดคิดว่าคนพเนจรอย่างหลี่ซีซวกลายเป็นดั่งรถม้า  จูงม้าให้มู่อิงนั่งบนหลังม้าส่วนตัวเองเดินเท้าตลอดมาจากนครฉางอัน  เส้นทางนี้ไปอันติงโดยไม่ผ่านเมืองใด  ทำให้การเดินเท้าใช้เวลามากกว่าปรกติ  เห็นว่ามู่อิงนั่งได้อย่างสบายใจมีแอบหลับทั้งที่ยังกอดกระติกน้ำชา  จึงเป็นสาเหตุที่เดินทางช้ากว่าปรกติ  นับว่าสวรรค์ยังเมตตาต่อหลี่ซีซวนให้ได้สานต่องานจนแล้วเสร็จ  

        พอเข้าเมืองอันติงหลี่ซีซวนทำตัวเป็นองครักษ์ระแวด  ระวังภัยให้มู่อิง  การไม่ไว้ใจใครคือความปลอดภัยสูงสุด  จนกว่าถึงที่หมายย่อมไว้วางใจอะไรไม่ได้เลย  มู่อิงยังคงตื่นเต้นเสมอที่ได้เจออะไรใหม่ๆ  พวกเขาสองคนเดินมาตามทางเรื่อยๆกระทั่งมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่มีเหล่าบุรุษเดินเข้าออกไม่ขาดสาย   หลี่ซีซวนชำเลืองมองด้านในประกอบกับมีกลุ่มนักเลงเฝ้าอยู่ด้านหน้า  ทำใจพอเดาออกว่าคงเป็นหอนางโลม  ป้ายด้านบนสลักว่าหอสุขสันต์  เดินจูงม้ามาผูกด้านข้างพลางอุ้มมู่อิงที่ยังกอดกระติกน้ำชาแน่น  หลี่ซีซวนจูงมือมูงอิงเข้ามาภายในด้านในของหอสุขสันต์แล้วเลือกเลี้ยวเข้าไปด้านซ้ายแทน  มันคงดีกว่าถ้าให้มู่อิงไปนั่งรอเวลาขณะที่ตัวเองไปทำธุระส่วนตัว

        ไม่ถึงอึดใจมีสตรีลเอโฉม  ทรวดทรงอวบอัด  ชวนหลงไหลเดินเข้ามายังโต๊ะที่หลี่ซีซวนและมู่อิงนั่ง  มันถือเครื่องดนตรีผีผาเข้ามาด้วยพลางให้บริกรยกชุดน้ำชามาวางนโต๊ะ  หลี่ซีซวนให้มู่อิงดื่มจากกระติกน้ำชาท่เถ้าแก่หลี่มอบไว้ให้  อย่างไรท่านผู้เฒ่าย่อมปราถนาดีต่อผู้เยาว์ย่อมไม่มีสิ่งใดเจือปน  อีกอย่างมู่อิงปฏิเสธไม่รับของจากคนแปลกหน้า  สตรีผู้นั้นมานั่งเล่นดนตรีบรรเลงเพลงผีผาให้ฟัง  ท่วงทำนองดั่งบอกถึงความเป็นคนจรของหลี่ซีซวนได้เป็นอย่างดี

"ข้าลืมร่มไว้ที่บ้านของเจ้า   เจ้างดงามราวกับบุปผา  ข้าเดินทางไปทั่วหล้า

เจ้ายกน้ำชามา  ได้รู้ว่าเจ้ามีอะไรที่แตกต่าง   และบรรยากาศค่อนข้างอึมครึม

รอยยิ้มเขินอายของเจ้า  ทำให้ทุกอย่างลงตัวไปหมด  ข้าอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องของเจ้า

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันข้าไม่อยากกลับบ้านอีกเลย   เพราะรอยยิ้มอ่อนหวานของเจ้า  ทำให้ผีเสื้อโบยบินรอบกาย

เพียงสบตากันก็ทำตัวไม่ถูกเลย  ทุกการเคลื่อนไหวของเจ้าทำให้ข้าคล้อยตามไปด้วย

สุราดีหนึ่งกาพาให้คืนนี้เป็นนิรันดร์   ลิ้มลองอยู่ผู้เดียวเป็นเวลาที่ดีงาม  คืนมีดมิดคนเงียบงัน

แลดูเงียบเหงาอยู่เหมือนกัน  น่าแปลกใจอยู่ๆก็นึกไม่อยากควบม้า  ฟังคนจรเดินไปตามถนน

ดีดผีผาแต่สายที่ดีดอยู่นั้นมันขาด  ผ่านโรงสุราและหอนารี เขาเชิญชวน "ลูกค้าเข้ามานั่งก่อนดีหรือไม่?"

ในความคิดของข้า เหมือนกับฝนพรำเมื่อเดือนหกเลย  ในเมื่อตกหลุมรักเจ้าไปแล้ว  ขอซื่อสัตย์เพียงกับเจ้าเท่านั้น

     เนื้อเพลงเล่นทำนองที่หลี่ซีซวนฟังแล้วบ่งบอกถึงตัวเองได้เป็นอย่างดี  ชีวิตการเดินทางทั่วแผ่นดินอยู่เพียงผู้เดียวตามลำพัง  เมืองจี้โจวได้เจอสตรีที่ทำให้หัวใจได้สนุกและตื่นเต้น  มันช่างบอกเรื่องราวของหลี่ซีซวนผ่านทำนองเพลงนี้ได้เป็นอย่างดี  ทำให้ชมชอบที่สตรีผู้นี้เล่นนัก  ผ่อนคลายจากทุกเรื่องราวนั่งดื่มสุรา  ลิ้มลองอยู่ผู้เดียว  หลี่ซีซวนคือคนจรของเพลงนี้แล้ว

หลังจากที่จบการบรรเลงดนตรีโดยผีผาแล้ว  ลุกขึ้นยืนจ่ายเงินค่าน้ำชาและค่าตัวสตรีที่บรรเลงเพลงผีผา  จูงมือมู่อิงเดินออกมาผ่านกลุ่มนักเลง  หนนี้เรื่องควบม้าออกจากเมืองอันติงแทน  การขึ้นแดนเหนือให้จูงม้าเดินคงขาลากเลือดกันพอดี

ลักษณะนิสัยใจดำ

+35 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นแก่ตัวไม่สนใจใคร

        

     

[การใช้บริการสตรีในหอ]

(1) ทุกครั้งที่ท่านมาใช้บริการ หากจะใช้บริการสตรีในหอแบบส่วนตัว

(2) ค่าตัวสตรีในหอ รับใช้บุรุษทุกอย่าง มีด้วยกัน 2 รูปแบบ

- แบบชั่วคราว 1 ชั่วยาม (2ชั่วโมง) : 40 ตำลึงเงิน+ภาษีเมือง [เริ่มต้น 7%] สามารถลดความเครียดได้ 40 หน่วย

- แบบค้างคืน: 100 ตำลึงเงิน+ภาษีเมือง [เริ่มต้น 7%]  ~ สามารถลดความเครียดได้ 90 หน่วย

(3) ค่าตัวสตรีในหอ ไม่ขายตัวขายแต่ศิลปะ มีด้วยกัน 2 รูปแบบ

- แบบชั่วคราว 1 ชั่วยาม (2ชั่วโมง) : 15 ตำลึงเงิน+ภาษีเมือง [เริ่มต้น 7%] สามารถลดความเครียดได้ 15 หน่วย

- แบบค้างคืน: 60 ตำลึงเงิน+ภาษีเมือง [เริ่มต้น 7%]  ~ สามารถลดความเครียดได้ 60 หน่วย

* กรณีซื้อให้ ผู้ติดตาม *

* หากเป็นนางโลมทั่วไป ได้รับ +10 EXP , (หากเลือกแบบขายตัวได้โบนัสเพิ่ม) +3 Point *

* หากเป็น NPC นางโลม ตัวท๊อป ได้รับ +15 EXP , (หากเลือกแบบขายตัว ได้โบนัสเพิ่ม) +6 Point *

(4) โปรดเขียนโรลเพลย์ใช้บริการด้วยภาษาที่ไม่อนาจาร ลามกจนเกินไป หากใครอยากระบายความอดอั้นสนองนี๊ดตนเอง

ทางทีมงานก็ไม่ได้ว่าอะไรให้อิสระท่าน แต่ขอให้ท่านให้คลิกที่ไอคอน กุญแจ เพื่อล็อกโพสต์ ตั้งโพสต์เป็นแบบส่วนตัว ไม่ให้โพสต์เป็นสาธารณะ

Lizixuan ดี

สุราหนึ่งกาพาใจเป็นนิรันดร์

        บรรยากาศที่ไร้ดรุณีน้อยร่วมเดินทาง  มันคืออ้างว้างอย่างหาใดเปรียบ  บนอานม้าที่ไม่มีภาพมู่อิงคอยชี้ไม้ชี้มือพูเสียงเจื้อยแจ่ว  ชวนคุยตลอดเส้นทางเพื่อไม่ให้มันเงียบเหงาเกินไป  แต่พอเดินออกจากจวนตระกูลหม่า  เส้นทางเดินกลับล้วนเดียวดาย  การจากลาที่เกิดขึ้นได้เสมอในยามที่เราได้พบใครสักคน  ไม่จากเป็นก็จากตาย  เราไม่มีทางล่วงรู้มันได้เลย  คาดเดาไม่ได้อีกด้วย  หลี่ซีซวนควบม้าไม่เร่งไม่รีบรับบรรยากาศอันแสนเย็นสบายขากลับไปรายงานเถ้าแก่หวัง   หลี่ซีซวนทุกวันนี้พเนจรอยู่บนเส้นทางการผจญภัยในชีวิต  มันเป็นการเดินทางที่เไม่รู้ว่าในแต่ละวันจะนำพาไปในเส้นทางได้  พบเจอสิ่งใด  ชีวิตดั่งเช่นสุรามีทั้งรสชาติที่ลิ้มรสแล้วสุข  รสชาติที่ดื่มแล้วขมไม่ถูกปาก  บางครั้งเราอาจจะต้องอำลาเพื่อนร่วมทางอย่สงเช่นมู่อิงที่หลี่ซีซวนได้พบเจอมา  ได้แค่เก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีชองชีวิต

        ระยะทางจากอู๋เว่ยมาอันติงเมืองที่หลี่ซีซวนพามู่อิงดรุณีน้อยท่องโลกกว้างครั้งแรก  มันเป็นระยะทางที่ค่อนข้างไกลพอสมควร วิถีพเนจรของหลี่ซีซวนหวนกลับมาอีกครา  ช่วงเวลาพักผ่อนตลอดเส้นทางไปอันติง  ไม่เคยสนใจผู้ที่สัญจรผ่านทาง  นอนหลับใต้ร้มไม้ผิวปากอารมณ์ดีเป็นทำนองที่คิดขึ้นเอง  ใจจริงอยากแวะจินเฉิงแต่ไม่อยากฟังเทศน์เป็นครั้งที่สอง   จนมาถึงเมืองอันติง  ควบมาเหยาะๆชมดูเมืองยามราตรี  เห็นบุรุษมากมายต่างเดินตรงไปยังเส้นทางที่หลี่ซีซวนเลยเดินผ่านคราแรก  มันคงเป็นสถานที่ใดไม่ได้นอกจากหอสุขสันต์ที่ทำให้เหล่าชายทั้งหลายได้ปลดปล่อยความสุขก้นลึกในหัวใจออมาได้  ยอมทุ่มเงินเพียงเพื่อความสุขชั่วคราว  

        หลี่ซีซวนผูกม้าไว้ด้านหน้าของหอสุขสันต์เดินตามหลังพวกผู้ชายเหล่านั้นเข้าไป   หลี่ซีซวนเลือกมาอีกทางที่เป็นทางด้านงานศิลปะ  เดินขึ้นมาเลือกห้องหนึ่งหอสุขสันต์  ไม่นานสตรีเลอโฉมของหอสุขสันต์เข้ามาหาในห้อง

   "มิทราบว่าคุณชายสนใจให้ข้าขับลำนำเพลงหรือไม่"

   สตรีผู้นั้นเอ่ยเสียงหวานเอาใจหนุ่มพเนจรเต็มที่  ตามจริงก็เคยเป็นคุณชายสุขสบายนั้นแหละ

   "แล้วแม่นางเห็นว่าข้าเหมาะกับเพลงแบบใดกัน"

  หลี่ซีซวนอย่างลองใจว่านางผู้นี้จะเดาใจได้หนือไม่  ถึงเดาได้ไม่ใกล้เคียงหลี่ซีซวนหาถือสาอันใดไม่

   "แรกเห็นคุณชายเดินเข้ามาท่าทางองอาจ  แม้ดูยาจกทว่ากลับซ่อนความยิ่งใหญ่ไว้ใต้ความเป็นยาจกนี้  ข้าเห็นว่าพยัคฆ์ซ่อนกายในป่าย่อมบ่งบอกถึงความเป็นท่านมากที่สุด"

   ไม่คาดคิดว่าสตรีผู้นี้จะอธิบายออกมาได้อย่างแจ่มชัด  ทั้งยังมองออกถึงรูปลักษณ์ที่ซ่อนภายในความมอซอนี้  จากนั้นนางหยิบผีผาขึ้นไว้ตัก  นิ้วเรียวกรีดกรายเส้นสาย  เริ่มร้องเพลงขับลำนำ

หัก ใจลืมเขาได้อย่างไร  เมื่อใจเราคอยเฝ้าแต่คนึงอยากจะลืมสัมพันธ์ที่เคยรักครั้งหนึ่ง  แต่ยังตรึงไม่เลือนฝังแน่นอุรา

หักใจลืมเขาก็ไม่ลง  เฝ้าแต่คง พะวงถึงอยู่ทุกคราหลับตาลงครั้งใด  ให้มองเห็นแต่หน้าภาพเจ้ามาหลอนใจทั้งที่อยากเมิน  เขาไม่รักจริง ทิ้งให้ช้ำใจเราทำไมถึงต้องมาเป็นส่วนเกิน  หรือบาปข้าทำ ถึงต้องเผชิญเจ้าคงเพลินทิ้งใครให้ใฝ่หา หักใจลืมเขาบ้างเถิดใจปล่อยเอาไว้ เราคงได้แต่น้ำตา  เชื่ออะไรน้ำคำ ก็คงช้ำมากกว่าตัดใจลาทั้งยากจะหักใจลืม  เขาไม่รักจริง ทิ้งให้ช้ำใจเราทำไมถึงต้องมาเป็นส่วนเกิน  หรือบาปเจ้าทำ ถึงต้องเผชิญเจ้าคงเพลินทิ้งใครให้ใฝ่หา  หักใจลืมเขาบ้างเถิดใจปล่อยเอาไว้ เราคงได้แต่น้ำตา  เชื่ออะไรน้ำคำ ก็คงช้ำมากกว่าตัดใจลาทั้งยากจะหักใจลืม

        เมื่อสิ้นสุดการเล่นผีผาเส้นสุดท้าย  จิตใจของหลี่ซีซวนผู้กำลังปลอยใจให้ล่องลอยไปกับท่วงทำนองนี้  พอได้คลายความเศร้าหมองลงได้บ้าง  ชั่วยามที่ผ่านพ้นไปกับใจที่นั่งดื่มสุรานี้ความสุขในราตรีนี้  นำพาใจของหลี่ซีซวนให้เป็นนิรันตร์  ถึงเป็นความสุขชั่วคราวแต่ก็ปลอบโยนหัวใจดวงนี้ลงได้บ้างไม่มากก็น้อย  เสียงหวานซึ่งของสตรีผู้นี้ชวนให้รู้สึกว่ามีคนกำลังนั่งปลอบขวัญอยู่เคียงข้าง  ค่ำคืนนี้ทำใจให้หลี่ซีซวนไม่อยากไปไหนเสียแล้ว  จึงเอนกายลงนอนบนเตียง

   "ข้าอยากให้เจ้าอยู่ขับกล่อมบทเพลงให้ข้าไปแบบนี้ตลอดราตรีนี้เสียจริง"

   หลี่ซีซวนมองเพดานของห้องนี้  สายตาเหม่อมองราวกับทอดอาลัย

   "หากคุณชายมีความประสงค์เช่นนั้น  คืนนี้พักผ่อนที่หอสุขสันต์เถิด  ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านเอง"

   ไม่มีเสียงตอบกลับจากชายพเนจร  เพียงแค่หลับตาลงมิรู้ว่าหลับจริงหรือไม่  ทว่าสตรียังคงขับกล่อมเสียงเพลงต่อไป

     

  

.: แขกที่สัญจรมาโรงหมอ :.

กติกาการโรลเพลย์สนทนาทำความรู้จักขุนพลสัญจรผ่านมา

(0) ก่อนเริ่มทุกครั้ง ท่านต้องเช็คนิสัย NPC เพื่อนำมาโรลบังคับ NPC ที่นี่ (คลิกเพื่อหาข้อมูล NPC)

(1) 1 โรลเพลย์ สามารถเจอได้แค่ 1 คนเท่านั้น ยกเว้นมีระบุว่า xx นั่งกับ xx

(2) ในโรลเพลย์สร้างสถานการณ์พบเจอครั้งแรกได้อิสระ โดยไม่แหกนิสัย NPC

(3) นอกจากทำความรู้จัก พูดคุย ใน 1 โรลเพลย์สามารถมอบของขวัญให้ 1 ชิ้นเท่านั้น

(4) การชักชวนเข้ากองกำลัง บาง NPC ไม่จำเป็นต้องหัวใจเต็ม 10 ดวงเสมอไป นอกจากอยู่ที่การให้ของแล้ว การพูดคุย โรลทิ้งท้ายไว้ และ กำกับว่า "ชักชวน"

ทางทีมงานจะมาคอมเม้นท์ว่าชวนสำเร็จหรือไม่ ถ้าสำเร็จคุณจะได้โต้วาทีกับเขา ถ้าชนะแสดงว่าเขายอมรับใช้คุณ

ความสำคัญก่อนโรลสร้างความสัมพันธ์ NPC

(1) สำคัญมาก ที่คุณจะต้องตรวจเช็ค (ลักษณะนิสัยขัดแย้งกันหรือไม่ สามารถเช็คได้จากที่นี่ คลิก)

(2) รองลงมา ตรวจเช็ต ธาตุวันเกิด และ ปีนักษตร ชงกันหรือไม่ สามารถเช็คได้ที่นี่ (คลิก)

(3) ทุก ๆ การโรลเพลย์ที่มีความขัดแย้งในด้านนิสัย และ ธาตุหรือปีนักษัตรชงกัน เนื้อหาโรลเพลย์คุณจะต้องสร้างให้สมเหตุสมผล

เมื่อความสัมพันธ์ต้องลบลงในโรลเดียวกับจีบ ที่ความสัมพันธ์เพิ่ม โดยการครีเอทสร้างสถานการณ์โรลเพลย์ไม่ถึงกับทะเลาะ ขัดแย้งกัน

แต่ให้คุณเผลอทำอะไรที่ไม่ดี หรือใช้คำพูด หรือ บางอย่างเกี่ยวกับนิสัย ตัวคาร์คุณในโรลนั้นด้วย เพื่อให้มีความเมคเช้นส์ในการลดความสัมพันธ์

Lizixuan ดี

ไม่มีเจ้าและไม่มีข้า

        สัญจรทั่วแผ่นดินเหนือจรดใต้ ใช้ชีวิตร่อนเร่ทั่วแผ่นดิน  ทำตามใจปราถนามิกลัวสิ่งใดในชีวิต  ข้ามฝากจากเจียงนานขึ้นที่ท่าเรือหวยอิน  ขี่ม้าเดินทางลัดเลาะผ่านภูมิภาคกวนจง  เลี่ยงเส้นทางเข้านครลั่วหยางเพราะมีประกาศข่าวลือเมื่อคราวก่อน  ออกเส้นทางด่านอู่กวน - ด่านตงกวน  ผ่านฉางอันแวะพักโรงเตี๊ยมชั่วคราว  ผ่านเหมยเซียน  จนมาถึงอันติงสถานที่ที่เขาชอบมาคือหอนางโลม  แต่ไม่ได้เคยลิ้มรสการโดนชำเราร่างกาย  มีแต่โดนโจ่วซือมอบผู้อื่นมาให้ถึงที่มากกว่า  ตามจริงไม่ค่อยมาอยากมาแถบนี้  เนื่องจากกลัวหู ตา ของต่งจั่วจะยื่นมาถึง  เขาเดินจูงม้าเข้าเมืองอันติงสัมผัสบรรยากาศช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง  หนวดเคราเริ่มดกครึ้มแล้ว  บรรยากาศฝนเพิ่งหยุดตกแบบนี้น่านอนอยู่บ้านมากกว่า  ชุ่มชื้นหัวใจนักหนาแล้ว

        หลี่ซีซวนผูกม้าไว้ด้านหน้าของหอนางโลม  เดินเข้าหอนางโลมพร้อมขุนนางคนหนึ่งพอดี  ช่วงเวลาหนึ่งเคยตามบิดาไปช่วยงานการค้าและธุระที่ลั่วหยาง  จึงพอคุ้ยเคยและมองลักษณะตนในวงราชการออกบ้างเล็กน้อย  สงสัยจะเบื่อภรรยาที่บ้านเลยแวะมาที่นี่  มันคือความปรกติที่เห็นได้ทั่วไปตามสถานที่แบบนี้  เขาไม่ได้ทักทายผู้ใดหรือส่งยิ้มอย่างไมตรีจิต  มันเป็นสถานที่ที่ไม่ควรต้องมีมารยาทขนาดนั้น  แค่ไม่เหยียบเท้าใครเข้าก็เป็นที่พอใจแล้ว  เขาเลี้ยวเข้าทางซ้ายเดินขึ้นชั้นบน ในส่วนของงานศิลปะคนจะบางตามากกว่าฝั่งรับใช้บุรุษทุกอย่างมันดูหนาตา เดินเข้าออกเป็นว่าเล่น  เขาเลือกห้องกลางๆเข้าไปนอนจิบน้ำชารอสตรีเข้ามาขับกล่อมบรรเลงให้หายเครียดจากทุกสิ่งอย่าง

   "สตรีที่นี่ชักคุ้นกับคุณชายเสียแล้ว" นางเดินถือผีผาเข้ามาพลางนั่งลงตรงข้ามหลี่ซีซวน

   "ข้ามาหาซ้ำหน้าซักคนก็หาไม่ ใยเจ้ากล่าวว่าคุ้นหน้าข้าเล่า"  หลี่ซีซวนกล่างสัพหยอกและเป็นการหยั่งเชิงไปด้วย สตรีมากมายใช้ว่าเคยเรียกซ้ำ

   "คุณชายยังหนุ่มแน่นควรจะไปฟากฝั่งนั้นจึงควร  ท่านมาทุกครั้งก็ฝั่งทุกครา เพียงขอสำราญใจกับดนตรีเท่านั้น  แปลกเช่นท่านเหตุใดจะมิเป็นที่รู้กันเล่า"  สมเป็นสตรีผู้เจรจาทันชายเจ้าสำราญเสียจริง

   "เรื่องพรรค์นั้นข้าไม่ได้มักมากในกามคุณ บ้าตัณหาเสียเมื่อไหร่" เขากลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ที่ได้ผ่อนคลายอีกครั้ง

หยิบช่อดอกไม้แห่งรอยยิ้ม คิดไว้เวลาหนึ่งคนบนโลกเปลี่ยนแปลง

ท้ายที่สุดชนะแพะจะเป็นอย่างไร ตะวันกับจันทราขึ้นลงสลับกัน

ร่ำรวยกับทุกยากยาวนาน  รูปลักษณ์วันนี้แก่เฒ่ากว่าเมื่อวาน

วางคำว่ากว้างไว้ที่ระหว่างคิ้ว  เห็นฉากอันยาวนานของผู้คนบนโลก

ใครไม่เคยลิ้มรสความเศร้า  ที่ทะเลจรดฟ้าไปไม่สิ้นสุด

ความรักความแค้นยากคำนวณ  เมื่อวานถึงวันนี้ควรจะลืม

        เสียงกรีดสายผีผาเส้นสุดท้ายสิ้นสุดลง  นางมองมาตรงหลี่ซีซวนอย่างต้องการค้นหาความหมาย  เพื่อนนางที่เคยเข้ามาขับกล่อมให้ชายผู้นี้และอยู่เป็นเพื่อนกระทั่งถึงรุ่งสาง  บุรุษผู้นี้กลับมอบความรู้สึกชนิดหนึ่งให้  มันคือความปลอดภัยในการไม่โดนล่วงเกิน  ตามจริงมิควรเสียเงินมากมายขนาดนี้  โรงเตี๊ยมมอบสิ่งนี้ให้กับมันได้ไม่ยากเย็นแต่เลือกที่จะมานอนฟังพวกนางขับกล่อมบทเพลง  ไม่เหลียวแลฟากฝั่งนั้นแม้แต่น้อย  ชายพเนจรผู้นี้ต้องการเพียงเท่านี้จริงหรือไม่  หรือเขามาเพื่อต้องการสิ่งใด  ไม่นานมันก็หลับผล่อยลงไปด้วยความเหนื่อยล้า  นางวางผีผาลงด้านข้างนั่งเฝ้าเป็นเพื่อนอย่างนี้ไปตลอดคืน

Lizixuan ดี

สุขสำราญ

        ก่อนกลับเจียงหนานหลี่ซีซวนอยากแวะพักสำราญใจ  แม้ว่าที่หนานชางมีหอแบบนี้อยู่เช่นกัน  ไม่ได้ท่องเที่ยวแบบนี้มานานแค่ไหน  สูดลมหายใจรับความรู้สึกความเป็นอิสระกับการไม่ได้ขี่ม้าไปตามเมืองต่างๆอย่างที่เคยทำมา  ควบม้าออกจากนครฉางอัน  มาตามเส้นทางอันคุ้นเคย  เหมันตฤดูผ่านพ้น  ฤดูใบไม้ผลิมาแทนที่  อากาศแจ่มใสใบไม้เขียวขจี  ทว่าโจกโพกผ้าเหลืองยังคงอยู่กระจายทั่วแผ่นดิน  ราชสำนักไม่คิดออกปราบปรามจริงจัง  ลำพังทหารหัวเมืองมีกำลังความสามารถไม่มาก  หากไม่มีขุนพลหรือขุนนางเก่งกาจ  มันคือความยุคเข็ญของอาณาราษฎร  ขันทีมีอำนาจเต็มในราชสำนัก  ฮ่องไม่มีปรีชามากพอจะข่มกลุ่มขันทีลงได้  ขุนนางได้แต่มองดูตาปริบ

        หลี่ซีซวนเดินทางมาถึงเมืองอันติง  นครที่แวะเวียนบ่อยกว่าที่ใดไม่นับนครฉางอัน  ครั้งหนึ่งเคยมามู่อิงผู้กลายเป็นหม่าอิงแล้ว  พามานั่งชมสถานเริงรมย์ของชนทุกประเภท  ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังจำชายคนที่เคยพาเธอไปส่งให้อยู่กับตระกูลหม่าได้หรือเปล่า  เมื่อมาถึงด้าหน้าของหอสุขสันต์  ผูกสายบังเหียนไว้ด้านหน้า  เดินเข้าไปด้านในของหอสุขสันต์ปะปนไปกับผู้คนดูด้วยสายตา  คงหลบหนีเมียที่บ้านมาหาความสุขกันที่นี่  สุขสันต์เปรมปรีด์กันถ้วนหน้า

        ย่างเท้าเดินเข้ามาภายในหอสุขสันต์  ใบหน้าอิ่มเอิบแปลกพิกลเหมือนคนได้กลับมายังสถานที่อันคุ้นเคย  สอดสายตามองดูสถานที่ด้านในพบว่าบางคนมีความรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง  เขาเดินเข้ามาเตรียมตัวจะเดินขึ้นไปยังฝากฝั่งของการขับบรรเลง  มันมีคนเดินเหยียบเข้าของเขา

     "เดินระวังหน่อย  ครั้งหน้าอย่าเหยียบซ้ำอีก  คราวนี้ข้าให้อภัย"

     มันเป็นเด็กหนุ่ม  คาดคะเนด้วยสวยตาน่าจะรุ่นเดียวกันกับหลี่หย่งเมี่ยว น้องสาวของเขา  หนนี้ปล่อยมันไปก่อนไม่อยากมีปัญหาให้ต้องเป็นที่ขัดอารมณ์ความสำราญ

        บุรุษหนุ่มเดินขึ้นมาอย่างชำนิชำนาญ  เดินหาห้องเรื่อยมาจนมาถูกใจห้องเกือบสุดท้าย  ย่างเท้าเข้าไปนั่งคอยท่า  มีกาน้ำชารออยู่ก่อนแล้ว  มันนั่งจิบน้ำชารอสตรีเข้ามาบรรเลงเพลง  คลายความเหนื่อยล้า

     "ข้าคิดว่าผู้ใดมาฝากฝั่งนี้  ที่แท้เป็นคุณชายนี่เอง  ไม่ได้กันเสียนานเลย"

     สตรีรูปร่างอวบอัดเดินถือกู่ฉินเข้ามาด้านใน  นางมีความอารมณ์ดีที่ได้เจอกับบุรุษผู้เคยเป็นที่ลือชาในหมู่พวกนาง

     "สถานที่คุ้นเคยเช่นที่นี่  ข้าเฝ้าคิดถึงมิแพ้กับเจ้าเลยหนา"

     คารมณ์เจ้าสำราญได้นำออกมาใช้  ใบหน้าเผยความเจ้าชู้ออกมาให้ได้เห็น  สิ่งเหล่านี้สตรีชุดแดงยังมิได้สัมผัสจากมัน

     "คุณชายช่างเจรจา  ปากหวานเชียวหนา"

     นางจัดแจงวางกู่ฉินลงบนโต๊ะ  นั่งองอาจหลังตรงดุจแผ่นหยก  นิ้วมือกรีดกรายลงบนสายของกู่ฉิน

"จากไปทางไกลหมื่นลี้  มิหวั่นลมฝนฟันฟ่า

ขุ่นเคืองพาให้ไกลห่าง  เป็นตายฝากไว้ปลายฟ้า

ทะนง ใจร้อน  ไม่รั้งรอ พ้อโกรธเคือง

ความลับซ่อนในลมหาย  สุดท้ายยังไร้คำตอบ

ใครไร้เดียงสาวันวาน  ลมหายใจอุ่นวัยเยาว์

ไล่ตามพบความผิดหวัง  ลืมรสหวานยามปวดร้าว

ทุกคราคะนึงหา  ในนิทรา ในหัวใจ

โทษการพบเจอ โทษตนเอง จากลา เจ็บร้าวรานใจ  จากลา เจ็บร้าวรานใจ

ครั้งเยาว์วัยข้าเคยคลาดกับคนผู้หนึ่ง  ไม่ใช่นางไม่ดี  เป็นข้าที่ไม่ดี"

        บทเพลงนี้สะท้อนความเป็หลี่ซีซวนออกมาได้เป็นอย่างดี   มันคืออดีตเมื่อครั้งเคยหวานชื่นกับสตรีนางหนึ่งที่เคยอยู่ฉางอัน  หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาดได้หมั้นหมายแต่งงานกัน  สองตระกูลได้เกี่ยวดองเป็นแผ่นทองเดียวกัน  ทุกอย่างพลิกผันกลายเป็นอดีตคู่รักบนเส้นทางขนานไม่มีวันมาบรรจบกันได้อีกต่อไป  ทำได้เพียงคะหนึงหายามนิทราเท่านั้น  สตรีอวบอัดนางนั้นเหลือบมองดูบุรุษท่าทางเจ้าสำราญ  นั่งเหม่อลอยอยู่ในโลกจินตนาการ  แท้จริงคือล่องลอยในห้วงความทรงจำส่วนลึกนั้น   ไม่นานมันก็ผล่อยหลับไปบนตั่งไม้นุ่มนั้น

ลักษณะนิสัยใจดำ

+35 EXP ทุกครั้งที่โรลเห็นแก่ตัวไม่สนใจใคร