[เมืองหรูหนาน] หอหมื่นหงส์

Tianzhou ดี

เทียนหลงหลังจากที่พักอยู่ที่นี่มาหลายวันตอนนี้เขาก็ได้จัดเตรียมสมบัติเสร็จเป็นที่เรียบร้อยเพื่อเตรียมนำไปมอบให้แก่หญิงสาวแล้ว แต่ในตอนนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าเหมือนมีพนักงานของตนมาบอกว่ามีผู้มารับงานหน้าหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาจึงได้หยิบบัตรเชิญของตนออกไปด้วยหนึ่งชุดก่อนจะเดินออกมายังบริเวณหน้าหอ

สายตาเริ่มสอดส้องมองหาคนรอบข้างตามลักษณะที่พนักงานเคยบอกเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย ที่ไปหน้ามาไหนพร้อมกับชายคนหนึ่งเสมอ และในที่สุดสายตาของก็ล็อคเข้าที่หญิงสาวผู้หนึ่ง ซึ่งลงล็อคอย่างพอดิบพอดี

"แม่นางใช่คนที่มารับงานครัวหรือไม่?"

เทียนหลงพลันกล่าวถามขึ้นมากับสตรีตรงหน้า

____________________________________@ZhaoPei

"ถ้าเช่นนั้นแม่นางโปรดรับสิ่งนี้เพื่อเป็นการขอบคุณจากข้าด้วย"

การ์ดบัตรเชิญถูกยื่นให้แก่สตรีผู้นี้ ภายในระบุรายละเอียดงานแต่งอย่างครบถ้วน พร้อมกับระบุวันที่อย่างแน่นอน ซึ่งก็คือวันพรุ่งนี้

____________________________________@ZhaoPei

"ข้าหวังว่าจะได้เจอแม่นางในงานนะ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะรีบออกเดินทางต่อไปพร้อมกับแม่สื่อและสินสอดที่ตนเตรียมไปด้วย

ZhaoPei ดี

นั่งรออยู่พักใหญ่ๆกว่าผู้ติดตามจะออกมา หรือเรียกได้ว่าซุนหยางใช้เวลาทุกวินาทีที่จ่ายบริการไปได้คุ้มค่าจนน่าตกใจ หญิงสาวเองก็เบื่อหน่ายเต็มทนที่จะต้องมารอผู้ติดตามตนราวกับว่านางเป็นคนรับใช้ของซุนหยางเสียเอง

"นานเสียจริง.." จ้าวเพ่ยบ่นกับผู้ติดตามตนก่อนจะเอนหลังพักครู่หนึ่ง ให้ซุนหยางร่วมนั่งด้วยคน หญิงสาวจับมือตนเองบีบไปมาเมื่อรู้สึกว่าอาการแพ้อาหารจะบรรเทาลง อย่างที่นางคาดคิดเอาไว้ในตอนแรก

"เจ้าเป็นอะไร.. สีหน้าไม่สู้ดีนัก"

"อย่าใส่ใจข้า.. ข้าไม่เป็นไร" เอ่ยบอกกับซุนหยางก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจะออกจากหอนางโลมแห่งนี้ เมื่อเห็นว่างานของนางเสร็จเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว

"หาโรงเตี๊ยมเพื่อนอนพักก่อนดีหรือไม่" ซุนหยางเอ่ยถาม สายตามองไปยังนางหญิงตนที่มีอาการเหมือนจะเจ็บป่วยบางอย่าง ยิ่งไปกว่านั้นนางกลับไม่ต่อล้อต่อเถียงตนมากเท่าที่เป็นนัก น้ำเสียงดูอ่อนลงไม่เหมือนคนที่เหนื่อยต้องการพักเสียเท่าไหร่นัก

"ข้ารู้ตัวว่าข้าเป็นอะไร ไม่ต้องใส่ใจข้า.. ไม่กี่ชั่วยามก็จะดีขึ้นเอง" จ้าวเพ่ยหันกลับไปบอกกับซุนหยางทั้งยิ้มออกมาสร้างความมั่นใจให้ผู้ติดตามตนว่านายของเขาไม่เป็นอะไรมาก สายตาคมกริบมองข้ามไหล่ของผู้ติดตามเห็นชายรูปร่างอวบอ้วนผู้หนึ่งเดินมุ่งมาทางพวกนางด้วยท่าทางที่ค่อนข้างดูเป็นมิตร

ซุนหยางเมื่อเห็นว่าจ้าวเพ่ยมองผ่านตนก็หันไปมองอย่างสงสัยบ้าง ชายผู้นั้นเดินมาหยุดตรงที่พวกเขา ให้ซุนหยางหันไปมองจ้าวเพ่ยอย่างงุนงง ครั้นก็เกิดความสงสัยในวัตถุประสงค์ของชายผู้นี้จนแสดงออกทางสีหน้าได้ชัดเจนกว่าจ้าวเพ่ย

"แม่นางใช่คนที่มารับงานครัวหรือไม่?"

"เจ้าค่ะ"

ชายผู้นั้นเอ่ยถามกับจ้าวเพ่ยให้นางรีบตอบอย่างทันควัน หญิงสาวเริ่มพินิจพิจารณาบุรุษตรงหน้านางเกี่ยวกับการแต่งตัว และท่าทีการวางตัว คงไม่พ้นเถ้าแก่หอนางโลมที่นี่เป็นแน่ ด้วยการวิเคราะห์นางรู้เพียงเท่านี้ แต่นางไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นให้ชายผู้นี้เลือกจะเข้ามาหาตนถึงที่

อาจจะทำของในครัวเสียหาย..

หรืออาจจะทำอาหารไม่ถูกปาก ผิดขั้นตอน…

"มีอะไรหรือเจ้าคะ.." นางเอ่ยถามเพื่อให้ไขข้อสงสัยในใจไม่ให้ค้างคาจนเกิดความกังวลใจไปมากกว่านี้ พลางมองใบหน้าของเถ้าแก่หอนางโลมขณะรอคำตอบ และหวังว่าคงจะไม่มีคำต่อว่าใดๆผุดออกจากปากสวยนั้น

"ถ้าเช่นนั้นแม่นางโปรดรับสิ่งนี้เพื่อเป็นการขอบคุณจากข้าด้วย"

การ์ดบัตรเชิญถูกยื่นให้แก่จ้าวเพ่ย ให้นางรับมันมาดูทันที ภายในการ์ดระบุรายละเอียดงานแต่งอย่างครบถ้วน พร้อมระบุวันที่จัดงานที่กำหนดเอาไว้อย่างแน่นอน ซึ่งก็คือวันพรุ่งนี้

ที่แท้ก็เชิญมางานแต่งนี่เอง..

จ้าวเพ่ยนึกขำกับความคิดแง่ลบของตนเองในก่อนหน้านี้ หญิงสาวอ่านการ์ดเชิญจนครบถ้วนก็ได้รู้ว่าเป็นงานแต่งของเทียนหลงและฉินเพ่ยเอ๋อห์ ก่อนจะเงยหน้าจึ้นมองคู่สนทนาของตนอีกครั้ง

"ขอบคุณที่เชิญข้านะเจ้าคะ.." จ้าวเพ่ยยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรพลันคิดขึ้นมาว่าหากไม่รู้จักแซ่กันจะมาในงานแต่งก็คงจะกระไรอยู่ หญิงสาวยกมือข้างขวาวางบนอกตัวเองเพื่อแนะนำตัวแก่อีกฝ่าย

"ท่านคงมีนามว่าเทียนหลงสินะเจ้าคะ เรียกข้าว่าจ้าวเพ่ยได้นะเจ้าคะ.."

"ข้าหวังว่าจะได้เจอแม่นางในงานนะ" เทียนหลงกล่าวกับนางให้นางยิ้มรับขึ้นมา นางมองอีกฝ่ายเร่งรีบออกไปทิ้งให้นางอยู่กับซุนหยางที่ตรงนั้นเพียงสองคน

เมื่อเห็นว่าชายอวบอ้วนผู้นั้นได้จากไป ซุนหยางก็มองการ์ดในมือนางด้วยความสงสัยทันที เขายื่นมือขอดูการ์ดนั้นก่อนจะนำขึ้นมสดูด้วยความสงสัย

"งานแต่งหรือ.. เมื่อใดละ"

"พรุ่งนี้.." จ้าวเพ่ยตอบออกไปกับสิ่งที่นางได้อ่านมา หญิงสาวรับการ์ดบัตรเชิญนั้นคืนมาก่อนจะเก็บมันเอาไว้กับตัวเอง "ไปกันเถอะ ข้าว่าคงได้หาโรงเตี๊ยมแถวนี้เพื่อพักผ่อนเสียหน่อย"

"อะไรของเจ้า เมื่อครู่ยังบอกว่าไม่ต้องการอยู่เลย" ซุนหยางเอ่ยบ่นกับจ้าวเพ่ยขณะเร่งฝีเท้าตามนายตนให้ทัน "หอแห่งนี้ก็พักได้นะ จ่ายเพียงไม่กี่ตำลึงเอง"

"เจ้าจ่ายเองเถอะ" จ้าวเพ่ยรู้ทันซุนหยางที่จะให้นางจ่ายค่านางโลมสำหรับทั้งคืน หากนางได้จ่ายออกไปอีกคราคงได้สูญเงินที่ทำงานมาทั้งวันแน่ๆ นางเดินนำซุนหยางไปถึงจุดจอดม้าเพื่อจะออกไปยังหอนางโลมที่นี่

"ข้าว่าคงจะต้องหาม้าสักตัวมาเสียแล้วล่ะ นั่งอย่างนี้อึดอัดอย่างไรไม่รู้"

"เจ้าจะควบม้าหรือ?"

"ใครว่ากัน.. ข้าก็ให้เจ้านำม้าที่ข้าขึ้นไง" นางกล่าวขึ้นขณะขึ้นบนหลังม้า นางหยิบถุงเงินขึ้นมานับพลางยิ้มขึ้นมาเมื่อไม่หร่อยหรอลงไปมากนัก แต่ถึงไม่ได้เพิ่มมามาก แต่ก็ยังถือว่าคงที่ที่จะพอให้นางวางใจว่าคงจะไม่อดตายในเร็ววันนี้แน่

Tianzhou ดี

การแต่งงาน

งานแต่ง

เมื่อเช้าที่รอคอยมาอย่างยาวนานได้เริ่มขึ้นพร้อมกับความอลังการที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ทั้งเงินค่าอาหาร และอื่นๆล่วนใช่ทรัพย์สินจำนวนมากในการจัดงานนี้ขึ้นมา

"วันนี้แล้วสิ"

เทียนหลงกล่าวขึ้นอย่างเบาๆก่อนจะเริ่มไปแต่งตัวตามชุดที่เหมาะสม และเริ่มตามคนมายังรถเกี้ยวเพื่อเตรียมไปรับเจ้าสาว และปล่อยให้คนอื่นๆจัดงานไปต่อ

"เอาหละพร้อมแล้ว"

เทียนหลงกล่าวขึ้นก่อนจะขึ้นไปบนม้าที่จัดเตรียมก่อนจะเริ่มเดินนำหน้ารถเกี้ยวมุ่งตรงไปยังหน้าบ้านของหญิงสาว

"ข้ากำลังไปหาท่านแล้ว"

Tianzhou ดี

การแต่งงาน

หลังจากผ่านการเดินขบวนมาอย่างยาวนาน ทั้งสองก็ได้มาถึงยังที่จัดงานก่อนเทียนหลงจะส่งหญิงสาวไปพักผ่อน ส่วนตนนั้นก็แยกตัวออกเพื่อรอเวลาที่งานจะมาถึง

"ข้าแทบทนรอไม่ไหวแล้ว"

หลังจากผ่านช่วงเวลาอันยาวนานในที่สุดค่ำคืนที่รอคอยก็มาถึงพร้อมกับเทียนหลงที่ยืนรอหญิงสาวอยู่ที่ห้องโถงของหอหม่นหงส์พร้อมกับแขกคนอื่นๆที่นั่งอยู่ที่โต๊ะของตน

รอยยิ้มขิงชายหนุ่มปรากฎขึ้นขณะที่จ้องมองไปยังประตูอย่างไม่ละสายตา ก่อนที่สายตาจะเริ่มเบิกกว้างเมมื่อประตูที่รอคอยได้เปิดขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ปกปิดใบหน้าไว้ ก่อนที่สาวใช้จะผคองให้แก่เทียนหลง

"หนึ่ง..คำนับฟ้าดิน

สอง..คำนับบุพการี

สาม..คำนับกันและกัน"

เทียนหลงและเพ่ยเอ๋อห์เริ่มกล่าวตามคำพูดตามลำดับก่อนจะเริ่มกล่าวคำปฏิญาณ

"ข้าจะรักเเม่นางผู้นี้ทุกลมหายใจ จะครองคู่ไปจนกว่าร่างกายจะหมดสิ้น"

"ข้าจะรักและซื่อสัตย์กับคุณชายตลอดไป"

ทั้งสองต่างยิ้มออกมาก่อนที่เทียนหลงจะพาหญิงสาวไปคำนับญาติผู้ใหญ่ทั้งหลาย และส่งหญิงสาวไปยังหอที่จัดเตรียมไว้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินไปรับแขกมากมายที่มาเข้าร่วมงาน

Jinying ดี

❀ ร่วมงานแต่งงาน ❀

.

.

.

          ในตอนมาถึงยังหอหมื่นหงส์สถานที่จัดงานแต่งงาน ทั้งสี่คนก็เข้ามาถึงยังงานในช่วงทางฝั่งเจ้าบ่าวได้พาเจ้าสาวมายังงานแต่งพอดี ขบวนเกี้ยวกำลังเดินทางมาเทียบยังหน้าหอ เรียกสายตาของจิ้นอิ๋งให้ชะโงกมองหาทั้งรอยยิ้ม ดวงตากลมดูติดประกายด้วยความตื่นตาไม่น้อยยามมองโดยรอบที่เห็นเหล่าแขกเหรื่อต่างมาช่วยอวยพรให้และรอส่งเกี้ยวไม่ต่างกัน ด้วยอารามตื่นเต้นที่มายังงานแต่งงานของผู้อื่นเป็นคราแรก ดรุณีน้อยจึงอดไม่ได้จะหันไปเอ่ยถามสหายที่ชวนมาด้วย

          " ท่านกัวแล้วก็ท่านไฉ่เมี่ยนมางานแต่งงานหรือไม่เจ้าคะ ข้าควรทำตัวอย่างไรบ้าง.. ของนี่ควรให้กับใครหรือเจ้าคะ? "

          ประโยคท้ายน้ำเสียงคล้ายติดประหม่าขึ้นมา ในมือที่ถือห่อของเตรียมส่งให้ฉินเพ่ยเอ๋อห์เริ่มไม่แน่ใจว่าต้องส่งยื่นให้บ่าวสาวยามใดและให้แก่ใครกันแน่จึงถูกกอดแนบอกเอาไว้เสียก่อน ไฉ่เมี่ยนที่เห็นเพียงยกยิ้มส่งหาไปด้วยเท่านั้นพลางเหลือบมองยังสหายแซ่กัวดูว่าจะเป็นฝ่ายตอบคำถามหรือไม่ นางจะได้ไม่เอ่ยแทรกออกไป

          " ให้เจ้าบ่าวหรือเจ้าสาวก็ได้ อย่างไรก็เป็นการมอบให้ทั้งคู่อยู่ดี แม่นางกู่แค่ร่วมอวยพรและร่วมงานเลี้ยงก็พอแล้ว "

          กัวฟ่งเสี้ยวเอ่ยบอกให้เด็กสาวร้องอ๋อรับแผ่ว ก่อนจะผินสายตาคืนหายังขบวนเกี้ยวที่ย่าวสาวกำลังเข้าสู่ตัวหอด้านใน จิ้นอิ๋งจึงเริ่มพาสหายที่ชวนมาเข้าไปยังในตัวงานไปด้วยกัน นางส่งจดหมายที่ได้รับเชิญมาร่วมงานให้แก่เหล่าพนักงานที่คอยช่วยดูแลงานด้านในพลางแจ้งจำนวนแขกที่มาด้วยกัน ก่อนจะพากันเดินมายังที่โต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ โดยให้ผู้ติดตามอย่างถานเจ๋อนั่งด้วยกันได้

          .

          .

          ยามเมื่อทั้งสี่มาถึงยังโต๊ะงานเลี้ยง โดยโต๊ะเป็นลักษณะวงกลมมีการไล่นั่งเป็นจิ้นอิ๋ง กัวฟ่งเสี้ยว ไฉ่เมี่ยน และถานเจ๋อ ทั้งหมดต่างพากันนั่งรอให้บ่าวสาวทำพิธีกับเหล่าญาติผู้ใหญ่กันไปเสียก่อน ในตอนนี้จิ้นอิ๋งก็เพลิดเพลินไปกับการมองโดยรอบของสถานที่และอาหารเรียกน้ำย่อยที่วางบนโต๊ะให้ดวงหน้านวลหลุดอ้าปากร้องว้าวไม่หยุด

          กระทั่งแว่วเสียงหัวเราะแว่วหวานจากอีกสตรีบนโต๊ะ เรียกสายตาของจิ้นอิ๋งให้เหลืบมองน้อย ๆ อย่างติดสงสัย ก่อนริมฝีปากเล็กพลันหุบเม้มเข้าหาพร้อมพวงแก้มที่ฝาดระเรื่อด้วยความอายขึ้นมาที่เผลอแสดงกิริยาตื่นเต้นไม่เก็บมาดให้เรียบร้อยเช่นนั้น ทว่าไฉ่เมี่ยนกลับไม่ได้เอ่ยล้อหยอกอะไรไปมากกว่าเท้าคางมองหาเด็กสาวครู่หนึ่งก่อนเอ่ยชมขึ้น

          " รู้จักคบสหายน่าดูนี่กัวฟ่งเสี้ยว "

          ทว่าไฉ่เมี่ยนกลับไม่ได้เอ่ยชมแก่เด็กสาวที่กำลังจดจ้องยังดวงหน้าหวานที่กำลังวางสายตาไม่ถูก นางเอ่ยกับสหายที่นั่งด้านข้างก่อนเผยรอยยิ้มดูประทับใจไม่หยุด โดยมีถานเจ๋อที่พอเข้าใจสายตาของหญิงสาวแอบยืดตัวเล็กน้อยด้วยความภูมิใจที่มีท่านหญิงดูมีสง่าราศีเป็นที่น่าชื่นชมแก่ผู้พบเห็นอื่นอยู่เสมอ

          ทางฝั่งกัวฟ่งเสี้ยวเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนมองตามสายตาของไฉ่เมี่ยนหา รอยยิ้มดูเย้าหยอกตามนิสัยพลันเผยออกราวกับยอมรับอยู่กลาย ๆ ดูเข้าใจความหมาย จนมีเพียงแค่จิ้นอิ๋งที่ไม่ได้เข้าใจอะไรนักให้มือเล็กยกมาบังใบหน้าตัวเองขึ้นมาเมื่อโดนจ้องไม่หยุดจนเริ่มนึกกระดากอายเสียแทบร้อนไปทั้งหน้า เสียงหวานเอ่ยอ้อมแอ้มขึ้นมาราวอยากให้ทั้งหมดเริ่มมองมาที่นางแล้วพากันยิ้มไม่รู้ความหมายพวกนั้นเสียที

          " ฮ่า ๆๆ น่ารักเสียจริง พี่สาวชอบเจ้าเสียแล้วสิกู่จิ้นอิ๋ง~ "

          ไฉ่เมี่ยนเอ่ยอย่างอารมณ์ดีพร้อมหลุดหัวเราะอย่างชอบใจ ดวงตาหงส์ยังจดจ้องมองหายังจิ้นอิ๋งทั้งตาประกายรับกับคำกล่าวที่บอกออกไปไม่น้อย เด็กสาวที่เห็นอีกฝ่ายดูชอบตนและน่าจะเข้ากันกับนางได้ก็ค่อยคอยลดมือลงพลางส่งยิ้มกว้างกลับหาไม่ต่างกันอย่างดีใจที่สามารถเข้ากันกับสหายของท่านกัวฟ่งเสี้ยวได้แบบนี้ ก่อนนางจะเอ่ยชมกลับยังอีกสตรีเช่นกัน

          " ท่านไฉ่เมี่ยนก็น่ารักนะเจ้าคะ ข้าก็ชอบท่าน! " เอ่ยอย่างจริงใจพร้อมยกยิ้มจนดวงตาโค้งรับเป็นเอกลักษณ์ ไฉ่เมี่ยนที่เห็นถึงกับยกยิ้มตามด้วยความเอ็นดูกลับไป

          .

          หลังจากนั้นทั้งสี่ต่างพากันหยิบอาหารเรียกน้ำย่อยบนโต๊ะเหล่านั้นขึ้นทาน ก่อนสักพักจิ้นอิ๋งจะทันเห็นสหายกัวฟ่งเสี้ยวทานสลับมองจ้องยังสุราชั้นดีบนโต๊ะไปด้วย ราวกับรอคอยเป็นอย่างยิ่งให้ถึงเวลาที่สามารถดื่มร่วมฉลองกันได้ ทำเอานางยกมือบังยังไหสุราพลางโบกไปมาเรียกความสนใจที่ตอนนี้ริมฝีปากเล็กแทบจะยู่เข้าหากัน

          " จ้องตาไม่กระพริบเชียวนะเจ้าคะท่านกัว.. หากร่ำสุราก็เอาแต่พอดีนะเจ้าคะ เดี๋ยวตอนเดินทางกลับจะไม่ไหวเสียก่อน "

          จิ้นอิ๋งกล่าวเตือนอย่างหวังดี พลางหันไปบอกถานเจ๋อไปด้วยที่คงคิดร่ำสุราไม่ต่างกัน ซึ่งสำหรับผู้ติดตามนางคล้ายจะเอ่ยเตือนย้ำหนักมากกว่าเพราะพวกนางจะต้องกลับไปยังเมืองลั่วหยางเลยเพื่อรอรับคณะหลวงจีน ซึ่งอาจไม่ได้กลับไปส่งกัวฟ่งเสี้ยวที่ชวนมาด้วยกันได้ให้นางหันไปเอ่ยขอโทษด้วยสีหน้ารู้สึกผิดไม่น้อย

          " คือพรุ่งนี้ข้ามีงานต้องเร่งไปจัดงานยังลั่วหยาง ยามท่านกัวท่านไฉ่เมี่ยนเดินทางกลับข้าอาจตามไปส่งได้ไม่ถึงตัวเมืองเฉินหลิวก็ขออภัยด้วยนะเจ้าคะ.. ไว้คราวหน้าได้แวะเวียนหาท่านกัวฟ่งเสี้ยวอีกหนข้าจะนำของมาฝากไถ่โทษนะเจ้าคะ… ฝากให้ท่านไฉ่เมี่ยนด้วยก็ได้ถ้าท่านกัวต้องการนะเจ้าคะ "

          ประโยคท้ายจิ้นอิ๋งคล้ายชะโงกใบหน้าใกล้อีกบุรุษเพื่อลดเสียงพูดคุยด้วยทั้งรอยยิ้ม ก่อนจะขยิบตาเลียนแบบท่าทางท่านพ่อหลังวางแผนแอบมอบของให้ท่านแม่กับจิ้นอิ๋งเสร็จ ทว่าเพราะไม่เคยลองทำเสียทีขยิบตาใส่เลยคล้ายกับกระพริบตาทั้งสองข้างใส่เสียอย่างนั้น ทว่าคนทำก็ไม่รู้ตัว ไหนคนมองยังสงสัยและยังขบขันจนเกือบจะหลุดหัวเราะออกเสียงมาเลยเชียว

          " ได้.. ตอนเดินทางกลับก็ระมัดระวังด้วยล่ะแม่นางกู่ "

          กัวฟ่งเสี้ยวเอ่ยอวยพรให้ทั้งรอยยิ้ม โดยมีจิ้นอิ๋งพยักหน้ารับอย่างแข่งขัน ก่อนทั้งหมดจะหันมาสนใจยังตัวเจ้าบ่าวของงานที่เสร็จสิ้นพิธีคารวะน้ำชาเรียบร้อยและออกมาต้อนรับเหล่าแขก จิ้นอิ๋งที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาอีกฝ่ายต้องเอ่ยถามถานเจ๋อให้แน่ใจว่าบุรุษท้วมผู้นั้นออกมาจากส่วนด้านในห้องที่จัดพิธีกันใช่หรือไม่ นางถึงลุกนำของฝากเตรียมไปส่งให้แก่อีกฝ่าย

          .

          .

          " ขอแสดงความยินดีแก่ท่านเทียนหลงนะเจ้าคะ.. งานแต่งงานจัดได้ดีมากเลยล่ะเจ้าค่ะ ข้ากู่จิ้นอิ๋งเป็นสหายรู้จักของฉินเพ่ยเอ๋อห์นะเจ้าคะ ...ข้าขออวยพรให้ท่านทั้งคู่มีความสุขในวันแต่งงาน อยู่กันจนแก่เฒ่า รักกันตลอดไปนะเจ้าคะ "

          สิ้นคำจิ้นอิ๋งก็ค้อมตัวหาอวยพรให้อย่างจริงใจ ดวงตากลมสีนิลดูประกายคาดหวังให้พรของนางสัมฤทธิ์ผล ก่อนนางจะยื่นส่งของในมือโดยแกะผ้าที่ห่อออกจนเผยเปิดให้เห็นถึงหนังสือ ลำนำซวี่หยวน ภายใน ซึ่งก่อนที่จะถูกยื่นส่งไปให้ ตัวดรุณีน้อยก็เอ่ยบอกถึงจุดประสงค์ของที่มอบให้เพื่อแสดงเจตนาว่านางนั้นได้ตั้งใจเลือกให้เป็นอย่างดี

          " ของสิ่งนี้เป็นของขวัญในวันแต่งงานของท่านทั้งสอง.. ลำนำซวี่หยวน เจ้าค่ะ เป็นลำนำรวบรวมบทกลอนจากกวีปราชญ์โด่งดัง ตัวข้ากู่จิ้นอิ๋งมอบให้นี้คาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าลำนำเล่มนี้จะช่วยสร้างความสำราญให้แก่ท่านทั้งคู่ได้ " จิ้นอิ๋งเงียบไปครู่ก่อนสารภาพถึงหนึ่งสิ่งที่เป็นความตั้งใจแรก ที่ทำไม่ได้ในยามนี้ด้วยเพราะฝ่ายเจ้าสาวนั้นหลังเสร็จพิธีก็ต้องเก็บตัวยังเรือนหอเสียแล้ว

          " ..ตามจริงข้าอยากมอบแก่เพ่ยเอ๋อห์โดยตรง เพื่อให้ได้นางฝึกขับร้องให้ท่านฟังยามว่าง อาจช่วยให้ท่านเทียนหลงผ่อนคลาย ทั้งยังทำให้ท่านทั้งสองมีกิจกรรมร่วมกันได้ด้วยน่ะเจ้าค่ะ "

          จบคำลำนำในมือก็ถูกยื่นส่งหาอีกฝ่ายที่เอ่ยขอบคุณและรับของกลับไป สิ้นการอวยพรตัวจิ้นอิ๋งก็ค้อมตัวลาเพื่อกลับคืนโต๊ะเตรียมฉลองในงานมงคลต่อ รวมถึงให้แขกเหรื่อท่านอื่น ๆ ได้เข้ามาร่วมอวยพรให้แค่บ่าวสาวด้วย

          .

          ยามกลับมายังโต๊ะ จิ้นอิ๋งก็เอ่ยชวนให้ทุกท่านได้ทานอาหารที่ยกเสิร์ฟมาแล้วทั้งหมดด้วยกันรวมถึงสามารถร่ำสุราฉลองให้แก่งานมงคล ทว่าตัวจิ้นอิ๋งและไฉ่เมี่ยนนั้นดื่มเพียงชาเท่านั้น จนล่วงเลยเวลาที่งานเลี้ยงจบลง ทั้งสี่ก็ทำการออกจากตัวหอหมื่นหงส์เตรียมตัวกลับกัน

          ตามเส้นทางจากเมื่อหรูหนานไปเฉินหลิวนั้น จิ้นอิ๋งยังพอสามารถที่จะเดินทางร่วมกันไปได้จนถึงสวี่โจว ซึ่งทั้งหมดก็แทบจะเดินทางร่วมกันไม่ห่างกัน ด้วยเพราะเป็นระยะเวลาค่ำมืดเต็มทีพลอยทำเอาเด็กสาวไม่ค่อยคุ้นชินไปด้วย จนมีเสียงเด็กสาวเอ่ยชวนคุยทำลายความเงียบทั้งกับถานเจ๋อหรือแม้แต่คนในรถม้าอย่างกัวฟ่งเสี้ยวและไฉ่เมี่ยนเป็นระยะ

          กระทั่งถึงทางแยกที่ต้องแยกย้ายกันเดินทางกลับเมืองของแต่ละคน ทั้งสี่ก็คล้ายร่ำลากันก่อนจากไป

          " เช่นนั้นท่านกัวฟ่งเสี้ยวและท่านไฉ่เมี่ยนก็เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ ท่านก็ระวังตัวด้วยเจ้าค่ะ " เอ่ยส่งหาด้วยความติดห่วงระหว่างเยี่ยมหน้ามองลอดส่องยังหน้าต่างเข้าไปในตัวรถม้าของทั้งคู่ ก่อนจะผินสายตามองให้คนขี่ม้าเทียมรถม้านี้อยู่ระวังตัวไปด้วย

          ฝั่งกัวฟ่งเสี้ยวที่พวงแก้มระเรื่อฝาดน้อย ๆ จากการร่ำสุรามาก็ส่งรอยยิ้มคืนหาแก่นาง ก่อนจะเป็นฝ่ายบอกให้จิ้นอิ๋งระมัดระวังตัวให้มากด้วยเช่นกัน เพราะอย่างไรเมืองเฉินหลิวก็ใกล้กว่าเส้นทางไปลั่วหยาง คนที่น่าเป็นห่วงดูจะเป็นฝั่งของเด็กสาวเสียมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

          " กลับมาให้ของไถ่โทษข้าด้วยล่ะแม่นางกู่ "

          สิ้นประโยคอีกฝ่ายจิ้นอิ๋งพลันหลุดหัวเราะแผ่วออกมา ก่อนพยักหน้ารับเสียหนักแน่นและบังคับม้าให้เดินทางกลับยังลั่วหยางต่อไปพร้อมกับถานเจ๋อ โดยอีกฝั่งนั้นรถม้าก็ออกตัวกลับไปยังเมืองเฉินหลิวเช่นกัน

มอบของขวัญวันแต่งงาน ลำนำซวี่หยวน ให้ member ( เทียนหลง )

Tianzhou ดี

การแต่งงาน

เทียนหลงเริ่มเดินไปตามงานแต่งของตนที่คนภายในหอช่วยกันจัดการให้เป็นอย่างดี ความหรูหราที่มีอยู่เป็นทุนเดิมจากหอนั้นช่วยส่งเสริมให้ที่นี่ยิ่งดีขึ้นไปอีกระดับ ซึ่งแน่นอนเขานั้นโปรดปรานมันเป็นอย่างมาก

"ที่นี่สวยงามกว่าที่คิดเยอะเลย"

รอยยิ้มอ่อนปรากฎขึ้นก่อนที่เทียนหลงจะเดินไปตอนรับแขกทั้งหลายโดยที่รินเหล้าหรือรินชาให้บ้างเพื่อเป็นพิธี แต่ส่วนมากคนจะชอบให้สตรีที่หอเป็นผู้รินให้เสียมากกว่า

"ยังไงบุรุษก็คือบุรุษสินะ"

เทียนหลงกล่าวออกมาก่อนที่จะผุดความคิดบางอย่างขึ้นมาได้ก่อนจะเดินไปกลางห้องโถง

"ข้าหวังว่าทุกท่านจะมีความสุขกับอาหารที่ทางเราได้จัดเตรียมให้ไว้ให้เพื่อเป็นตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่ทุกท่านมาร่วมงาน งั้นข้าจะแจกสตรีชั้นเยี่ยมภายในหอแห่งนี้ให้กับผู้โชคดีหนึ่งท่าน!"

เทียนหลงกล่าวออกมาเสียงดัง ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องจับฉากที่พึ่งทำอย่างสดๆร้อนๆเมื่อกี้ โดยภายในได้ใส่ชื่อทั้งหมดของแขกไว้แล้ว เทียนหลงเอื่อมมือไปจับฉลากภายในกล่อง ก่อนจะหยิบชื่อขึ้นมาอ่าน

"สะ...เสวี่ยอี้หลง? เสวี่ยอี้หลงขอแสดงความยินดีด้วยท่านได้รับนางโลมชั้นเยี่ยมจากหอหมื่นหงส์"

เทียนหลงพลันกล่าวขึ้นก่อนจะเดินไปบอกให้สตรีนางหนึ่งเลิกทำงานจากที่นี่และไปใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ท่านเสวี่ยอี้หลง หญิงสาวฝูเอิงนั้นรับทราบถึงสิ่งนั้นจึงเดินไปยังโต๊ะของชายผู้นั้น

"เอาหละขอให้ทุกท่านเพลิดเพลินกับอาหารต่อได้เลย"

หลังจากผ่านช่วงเลาแห่งความเพลิดเพลินมาอย่างยาวนานในที่สุดช่วงเวลาที่เขารอคอยมาอย่างยาวนานก็ได้เริ่มขึ้น ทุกคนต่างกลับไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่ความเงียบกับหญิงสาวที่คอยจัดเก็บข้าวของเท่านั้น

เทียนหลงเดินตรงไปยังห้องที่เคยทรงเพ่ยเอ๋อห์ไว้ก่อนจะหันกลับมาบอกกับพนักงานทุกคน

"ต่อไปนี้ห้องนี้จะปิดให้บริการรวมถึงห้องข้างเคียง ห้ามใครหรือผู้ใดมาใช้งานเด็ดขาด"

ทันทีที่กล่าวจบเทียนหลงก็พลันเปิดประตูเดินเข้าห้องไปโดยมิลืมที่จะปิดประตู

ภาพตรงหน้าของเทียนหลงชวนให้หัวใจของเขาเต้นอย่างไม่หยุดหย่อนเพ่ยเอ๋อห์ที่รอคอยตนอยู่บนเตียงพร้อมกับปิ๋นปักผม? แต่ตนก็ไม่ได้สนใจมากนัก

"แม่นางข้ารอคอยค่ำคืนนี้มาโดยตลอดตั้งแต่ครั้งแรกพบ"

"ข้าเองก็เช่นกันเจ้าคะ แต่ข้าเองก็มิมันใจมากนัก..."

เพ่ยเอ๋อห์กล่าวขึ้นในขณะที่เริ่มบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย

"ไม่ต้องห่วงหรอกแม่นางข้าจะนำพาท่านสู่สรวงสวรรค์เอง.."

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์พลันปรากฎขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับเทียนหลงที่ดันร่างของหญิงสาวลงสู่เตียง และเริ่มเพลิดเพลินไปท่ามกลางค่ำคืนที่ดีที่สุดในชีวิตของทั้งสอง...

มีตัณหา

+2 Point ทุกครั้งที่วางแผนดำเนินจีบเพศตรงข้าม
+15% ในแผนการยั่วยวนเพศตรงข้าม
+50% โอกาสการสืบพันธ์สำเร็จ

+30ความสัมพันธุ์เมื่อคุณโรลเกี้ยวพาราสีอย่างมีชั้นเชิง

อ้วนท้วม

-50% โอกาสการสืบพันธุ์สำเร็จ
-15% ในแผนการยั่วยวนเพศตรงข้าม

JiTianTao ดี

โรลมางานแต่งคนที่เจอกันบังเอิญ

"อ่างานแต่งของคนคนนั้นสินะงั้นพวกเราก็เข้าไปงานแต่งกันเถอะอออย่าลืมเอาของสิ่งนั้นไว้ข้างนอกด้วยเดี่ยวให้คนเฝ้าเอาไว่เผื่อของหายถ้าเอาเข้าไปในงานเลยคงจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่งั้นพวกเราเตรียมซองแดงให้กับเจ้าบ่าวกันเถอะแบบนั้น"

ก่อนที่พวกเค้าทั้งสามคนนั้นจะเข้าไปในงานโดยที่ภายในงานต่างเต็มไปด้วยสิ่งของที่สื่อมงคลเจ้าบ่าวเจ้าสาวกันเต็มไปหมด รวมถึงมีคนมาร่วมงานกันเยอะเต็มไปหมดจนแทบจะไม่มีโต๊ะให้พวกตนนั้นนั่ง หลังจากที่หาโต๊ะเจอพวกของจีเทียนเต๋าก็นั่งลงพร้อมกับคอยมองรอบๆโดยที่ ที่ตนเองนั้นนั่งล้วนเห็นบริเวณรอบๆไปทั่ว

"กินกันให้เต็มที่ละกันนะแต่ว่าอย่าได้กินเหลือกันเด็ดขาดเพราะว่าของกินนั้นเราจะต้องกินให้หมดอย่าเหลือทิ้งเด็ดขาดถ้ามันยังกินได้"

"แล้วท่านอาจารย์รู้จักกับเจ้าบ่าวได้ยังไงหรอครับอีกฝ่ายถึงชวนพวกเรามางานแต่งตนเองแบบนี้"

"เรื่องมันยาวว่างๆข้าจะเล่าให้ฟังก็แล้วกันนะ อืมแถวๆนี้มีคนมาเยอะจริงๆเลยนะเอาเถอะเห็นไหมมีคนมากันอยู่เยอะเลย"

"ก่อนที่จีเทียนเต๋าจะหันไปเห็นโต๊ะของบุรุษที่ดูมีหล่อเหล่าและเป็นเหมือนเป็น บัณฑิตนั้นตนเองก็อยากจะเข้าไปทำความรู้จักแต่ว่าเห็นว่ามากับแม่นางแถมโต๊ะนั้นยังมีกันหลายคนการไปรบกวนเวลาของผู้อื่นมันคงจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นักจึงได้ไม่ปัดตกความคิดนี้เอาไว้พร้อมกับดื่มกินของในงาน ก่อนที่จะถึงเวลาอวยพรในงานนั้น จีเทียนเต๋าก็เพียงยื่นซองแดงให้กับเจ้าหน้าที่ในงานพร้อมกับของที่ตนเองนำมา โดยที่ก่อนจะออกมาจากงานนั้นอยู่ดีๆเจ้าบ่าวของงานนั้นก็มอบ ผู้หญิงผู้หนึ่งให้จีเทียนเต๋าโดยที่ตนเองก็ยังคง งงๆอยู่เหมือนกันว่าเพราะเหตุใดแต่ถ้าตนเองไม่รับเอาไว้ก็จะเป็นการเสียเหน้ามากจนเกินไปตนเองเพียงขอบคุณอีกฝ่ายก่อนจพรีบเชิญแม่นางคนนั้นไปนั่งกับตนสักพักก่อนจะรีบขอตัวออกมาหลังจากทีงานเลี้ยงเสร็จทันทีพร้อมกับที่ พูดคุยกับเหล่า บัณฑิตที่มาร่วมงานกันเรี่อยๆจนถึงม้าที่ตนเองพักเอาไว้ก่อนจะรีบขึ้นมาแล้วกลับกันทันทีโดยที่ทำตัวกลมกลืนกับแขกที่กำลังจะเริ่มกลับกันด้วยนั้นเอง

"ทำไม ลางสังหรณ์ข้าถึงบอกว่ามันไม่ควรที่จะอยู่ในงานเลี้ยงนานๆกันนะเห้อพระองค์จะทรงต้องการบอกอะไรข้ากันแน่?หรือว่าจะมีอะไรที่ข้าจะต้องรีบทำหรือเปล่าวกันนะอืม........"

ก่อนที่ทั้งหมดจะรีบควบม้ากันไปออกไปทันที

มอบเงินให้เจ้าบ่าว 500ตำลึงเงิน

มอบเก้าอี้ล้อเลี่อน

(EXP&Pointอิอิ)

@Webmaster

Tianzhou ดี

ราชสีห์จรจัด

พี่น้อง

หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนแห่งความสับสนอันมากมาย จนจบลงที่การได้ไปพักผ่อนที่บ้านของผู้ใหญ่ซงในคืนนั้น เมื่อถึงรุ่งเช้า เทียนโจวก็กล่าวลาผู้ใหญ่บ้านก่อนจะควบม้าออกเดินทางกลับมายังเมืองหรูหนานซึ่งเป็นจุดหมายที่ครอบครัวเพียงคนเดียวของเขายังเหลืออยู่

“เทียนจวิน หากเจ้าได้พบกับน้องชายของเจ้า เจ้าจะทำอย่างไร”

ปิงจวนพลันกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย เพราะทั้งสองนั้นก็ไม่ได้เจอกันมานาน

“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ข้าก็ยังต้องการจะเจอเขาอยู่ดี”

เทียนโจวพลันกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะรีบเร่งควบม้าด้วยความตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น เพียงระยะเวลาไม่นานในที่สุดเทียนโจวและปิงจวนก็ได้เข้ามาถึงใจกลางเมืองหรูหนานเป็นที่เรียบร้อย แต่แล้วเมื่อมาถึงยังที่แห่งนี้ แทนที่พวกเขาทั้งสองจะได้มุ่งตรงไปหาเทียนหลงกลับถูกขัดขวางโดยอันธพาลสามคน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ด้วยคนหนึ่ง

“ความอับอายที่ข้าได้รับเมื่อครั้งก่อน วันนี้เจ้าจะต้องได้รับมัน”

ชายหนุ่มอันธพาลคนเก่าผู้ที่เคยมาพยายามรีดไถหญิงชรา ในคราวนี้เขาได้กลับมาพร้อมกับพวกของเขาอีกสองคน

“พวกเจ้าเลิกทำตัวเป็นหมาขี้แพ้ได้ไหม เพราะสุดท้ายยังไงพวกเจ้าก็ไม่มีวันชนะราชสีห์อยู่แล้ว”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับสีหน้าดูถูก เมื่อได้รับรู้ถึงสีหน้าและคำกล่าวของเทียนโจว เหล่าอันธพาลก็พลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เทียนโจวพร้อมกันทั้งสามคน มีดสั้นของพวกเขาทั้งสามต่างพยายามแท่งเข้าทีร่างของเทียนโจว ซึ่งแน่นอนการโจมตีเหล่านั้นสามารถสร้างบาดแผลให้แก่เทียนโจวได้ แต่นั่นเป็นบาดแผลที่เกิดจากความตั้งใจของเทียนโจวเอง

“ฝีมืออ่อนแอจริงๆ ส่วนบาดแผลที่พวกแกสร้างมันจะรวมอยู่กับแผลเป็นบนร่างของข้าอย่างดีเลย แล้วเอาไว้ย้ำเตือนว่าขยะแบบพวกแกโดนข้ากำจัดทั้งหมด”

เทียนโจวเริ่มแกว่งทวนของตนเหนือศีรษะก่อนจะตัดขาของโจรทั้งสามจนขาดหมดสิ้น

”รอบนี้ข้าจะเอาไปแค่ข้าของเจ้า แต่หากเจ้ายังมิเลิกทำตัวแบบนี้รอบหน้ามันจะกลายเป็นหัวของเจ้า!!”

เทียนโจวกล่าวออกมาพร้อมกับแยกเขี้ยวข่มขู่อีกฝ่ายจนอันธพาลทั้งสามถึงกับรีบคลานหนีไปด้วยความหวาดกลัว

“พวกเรารีบไปกันต่อเถอะ”

เทียนโจวกล่าวขึ้นพร้อมกับกระโดดขึ้นไปบนหลังม้าที่ปิงจวนรออยู่แล้ว ก่อนจะเริ่มควบม้าตรงไปยังหอหมื่นหงส์ต่อ หลังจากผ่านไปซักพักพวกเขาก็ได้มาถึงยังทางเข้าของหอหมื่นหงส์ เทียนโจวเดินเข้าไปด้วยความตื่นเต้นโดยมีปิงจวนที่เดินตามมาติดๆ

“เทียนหลง เจ้าอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่ ข้ามาหาเจ้าแล้ว!!!!”

เทียนโจวตะโกนดังไปทั่วหอนางโลมจนแขกมากมายต่างหันมามอง ปิงจวนที่อยู่ข้างๆก็ไม่คิดว่าเทียนโจวจะบ้าถึงเพียงนี้ และตนที่มากับเทียนโจวก็เป็นจุดสนใจไปด้วยนะสิ ปิงจวนรีบเอาหนังสือมาปิดหน้าตนเองไว้ด้วยความเขินอายอย่างรวดเร็ว หลังจากเสียงตะโกนได้สิ้นสุดไปซักพัก ร่างที่ของชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งก็ค่อยๆเดินลงมาจากบันไดพร้อมกับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

“เจ้าเป็นใครทำไมถึงรู้จักนามของข้าได้”

เทียนหลงพลันกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับจ้องมองไปยังเทียนโจวอย่างไม่ไว้ว่า

“ข้าเป็นพี่ชายของเจ้ายังไงหละเทียนหลง พี่ชายแท้ๆของเจ้า”

เทียนโจวพลันกล่าวออกมาพร้อมกับเดินไปตบไหล่ของอีกฝ่ายโดยมิสนใจสีหน้าที่น้องชายของตนแสดงออกมา

“พี่ชายของข้า?”

เทียนหลงพยายามนึกถึงเรื่องราวในอดีต ที่เคยได้ยินเมื่อครั้งยังเด็ก ในคืนนั้นเขาได้ยินเกี่ยวกับพี่ชายของตนที่ถูกลักพาตัวไป และได้ทราบนามของพี่ชายมาว่า เทียนโจว แต่เมื่อเขาลองไปถามกับพ่อหรือแม่ดูพวกท่านทั้งสองกลับปิดเงียบ

“เจ้ามีนามว่าอะไร”

เทียนหลงพลันกล่าวถามออกมา ถ้าหากชื่อของนั้นไม่ใช่เทียนโจว ถึงคราวนั้นก็คงต้องต่อสู้กันแล้วล่ะ

“เรื่องนั้นง่ายมากข้าเทียนโจว”

เทียนโจวพลันกล่าวออกมาเพราะไม่จำเป็นต้องบอกชื่อรองอีกฝ่ายเพราะยังไงชายตรงหน้าก็เป็นน้องชายแท้ๆของตนอย่างแน่นอน เพราะดวงตาของเขานั้นมีสีแดงเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด

“ท่านพี่”

เทียนหลงเมื่อยืนยันตัวของอีกฝ่ายได้แล้วก็พลันเข้าไปกอดเทียนโจว เทียนโจวเองก็กอดน้องชายของตนเช่นกันก่อนที่ทั้งสองจะเดินแยกออกจากกัน

“ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมท่านพี่ถึงได้จากเราไป”

เทียนหลงพลันกล่าวออกมาด้วยความสงสัย เทียนโจวนั้นถอนหายใจออกมาก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดในอดีต… เมื่อทั้งสองเริ่มเล่าเรื่องกันปิงจวนก็เริ่มเข้าไปพูดคุยกับเทียนเพ่ยเอ๋อห์ ที่อยู่ข้างเทียนหลง ก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มพูดคุยกันและเริ่มเเลกเปลี่ยนความรู้ด้านสมุนไพรกันอย่างสนุกสนาน

“เรื่องทั้งหมดมีเท่านี้”

เทียนโจวพลันกล่าวออกหลังจากที่เล่าเรื่องทุกอย่างจยเสร็จสรรพ ก่อนที่เทียนหลงจะเดินเข้ามาตบไหล่ของผู้เป็นพี่ชาย

“ท่านพี่คงผ่านอะไรมาเยอะ ที่นี่มีห้องอยู่มากมายท่านไปนอนพักกับสตรีของท่านเถอะ”

เทียนหลงพลันกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินไปแนะนำเทียนหลงเล็กๆน้อยๆ

“ข้าจะแนะนำท่านพี่อะไรเล็กน้อย ที่ลั่วหยางมีพ่อค้าคนหนึ่งมักให้งานคุ้มราคาท่านลองไปดูซักครั้งหากต้องการเงิน แล้วก็ที่หุบเขาจู้อวิ๋นมีเหล่าทหารที่ต้องการความช่วยอยู่ ซึ่งพวกเขาให้รางวัลคุ้มมากๆ”

เทียนหลงพลันยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของตนพร้อมกับเพ่ยเอ๋อห์หลังจากที่คุยกับปิงจวนเสร็จ

“ขอบใจเจ้ามาก ที่แห่งนี้ดีจริงๆไว้วันหลังข้าจะมาใช้บริการ”

เทียนโขวกล่าวออกมาก่อนจะเดินไปที่ห้องพักห้องหนึ่งพร้อมปิงจวน และก็เริ่มพักผ่อนกันในคืน

“ฝันดีนะเทียนจวิน”

“ฝันดี”

เอฟเฟคจากตัวละคร
Points	Exp	ความสัมพันธ์
+4 จากโรลอวดเบ่ง (หยิ่งยะโส) +7 เมื่อชนะการดวลพร้อมหยิ่งทะนง (หยิ่งยะโส) +3 โรลต่อสู้ (ขี้โมโห) +6 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +3 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (หูดี) +3 เมื่อโรลต่อสู้พร้อมข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +2 เมื่อโรลต่อสู้ระบบ (สายตายาว) +2 เมื่อโรลต่อสู้ผ่านระบบและแพ้หรือชนะ แต่เขียนให้เกิดแผลเป็น (มีแผลเป็น)	+5 จากโรลสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น (หูดี) +15 เมื่อโรลข่มขู่อีกฝ่าย (ฟันเขี้ยว) +20 เมื่อโรลหยิ่งในศักดิ์ศรีและภาคภูมิในแผลเป็นทุกแผลบนร่าง (มีแผลเป็น)	+15 กับคนที่ให้ความสนใจ (แข็งแกร่งดุจเซี่ยงอวี่) +15 กับคนที่คุยด้วย (หูดี) +5 มีธาตุทองเหมือนกัน +20 ปีนักษัตรถูกโฉลกกัน (ชวด > ฉลู) -20 กับคนที่สนทนาด้วย (ฟันเขี้ยว) -10 กับคนที่มีนิสัยหนอนหนังสือ (สายตายาว) +5 กับคนที่สนใจ (มีแผลเป็น)
ผลรวมของแต่ละอัน
+30	+40	+30

https://rotk.xyz/plugin.php?id=dzs_npccomrade:fight&aid=309

เอฟเฟคตัวละคร ปิงจวน

Points

+2 จากการโรลเรียนรู้(ทะเยอทะยาน) +4 เมื่อโรลเรียนรู้(หนอนหนังสือ) +1 จากการโรลเรียนรู้ (ว่องไว)

ผลรวม

+7